II SA/Wa 70/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Danuta Kania (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi D. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za okres [...] miesięcy pozostawania poza służbą - oddala skargę - Rozkazem personalnym z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Komendant Główny Policji, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] stwierdzającą, iż [...] (w st. spocz.) D. M., zwolnionemu ze służby w Policji z dniem [...] maja 2012 r., nie przysługuje nagroda roczna za 2011 r. i 2012 r. oraz przysługuje nagroda roczna za okres [...] miesięcy pozostawania poza służbą, po zwolnieniu z niej z dniem [...] lutego 2010 r., za który przyznano świadczenie pieniężne określone w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji w wysokości 100% podstawy tego świadczenia. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 772/11, uchylony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1255/10, rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2010 r. dotyczący zwolnienia [...] (w st. spocz.) D. M. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Organ odwoławczy wskazał, iż D. M. w dniu [...] grudnia 2011 r. zgłosił gotowość podjęcia służby w Policji. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. przyznał [...] (w st. spocz.) D. M. za okres pozostawania poza służbą, świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, za okres [...] miesięcy. Orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., zatwierdzonym następnie w dniu [...] marca 2012 r. przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w K., [...] (w st. spocz.) D. M. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów w związku ze służbą w Policji. Wskazano, że inwalidztwo istnieje u wymienionego nadal i ma charakter czasowy. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w K. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. zwolnił [...] (w st. spocz.) D. M. z dniem [...] maja 2012 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 42 ust. 3 ustawy o Policji. Na skutek odwołania strony Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Zawiadomieniem l. dz. [...] z dnia [...] lipca 2012 r. D. M. został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za okres służby od dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] maja 2012 r. oraz za okres pozostawania poza służbą po zwolnieniu z niej z dniem [...] lutego 2010 r., za który przyznano świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w K., działając na podstawie art. 110 ust. 1-3 w zw. z art. 42 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859), stwierdził, iż [...] (w st. spocz.) D. M. nie przysługuje nagroda roczna za okres służby w 2011 r. i 2012 r. oraz przysługuje nagroda roczna za okres [...] miesięcy pozostawania poza służbą, po zwolnieniu z niej z dniem [...] lutego 2010 r., za który przyznano świadczenie pieniężne określone w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji w wysokości 100% podstawy tego świadczenia. Od powyższej decyzji D. M. złożył odwołanie wskazując, iż nie zgadza się z częścią decyzji dotyczącą stwierdzenia o nieprzysługiwaniu mu nagrody rocznej za okres służby w 2011 r. i 2012 r. Rozpatrując przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym Komendant Główny Policji podniósł, że organ II instancji obowiązany jest do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu I instancji zarówno z punktu widzenia legalności, jak i celowości oraz rozstrzygnąć sprawę w postępowaniu odwoławczym. Kontrola organu odwoławczego jest więc kontrolą pełną, polegającą na ponownym merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Natomiast wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 (art. 110 ust. 2 ww. ustawy). Okres służby, o którym mowa, nie może być jednak krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych (art. 110 ust. 3 ustawy). Stosownie natomiast do art. 121 ust. 1 ustawy o Policji w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne (...). W ocenie organu II instancji, stan faktyczny przedmiotowej sprawy nie znajduje się w katalogu sytuacji wymienionych w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, które uprawniają do nagrody rocznej, mimo faktycznego niepełnienia służby przez policjanta. Analizując zasadność nieprzyznania [...] (w st. spocz.) D. M. nagrody rocznej za 2011 r. i 2012 r. organ odwoławczy wskazał, iż wymieniony został przywrócony do służby z dniem [...] grudnia 2011 r. Jednak w dniu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku (sygn. akt I OSK 772/11 z dnia 16 grudnia 2011 r.) stanowiącego podstawę do przywrócenia D. M. do służby w Policji, w obrocie prawnym funkcjonowało orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. określające całkowitą niezdolność wymienionego do służby. Wobec powyższego, wydanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. rozkazu personalnego o mianowaniu [...] (w st. spocz.) D. M. na stanowisko służbowe było niemożliwe, albowiem mianowanie na określone stanowisko służbowe jest warunkowane między innymi faktyczną możliwością pełnienia przez daną osobę służby, rozumianą jako psychofizyczna zdolność do pełnienia służby w Policji w sensie ogólnym, jak i psychofizyczna zdolność do pełnienia służby na danym stanowisku. Komendant Główny Policji zauważył, iż zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby, policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie zaistniała inna podstawa zwolnienia, albowiem zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Okręgowa Komisja Lekarska MSWiA w K. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. uznała natomiast całkowitą niezdolność do służby [...] (w st. spocz.) D. M. Powyższe nałożyło zatem na Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. obowiązek obligatoryjnego zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Organ odwoławczy stwierdził, iż D. M. w okresie od dnia przywrócenia do służby do dnia zwolnienia z niej nie wykonywał żadnych czynności służbowych. W tym stanie prawnym brak było podstaw do uwzględnienia policjantowi okresu od dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] maja 2012 r., w którym nie wykonywał on żadnych zadań i czynności służbowych, do okresu, za który przysługuje nagroda roczna. Mając na względzie powyższe organ II instancji uznał, iż rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w zakresie stwierdzenia o nieprzysługiwaniu nagrody rocznej za lata 2011 i 2012 jest zasadne, jednakże argumentacja podniesiona w uzasadnieniu tej części rozstrzygnięcia nie jest w pełni prawidłowa. Komendant Główny Policji za nieprawidłowy uznał wywód, iż nieprzysługiwanie nagrody rocznej za 2011 r. i 2012 r. wynika z § 3 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2006 r. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia do okresu służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się okresów przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1-3 ustawy o Policji. Z kolei w myśl art. 126 ustawy o Policji, policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie (...) (ust. 1), w razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie (ust. 2), przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia przez policjanta obowiązków służbowych. Organ podkreślił, że wskazany przepis dotyczy odmiennych od omawianego stanów faktycznych i nie może zostać zastosowany w przedmiotowej sprawie. Z uwagi jednakże, iż kontrola organu odwoławczego jest kontrolą pełną, polegającą na ponownym merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy Komendant Główny Policji przeprowadził analizę stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy i konwalidował uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do art. 42 ust. 6 ustawy o Policji okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne przyznawane po przywróceniu do służby za okres pozostawania poza służbą równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc (art. 42 ust. 5), wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. W ocenie organu odwoławczego, z uwagi na fakt, iż rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. przyznał [...] (w st. spocz.) D. M., za okres pozostawania poza służbą, świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, za okres [...] miesięcy, zasadnym było przyznanie nagrody rocznej w tym zakresie. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawy organ II instancji stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Pismem z dnia 4 grudnia 2012 r. D. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2012 r., wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej go decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 121, art. 42 ust. 4, art. 110 ust. 1-3 w związku z art. 42 ust. 6 ustawy o Policji, - art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), - § 3 ust. 1 pkt 13, § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2012 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. W motywach skargi skarżący podniósł w szczególności, iż organy Policji opierają się nie niewłaściwym stanie faktycznym przyjmując za datę reaktywacji stosunku służbowego dzień [...] grudnia 2011 r., podczas gdy reaktywacja stosunku służbowego nastąpiła z mocy samego prawa po prawidłowym zgłoszeniu przez skarżącego gotowości do służby w Policji po wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1601/09, na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 772/11. Zdaniem skarżącego, organ dokonał błednej interpretacji art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, który stanowi, że prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Okoliczność usprawiedliwiająca niepodjęcie służby przez skarżącego powstała w wyniku choroby w związku ze służbą w Policji orzeczoną przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w K. w dniu [...] lutego 2010 r., tj. już po reaktywacji z mocy prawa stosunku służbowego skarżącego - z dniem [...] stycznia 2010 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. nie narusza prawa. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie pozostaje zasadność uznania przez organy orzekające, iż [...] (w st. spocz.) D. M. nie przysługuje nagroda roczna za 2011 r. i 2012 r., oraz że przysługuje mu nagroda roczna za okres [...] miesięcy pozostawania poza służbą, po zwolnieniu z niej z dniem [...] lutego 2010 r., za który przyznano świadczenie pieniężne określone w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji w wysokości 100% podstawy tego świadczenia. Zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda roczna, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 ustawy (ust. 2). Okres służby, o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych (ust. 3). Stosownie do art. 121 ust. 1 ustawy o Policji w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Z kolei w myśl § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859) okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego, dla celów obliczania nagrody rocznej, sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy. Przepis § 4 ww. rozporządzenia stanowi, iż podstawę ustalenia wysokości nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne policjantowi w ostatnim dniu służby wliczanym do okresu, za który przysługuje nagroda roczna. Z treści powołanych wyżej przepisów wynika, że policjantowi przysługuje nagroda roczna za okres służby faktycznie pełnionej w danym roku kalendarzowym z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych oraz pozostawanie bez przydziału służbowego. Okresy niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 nie podlegają wliczeniu do okresu służby "pełnionej", za którą przysługuje nagroda roczna. Zauważyć należy, że otrzymywanie uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przez policjanta jest ściśle związane z pełnieniem przez niego służby. O pełnieniu służby można natomiast mówić tylko wówczas, gdy policjant jest uprawniony oraz zobowiązany do wykonywania obowiązków służbowych i obowiązki takie faktycznie wykonuje. Zaznaczenia również wymaga, że uchylenie przez sąd administracyjny rozkazów personalnych o zwolnieniu ze służby nie oznacza, iż wraz z reaktywowaniem stosunku służbowego z chwilą uprawomocnienia się tego wyroku, reaktywuje się prawo funkcjonariusza do uposażenia. Samo bowiem pozostawanie funkcjonariusza w stosunku służbowym nie wystarcza, by tylko z tego tytułu przysługiwało mu uposażenie. Uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie funkcjonariusz otrzymuje z tytułu pełnienia służby, a prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe i wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Jednocześnie prawo do uposażenia winno wiązać się z pozostawaniem w gotowości do pełnienia służby, przy czym chodzi o gotowość rozumianą jako nie tylko subiektywny zamiar podjęcia służby, ale i obiektywną możliwość wykonywania czynności funkcjonariusza (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 158/10 oraz z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 926/09, publ.: CBOSA, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwagi na stan sprawy stwierdzić należy, że stanowisko organów orzekających, iż skarżącemu nie przysługuje nagroda roczna za 2011 r. i 2012 r. - jest prawidłowe. Skarżący został przywrócony do służby z dniem [...] grudnia 2011 r., przy czym podstawę przywrócenia stanowił wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydany w sprawie o sygn. akt I OSK 772/11, uchylający wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1255/10, rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie zwolnienia D. M. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2010 r. na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. W dniu wydania ww. wyroku, tj. w dniu 16 grudnia 2011 r., w obrocie prawnym funkcjonowało orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. stwierdzające całkowitą niezdolność skarżącego do służby w Policji i zaliczające go do trzeciej grupy inwalidów. Zaznaczyć należy, że orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., zatwierdzonym w dniu [...] marca 2012 r. przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w K., potwierdzono u skarżącego całkowitą niezdolność do służby w Policji i zaliczono do trzeciej grupy inwalidów w związku ze służbą w Policji. Wobec powyższego, pomimo zgłoszenia przez skarżącego gotowości do pełnienia służby w Policji w dniu [...] grudnia 2011 r., brak było podstaw do wydania przez właściwy organ Policji rozkazu personalnego o mianowaniu skarżącego na stanowisko służbowe z powodu braku faktycznej możliwości pełnienia służby rozumianej jako psychofizyczna zdolność do pełnienia służby w Policji. Z powyższego wynika, że skarżący w okresie od dnia [...] grudnia 2011 r., tj. od dnia przywrócenia do służby w Policji, do dnia [...] maja 2012 r., tj. do dnia zwolnienia ze służby (rozkaz personalny KWP w K. nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., utrzymany w mocy rozkazem personalnym KGP nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r.) nie wykonywał żadnych czynności służbowych z innej przyczyny aniżeli wymienione w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Z tego względu za ww. okres skarżącemu nie przysługuje nagroda roczna, zaś zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 121 oraz art. 110 ust. 1 - 3 w związku z art. 42 ust. 6 ustawy o Policji są nieuzasadnione. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 42 ust. 5 i 6 ustawy o Policji policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone m.in. w art. 110 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Z akt osobowych skarżącego wynika, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. przyznał skarżącemu, za okres pozostawania poza służbą (po zwolnieniu z niej z dniem [...] lutego 2010 r.), świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby, za okres [...] miesięcy. W związku z powyższym prawidłowo organy orzekające uznały, iż istnieje podstawa do przyznania skarżącemu nagrody rocznej za wskazany wyżej okres, za który przyznano świadczenie pieniężne określone w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zaznaczenia wymaga, że uchylenie decyzji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby wywołuje skutki na przyszłość. Z tego względu organy orzekające dokonały oceny sytuacji prawnej skarżącego - w kontekście zasadności przyznania nagrody rocznej - powstałej na skutek wydania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 772/11, prawidłowo wiążąc datę wydania ww. wyroku z datą reaktywacji stosunku służbowego. Nieuzasadniony jest tym samym zarzut skarżącego dotyczący wadliwego przyjęcia przez organy orzekające daty przywrócenia go do służby w Policji. Skarżący bowiem, formułując zarzut naruszenia art. 170 P.p.s.a., bezpodstawnie łączy postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1601/09, zakończone prawomocnym wyrokiem z dnia 20 listopada 2009 r., z postępowaniem, które toczyło się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt I OSK 772/11 w związku z kolejnym zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji. Zaznaczyć należy, że NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 grudnia 2011 r. w istocie wskazał jako datę przywrócenia skarżącego do służby (na mocy wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1601/09) – [...] stycznia 2010 r. Miało to na celu określenie właściwej daty przywrócenia skarżącego do służby przy pierwszym zwolnieniu, a w konsekwencji wskazanie właściwej podstawy prawnej zwolnienia skarżącego ze służby w Policji (art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji) w związku z orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Natomiast w sprawie niniejszej - dotyczącej uprawnień skarżącego w związku z uchyleniem decyzji o (kolejnym) zwolnieniu ze służby - okres, za który nie przyznano nagrody rocznej dotyczy lat 2011 i 2012, tj. okresu po przywróceniu do służby na mocy wyroku NSA z dnia 16 grudnia 2011 r. W tej dacie, jak już wyżej wskazano, w obrocie prawnym funkcjonowało ww. orzeczenie OKL w K. z dnia [...] lutego 2010 r. W świetle powyższego nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 42 ust. 4 ustawy o Policji w sytuacji, gdy skarżący po dacie przywrócenia do służby z dniem [...] grudnia 2011 r., nie podjął czynności służbowych z racji na ww. orzeczenie o całkowitej niezdolności do pełnienia służby w Policji. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt 13, § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby Policjantów (Dz. U. nr 151, poz. 1261) zważywszy, że zaskarżony rozkaz personalny reguluje kwestię uprawnień skarżącego do nagrody rocznej w związku z uchyleniem decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji (art. 42 ust. 1 i nast. ustawy o Policji). Reasumując, kontrola zaskarżonego rozkazu personalnego nie daje Sądowi podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organ przy jego wydaniu prawa materialnego, ani też naruszenia prawa procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.