I OSK 2620/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska (spr.) sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant sekretarz sądowy Justyna Stępień po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 670/13 w sprawie ze skargi K. F. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...]lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. F. na rzecz Komendanta Głównego Straży Granicznej kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 670/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. F. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komendant Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej rozkazem dziennym nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., w okresie od 28 listopada 2011 r. do 27 lutego 2012 r. skierował K. F. z Wydziału Zabezpieczenia Działań do realizacji zadań w Grupie Bezpieczeństwa Lotów PSG Warszawa – Okęcie wraz z bronią służbową. Wskazał również, że zakres obowiązków określi kierownik Grupy Bezpieczeństwa Lotów. W odwołaniu od powyższego rozkazu funkcjonariusz wniósł o wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych skierowania go do Grupy Bezpieczeństwa Lotów oraz trybu, w jakim to nastąpiło, ewentualnie przyczyn, które to uzasadniły. W piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Straży Granicznej wyjaśnił, że zgodnie z § 23b pkt 7 Zarządzenia nr 85 Komendanta Głównego Straży Granicznej zmieniającego zarządzenie w sprawie nadania regulaminów organizacyjnych komendom oddziałów Straży Granicznej z dnia 16 listopada 2009 r. (Dz. Urz. KGSG Nr 14, poz. 87), do szczegółowego zakresu zadań Wydziału Zabezpieczeń Działań Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej należy prowadzenie działań granicznych na zasadach określonych w przepisach dotyczących sposobu pełnienia służby i prowadzenia działań granicznych. Na podstawie zaś pkt 8 §23b ww. zarządzenia, do zakresu działań Wydziału Zabezpieczenia Działań NwOSG należy m.in. współdziałanie z placówkami Straży Granicznej i komórkami organizacyjnymi komendy oddziału w realizacji przedsięwzięć z zakresu pełnienia służby granicznej i zabezpieczenia prowadzonych działań granicznych. Ponadto w myśl ppkt 22 szczegółowego zakresu obowiązków i uprawnień na stanowisku starszego specjalisty 1 (pierwszej) Sekcji Realizacji Wydziału Zabezpieczenia Działań NwOSG, do zakresu obowiązków funkcjonariusza należy wykonywanie innych zadań służbowych zleconych przez przełożonych, wynikających z zakresu działań wydziału. Dopuszczalne jest zatem skierowanie zainteresowanego na zasadzie polecenia służbowego do wykonywania zadań w PSG kat. I Warszawa – Okęcie NwOSG. Na powyższe pismo K. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 843/12, odrzucił skargę, zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2849/12, oddalił skargę kasacyjną od zaskarżonego postanowienia. W motywach uzasadnienia podano, że przedmiotowe pismo nie zawiera elementów niezbędnych, aby mogło zostać uznane za decyzję administracyjną, nie jest też innym aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postanowieniem nr [...] z dnia 1 lutego 2013 r. Komendant Główny Straży Granicznej, na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania od przedmiotowego rozkazu dziennego nr [...]. W uzasadnieniu podał, że skierowanie do wykonywania zadań w ramach Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej i w tej samej miejscowości, w tym przypadku w Warszawie, z Komendy Oddziału do Placówki SG Warszawa-Okęcie, dokonane w formie rozkazu dziennego, jest władczym aktem o charakterze wewnętrznym, typowym dla służb mundurowych, wynikającym z podległości służbowej funkcjonariusza i wykonywanych przez niego obowiązków. Jego wydanie w żaden sposób nie zmienia statusu funkcjonariusza wynikającego z decyzji o mianowaniu na zajmowane stanowisko służbowe. Jest to bowiem rozstrzygnięcie niebędące decyzją w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a co za tym idzie jego wydanie nie niesie za sobą uprawnienia do złożenia odwołania. Ponadto podzielił wyjaśnienia zawarte w piśmie Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia KGSG z dnia [...]lutego 2012 r., przedstawiające stanowisko Komendanta Głównego Straży Granicznej w tej sprawie. Reasumując organ stwierdził, że zakres obowiązków K. F. na wskazanym wyżej stanowisku, wynikał z zakresu działania wydziału określonego w cytowanym zarządzeniu. Tym samym dopuszczalne było w oparciu o powyższe skierowanie zainteresowanego na zasadzie polecenia służbowego, do wykonywania zadań w Placówce SG kat. I Warszawa – Okęcie Nadwiślańskiego OSG. Niezależnie od powyższego organ przypomniał, iż do instytucji władczo kształtujących zasadę dyspozycyjności funkcjonariusza, a co za tym idzie niepodlegających regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego, należy również skierowanie do wykonywania określonych zadań. Zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. Nr 91, poz. 814), załatwienie sprawy osobowej dotyczącej (...) wydania funkcjonariuszowi polecenia określonego zachowania się w związku z ciążącymi na nim obowiązkami wynikającymi z treści stosunku służbowego (...) polega na pisemnym zawiadomieniu zainteresowanego funkcjonariusza o (...) skierowaniu, wydaniu polecenia lub przedstawieniu niezbędnych informacji. Taki charakter posiadał kwestionowany przez funkcjonariusza rozkaz dzienny Komendanta Nadwiślańskiego OSG, który nie miał charakteru decyzji administracyjnej. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. F. zarzucił mu błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez arbitralną ocenę organu, że funkcjonariusza Straży Granicznej można skierować do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Straży Granicznej, z całkowitym pominięciem przepisów art. 40 ustawy o Straży Granicznej, a nadto zarzucił nieodniesienie się do zarzutów odwołania. Z tego względu wniósł o jego uchylenie jako naruszającego prawo i wydanie nowego zgodnego z pierwotnym wnioskiem oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedz na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podkreślił, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ustalenie charakteru rozkazu dziennego Komendanta Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej nr [...] z [...] listopada 2011 r., mocą którego skarżącego – funkcjonariusza Wydziału Zabezpieczenia Działań, skierowano w okresie od 28 listopada 2011 r. do 27 lutego 2012 r., do realizacji zadań w Grupie Bezpieczeństwa Lotów Placówki Straży Granicznej Warszawa – Okęcie. Zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.), funkcjonariusz może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Straży Granicznej lub innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Sąd stwierdził, że niewątpliwie skarżący nie został przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej lub innej miejscowości z urzędu, na podstawie powyższego przepisu, skoro w przedmiotowym rozkazie dziennym określono czasookres wykonywania zadań w PSG Warszawa – Okęcie, czego przepis ten nie przewiduje. Ponadto przeniesienie wiąże się z określeniem stanowiska, na jakim służba ma być pełniona. Rozważyć zatem należało, czy rozkaz dzienny nr [...] nie rozstrzyga o delegowaniu skarżącego do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Straży Granicznej, a w związku z tym nie wymaga wydania rozkazu personalnego w sprawie osobowej, o której mowa w przepisie §1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. Nr 91, poz. 814 ze zm.), dalej "rozporządzenie". W myśl powyższego przepisu sprawy osobowe, to sprawy związane z nawiązaniem, zmianą i rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku służbowego, a także wynikające z jego treści prawa i obowiązki funkcjonariuszy oraz sprawy związane z okresową zmianą warunków służby, w tym pełnienie obowiązków na innym stanowisku służbowym oraz delegowanie do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości. Jak wynika zaś z § 4 ust. 2 rozporządzenia, sprawy osobowe dotyczą m.in. przenoszenia do pełnienia służby lub delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości (pkt 4) i są załatwiane, stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia, w formie rozkazu personalnego z zastosowaniem ust. 2, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Z kolei w § 5 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia stanowi się, że załatwienie sprawy osobowej dotyczącej udzielenia funkcjonariuszowi zezwolenia na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą, zezwolenia na przynależność do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych lub międzynarodowych, skierowania do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, wydania funkcjonariuszowi polecenia określonego zachowania się w związku z ciążącymi na nim obowiązkami wynikającymi z treści stosunku służbowego oraz sprawy, której załatwienie wymaga jedynie udzielenia odpowiedzi o charakterze informacyjnym, polega na pisemnym zawiadomieniu zainteresowanego funkcjonariusza o udzielonym zezwoleniu lub odmowie jego udzielenia, skierowaniu, wydaniu polecenia lub przedstawieniu niezbędnych informacji. Sąd podkreślił, że Wydział Zabezpieczenia Działań Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej, którego funkcjonariuszem jest K. F., jest specyficzną komórka organizacyjną Oddziału, co znajduje odzwierciedlenie w zakresie jego zadań. W myśl bowiem § 23b zarządzenia nr 85 Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 16 listopada 2009 r. zmieniającego zarządzenie w sprawie nadania regulaminów organizacyjnych komendom oddziałów Straży Granicznej (Dz. Urz. KGSG Nr 14, poz. 87), do szczegółowego zakresu zadań Wydziału Zabezpieczenia Działań należy m.in.: – prowadzenie działań granicznych na zasadach określonych w przepisach dotyczących sposobu pełnienia służby i prowadzenia działań granicznych (pkt 7), – współdziałanie z placówkami Straży Granicznej i komórkami organizacyjnymi komendy oddziału w realizacji przedsięwzięć z zakresu pełnienia służby granicznej i zabezpieczenia prowadzonych działań granicznych, ochrony szlaków komunikacyjnych w szczególnym znaczeniu międzynarodowym przed przestępczością, której zwalczanie należy do właściwości Straży Granicznej, zapewnieniu bezpieczeństwa w komunikacji międzynarodowej i porządku publicznego w zasięgu terytorialnym przejścia granicznego, a w zakresie właściwości Straży Granicznej – także w strefie nadgranicznej (pkt 8), – realizacja innych czynności wymagających umiejętności, wiedzy specjalistycznej, wyposażenia lub uzbrojenia funkcjonariuszy Wydziału. Ponadto jak wynika z ppkt 22 szczegółowego zakresu obowiązków i uprawnień na stanowisku starszego specjalisty 1 (pierwszej) Sekcji Realizacji Wydziału Zabezpieczenia Działań NwOSG, do zakresu obowiązków skarżącego na tym stanowisku należy wykonywanie innych zadań służbowych zleconych przez przełożonych, wynikających z zakresu zadań wydziału. Zdaniem Sądu, powyższe prowadzi do wniosku, że dopuszczalne było skierowanie skarżącego na zasadzie polecenia służbowego, wydanego w formie rozkazu dziennego nr 228 Komendanta NwOSG, do wykonywania zadań w PSG Warszawa-Okęcie, która jest komórką organizacyjną NwOSG w Warszawie, w celu realizacji mających swoje umocowanie w ww. przpisach. W tej sytuacji – zdaniem Sądu - organ prawidłowo stwierdził zaskarżonym postanowieniem niedopuszczalność odwołania od ww. rozkazu dziennego na podstawie art. 134 k.p.a. Zatem również zarzut naruszenia przepisu art. 40 ustawy o Straży Granicznej nie jest trafny. Także zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz pominięcia zarzutów odwołania, nie są uprawnione. W ocenie Sądu nie jest również uprawnione twierdzenie skarżącego, że na czas skierowania do wykonywania zadań w PSG Warszawa Okęcie powinien otrzymać "polecenie wyjazdu służbowego". Jak wynika bowiem z przepisu art. 117 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariuszowi odbywającemu podróże służbowe na obszarze kraju przysługują należności z tytułu podróży służbowej. W razie przeniesienia do pełnienia służby do innej miejscowości albo delegowania do czasowego pełnienia służby, funkcjonariuszowi przysługują należności z tytułu przeniesienia lub delegowania. Zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie należności funkcjonariuszy Straży Granicznej za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania (Dz. U. Nr 237, poz. 1719 ze zm.), za podróż służbową uważa się określony w pisemnym lub ustnym poleceniu wyjazdu służbowego okres od wyjazdu funkcjonariusza w celu wykonywania czynności służbowych na obszarze kraju poza stałe miejsce pełnienia służby do powrotu. W przypadku skarżącego zaś stałym miejscem pełnienia służby była przed skierowaniem go do PSG Warszawa-Okęcie, jak też po skierowaniu, Warszawa. Z kolei argumentacja odnosząca się do kwestii deponowania broni oraz podpisywania list obecności w PSG Warszawa-Okęcie, nie ma wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd wskazał, że takie rozwiązanie wynikało bowiem ze względów praktycznych oraz wymogów bezpieczeństwa postępowania z bronią. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. F.. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając: I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. C) w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nie zastosowanie przepisów wyższej rangi tj. art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 12.10.1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz. U. 2011 nr 116 poz. 675 ze zm.) zwanej dalej: "uSG" i § 4 ust. 2 w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14.06.2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. 91 poz. 814 ze zm.) zwanego dalej: "Rozporządzeniem", a oparcie się przez Wojewódzki Sądu Administracyjny w swoim orzeczeniu, na treści zarządzenia nr 85 Komendanta Głównego Straży Granicznej zmieniającego zarządzenie w sprawie nadania regulaminów organizacyjnych komendom oddziałów Straży Granicznej z dnia 16.11.2009 r. (Dz. U. KGSG nr 14 poz. 87) i szczegółowego zakresu obowiązków i uprawnień na stanowisku Skarżącego, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie Sądu w niniejszej sprawie; 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. C) w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 40 ust. 1 oraz w związku z § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że: - skierowanie Skarżącego z Wydziału Zabezpieczenia Działań Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej (dalej zwanej: "NwOSG") do pracy w Grupie Bezpieczeństwa Lotów PSG Warszawa-Okęcie na okres 28.11.2011 r. - 27.02.2012 r. mogło nastąpić rozkazem dziennym (aktem wewnętrznym), a nie rozkazem personalnym, czyli decyzją administracyjną; - Placówka Straży Granicznej Warszawa-Okęcie nie jest odrębną od Wydziału Zabezpieczenia Działań jednostką organizacyjną NwOSG; - skierowanie Skarżącego do pełnienia służby ("realizacji zadań") w ramach innej jednostki organizacyjnej NwOSG na okres kilku miesięcy odpowiada treści § 5 ust. 2 zd. 1 Rozporządzenia, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie Sądu w niniejszej sprawie, gdyż skutkowało uznaniem przedmiotowego rozkazu nr 228 za rozkaz dzienny, a nie za rozkaz personalny, który wydawany jest w trybie decyzji administracyjnej, co w konsekwencji pozbawiło Skarżącego dodatku z tytułu delegacji, II. na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.: - naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z § 5 ust. 2 zd. 1 Rozporządzenia poprzez błędną subsumcję polegającą na uznaniu, że rozkaz dzienny o skierowaniu jest czynnością materialną mieszczącą się w dyspozycji § 5 ust. 2 zd. 1 Rozporządzania tj. wydaniem polecenia określonego zachowania się, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz zwrot kosztów postępowania kasacyjnego od organu, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm prawem przepisanych. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, w związku z czym podlegała oddaleniu. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że z treści rozkazu dziennego nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. wynika, iż skierowanie skarżącego z Wydziału Zabezpieczenia Działań do realizacji zadań w Grupie Bezpieczeństwa Lotów PSG Warszawa – Okęcie wraz z bronią służbową nie było delegacją, o której mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz. U. 2011 nr 116 poz. 675 ze zm.). Nie ulega bowiem wątpliwości, że z treści tego rozkazu wynika, iż był to wewnętrzny akt, o którym mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. 91 poz. 814 ze zm.). Podkreślić należy, że przedmiotem niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej jest niedopuszczalność odwołania w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego od powyższego rozkazu dziennego. Zgodnie zaś z § 5 ust. 3 w.w. rozporządzenia przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w zakresie nieuregulowanym w rozporządzeniu jedynie do postępowań w sprawach nawiązania, zmiany i rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku służbowego. Oczywistym więc jest, że nie mogą one mieć zastosowania w niniejszej sprawie. W związku z tym odwołanie od tego rozkazu jest niedopuszczalne w ramach przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i zakwestionowane postanowienie zasadnie Sąd I instancji uznał za prawidłowe. Podnoszone w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające zdaniem skarżącego uznanie, iż winien być on delegowany rozkazem personalnym w trybie art. 40 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, jak to miało miejsce w stosunku do innych funkcjonariuszy wydziału, a nie skierowany rozkazem dziennym – nie mogą być rozstrzygane w ramach niniejszego postępowania. Tak jak już to podniesiono wyżej, skarżącego skierowano do realizacji zadań w Grupie Bezpieczeństwa Lotów PSG Warszawa – Okęcie, rozkazem dziennym w trybie § 5 ust. 2 w.w. rozporządzenia. Rozkaz ten nie podlega ocenie merytorycznej, a więc co do prawidłowości jego wydania, bowiem nie jest to przedmiotem niniejszej sprawy. Sąd administracyjny rozstrzyga jedynie, czy od tego rozkazu dziennego w ramach którego skierowano skarżącego do określonych zadań, przysługuje odwołanie. Wprawdzie Sąd I instancji, odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz zarzutów skargi rozważał m. in. kwestie struktury organizacyjnej Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej, zadań wykonywanych przez wydział, którego funkcjonariuszem był skarżący, jego obowiązków i uprawnień na określonym stanowisku służbowym czy kwestii należności przysługujących funkcjonariuszowi w razie przeniesienia lub delegowania, jednakże nie mogą one mieć decydującego znaczenia w tej sprawie. Znaczenie takie ma okoliczność, że wydany na podstawie § 5 ust. 2 w.w. rozporządzenia akt władczy o charakterze wewnętrznym wynikający z podległości służbowej, nie podlega zaskarżeniu w trybie administracyjnym ani sądowym. Z tych też względów uznając, że wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 oraz art. 204 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.