II SA/Łd 426/13

Dnia 21 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska (spr.) Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Protokolant specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2013 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy - oddala skargę. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3, w związku z art.152, w związku z art.150 § 1, w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...], nr [...], którym odmówiono A Spółce z o.o. z siedzibą w Ł. wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji tegoż organu z dnia [...] nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo – handlowo - usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową, przewidzianej do realizacji na działkach nr 265/11 i 265/13, w obrębie [...], przy ul. B [...] w Ł. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium przypomniało, iż postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...]., nr [...], którym odmówiono wstrzymania wykonania decyzji w/w Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. Wskutek zaskarżenia, przez A Spółkę z o.o powyższego postanowienia z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1554/10 stwierdził jego nieważność, wskazując na rażące naruszenia art. 27 § 1a) i art. 127 § 3 k.p.a. Sąd wyjaśnił, iż ustawą z dnia 24 września 2009r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego dodany został w/w przepis art. 27 § 1a), w którym wprost wskazane zostało, iż członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. Skoro zatem w składzie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., ponownie rozpoznającym sprawę brała udział osoba, która wydawała w tej sprawie pierwsze postanowienie, to organ dopuścił się rażącego naruszenia przepisów art. 27 § 1a), w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1510/11 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wniesioną przez Spółkę A w Ł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., ponownie rozpatrując wniosek A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nr [...] z dnia [...] przypomniało, iż decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku biurowo – handlowo - usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową, przewidzianej do realizacji na działkach nr 265/11 i 265/13 przy ul. B [...] w Ł. W wyniku złożonego od tej decyzji odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., utrzymało w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]. W dniu 2 września 2010r. A Sp. z o.o z siedzibą w Ł. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją Kolegium. Spółka wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania decyzji organu odwoławczego wskazując, iż tylko takie działanie zapobiegnie poniesieniu przez strony strat finansowych. Zdaniem wnioskodawcy, decyzja organu odwoławczego podjęta została w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny, a treść samego rozstrzygnięcia narusza przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz.1588) W wyniku rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Kolegium, postanowieniem z dnia [...] odmówiło wstrzymania w/w decyzji z dnia [...]. W uzasadnieniu wskazało, iż materialno prawną podstawą podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest przepis art. 152 k.p.a. Stosownie do jego treści, organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Podstawą wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawdopodobieństwa jej uchylenia w wyniku wznowienia, a zatem gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o uchyleniu decyzji. W ocenie Kolegium podniesione przez stronę ogólnikowe okoliczności (zapobieżenie poniesieniu strat finansowych, nieprawidłowo ustalony stan faktyczny oraz naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) nie stanowią dostatecznej podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Okoliczność natomiast, że Kolegium rozpatrując wniesione odwołanie, obowiązane było ponownie rozpoznać sprawę w jej całokształcie, nie daje podstaw do przyjęcia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W dniu 27 października 2010r. A Sp. z o.o w Ł. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu ponownie podniosła, iż wstrzymanie wykonania decyzji organu odwoławczego zapobiegnie poniesieniu przez nią nieodwracalnych strat finansowych i prawnych. Nadto jej zdaniem, postępowanie odwoławcze od decyzji z dnia [...] winno wyjaśnić kwestię zgodności inwestycji przy ul. B [...] z inwestycją przy ul. B [...] zwłaszcza w sytuacji, gdy A Sp. z o.o w postępowaniu przed organem pierwszej instancji przekazało wytyczne planowanej budowy dla właściciela nieruchomości przy ul. B [...], które jak wynika z decyzji nie zostały uwzględnione, co spowodować może nieodwracalne skutki projektowe, trudne lub niemożliwe do wyeliminowania na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Spółka podkreśliła także, iż na działce przy ul. B [...] w Ł. prowadzone są roboty budowlane, zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. Dalej podkreślono, że podstawę wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Kolegium nr [...] z dnia [...] A Sp. z o.o w Ł. stanowiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem jak Spółka wskazała w dniu 25 sierpnia 2010r. powzięła informacje o decyzji organu odwoławczego, której to decyzji nie otrzymała, pomimo, iż jest stroną postępowania. Kolegium wyjaśniło, że jak wynika z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazana okoliczność jest bezsporna, gdyż rzeczywiście, A Sp. z o.o, jako właściciel działki nr 266/2, brała udział w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na działkach sąsiednich nr 265/11 i 265/13 przy ul. B [...] w Ł. Doręczono jej też wydaną w wyniku tego postępowania decyzję Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo -handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową, przewidzianej do realizacji na działkach nr 265/11 i 265/13 w obrębie [...], przy ul. B [...] w Ł. Odwołanie od w/w decyzji złożyła inna strona tego postępowania, tj. Parafia Rzymskokatolicka C w Ł. W wyniku jego rozpatrzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Bezspornym jest także to, iż decyzji organu odwoławczego nie doręczono Spółce, co w konsekwencji uzasadnia złożony przez A Sp. z o.o. wniosek o wznowienie postępowania ze wskazaniem powyżej podstawy prawnej. Jednakże, zdaniem Kolegium, brak jest przesłanek do wstrzymania wykonania w/w decyzji organu drugiej instancji, bowiem instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego dotyczy tylko takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Organ dodał, że przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Natomiast decyzja ustalająca warunki zabudowy niewątpliwie nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Bez znaczenia pozostaje, że jest ona elementem procesu inwestycyjnego, bowiem samodzielnie nie uprawnia do podjęcia żadnych robót budowlanych, stanowiąc jedynie niezbędny element innych postępowań, a przede wszystkim postępowania o pozwoleniu na budowę, gdyż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ze względu na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu. Decyzja ta stwierdza bowiem istnienie tylko pewnego stanu prawnego i faktycznego. Nie wywołuje ona skutków materialnoprawnych, bowiem nie rodzi po strome skarżącego żadnych uprawnień, ani obowiązków. Decyzja ta nie upoważnia do rozpoczęcia prac budowlanych i - choć może stanowić podstawę do wydania pozwolenia na budowę - to sama w sobie nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe postanowienie A Spółka z o.o. z siedzibą w zaskarżyła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając: a) naruszenie przepisu art. 152 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że instytucja wstrzymania zaskarżonego aktu administracyjnego nie dotyczy decyzji ustalającej warunki zabudowy; b) naruszenie przepisu art. 138 § 2 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy zamiast uznania zasadności jego uchylenia i wydania rozstrzygnięcia wstrzymującego wykonanie decyzji organu odwoławczego. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wniosek o wznowienie postępowania Spółka uzasadniła przesłanką z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem Spółka brała udział w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na działkach sąsiednich przy ul. B [...] Ł. i której doręczono wydaną w wyniku tego postępowania decyzję z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy. Spółce natomiast nie doręczono decyzji organu odwoławczego, rozpoznającego zażalenie od powyższej decyzji złożone przez inną stronę postępowania. Podkreślono, iż samo wznowienie postępowania administracyjnego nie wywołuje skutku w postaci wstrzymania z mocy prawa wykonania zaskarżonej decyzji ostatecznej, jednakże organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania dokonuje z urzędu lub na żądanie strony oceny, czy okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zdaniem strony skarżącej okoliczności niniejszej sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji organu odwoławczego w wyniku wznowienia postępowania, zatem do czasu zakończenia postępowania wznowieniowego, organ winien wyeliminować z obrotu prawnego wadliwą decyzję. Podkreślono, iż zamysłem ustawodawcy było nie tyle zapobieżenie wyegzekwowania od strony w drodze przymusu państwowego wykonania wadliwej decyzji, natomiast miało stanowić wyeliminowanie (na czas trwania postępowania wznowieniowego) z obrotu prawnego wadliwej decyzji. Dodano, że nie bez znaczenia jest również okoliczność, że decyzja ustalająca warunki zabudowy wydawana przez organ administracji publicznej na wniosek zainteresowanego, została wprowadzona do porządku prawnego stosunkowo niedawno, tj. na podstawie ustawy z 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zatem dużo później, aniżeli wprowadzenie do Kodeksu postępowania administracyjnego treści przepisu art. 152. Oczywistym jest zatem, że na etapie formułowania treści tego przepisu, zamiarem ustawodawcy nie mogło być wykluczenie przy jego stosowaniu m.in. decyzji ustalających warunki zabudowy, skoro w ówczesnym porządku prawnym takie decyzje jeszcze nie funkcjonowały. Nadto w ocenie strony, absurdalne jest odmienne traktowanie decyzji administracyjnych wydanych z naruszeniem przepisów prawa, które w równym stopniu nakładają na stronę pewne obowiązki czy uprawnienia, różnicując je w zależności od tego, czy dana decyzja podlega wykonaniu za pomocą środków przymusu państwowego, a nie obiektywną oceną stopnia ingerencji w sferę praw czy obowiązków zainteresowanego. Słuszność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ustalającej warunki zabudowy, potwierdza chociażby fakt, iż decyzja taka jest niezbędnym elementem i pierwszym krokiem zmierzającym do uzyskania pozwolenia na budowę. Aktualnie decyzja z dnia [...] Prezydenta Miasta Ł. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-handlowo-usługowego na działkach nr 265/11 i 265/13 jest decyzją ostateczna i (niezależnie od toczącego się postępowania wznowieniowego i ewentualnego uchylenia decyzji) jest podstawą podjęcia dalszych kroków związanych z wydaniem pozwolenia na budowę. Natomiast zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w przepisach ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest pierwszym rozstrzygnięciem w ramach przygotowywania procesu inwestycyjnego związanego ze zmianą zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem, zdaniem skarżącej Spółki, mylny jest pogląd organu odwoławczego, zgodnie z którym, instytucja wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej nie odnosi się do decyzji ustalającej warunki zabudowy gdyż nie mieści się ona w katalogu decyzji nadających się do wykonania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi podniosło, iż brak jest przepisów prawa obowiązującego, które uzależniałyby ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji pod warunkiem uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej bądź z uwzględnieniem żądań lub dyrektyw tegoż właściciela czy też projektu budowlanego, którym dysponuje. Na marginesie też wskazano, że w wyniku wniesionego odwołania, organ odwoławczy, zobowiązany brzmieniem art. 138 k.p.a., ponownie rozpatruje wszystkie konieczne do uwzględnienia okoliczności w sprawie, dokonując ich wnikliwej oceny. W niniejszej sprawie Kolegium stwierdziło, iż decyzja organu I instancji wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami, brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że w wyniku wznowienia postępowania istnieje prawdopodobieństwo jej uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi w zaś grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Jakkolwiek bowiem zgodzić należy się ze skarżącym, iż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, poświęcone w znacznej części rozważaniom na temat wykonalności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, jest w tym zakresie błędne, uchybienie to pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu polega bowiem na błędnym przyjęciu, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie, że ustalony stan faktyczny błędnie nie podciągnięto pod hipotezę określonej normy prawnej. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2011r., sygn. akt II OSK 1648/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla określenia charakteru prawnego danego przepisu nie jest przy tym istotne w jakim akcie normatywnym przepis ten jest zamieszczony, ale decyduje jego treść i cel. Przepisami prawnomaterialnymi są zatem przepisy regulujące bezpośrednio stosunki administracyjnoprawne (określają zachowanie podmiotów) oraz roszczenia wynikające z tych stosunków (nakładają obowiązki i przyznają prawa lub uprawnienia). Przepisami procesowymi są zaś normy instrumentalne, które określają drogę i sposób dochodzenia uprawnień, wynikających z norm materialnoprawnych. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2010r., sygn.akt II OSK 1842/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) W rozpoznawanej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 152 k.p.a. - norma o charakterze proceduralnym. W zaskarżonym postanowieniu organ dokonał niewątpliwie wadliwej wykładni zaskarżonego przepisu, odwołując się do okoliczności, związanych z charakterem prawnym zaskarżonej decyzji (nie podlegającej wykonaniu). Podzielić należy bowiem pogląd skarżącego, iż kwestia ta nie ma wpływu na ocenę przesłanek, o których mowa w art. 152 k.p.a. Błędne jest stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, oparte na poglądach doktryny i orzecznictwie sądów administracyjnych, dotyczącym stosowania art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy z uwagi na swój charakter nie podlega wykonaniu, a tym samym nie jest możliwe orzeczenie w stosunku do niej wstrzymania wykonania. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest tożsamy z art. 152 k.p.a. Są to dwie odrębne regulacje, a orzecznictwo przywołane przez organ opiera się na założeniu, że jedynie akt administracyjny kwalifikujący się do wykonania, rozumianego jako "spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie", może podlegać wstrzymaniu, ponieważ jedynie wykonanie takiego aktu może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o jakich stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Takiego zapisu brak w art. 152 k.p.a., zatem wykonalności z tego przepisu nie można utożsamiać z pojęciem zawartym w innej ustawie. Zdaniem Sądu, treść art. 152 k.p.a. pozwala uznać, iż zawarte w nim rozstrzygnięcie może zostać wydane również odnośnie decyzji ustalającej warunki zabudowy albowiem jest to decyzja, której wykonanie polega na wykorzystaniu jej do uzyskania pozwolenia na budowę. Wstrzymanie jej wykonania gwarantuje, iż strona się tą decyzją (w powyższym celu) nie posłuży. Wadliwa wykładnia art. 152 k.p.a., dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w zaskarżonym postanowieniu mogłaby jednakże skutkować jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego po wykazaniu, iż miała istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T.Woś, M.Romańska, H.Knysiak – Molczyk, Warszawa 2006r., str. 458). Uchybienia przepisom prawa procesowego nie mają natomiast istotnego wpływu na wynik sprawy, gdy jest prawdopodobne, że nawet w wypadku ich nienaruszenia treść decyzji lub postanowienia byłaby taka sama. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2012r., sygn. ,akt II OSK 1490/11 i z dnia 13 grudnia 2011r., sygn. akt II OSK 1832/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 lutego 2012r., sygn. akt II SA/Rz 1137/11, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny jest rozstrzygnięcie, wydane przez organ na podstawie art. 152 k.p.a., który określa przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania decyzji w przypadku wznowienia postępowania. Po myśli przywołanego przepisu, organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., właściwy organ winien z jednej strony wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. Z drugiej zaś, wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 lub art. 159 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie i nie poparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 1998r., sygn. akt IV SA 2311/96, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 43803 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Krakowie z dnia 23 stycznia 2009r., sygn. akt II SA/Ka 961/08 i w Lublinie z dnia 27 stycznia 2009r., sygn. akt II SA/Lu 386-08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie, organ poczynił ustalenia faktyczne, pozwalające na ocenę prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, objętej żądaniem wznowienia postępowania i oceny tej dokonał. Wskazał mianowicie (zwłaszcza w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...], które zostało utrzymane w mocy zaskarżonym rozstrzygnięciem), iż zarówno materiał dowodowy, zgromadzony w aktach sprawy zakończonej wydaniem decyzji, objętej żądaniem wznowienia postępowania, jak i podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności (głównie finansowe) nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, ustalającej warunki zabudowy. Nie przesądzając treści rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu, oceny tej nie można uznać za wadliwą. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], ustalającą warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku biurowo-handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową przewidzianego do realizacji na działce nr 265/11 i 265/13, przy ul. B [...] w Ł., wydana została w następstwie rozpoznania odwołania wniesionego przez Parafię Rzymskokatolicką C w Ł. Uzasadnienie wspomnianego rozstrzygnięcia wskazuje, iż przedmiotem analizy organu odwoławczego była sprawa wszczęta wnioskiem M. J. z dnia 7 lipca 2008r. w jej całokształcie, w tym zwłaszcza spełnienie przesłanek, określonych w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania - niekwestionowany fakt, iż decyzja organu odwoławczego nie została skarżącej Spółce doręczona oraz ogólnie powołany zarzut, iż organ odwoławczy "nie rozpoznał w sposób wnikliwy materiału dowodowego w sprawie" i "uniemożliwił zaskarżenie decyzji do WSA", nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Dotyczy to również faktu, iż skarżąca Spółka uzyskała przed datą jej wydania pozwolenie na budowę na działce sąsiedniej. Data wskazana w treści wniosku o wznowienie postępowania (październik 2010r.) sugeruje zresztą, że nastąpiło to rok po wydaniu decyzji, objętej żądaniem wznowienia postępowania (20 października 2009r.). Niezależnie od tego wskazać należy, iż z treści wykonanej w sprawie analizy urbanistycznej (część graficzna) wynika, iż organ przy jej sporządzaniu uwzględnił fakt posiadania przez skarżącą ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, dla nieruchomości, położonej w Łodzi, przy ul. B [...]. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżone postanowienie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. B.A.