II OSK 717/14

Dnia 24 listopada 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Op 119/13 w sprawie ze skargi L. W. na uchwałę Rady Gminy Olszanka z dnia 1 grudnia 2009 r. nr XXXIV/211/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r., po rozpatrzeniu skargi L. W., stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Olszanka z dnia 1 grudnia 2009 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zaskarżonym wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 30 października 2007 r. Rada Gminy Olszanka podjęła uchwałę Nr XII/88/2007 w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Olszanka dla lokalizacji elektrowni wiatrowych. Rada Gminy Olszanka w dniu 29 maja 2008 r. podjęła uchwałę Nr XIX/119/2008 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów pod lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie miejscowości Przylesie, Jankowice Wielkie i Obórki. Następnie w dniu 28 listopada 2008 r. Rada Gminy Olszanka podjęła uchwałę Nr XXIII/152/2008 w sprawie zmiany uchwały Nr XXII/88/2007, przez zmianę granic zmiany studium i uściślenie obszaru w rejonie miejscowości Przylesie, Obórki i Jankowice Wielkie w gminie Olszanka. Na sesji w dniu 1 grudnia 2009 r. Rada Gminy Olszanka podjęła na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717, z późn. zm., zwana dalej: "u.p.z.p."), uchwałę Nr XXXIV/210/2009 w sprawie przyjęcia "Zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Olszanka w rejonie miejscowości: Przylesie, Obórki i Jankowice Wielkie" oraz - na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy - zaskarżoną uchwałę Nr XXXIV/211/2009 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia 9 marca 2012 r. L. W. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa przez uchylenie uchwały Nr XXXIV/211/09. W uzasadnieniu wezwania wskazała, że kwestionowana uchwała została podjęta z rażącym naruszeniem trybu prac planistycznych, co godzi w prawa społeczności lokalnej do merytorycznego udziału w tych pracach. Pismem z dnia 4 kwietnia 2012 r., nr RGiDG.0004.25.2012, Przewodniczący Rady Gminy Olszanka przesłał L. W. podjętą w dniu 29 marca 2012 r. uchwałę Rady Gminy Olszanka Nr XX/126/2012 w sprawie odmowy uchylenia uchwały Nr XXXIV/211/2009. Pismem z dnia 26 kwietnia 2012 r. L. W. złożyła w trybie art. 101 ustawy z dnia 12 października 2001 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591, z późn. zm. - zwana dalej "u.s.g.") skargę na uchwałę Rady Gminy Olszanka z dnia 1 grudnia 2009 r. Nr XXXIV/211/09, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Kwestionowanej uchwale zarzuciła, że podjęta została z naruszeniem zasad i trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym rażąco naruszono art. 3 ust. 1, ponieważ wszelkie prace planistyczne związane z zaskarżoną uchwałą były wykonane bez udziału Wójta Gminy Olszanka i Rady Gminy Olszanka. Podniosła również zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 2 w zw. z art. 14 ust. 5 u.p.z.p. przez stwierdzenie przez Radę Gminy Olszanka, że miejscowy plan nie narusza ustaleń studium, pomimo że w chwili podejmowania przedmiotowej uchwały Rada nie posiadała oceny zgodności z prawem studium oraz analizy Wójta o zgodności przewidywanych rozwiązań planistycznych ze studium. Uzasadniając naruszenie interesu prawnego dowodziła, że proces planowania przestrzennego w gminie powinien umożliwiać członkom samorządu branie w nim czynnego udziału. Tymczasem Rada Gminy podejmując uchwałę Nr XIX/119/2008 o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu przed uchwaleniem studium, pozbawiła Ją możliwości realnego zgłaszania wniosków oraz uprawnienia do zaskarżenia uchwały o przyjęciu studium, a nadto możliwości składania poprawnych merytorycznie wniosków do projektu planu i merytorycznego udziału w dyskusji publicznej, naruszając tym samym art. 17 ust. 2 i ust. 4 u.p.z.p. Dalej podniosła, że studium przyjęto uchwałą z dnia 1 grudnia 2009 r. Nr XXXIV/210/2009, a więc 17 miesięcy po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu. Ponadto wskazała, że jest właścicielem nieruchomości objętej planem inwestycji, tj. elektrowni wiatrowej, której lokalizacja uniemożliwia pełne korzystanie z prawa własności bądź znacząco wpływa na możliwość jego zbycia. Podniosła również, że z części graficznej planu wynika, iż z jego obszaru wyłączono teren, na którym zamieszkuje. Poza tym zaznaczony na planie zakres możliwego oddziaływania elektrowni omija jej działkę i dom mieszkalny. Natomiast oczywiste jest, że fale elektromagnetyczne, akustyczne, infradźwięki, z którymi mamy do czynienia w przypadku elektrowni wiatrowej emitowane są z miejsca ich powstania promieniście. W ocenie L. W., podniesione zarzuty prowadzą do wniosku, że organy Gminy Olszanka same nie prowadziły prac planistycznych, jak też ze względów formalnych uniemożliwiły faktyczny udział społeczności w tych pracach. W dalszych motywach skargi, odwołując się do treści art. 3 ust. 1, art. 17 ust. 4 oraz art. 21 ust. 1 u.p.z.p., zarzuciła, że projekt planu został sporządzony bez udziału Gminy Olszanka w okolicznościach, których nie można ustalić w oparciu o dokumentację znajdującą się w Urzędzie Gminy. Projekt ten został zatem przygotowany przez inny podmiot niż określony w art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Uzasadniając powyższy zarzut dowodziła, że Gmina Olszanka nie zatrudnia urbanisty, jak również nie ogłaszała przetargu na wykonanie projektu planu miejscowego, co więcej, nie zawierała żadnych umów, których przedmiotem byłoby opracowanie projektu planu, czy też planu. Ponadto w dokumentacji planistycznej brak jest jakiegokolwiek dowodu, który pozwoliłby na wyjaśnienie, skąd wziął się projekt planu miejscowego i na czyje zlecenie oraz koszt został wykonany. Zaakcentowała także, że Gmina Olszanka w budżecie na lata 2008-2009 nie miała zaplanowanych wydatków na prace planistyczne i nie poniosła żadnych kosztów związanych z tymi pracami. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 20 ustawy wskazała, że Rada Gminy Olszanka przyjęła plan miejscowy, stwierdzając jego zgodność ze studium, bez badania tej zgodności. Jej zdaniem, prawidłowe stwierdzenie zgodności planu ze studium nie może polegać, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, jedynie na wprowadzeniu stosownego zapisu do uchwały. Rada Gminy powinna bowiem zbadać, czy zakończone zostały wszelkie czynności związane z pracami planistycznymi nad studium i czy zostało ono uchwalone, jak również, czy zgodnie z art. 14 ust. 2 u.p.z.p. wójt przedłożył wojewodzie dokumentację planistyczną celem zbadania jej zgodności z prawem. Podkreśliła, że Rada Gminy przyjmując uchwałę o planie miejscowym winna dostrzec, iż Wójt Gminy nie wykonał tego obowiązku, co wynika z zestawienia dat podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu oraz przyjęcia zmiany studium. O powyższej okoliczności wiedziała również Rada Gminy Olszanka, która w tym samym dniu podjęła uchwałę o zmianie studium i przyjęciu planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Olszanka wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ stwierdził, że L. W. nie wykazała, by zaskarżona uchwała naruszała jej indywidualny i własny interes. Organ argumentował, że nieruchomość będąca własnością L. W. nie leży w obszarze, którego dotyczy uchwała o przystąpieniu do planu. Ponadto L. W. w żaden sposób nie dowiodła, aby sytuacja "prawno-planistyczna" tej nieruchomości uległa zmianie. Organ podkreślił także, że art. 101 u.s.g. łączy legitymację skargową z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia, a nie z podjęciem uchwały w sposób naruszający prawo. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika obowiązek osobistego opracowywania projektu planu, czy też samego planu przez Wójta Gminy. Z kolei okoliczność, że Gmina nie pokryła bezpośrednio kosztów prac planistycznych stanowi kwestię wewnętrzną organu. Gmina przeprowadziła procedurę niezbędną do podjęcia uchwały w sprawie planu, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały z tej przyczyny. Na wezwanie Sądu, w piśmie procesowym z dnia 31 maja 2013 r. pełnomocnik L. W. wyjaśnił, że na obszarze objętym miejscowym planem L. W. posiada nieruchomość rolną objętą składającą się z działek o nr: [...], położoną w obrębie: [...], arkusz mapy [...]. Ponadto jest współwłaścicielką nieruchomości siedliskowej objętej Kw nr [...], położonej poza granicami planu. Natomiast obie nieruchomości znajdują się w strefie oddziaływania projektowanych elektrowni wiatrowych. Zwrócił również uwagę, że nieruchomość siedliskową L. W. wyłączono z obszaru planistycznego w sposób jednoznacznie wskazujący na "pozbycie się" problemu z ewentualnym jej protestem. W pierwotnym planie obszar planistyczny i obszar oddziaływania pokrywały się. Z kolei w uchwalonym planie "wycięto" w sztuczny sposób zarówno obszar planistyczny, jak i oddziaływanie inwestycji. Natomiast oczywiste jest, że fale pochodzące z planowanej inwestycji rozchodzą się promieniście, zatem nie mogą omijać, jak to wskazano w planie, nieruchomości siedliskowej skarżącej. Na rozprawie w dniu 29 października 2013 r. Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną w [...], która w pismach procesowych z dnia 3 września 2012 r. i 22 kwietnia 2013 r. domagała się odrzucenia skargi, jako złożonej przedwcześnie, lub oddalenia skargi ze względu na brak legitymacji skargowej L. W.. Zgłosiła również żądanie przeprowadzenia dowodów z dołączonych odpisów ksiąg wieczystych na okoliczność braku tytułu prawnego L. W. do nieruchomości objętej spornym planem miejscowym, co wiąże się z brakiem legitymacji procesowej do wniesienia skargi, oraz na okoliczność posiadania interesu prawnego w sprawie przez Spółdzielnię. Uzasadniając swoje żądania Spółdzielnia argumentowała, że skuteczne złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a następnie skargi, było możliwe dopiero po wcześniejszym uprawomocnieniu się wydanego w dniu 3 kwietnia 2012 r. postanowienia o odrzuceniu skargi R. W., sygn. akt II SA/Op 420/11. Ponadto skarżąca - odwołując się do obowiązku zapewnienia czynnikowi społecznemu udziału w pracach planistycznych, choć nie działała w imieniu grupy mieszkańców - nie wykazała, by doszło do naruszenia jej indywidualnego i konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, zwłaszcza gdy zważyć, że skarżąca nie posiada nieruchomości na obszarze objętym planem, a samo członkostwo we wspólnocie nie jest źródłem interesu prawnego. Poza tym za naruszenie tak rozumianego interesu prawnego nie można uznać powołanego w skardze rzekomego naruszenia przez kwestionowaną uchwałę prawa, w tym procedury planistycznej. Dalej, Spółdzielnia wskazała na bezzasadne utożsamianie odpowiedzialności wójta za sporządzenie projektu planu z koniecznością osobistego opracowania przez wójta projektu planu, oraz bezpodstawne zarzucanie naruszenia zasad i trybu sporządzenia planu w sytuacji, gdy koszty projektu planu nie zostały pokryte bezpośrednio ze środków budżetu gminy. Nie zgodziła się też z zarzutem naruszenia art. 20 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 2 i art. 14 ust. 5 u.p.z.p., ponieważ z § 1.1 zaskarżonej uchwały wynika, że podjęto ją po uprzednim stwierdzeniu zgodności planu ze studium, które zostało uchwalone wcześniej niż sam plan. W sprawie najistotniejsze jest jednak to, że uchwalony plan jest zgodny ze studium wprowadzonym uchwałą Nr XXXIV/210/2009 Rady Gminy Olszanka z dnia 1 grudnia 2009 r., dlatego kolejność podejmowanych przez organ uchwał ma mniejsze znaczenie. Z kolei przepisy art. 14 ustawy nie wymagają, aby w treści uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego lub protokołu z posiedzenia rady gminy, a tym bardziej w treści uchwały w sprawie przyjęcia planu miejscowego, znalazło się jakiekolwiek odwołanie do czynności wójta podejmowanych na podstawie tej regulacji. Spółdzielnia podkreśliła również, że L. W. nie przedstawiła dowodu, aby planowana elektrownia wiatrowa oddziaływała na należącą do niej działkę i dom mieszkalny. Akcentowała nadto, że uchwalenie planu jedynie do części obszaru gminy jest ustawowym uprawnieniem rady gminy. W piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. (powinno być 5 grudnia 2013 r. - dopisek Sądu), nr [...], zatytułowanym "Informacja z planu zagospodarowania przestrzennego" Gmina podała, że działki położone w [...] o numerach: [...] posiadają oznaczenie 1RP, tj. teren upraw rolnych, utrzymuje się stan istniejący - uprawy rolne, proponowany obszar chronionego krajobrazu "Dolina Przyleskiego Potoku". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r. stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Olszanka z dnia 1 grudnia 2009 r. Na wstępie wskazał, że L. W. dopełniła wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdyż wystąpiła z takim wezwaniem do Rady Gminy Olszanka, na które Rada udzieliła odpowiedzi negatywnej. Uchwała Rady Gminy Olszanka z dnia 29 marca 2012 r. Nr XX/126/2012 w sprawie odmowy uchylenia uchwały Nr XXXIV/211/2009, została doręczona L. W. w dniu 6 kwietnia 2012 r. Uwzględniając zatem treść art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), należy stwierdzić, że skarga z dnia 26 kwietnia 2012 r., nadana w placówce pocztowej w dniu 28 kwietnia 2012 r., została wniesiona do Sądu z zachowaniem ustawowego terminu. Jednocześnie Sąd stwierdził, że oceniając legitymację procesową L. W. w oparciu o art. 101 ust. 1 u.s.g. należało uznać, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny, skoro postanowienia planu określają przeznaczenie terenu, na którym położne są działki nr [...], stanowiące jej współwłasność. Wskazał, że nieruchomość rolna L. W. położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem RP, na którym utrzymano stan istniejący - uprawy rolne. Jednocześnie teren położenia tej nieruchomości objęty jest symbolem 1W. Zgodnie z postanowieniami planu określonymi w Rozdziale 3, § 10 pkt 7, na terenie o symbolu 1W - [...], w zakresie zagospodarowania terenu, ustalono, że utrzymuje się stan istniejący, z zakazem wznoszenia budowli, za wyjątkiem obiektów służących gospodarce wodnej. Ponadto odnośnie ustaleń w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego postanowiono, że dolina Potoku wraz z przyległymi terenami proponowana jest do objęcia ochroną jako OCK "Dolina Przyleskiego Potoku". Przy czym warunki ochrony zostaną sformułowane w planie ochrony, zgodnie z przepisami odrębnymi. Zaskarżony akt, wprowadzając zatem określone ograniczenia odnośnie zagospodarowania nieruchomości L. W., niewątpliwie kształtuje przysługujące jej prawo własności, które podlega ochronie na podstawie art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Już tylko na podstawie powyższych ustaleń planu należało przyjąć, że L. W. przysługuje interes prawny do kwestionowania postanowień planu. Kolejnym, istotnym argumentem przemawiającym za przyjęciem istnienia po stronie L. W. legitymacji do wniesienia przedmiotowej skargi jest okoliczność, że ww. nieruchomość rolna położona jest w bliskiej odległości od planowanych elektrowni wiatrowych, bowiem ok. 600 m od wieży elektrowni, co wynika z przesłanej przez Gminę mapy, na której oznaczono nieruchomości L. W. Natomiast zasięg oddziaływania elektrowni został określony na ok. 500 m od wieży. Również w prognozie oddziaływania na środowisko z marca 2009 r. przyjęto, że odległością bezpieczną pod względem zachowania dopuszczalnych norm hałasu jest strefa ok. 500 m od masztu elektrowni. Podkreślił, że podane przez organ odległości są jedynie wartościami przybliżonymi, a więc nie można wykluczyć, że planowane elektrownie będą oddziaływać na nieruchomość L. W., zwłaszcza w sytuacji, gdy największe ich zagęszczenie zostało przewidziane właśnie na obszarze sąsiadującym z nieruchomością skarżącej. Natomiast, jak słusznie wywodził Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z dnia 8 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 1990/12, w sprawach, w których przedmiotem skargi jest plan przewidujący wybudowanie farmy wiatrowej w niedalekiej odległości od działki strony skarżącej nie można pominąć różnorakiego oddziaływania elektrowni wiatrowych na otoczenie. Następnie Sąd I. instancji stwierdził, że podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Gminy naruszyła zarówno zasady, jak i tryb sporządzania planu. Podał, że niesporne w sprawie jest to, że tego samego dnia, na tej samej sesji, tj. 1 grudnia 2009 r. Rada podjęła uchwałę w sprawie zmiany studium oraz uchwałę w sprawie miejscowego planu. W ocenie Sądu za niedopuszczalne uznać należy jednoczesne, na tej samej sesji rady gminy, podjęcie uchwały w sprawie zmiany studium, umożliwiającej uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i podjęcie uchwały w sprawie tego planu. Sąd uznał, że skoro wszystkie czynności planistyczne związane z uchwaleniem miejscowego planu miały miejsce i odnosiły się do projektu zmiany studium, ponieważ ten został uchwalony dopiero na tej samej sesji Rady, co plan, to w niniejszej sprawie doszło do naruszenia zasad i trybu sporządzania miejscowego planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p.. Konsekwencją powyższego jest konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W tych okolicznościach za zbędne i przedwczesne uznał dokonywanie przez Sąd analizy poszczególnych postanowień planu, jak również odnoszenie się do innych zarzutów skargi, choć już tylko na podstawie dotychczasowych wywodów zgodzić się trzeba z argumentem, że zapewnienie udziału społeczeństwa w komentowanym procesie planistycznym było iluzoryczne, gdyż czynności związane z opracowaniem projektu planu, takie jak wnioski, opinie i uwagi, ale także uzgodnienia, nie odnosiły się do uchwalonego studium. W skardze kasacyjnej na powyższy wyrok, Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna reprezentowana przez adwokata, wniosła o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I. instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: - art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 u,s.g, polegające na dokonaniu i wyrażeniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustalenia sprzecznego z materiałem zgromadzonym w aktach sprawy, w szczególności zaskarżoną uchwałą Rady Gminy Olszanka i rysunkiem planu, mapą terenu objętego planem miejscowym oraz pismem organu złożonym do akt sądowych w dniu 5 grudnia 2013 r., jakoby nieruchomości rolne skarżącej (działki nr [...]) były objęte terenem oznaczonym w planie miejscowym symbolem IW, co doprowadziło Wojewódzki Sąd Administracyjny do błędnej konkluzji o istnieniu po stronie skarżącej legitymacji do wniesienia skargi na uchwałę Rady Gminy Olszanka w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g.; - art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 i art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269, ze zm. - "p.u.s.a."), polegające na nieprawidłowej weryfikacji istnienia po stronie skarżącej legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., sprowadzające się w istocie do sformułowania i wywiedzenia naruszenia interesu prawnego przez Sąd pierwszej instancji za skarżącą; - art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., polegające na merytorycznym rozpoznaniu skargi, a w dalszej kolejności jej uwzględnieniu i stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały Rady Gminy Olszanka, pomimo że uchwała ta nie narusza interesu prawnego skarżącej, co powinno było skutkować oddaleniem skargi; - art. 152 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 3, art. 147 § 1 i art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717, ze zm. - "u.p.z.p."), polegające na orzeczeniu przez Sąd pierwszej instancji w pkt. 2 sentencji wyroku, że zaskarżona uchwała Rady Gminy Olszanka nie podlega wykonaniu w całości, pomimo że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności z art, 152 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania do aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, których przepisy weszły w życie; - art, 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a,, art. 101 ust. 1 i ust. 2 u.s.g. oraz art. 147 § 1 p.p.s.a., polegające na uwzględnieniu skargi i stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały Rady Gminy Olszanka w sytuacji, gdy skarga podlegała odrzuceniu, ze względu na przedwczesne i nieskuteczne wezwanie przez skarżącą organu do usunięcia naruszenia prawa, - art. 101 ust, 1 u.s.g. oraz § 10 ust, 7 pkt 1, 2 i 4 uchwały nr XXXIV/211/2009 Rady Gminy Olszanka z dnia 1 grudnia 2009 r. w zw. z § 10 ust. 3, § 2 ust. 1 pkt 3, § 3 pkt 3 i pkt 6 tej uchwały oraz rysunkiem planu stanowiącym załącznik nr.l do uchwały, a także z art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483, ze zm. - "Konstytucja"), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że nieruchomości rolne skarżącej są objęte terenem oznaczonym w planie miejscowym symbolem IW i zastosowanie do nich mają ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości ustanowione w § 10 ust. 7 pkt 2 i 4 zaskarżonej, uchwały, przez co uchwała ta narusza interes prawny skarżącej i świadczy o istnieniu po jej stronie legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g.; - art. 101 ust, 1 u.s.g. oraz art. 140, art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93, ze zm. - "kc") art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w związku z § 10 ust. 3 pkt 1 i 2, § 10 ust 2 pkt 1 oraz § 3 pkt 2 i pkt 3 uchwały Rady Gminy Olszanka, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej, ze względu na to iż: a) poprzez położenie nieruchomości rolnych skarżącej w bliskiej odległości od miejsc lokalizacji wieży elektrowni wiatrowych, nie można wykluczyć, że planowane elektrownie będą oddziaływać na nieruchomości rolne skarżącej; b) możliwość zabudowy nieruchomości sąsiednich planowanymi elektrowniami wiatrowymi ma mieć rzekomo bezpośredni wpływ na zakres wykonywania prawa własności nieruchomości rolnych skarżącej, pomimo że zgromadzony w sprawie materiał (mapa terenu przedstawiona przez organ oraz prognoza oddziaływania na środowisko) wskazuje, iż nieruchomości rolne skarżącej nie znajdują się w zasiągu oddziaływania planowanych elektrowni wiatrowych, a jednocześnie zakres oddziaływania tych elektrowni będzie podlegać szczegółowemu badaniu w postępowaniach w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz pozwolenia na budowę, a także pomimo tego, że z uwagi na wyłącznie rolny charakter nieruchomości skarżącej (łąki trwałe) budowa elektrowni wiatrowych nie może mieć żadnego wpływu na możliwość korzystania z tych nieruchomości, ani na zakres wykonywania prawa własności tych nieruchomości przez skarżącą; - art. 101 ust. 1 u.s.g. w związku z § 10 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz § 3 pkt 3 uchwały Rady Gminy Olszanka, poprzez ich błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania, że uchwała ta narusza interes prawny skarżącej z tego tylko powodu, iż przepisy planu określają przeznaczenie terenu, na którym położone są nieruchomości rolne skarżącej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że w sytuacji gdy plan miejscowy nie modyfikuje zakresu uprawnień przysługujących właścicielowi nieruchomości w porównaniu do stanu sprzed uchwalenia planu miejscowego, w szczególności utrzymuje w mocy stan dotychczas istniejący w zakresie przeznaczenia i sposobu zagospodarowania nieruchomości, uchwała w przedmiocie planu miejscowego nie narusza interesu prawnego właściciela nieruchomości. W następstwie błędnej wykładni art. 101 ust. 1 u.s.g. w związku z § 10 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz § 3 pkt 3 uchwały Rady Gminy Olszanka, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się również ich niewłaściwego zastosowania poprzez uznanie, że skarżąca, jako właścicielka nieruchomości rolnych objętych planem miejscowym, była legitymowana do wniesienia skargi, pomimo że uchwała Rady Gminy Olszanka nie narusza jej interesu prawnego jako właścicielki przedmiotowych nieruchomości rolnych. - art. 101 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 140 k.c. i art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że interes prawny do zaskarżenia uchwały rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania,przestrzennego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. może wynikać z art, 140 k.c. oraz art. 6 ust 2 pkt 2 u.p.z.p.; - art. 9 ust, 4 u.p.z.p., art. 12 ust. 1 u.p.z.p., art. 14 ust. 5 u.p.z.p., art. 17 pkt 4 u.p.z.p. oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania, że podjęcie, na ten samej sesji rady gminy, uchwały w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a następnie uchwały w sprawie planu miejscowego jest bezwzględnie niedopuszczalne oraz stanowi jednocześnie naruszenie zasad i istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego; - art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., art. 12 ust. 1 u.p.z.p., art. 14 ust. 5 u.p.z.p., art. 17 pkt 4 u.p.z.p. oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p,, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu nieważności uchwały Rady Gminy Olszanka w całości, podczas gdy podjęcie, na tej samej sesji rady gminy, uchwały w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a następnie zaskarżonej uchwały może stanowić - ze względu na zgodność tej uchwały z ustaleniami studium - co najwyżej nieistotne naruszenie trybu sporządzani planu miejscowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Na wstępie należy zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie niniejszej nie podziela stanowiska, iż Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna winna być dopuszczona do postępowania. Z uwagi jednak na związanie Sądu postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. akt II OZ 457/13 nie mógł skargi kasacyjnej odrzucić. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności za zasadne uznać należy odniesienie się do zarzutu skarżącej kasacyjnie, iż przedmiotowa skarga podlegała odrzuceniu ze względu na przedwczesne i nieskuteczne wezwanie organu, przez L. W., do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty w powyższym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga na uchwałę Rady Gminy Olszanka w zakresie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W treści ust. 3 art. 101 u.s.g. wskazano, że w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Jak stanowi art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Powyższy przepis ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Podkreślić należy, że u.s.g. w żaden sposób nie wiąże wniesienia skargi z terminem do załatwienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jedynym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż L. W. wyczerpała tryb do wniesienia skargi. Z akt sprawy bowiem bezspornie wynika, że L. W. wezwała Radę Gminy Olszanka do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Rada Gminy Olszanka udzieliła na ww. wezwanie odpowiedź negatywną poprzez wydanie w dniu 29 marca 2012 r. uchwały nr XX/126/2012 w której odmówiła uchylenia uchwały nr XXXIV/211/2009. Uchwała ta została doręczona L. W. w dniu 6 kwietnia 2012 r. Uwzględniając zatem treść art. 53 § 2 p.p.s.a., należy stwierdzić, że skarga z dnia 26 kwietnia 2012 r., nadana w placówce pocztowej w dniu 28 kwietnia 2012 r., została wniesiona do Sądu z zachowaniem ustawowego terminu. Wbrew twierdzeniu skarżącej kasacyjnie nie można zgodzić się ze stanowiskiem, iż ww. wezwanie było przedwczesne bowiem wezwanie L. W. do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone w toku postępowania sądowego wszczętego przez R. W. na tą samą uchwałę. Brak jest bowiem przepisu prawa z którego wynikałby obowiązek wstrzymania się z wniesieniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa do czasu zakończenia się postępowania w sprawie skargi innej osoby na tą samą uchwałę. Niezrozumiałe jest w tym zakresie stanowisko skarżącej kasacyjnie, że przepis art. 101 ust. 2 u.s.g. należy interpretować w ten sposób, że jeżeli przed sądem administracyjnym toczy się sprawa ze skargi na uchwałę gminy wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., to do momentu zakończenia tego postępowania (uprawomocnienia się rozstrzygnięcia sądu) nie jest możliwe inicjowanie kolejnej procedury zmierzającej do zaskarżenia danej uchwały. Przepis art. 101 ust. 2 u.s.g. wyłącza jedynie możliwość złożenia skargi w sytuacji, gdy sąd orzekał już w sprawie i skargę oddalił. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. W dniu składania przez L. W. wezwania do usunięcia naruszenia prawa Sąd nie wydał żadnego rozstrzygnięcia w sprawie zaskarżonej uchwały. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi kasacyjnej zwrócić należy uwagę, że w przeważającej części odnoszą się one do braku istnienia po stronie L. W. legitymacji do wniesienia skargi na zaskarżoną uchwałę. W ocenie skarżącej kasacyjnie L. W. nie posiada interesu prawnego do zaskarżenia uchwały Rady Gminy Olszanka. Wskazać należy, że zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega uchwała organu gminy niezgodna z prawem i jednocześnie godząca w sferę prawną skarżącego - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia czy uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia, interesu prawnego. O powodzeniu skargi przesądza wobec tego wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Zarówno w doktrynie (por. A. Kisielewicz, Samodzielność gminy, s. 136 i n.), jak i w orzecznictwie (zob. np. wyr. NSA z 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05) podnosi się, że interes powinien być bezpośredni i realny. Niewątpliwie już sam fakt podjęcia uchwały może rodzić przekonanie o naruszeniu interesu prawnego, gdyż uchwalenie planu miejscowego i jego wejście w życie powoduje i może powodować określone skutki dotyczące interesu prawnego różnych osób, a także naruszenie tych interesów, już z chwilą wejścia w życie planu. W uchwale z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt II OPS 1/10, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że oczywistym jest, że plan zagospodarowania przestrzennego wkracza w sferę wykonywania prawa własności. Plany ustalają możliwość (lub zakaz) realizacji prawa zabudowy danej nieruchomości, a przez to dotyczą interesu prawnego jednostki. Ustalenia planów zagospodarowania przestrzennego zawierają ograniczenia w zakresie władztwa nad gruntem. W tak określonych granicach właściciel (użytkownik wieczysty) może korzystać z gruntu i dokonywać jego zabudowy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić należy się z Sądem I. instancji, że oceniając legitymację procesową L. W., w oparciu o art. 101 ust. 1 u.s.g. należało uznać, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny. Tym samym L. W. posiadała legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zaskarżoną uchwałę. Z akt sprawy wynika, że L. W. jest współwłaścicielem działek o nr [...]. Działki te położone są w [...], posiadają oznaczenie 1 RP i znajdują się w odległości ok. 600 m od wieży elektrowni. Zwrócić należy uwagę, iż z nadesłanej przez organ mapy wynika, że zasięg oddziaływania elektrowni wiatrowych został wyznaczony w obszarze ok. 500 m. od elektrowni wiatrowych. Także w Prognozie Oddziaływania na Środowisko sporządzonej w 2009 r. przyjęto, że odległością bezpieczną pod względem zachowania dopuszczalnych norm hałasu jest strefa ok. 500 m od masztu elektrowni. Zasięg oddziaływania elektrowni wiatrowych nie stanowi wartości precyzyjnej, i jak słusznie podniósł skarżący kasacyjnie, nie jest obiektywnie możliwe aby zasięg oddziaływania planowanych elektrowni wiatrowych był wyznaczony co do metra. Dlatego też biorąc pod uwagę, że w niniejszym postępowaniu brak jest możliwości precyzyjnego określenia zasięgu oddziaływania elektrowni wiatrowej jak również okoliczność, iż działki L. W. znajdują się w bardzo bliskiej odległości od farm wiatrowych uznać należy, że miała ona interes prawny w zaskarżeniu zaskarżonej uchwały (działki L. W. znajdują się jedynie w odległości ok. 100 m od przybliżonej przewidywanej strefy oddziaływania elektrowni wiatrowych dlatego). Ponadto, jak prawidłowo stwierdził Sąd I instancji, w przedmiotowej sprawie interes prawny L. W. chroniony jest także przepisem art. 140 k.c. Nie ulega wątpliwości, że elektrownia wiatrowa oddziaływuje na otoczenie m.in. poprzez emitowanie fal elektromagnetycznych, akustycznych i infradźwięków, a co za tym idzie, w zakresie swojego oddziaływania może naruszać niezakłócone korzystanie z nieruchomości. Ta okoliczność wskazuje, że interesu prawnego strony skarżącej należy poszukiwać także w przepisach dotyczących prawa własności (art. 140 k.c.) jak również z przepisów z zakresu prawa sąsiedzkiego. Istotny dla prawa sąsiedzkiego jest art. 144 k.c., który stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swojego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno – gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Przy czym nieruchomość sąsiednia to nie tylko nieruchomość granicząca fizycznie z nieruchomością, na której znajduje się źródło zakłóceń, ale każda nieruchomość narażona na szkodliwe wpływy (por. K. Pietrzykowski, Kodeks cywilny. Komentarz). Mając zatem na uwadze specyfikę planowanej inwestycji w zakresie jej oddziaływania, zgodzić należy się z Sądem I. instancji, że jej realizacja w odległości jedynie ok. 600 m od działek o nr [...], ma bezpośredni wpływ na zakres wykonywania przez L. W. prawa własności, gdyż musi ona - jak wskazał prawidłowo Sąd I. intestacji - "więcej znosić". Jednocześnie podnieść należy, że skarżąca kasacyjnie prawidłowo wskazała w skardze kasacyjnej, iż Sąd I. instancji błędnie podał, że ww. działki L. W. objęte są w planie symbolem 1W i tym samym, zaskarżona uchwała wprowadza określone ograniczenia w zakresie ich zagospodarowania. Jak już wskazano powyżej, działki o nr [...] objęte zostały na planie symbolem RP na którym utrzymano stan istniejący. Powyższe uchybienie Sądu nie stanowi jednakże takiego uchybienia, które stanowiłoby podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku. Po pierwsze, jak już wyżej wskazano, L. W. i tak przysługuje interes prawny w zaskarżeniu uchwały. Po drugie, pomimo, iż w chwili obecnej nie można mówić o realnym naruszeniu interesu prawnego to – z uwagi na charakter planowanej inwestycji - nie można wykluczyć pośredniego naruszenia interesu prawnego także w odniesieniu do tych działek. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w przyszłości możliwość np. budowy siedliska na tych działkach byłaby ograniczona. Za bezzasadny należy uznać zarzut skarżącej kasacyjnie, iż podjęcie na tej samej sesji rady gminy, uchwały w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a następnie zaskarżonej uchwały może stanowić - ze względu na zgodność tej uchwały z ustaleniami studium - co najwyżej nieistotne naruszenie trybu sporządzani planu miejscowego. Wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem, sądowym tj. m. im. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1974/11 do pewnego etapu prace nad zmianą studium i przygotowaniem projektu planu miejscowego mogą być prowadzone równolegle przez organy gminy. Jednak uchwała rady gminy w sprawie studium musi być podjęta na tyle wcześniej, aby wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządzający projekt planu miejscowego mógł dokonywać tych czynności "zgodnie z zapisami studium", a więc aktu już podjętego, mającego swoje uzewnętrznienie w uchwale w sprawie studium (art. 15 ust. 1 u.p.z.p.). Do podobnego wniosku może prowadzić brzmienie art. 9 ust. 4 u.p.z.p., gdyż przepis ten stanowiący, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, po pierwsze, należy rozumieć w ten sposób, że ustalenia studium są wiążące po podjęciu stosownej uchwały, a po drugie, zwrot "przy sporządzaniu planów miejscowych" należy rozumieć w ujęciu systemowym przyjmując że ustawodawcy chodziło o sporządzenie przez właściwy organ gminy projektu planu miejscowego (art. 15 ust. 1 u.p.z.p.). Kluczowym momentem, od którego można mówić o studium w rozumieniu ustawy (u.p.z.p.), jest podjęcie uchwały o studium (art. 12 ust. 1), wcześniej można mówić jedynie o projekcie studium. Poza tym należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 12 ust. 2 u.p.z.p. uchwałę o uchwaleniu studium wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych, należy przedstawić wojewodzie w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi, co w niniejszej sprawie nie mogło mieć miejsca przed uchwaleniem planu miejscowego. Natomiast przekazanie uchwały o studium wojewodzie należy uznać za jeden z elementów ustawowych, obowiązkowych trybu uchwalania studium. Podjęcie przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otwiera drogę do sporządzenia projektu planu miejscowego (art. 14 ust. 1 u.p.z.p.). Przed podjęciem powyższej uchwały, organ wykonawczy gminy musi uzyskać odpowiednie analizy, oceniając stopień zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium (art. 14 ust. 5 u.p.z.p.), które musi już w tym momencie być uchwalone, co w niniejszej sprawie również nie miało miejsca. Generalnie należy przyjąć, że ilekroć w ustawie mówi się o studium, należy przez to rozumieć uchwałę o studium podjętą przez radę gminy, a nie tylko projekt studium. Z powyższych rozważań wynika, że wszystkie czynności związane z przygotowaniem projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w niniejszej sprawie, miały miejsce i odnosiły się do projektu zmiany studium, gdyż ten był uchwalony dopiero na krótko przed uchwaleniem planu, co stanowiło naruszenie zasad i trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Uchwalenie planu miejscowego bezpośrednio po uchwaleniu studium (tego samego dnia i na tej samej sesji) musi być uznane za próbę obejścia prawa i naruszenie trybu uchwalania planu miejscowego. Nie ma więc wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy zostały naruszone zasady i tryb sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., co dawało podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Tym samym zaskarżonym wyrokiem nie zostały naruszone przepisy postępowania wskazane w skardze kasacyjnej. Końcowo odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 152 p.p.s.a. poprzez orzeczenie w pkt 2 zaskarżonego wyroku, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w całości wskazać należy, że w ówczesnym stanie prawnym takie orzekanie Sądu prawa nie naruszało (była to instytucja odmienna od instytucji o której mowa w art. 61 p.p.s.a.). Nadmienić jednak trzeba, że nowelizacja p.p.s.a. wobec pojawiających się wątpliwości w doktrynie i orzecznictwie skreśliła zastosowanie art. 152 p.p.s.a. do aktów prawa miejscowego. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.