III SA/Wa 2551/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant ref. staż. Patrycja Kęcik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy ze skargi P. S.A. z/s w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. S.A. z/s w P. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca – P. SA z siedzibą w P. w dniu 29 marca 2010 r. zlożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zaniechaną inwestycję. Skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe: Wskazała, iż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej realizuje szereg zadań inwestycyjnych takich jak np. budowa i modernizacja stacji paliw, instalacji produkcyjnych, terminali paliw, budynków administracyjno - biurowych, itd. W niektórych przypadkach nie dochodzi jednak do całkowitego zrealizowania inwestycji. Decyzja o zaniechaniu realizowania inwestycji następuje wskutek przeprowadzonych w ich trakcie kolejnych analiz ekonomicznych wskazujących ich nieefektywność lub na skutek zmiany założeń technologicznych lub też zmiany uwarunkowań prawnych bądź gospodarczych. Szczegółowe przyczyny zaniechania inwestycji są różnorodne. W przypadku inwestycji dotyczących stacji paliw są to najczęściej wewnętrzne decyzje Spółki w sprawie likwidacji danej inwestycji dotyczącej stacji paliw, podjęte na podstawie niekorzystnych wyników analiz rynkowych w zakresie efektywności danego przedsięwzięcia, np. w sytuacji gdy pomiędzy podpisaniem umowy przedwstępnej zakupu gruntu a rozpoczęciem prac budowlanych w okolicy powstała inna stacja paliw, wybudowana przez firmę konkurencyjną lub też w sytuacji, gdy z uwagi na zmiany w organizacji ruchu drogowego poczynione przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad (przekwalifikowanie drogi z krajowej na lokalną) dane miejsce przestało spełniać warunki uzasadniające efektywność i opłacalność kontynuacji projektu, czy też negatywne decyzje organów administracji lub samorządu terytorialnego (np. w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu) w stosunku do oczekiwań Spółki. Zaniechanie inwestycji dotyczących instalacji produkcyjnych wynikać może głównie ze zmiany założeń technologicznych oraz analiz ekonomicznych wskazujących na ich nieefektywność ekonomiczną. Stan zaawansowania każdej z zaniechanych inwestycji jest różny, w zależności od momentu podjęcia decyzji o zaniechaniu i powodów, w oparciu o które je podjęto. W przypadku stacji paliw poniesione nakłady związane są głównie z zakupem dokumentacji technicznej i projektowej inwestycji, jak również z zakupem usług notarialnych związanych z zawarciem umów przedwstępnych nabycia gruntu. W przypadku instalacji produkcyjnych na poniesione nakłady składa się zarówno dokumentacja projektowa, jak i koszty transportu oraz montażu elementów instalacji wraz z wartością zużytych materiałów. W obu przypadkach może również dochodzić do nabywania usług związanych z realizacją inwestycji, np. polegających na wykonaniu określonych prac ziemnych (wykopy fundamentowe) itp. oraz nabywaniu określonych wartości niematerialnych i prawnych związanych z konkretną inwestycją (np. projektów architektonicznych). W przypadku, gdy z określonych przyczyn Spółka wstrzymuje inwestycje i nie jest w stanie przewidzieć, czy inwestycja będzie w przyszłości kontynuowana, bądź sprzedana zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości stosowanymi przez Spółkę do celów bilansowych, tworzony jest odpis aktualizujący wartość przedmiotowej inwestycji. Dodatkowe odpisy z tytułu utraty wartości inwestycji stanowią koszt bilansowy, nie stanowią jednak kosztów uzyskania przychodów dla celów podatkowych. Dokonanie odpisu aktualizującego może być zbieżne w czasie z usunięciem składnika aktywów, o ile Spółka podejmuje nieodwracalną decyzję o jego likwidacji. Jednakże nie w każdym przypadku dokonanie odpisu jest zbieżne z usunięciem składnika z ewidencji; składnik odpisany figuruje jako element aktywów Spółki i jest nadal ujmowany w księgach rachunkowych i bilansie Spółki. W przypadku, gdy w odniesieniu do danej inwestycji Spółka nie oczekuje żadnych przyszłych korzyści ekonomicznych z tytułu jej ewentualnego użytkowania, wykorzystania w części lub w całości bądź odsprzedaży, podjęta została decyzja o usunięciu składnika z ewidencji aktywów. Zdjęcie z ewidencji Spółki zaniechanych inwestycji następuje w oparciu o odpowiedni dokument dotyczący usunięcia aktywów z ewidencji. Decyzja o trwałym wykreśleniu (usunięciu) środka trwałego w budowie z ewidencji aktywów Spółki, potwierdzona odpowiednim zapisem w księgach rachunkowych, winna, w momencie wykreślenia składnika z ewidencji, spowodować prawo do rozpoznania kosztu likwidacji inwestycji, jako kosztu podatkowego. Ponadto, w praktyce gospodarczej dochodzi do sytuacji, w których Spółka likwiduje posiadane przez siebie środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne z uwagi na brak ich przydatności w dalszej działalności firmy (fizyczne zużycie, nieefektywność ekonomiczna itp.), przy czym brak przydatności nie jest spowodowany zmianą rodzaju działalności. Ich likwidacja w księgach jest dokonywana na podstawie dokumentu likwidacji, który jest podstawą do wykreślenia składnika z ewidencji majątkowej spółki. Zdarza się, iż likwidowane aktywa (środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne) mają wartość podatkową netto wyższą od zera, tj. nie są w pełni umorzone podatkowo. W związku z powyższym Skarżacy zadał następujące pytania: - Czy moment wykreślenia z majątku Spółki zaniechanej (wstrzymanej) inwestycji powinien być rozpoznany jako moment poniesienia kosztu w rozumieniu art. 15 ust. 4f ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm. dalej: u.p.d.o.p.)? - Czy moment wykreślenia z majątku spółki likwidowanych aktywów (środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych) jest momentem, w którym Spółka jest uprawniona do zaliczenia ich nieumorzonych podatkowo wartości do kosztów uzyskania przychodów? Zdaniem Skarżącej odpowiedź na powyższe pytania powinna być twierdząca. Spółka wyjaśniła, iż z dniem 1 stycznia 2009 r. w związku z nowelizacją u.p.d.o.p. z katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów wykreślono punkt dotyczący poniesionych kosztów zaniechanych inwestycji (art. 16 ust. 1 pkt 41 u.p.d.o.p). Równocześnie ustawodawca wprowadził do tej ustawy art. 15 ust. 4f, zgodnie z którym koszty zaniechanych inwestycji są potrącane w dacie zbycia inwestycji lub ich likwidacji. Jednocześnie w myśl art. 16 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych jedynie w sytuacji, gdy środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności. W ocenie Skarżącej z ww. przepisów jasno wynika, że zarówno koszty zaniechanych (likwidowanych) inwestycji, jak i straty powstałe w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych (przy braku zmiany rodzaju działalności) co do zasady stanowią koszt uzyskania przychodów. W ocenie Skarżącej zgodnie z przyjętymi w Spółce zasadami rachunkowości likwidacja inwestycji jako aktywa Spółki następuje w momencie, gdy w odniesieniu do tej inwestycji nie oczekuje się żadnych przyszłych korzyści ekonomicznych z tytułu jej ewentualnego użytkowania oraz nastąpiło wykreślenie rozpoczętej inwestycji z majątku Spółki. Oznacza to, że każde wycofanie majątku z działalności Spółki, skutkujące usunięciem składnika majątkowego z bilansu, należy traktować jako likwidację inwestycji. Bez znaczenia, zdaniem Spółki, pozostaje fakt, że inwestycja nie została zlikwidowana fizycznie, gdyż pojęcie likwidacji zarówno inwestycji, jak i środka trwałego oraz wartości niematerialnej i prawnej powinno być interpretowane w sposób szerszy niż jako ich fizyczna likwidacja, na co zwracano również uwagę w orzecznictwie, wskazując iż pojęcie to trzeba odnosić raczej do strefy użytkowania środka trwałego niż do jego atrybutów fizycznych. Ponadto, zdaniem Skarżącej, w świetle zasad wykładni gospodarczej, powinno się preferować takie rozumienie pojęcia likwidacja, które nie zakłóca działalności gospodarczej przedsiębiorcy. W opinii Skarżącej w przypadku Spółki likwidacja inwestycji oraz środka trwałego (wartości niematerialnej i prawnej) jest zatem tożsama z ich wykreśleniem z ewidencji księgowej Spółki. Fizyczna likwidacja inwestycji w przypadku, gdy nakłady inwestycyjne stanowiły opłaty przedwstępne, opłaty notarialne a także dokumentację projektową i techniczną, jest w opinii Spółki nieuzasadniona i sprzeczna z prawem. Oznaczałaby ona bowiem de facto unicestwienie dowodu poniesienia kosztu, które to poniesienie powinno być udokumentowane w sposób bezsporny i kompletny. Reasumując Spółka stwierdziła, że data likwidacji inwestycji w rozumieniu art. 15 ust. 4f u.p.d.o.p. oraz data likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego (wartości niematerialnej i prawnej) jest tożsama z datą zdjęcia przez Spółkę (odpowiednio) zaniechanych (wstrzymanych) inwestycji oraz środka trwałego (wartości niematerialnej i prawnej) ze stanu majątkowego Spółki. W interpretacji indywidualnej z [...] czerwca 2010 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., uznał stanowisko Skarżącej za prawidłowe w zakresie momentu zaliczenia do kosztów zaniechanej inwestycji wydatków na: dokumentację, usługi notarialne, usługi transportu, wartości niematerialne i prawne, a za nieprawidłowe w zakresie momentu zaliczenia do kosztów zaniechanej inwestycji wydatków na montaż i usługi związane z realizacją inwestycji oraz wydatków poniesionych na wstrzymanie inwestycji, a także w zakresie momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieumorzonej wartości środka trwałego. Organ, powołując się na art. 15 ust.1 w zw. z art. 16 ust. 1 oraz art. 4a pkt 1 u.p.d.o.p. wyjaśnił, że wydatki ponoszone w związku z inwestycją są kosztem uzyskania przychodu. Gdy powiększają wartość inwestycji, wpływają na przyszłą wartość początkową środka trwałego, który powstanie po zakończeniu inwestycji. Natomiast wydatki poniesione na zakończone inwestycje, staną się, co do zasady, kosztami uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne. Zdaniem Organu ustawodawca pozwala także rozliczyć w kosztach podatkowych koszty inwestycji, która nie została przez podatnika dokończona, nie żądając spełnienia jakichś dodatkowych warunków. Przy czym Organ wyjaśnił, że podatnik rozliczający w kosztach podatkowych wydatki poniesione na taką inwestycję powinien być w stanie wykazać, że podejmując ją zakładał jej związek z uzyskiwaniem przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Ponadto Organ podniósł, iż w świetle art. 15 ust. 4f u.p.d.o.p. wydatki poniesione na niedokończoną inwestycję, mogą być kosztami uzyskania przychodów w sytuacji sprzedaży niedokończonej inwestycji, najlepiej wraz z całą dokumentacją, analizami itp., aby nie było wątpliwości co do rezygnacji z niej (w takim bowiem przypadku poniesione koszty posłużą osiągnięciu przychodu ze sprzedaży inwestycji, a zatem wystąpi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy), a także w sytuacji zlikwidowania zaniechanej inwestycji. Zdaniem Organu wydatki poniesione na dokumentację niezbędną do rozpoczęcia i prowadzenia inwestycji, tj.: zakup dokumentacji technicznej i projektowej inwestycji, zakup usług notarialnych związanych z zawarciem umów przedwstępnych nabycia gruntu, koszty transportu, dokumentację projektową, nabywanie określonych wartości niematerialnych i prawnych związanych z konkretną inwestycją (np. projektów architektonicznych), stanowią koszt zaniechanej inwestycji w chwili zbycia inwestycji lub jej likwidacji. W opinii Organu systemowa wykładnia art. 15 ust. 4f u.p.d.o.p. daje podstawę do oceny, iż w ramach likwidacji zaniechanej inwestycji, wystarczające do uznania kosztów wytworzenia czy nabycia dokumentacji inwestycyjnej, jako kosztów uzyskania przychodów, jest podjęcie decyzji o trwałym i definitywnym odstąpieniu od dalszego prowadzenia zadania inwestycyjnego. W odniesieniu do tych nakładów, nie jest racjonalna ich fizyczna likwidacja, również ze względów dowodowych, bowiem zniszczenie nośników tych wartości pozbawiłoby podatnika możliwości udowodnienia rzeczywistego poniesienia kosztu w celu osiągnięcia przychodów. W takim przypadku wystarczające do uznania kosztów zaniechanej inwestycji jest - w ocenie Organu - podjęcie decyzji o zaniechaniu inwestycji, wykreślenie inwestycji z ewidencji rachunkowej i sporządzenie protokołu likwidacyjnego, dokumentującego skutki decyzji o zaniechaniu inwestycji. Warunkiem zaś uznania tych wydatków za koszty podatkowe jest, aby efekt nakładów poniesionych na zaniechaną inwestycję nie był wykorzystywany w przyszłości. W odniesieniu do pozostałych wartości mających postać "fizyczną", takich jak montaż elementów instalacji wraz z wartością zużytych materiałów, usługi związane z realizacją inwestycji, nadających się do zbycia lub fizycznej likwidacji, Organ uznał, iż koszty podatkowe w związku z zaniechaniem inwestycji powstają w dacie ich fizycznej likwidacji lub ich zbycia. W odniesieniu do tych elementów inwestycji dopiero w momencie ich fizycznej likwidacji (np. komisyjnego zniszczenia) lub zbycia (np. na podstawie umowy sprzedaży) Spółka może dokonać ostatecznego rozliczenia i kwalifikacji nakładów związanych z ich nabyciem. W konsekwencji, z tym momentem Spółka nabędzie uprawnienie do podatkowego odliczenia nakładów poniesionych w związku z ich nabyciem. W konsekwencji Organ stwierdził, że aby uznać powyższe wydatki za koszty zaniechanych inwestycji na podstawie art. 15 ust. 4f u.p.d.o.p. musi dojść do zbycia inwestycji lub jej faktycznej likwidacji. Przy czym w ocenie Organu zlikwidowanie inwestycji należy traktować dosłownie. Tylko bowiem fizyczna likwidacja inwestycji (np. jej rozbiórka, złomowanie, zniszczenie) umożliwi uznanie poniesionych na nią wydatków za koszty uzyskania przychodów. Organ wskazał, iż z czynności tej sporządza się protokół fizycznej likwidacji, który oznacza zakończenie procesu likwidacji środka trwałego. Ponadto Organ stwierdził, iż w przypadku, gdy dochodzi do sprzedaży nie w pełni umorzonych środków trwałych bądź ich części, zastosowanie znajdzie art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.p., w myśl którego wydatki na nabycie lub wytworzenie środka trwałego, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 tej ustawy, są kosztem uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia środka trwałego, bez względu na czas ich poniesienia. Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności. W świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego Organ zauważył, iż środki trwałe, które utraciły swoją przydatność i które w związku z tym nie będą wykorzystywane w prowadzonej działalności, są wycofywane z używania, co z kolei stanowić będzie podstawę do postawienia ich w stan likwidacji. Zdaniem Organu fakt postawienia środka trwałego w stan likwidacji powinien zostać udokumentowany wewnętrznym dokumentem. Dowód ten stanowi podstawę do wyksięgowania środka trwałego z ewidencji bilansowej. Jednocześnie Organ podkreślił, iż likwidacja księgowa nie jest tożsama z likwidacją fizyczną. Istnieją bowiem sytuacje, w których środek trwały zostaje wyksięgowany z ewidencji bilansowej, a jego fizyczna likwidacja nie zostaje jeszcze przeprowadzona. Dlatego też przeznaczony do likwidacji środek trwały, pod datą postawienia go w stan likwidacji, wprowadza się do ewidencji pozabilansowej, równocześnie z wyksięgowaniem tego środka z ewidencji bilansowej. Ustosunkowując się do kwestii określenia momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, skutkującej trwałym wycofaniem środka trwałego z używania, Organ stwierdził, że straty tego rodzaju stanowią koszty uzyskania przychodów w momencie faktycznej likwidacji środka trwałego. Powołując się na art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. Organ uznał, iż koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami uzyskanymi z tytułu sprzedaży nie w pełni umorzonych środków trwałych lub ich części będą potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. Reasumując Organ uznał, iż w przypadku sprzedaży nie w pełni umorzonego środka trwałego, koszty uzyskania przychodów należy rozpoznać w momencie powstania przychodu ze sprzedaży, a w przypadku likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego, koszty uzyskania przychodów należy rozpoznać w momencie jego faktycznej likwidacji. Pismem z 29 czerwca 2010 r. Skarżący wezwał Organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze złożonej na interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie - art. 15 ust. 4f oraz art. 16 ust. 1 pkt. 6 u.p.d.o.p. przez ich błędną wykładnię zawężającą rozumienie pojęcia likwidacji inwestycji oraz likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych wyłącznie do fizycznej likwidacji inwestycji bądź fizycznej likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, - art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. przez pozbawienie Skarżącej możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztów zaniechanych inwestycji oraz strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych w momencie podjęcia decyzji o likwidacji inwestycji bądź środka trwałego i usunięcia aktywa z ewidencji bilansowej Spółki. Skarżąca podtrzymała twierdzenia zawarte we wniosku o wydanie interpretacji oraz w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji i w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów, przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, należy uznać za niezgodne z prawem. Sąd podziela bowiem stanowisko Skarżącej, iż Minister Finansów dokonał błędnej wykładni art. 15 ust. 4f oraz art. 16 ust. 1 pkt. 6 u.p.d.o.p. przyjmując, iż pod użytym w tych przepisach terminem "likwidacja" należy rozumieć fizyczną likwidację (unicestwienie) inwestycji (środka trwałego w budowie w rozumieniu ustawy o rachunkowości – art. 4a pkt 1 u.p.d.o.p.) oraz nie w pełni umorzonych środków trwałych. Użyte tam pojęcie "likwidacji inwestycji / środka trwałego" nie zostało zdefiniowane w u.p.d.o.p. W ocenie Sądu pojęć "likwidacja inwestycji oraz środka trwałego" nie można utożsamiać - tak jak to czyni organ podatkowy – wyłącznie z fizycznym unicestwieniem rzeczy. Pojęcie to trzeba odnosić raczej do sfery prowadzenia inwestycji czy też użytkowania środka trwałego niż do ich atrybutów fizycznych - choć te mogą oczywiście mieć wpływ na możliwość ich wykorzystania. W orzecznictwie i doktrynie prawa podatkowego niejednokrotnie zwracano uwagę na konieczność szerszego interpretowania pojęcia likwidacji środka trwałego, poprzez objęcie nim także darowizny, sprzedaży, zużycia technicznego lub technologicznego, "moralnego", wycofania środka trwałego z ewidencji, czy zadysponowania środkiem trwałym w inny sposób (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 marca 2007 r., sygn. akt. I SA/Wr 53/07, wyrok NSA z 4 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1035/07, wyrok WSA we Wrocławiu z 14 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1702/07, wyrok WSA w Warszawie z 27 października 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 738/10 oraz wyrok WSA w Bydgoszczy z 24 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 906/10 ). Wydaje się, że powyższe orzecznictwo można odpowiednio zastosować przy interpretowaniu pojęcia "likwidacja zaniechanej inwestycji". Nie wydaje się zatem zasadne, aby dla zaliczenia zaniechanej inwestycji do kosztów uzyskania przychodów wymagać każdorazowo fizycznego zniszczenia materialnego efektu inwestycji - Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, red. dr Janusz Marciniuk, Rok wydania: 2011, Wydawnictwo: C.H.Beck, Wydanie: 11. Należy także zwrócić uwagę na brak konsekwencji Ministra Finansów co do argumentacji zawartej w zaskarżonej interpretacji. Organ ten bowiem uznał, że pod pojęciem likwidacji zaniechanej inwestycji w postaci dokumentacji inwestycyjnej, należy rozumieć podjęcie decyzji o trwałym i definitywnym odstąpieniu od dalszego prowadzenia zadania inwestycyjnego. W takim przypadku zdaniem Ministra Finansów nie jest racjonalna ich fizyczna likwidacja, a wystarczające do uznania kosztów zaniechanej inwestycji jest podjęcie decyzji o zaniechaniu inwestycji, wykreślenie inwestycji z ewidencji rachunkowej i sporządzenie protokołu likwidacyjnego, dokumentującego skutki decyzji o zaniechaniu inwestycji. Warunkiem zaś uznania tych wydatków za koszty podatkowe jest, aby efekt nakładów poniesionych na zaniechaną inwestycję nie był wykorzystywany w przyszłości. Natomiast gdy chodzi o pozostałe wartości mające postać "fizyczną" organ prezentuje stanowisko odmienne mimo, iż nic nie stoi na przeszkodzie, aby i w tym przypadku dokonać tożsamej ze wskazaną powyżej, wykładni prawa podatkowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 146 § 1, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.