IV SA/Wr 165/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W., po rozpoznaniu odwołania adwokata J. S. - pełnomocnika T. I., dalej policjant, od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] nr [...] o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji z dniem [...] maja 2012 r., uchylił rozkaz personalny z dnia [...] w części dotyczącej określenia daty zwolnienia policjanta ze służby, ustalił datę zwolnienia na dzień 30 czerwca 2012 r., w pozostałym zakresie - utrzymał w mocy rozkaz personalny. Decyzja organu II instancji została doręczona pełnomocnikowi policjanta w dniu 15 czerwca 2012 r. Na decyzję tę policjant wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wr 542/12. W dniu 7 marca 2013 r. A w S., dalej skarżący, nadał w urzędzie pocztowym na adres tut. Sądu skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]. W uzasadnieniu podał, że w dniu 29 maja 2009 r., na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., zażądał od organu I instancji dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym wszczętym w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Podniósł, że pomimo dopuszczenia go do udziału w postępowaniu na prawach strony, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zostały mu doręczone. Wniósł o odrzucenie skargi wniesionej przez policjanta, jako przedwczesnej, bowiem decyzje organów obu instancji nie zostały doręczone skarżącemu, a zatem nie weszły do obrotu prawnego i nie mogą być przedmiotem zaskarżenia przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę wnosi się, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Powyższy przepis art. 54 § 1 p.p.s.a. wskazuje zatem, że termin do wniesienia skargi jest zachowany wyłącznie w sytuacji wniesienia skargi w terminie ustawowym do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a w przypadku gdy ostatni dzień terminu dokonania czynności przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, to za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. O zachowaniu określonego w art. 53 § 1-3 p.p.s.a. terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas bądź data nadania skargi w polskiej placówce pocztowej na adres właściwego organu administracji publicznej, bądź data jej osobistego złożenia w tym organie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, skarżący który nie brał udziału w postępowaniu i któremu nie doręczono decyzji, może skorzystać z uprawnienia złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia zaskarżonego aktu innej stronie tego postępowania. Natomiast, jeżeli decyzja ostateczna została doręczona kilku stronom to należy przyjąć, że 30 - dniowy termin do złożenia skargi upływa dla strony, której decyzji nie doręczono, z dniem upływu terminu dla strony, której najpóźniej została decyzja doręczona (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 507/10, lex nr 618292 i z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 48/06, lex nr 331969 oraz postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Gdańsku z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 410/11, lex nr 967724, w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 1151/10, lex nr 768360, w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 210/10, lex nr 665359). Zasadności tego poglądu należy upatrywać przede wszystkim w zasadzie trwałości decyzji administracyjnej, zgodnie z którą organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile przepisy ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego nie stanowią inaczej (art. 16 § 1 w związku z art. 110 k.p.a.). Zatem, skuteczne doręczenie decyzji przynajmniej jednej ze stron postępowania powoduje, że wywołuje ona skutki prawne w związku z jej wejściem do obrotu prawnego wobec wszystkich uczestników postępowania, także tych, którzy nie brali w nim udziału (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2510/10, lex nr 1080235). Z nadesłanych przez organ akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja organu II instancji z dnia [...] została doręczona w dniu 15 czerwca 2012 r. pełnomocnikowi policjanta zwolnionego ze służby, nie została natomiast doręczona skarżącemu. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi przez skarżącego rozpoczął bieg od dnia 16 czerwca 2012 r. i upłynął w dniu 16 lipca 2012 r. (poniedziałek). W konsekwencji stwierdzić należy, że skarga nie została wniesiona we wskazanym wyżej ustawowym terminie. Została bowiem nadana w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu, ale w dniu 7 marca 2013 r., to jest po upływie terminu do jej wniesienia. Należy przy tym stwierdzić, iż skarżący nie wnosił o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Na marginesie zauważyć należy, że strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, może wystąpić z wnioskiem do organu administracji publicznej o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W tym stanie rzeczy, skargę wniesioną przez skarżącego uznać należało za spóźnioną. Podlegała ona zatem odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.