II SA/Gl 548/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi R.M. na akt Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu drogowego oddala skargę. Prezydent Miasta R. zaskarżoną czynnością z dnia [...] r., działając na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729 z 2003 r.) zatwierdził projekt zmiany stałej organizacji ruchu na ulicach [...] oraz [...] j – oznakowania poziome – miejsca postojowe. Pismem z dnia [...] r. (które wpłynęło do Urzędu Miasta R. w tym samym dniu), R. M. jako współwłaścicielka nieruchomości położonej przy ul. [...] w R. wezwała Prezydenta Miasta R. do usunięcia naruszenia prawa w postaci niezgodności organizacji ruchu naprzeciwko bramy wjazdowej do jej posesji, uniemożliwiający swobodny wjazd i wyjazd z posesji, zwłaszcza służb ratowniczych. Do pisma dołączyła zdjęcia z datą [...] r. W odpowiedzi na wezwanie Prezydent Miasta R. pismem z dnia [...] r., doręczonym pełnomocnikowi wnioskodawczyni w dniu [...] r., odmówił uwzględnienia powyższego wezwania, podając, że zatwierdzona organizacja ruchu jest zgodna z prawem. W związku z tym R. M. w dniu [...] r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się stwierdzenia, iż organizacja ruchu na ulicy [...] została dokonana z naruszeniem prawa. W szczególności skarżąca wskazała na niezgodność organizacji ruchu na ulicy [...] z art. 49 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz § 155 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ, którego działanie zaskarżono, wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej bądź oddalenie jako nieuzasadnionej. Domagał się nadto zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Organ podniósł, że zarzuty skarżącej są niemal identyczne jak zarzuty P. M., którego skargę odrzucono w sprawie sygn. akt IV SA/Gl 1248/11. Nadto, zdaniem organu skarga jest niedopuszczalna z powodu uchybienia terminu wskazanego w art. 52 § 3 ppsa. Wreszcie organ stwierdził, że wbrew zarzutom skargi, czynność zatwierdzenia organizacji ruchu jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Postanowieniem z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 561/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę R. M.. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że czynność w postaci zatwierdzenia organizacji ruchu, podejmowana poprzez zarządcę drogi w trybie art. 10 ust. 6 Prawa o ruchu drogowym podlega kognicji sądu administracyjnego. Jednakże skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z uwagi na uchybienie przez skarżącą terminowi do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa). Na skutek skargi kasacyjnej R. M. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 154/13 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 października 2012 r. Sąd ten stwierdził w uzasadnieniu, że czynność Prezydenta Miasta R. w postaci zatwierdzenia projektu zmiany organizacji ruchu, stanowiła akt organu jednostki samorządu terytorialnego z zakresu administracji publicznej podlegający kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (art. 3 § 2 pkt 6 ppsa). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że obecnie orzekający skład sądu jest związany wykładnią prawa dokonaną w postanowieniu NSA z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 154/13. Oznacza to, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że zaskarżona czynność Prezydenta Miasta R. w postaci zatwierdzenia projektu zmiany organizacji ruchu stanowi akt organu jednostki samorządu terytorialnego z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ppsa, podlegający kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa skierowanym do Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., a sama skarga do sądu administracyjnego została złożona w terminie (uchwała z dnia 2 kwietnia 2007 r. – II OPS 2/07, ONSA/WSA 2007, Nr 3, poz. 60). Z powołanego wyżej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że skargę do sądu administracyjnego na uchwałę (tu zarządzenie) organu gminy może skutecznie wnieść ten, kto wykaże że jego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone kwestionowaną uchwałą lub zarządzeniem. Wtedy dopiero można mówić o nabyciu przez skarżącego przymiotu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym toczonym na podstawie art. 101 ustawy samorządowej. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi, co nie oznacza obowiązku uwzględnienia skargi. Obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę (zarządzenie) organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). W niniejszej sprawie skarżąca wywodzi swój interes prawny z własności nieruchomości położonej przy ul. [...] w R. twierdząc, że usytuowanie (zgodnie z zarządzeniem Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. o zatwierdzeniu projektu zmiany stałej organizacji ruchu na ulicach [...] oraz [...]) miejsca postojowego prawie naprzeciwko wjazdu na jej nieruchomość utrudnia jej, a nawet uniemożliwia korzystanie z tego wjazdu. W jej ocenie, usytuowanie miejsca postojowego narusza jej indywidualny interes prawny, a między jej sytuacją prawną a zaskarżonym zarządzeniem zachodzi bezpośredni związek, bowiem usytuowanie miejsca postojowego zgodnie z zarządzeniem ogranicza (a nawet pozbawia) skarżącą uprawnień związanych z własnością. Zdaniem Sądu, skoro skarżąca jest właścicielką nieruchomości przy ul. [...], wjazd na jej nieruchomość znajduje się właśnie od strony tej ulicy, to usytuowanie miejsca postojowego (zgodnie z zarządzeniem) naprzeciwko tego wjazdu prowadzi do podzielenia stanowiska skarżącej, że doszło do naruszenia jej praw (wywodzonych z własności działki). Tym samym warunek z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w postaci naruszenia interesu prawnego został spełniony, czyli skarżąca posiada legitymację, o której mowa w art. 101 ust. 1. Jak już była o tym mowa, samo naruszenie interesu prawnego nie stwarza dla Sądu obowiązku uwzględnienia skargi. W związku z tym, badaniu podlegało czy to naruszenie jest związane z jednoczesnym naruszeniem porządku prawnego. Zdaniem składu orzekającego, zaskarżone zarządzenie nie narusza obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego), a w szczególności uregulowań wskazanych w skardze. Należy stwierdzić, że miejsce parkingowe usytuowane prawie naprzeciwko bramy wjazdowej na nieruchomość skarżącej (w ramach obowiązującej strefy zamieszkania) umożliwia swobodny wjazd i wyjazd z tej działki. Jezdnia, przy uwzględnieniu tego miejsca postojowego ma szerokość 3,86 m (według skarżącej). W związku z tym zarzut naruszenia § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest niesłuszny, skoro wymieniony przepis przewiduje, że szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 metry. Podobnie nie został naruszony art. 49 ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, bowiem wskazane miejsce postojowe zostało przesunięte w stosunku do wjazdu na posesję ani § 155 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (z uwagi na szerokość jezdni po odliczeniu miejsca postojowego), wskazana szerokość drogi pożarowej jest większa niż jej szerokość minimalna wymagana przepisami. Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa. mw