I FSK 1871/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal (spr.), Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1093/13 w sprawie ze skargi S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty różnicy oraz kwoty podatku do zapłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 3.600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1093/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. Sp. z o.o. w W. (dalej: "podatnik", Spółka") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 lutego 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty różnicy oraz kwoty podatku do zapłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Jak wynika z akt sprawy 6 sierpnia 2010 r. wszczęto na wniosek Prokuratury Okręgowej w W. w związku z prowadzonym śledztwem postępowanie kontrolne w Spółce obejmujące swoim zakresem rzetelność deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowość obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do października 2005 r. W toku tego postępowania Spółka przedłożyła rejestry VAT zakupu oraz sprzedaży prowadzone dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług, faktury VAT zakupu i faktury VAT sprzedaży oraz kopie deklaracji VAT-7 za miesiące objęte postępowaniem. Organ zbadał: a) dokumenty wystawione na rzecz Spółki przez: A. sp. z o.o. z/s w W.; K.[...] M. D., K. L. s.j. z/s w K.; P. [...] K. E. z W.; b) dokumenty wystawione przez Spółkę dla: A.; C. [...] sp. z o.o., z/s w W.; N. A. R. z W.. W protokole badania ksiąg podatkowych stwierdzono, że faktury wystawione na rzecz Spółki nie są rzetelnymi dokumentami odzwierciedlającymi rzeczywisty przebieg transakcji. Ponadto faktury wystawione przez Spółkę na rzecz M. nie są rzetelnymi dokumentami odzwierciedlającymi rzeczywisty przebieg transakcji i nie dokumentują wykonania przez Skarżącą usług lub dostawy towarów. Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości księgi podatkowe uznano za nierzetelne w częściach dotyczących ujęcia w nich kwestionowanych faktur. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z 19 września 2012 r. określił Spółce: 1) kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za: luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2005 r.; 2) kwoty różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), - dalej powoływanej jako "ustawa o VAT" - za: lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2005 r.; 3) kwoty podatku do zapłaty, o której mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, za: luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2005 r. W uzasadnieniu ww. decyzji stwierdził, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż Spółka bezpodstawnie skorzystała z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na podstawie faktur VAT otrzymanych od E. oraz K.. W ocenie organu faktury wystawione przez ww. podmioty gospodarcze nie stanowiły rzetelnych dokumentów odzwierciedlających rzeczywisty przebieg transakcji, albowiem opisywały czynności niedokonane na rzecz Spółki. W ocenie organu, E., niezatrudniając pracowników i niezawierając umów zlecenia w badanym okresie, nie mogła wykonać na rzecz Skarżącej usług opisanych w zakwestionowanych fakturach. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że faktury zakupu towarów i usług powyższego kontrahenta, na których jako wystawca widnieje P. [...] G. F., zostały podrobione. Ponadto organ stwierdził, iż K. wystawiała faktury na rzecz Spółki, pomimo iż faktycznym zleceniodawcą i odbiorcą usług, polegających na druku ulotek, była M.. Jednocześnie stwierdzono, że Spółka wystawiła i wprowadziła do obrotu prawnego faktury VAT wystawione dla M., dokumentujące czynności niemające miejsca w rzeczywistości. W związku z powyższym organ określił zobowiązanie podatkowe z tego tytułu na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Spółka w odwołaniu od tej decyzji zażądała jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania w sprawie i wniosła o: - przeprowadzenie rozprawy na podstawie art. 200a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej powoływanej jako "O.p." - w celu przesłuchania w charakterze świadka K. E., K. P., M. T., M. W. i A. B. na okoliczność rzetelnego dokumentowania zdarzeń gospodarczych; - przeprowadzenie dodatkowego postępowania na podstawie art. 229 O.p., w celu uzupełnienia dowodów poprzez analizę wyciągów z rachunków bankowych Spółki obrazujących sposób dokonywania rozliczeń z kontrahentami tego podmiotu, na okoliczność dokumentowania przez faktury VAT wystawione przez Skarżącą rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Dyrektor Izby Skarbowej w W. na wstępie przyjął, że nie wystąpiło przedawnienie możliwości orzekania przez organy podatkowe w zakresie określenia wysokości kwoty zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 1 O.p. Następnie organ odwoławczy zauważył, że organ pierwszej instancji zgromadził materiał dowodowy w sposób niezbędny do podjęcia decyzji, a Spółka miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Ponadto w celu ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, organ ten dopuścił wszystkie możliwe dowody, poddał analizie ewidencje zakupów i sprzedaży, faktury VAT, umowy cywilnoprawne, oświadczenia, historie operacji na rachunkach bankowych Spółki udostępnionych w toku postępowania i inne dokumenty, a także wziął pod uwagę ustalenia dokonane w trakcie czynności sprawdzenia prawidłowości i rzetelności dokumentów u kontrahentów, dowody z przesłuchań świadków, jak również dowody zebrane podczas postępowania prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wobec kontrahenta Spółki, tj. E. oraz dowody zebrane w toku śledztwa toczącego się przed Prokuraturą Okręgową w W., włączone do akt niniejszego postępowania i uznane za dowód. Organ odnosząc się do zarzutu Spółki, iż ustalenia stanu faktycznego oparto na zeznaniach świadków, złożonych dla potrzeb innego postępowania kontrolnego stwierdził, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem Ordynacja podatkowa przyjmuje zasadę otwartego systemu dowodów oraz równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu. Natomiast nieprzesłuchanie wymienionych w treści odwołania osób jako świadków w przedmiotowym postępowaniu podatkowym, wiązało się z brakiem wyczerpującego uzasadnienia przez Spółkę konieczności przeprowadzenia takiego dowodu. Ponadto organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody zebrane w toku postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż przeprowadzone postępowanie kontrolne wykazało, że Spółka w deklaracjach VAT-7 za okresy od lutego do października 2005 r. rozliczyła faktury VAT, na których jako wystawca wymieniona została firma E.. Faktury te dotyczyły dostawy produktów reklamowych, opracowania założeń, przygotowania projektu i realizacji insertów reklamowych, współorganizacji uczestnictwa U. sp. z o.o. na targach P. w P., promocji usług świadczonych przez P. w sieci P. [...] oraz usług doradczych. W przekonaniu organu na podstawie dokumentacji okazanej przez Skarżącą ustalono, że po otrzymaniu faktur z E. z tytułu dostawy produktów reklamowych i wykonania usług Spółka wystawiała następnie faktury VAT z tytułu dostawy towarów i świadczenia usług na rzecz M., która następnie sporządzała faktury dla U.. W oparciu z kolei o dokumentację E. (pozyskaną w związku z prowadzeniem postępowania kontrolnego wobec tego kontrahenta) ujawniono, że zakup towarów był dokumentowany przez E. fakturami, na których jako wystawca wskazana została firma P. [...] G. F.. W przekonaniu organu łańcuch przedmiotowych transakcji przedstawiał się następująco: H. – E. – S. – M. – U.. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy świadczy o tym, że zeznania K. E. na okoliczność zakupu gadżetów reklamowych, które miały być następnie przedmiotem dostawy dla Spółki są niewiarygodne. Ponadto Spółka rozliczyła w deklaracjach VAT-7 oraz ujęła w ewidencji zakupu faktury wystawione przez E. z tytułu wykonania projektu, druku i wkładkowania insertów reklamowych. Łańcuch zleconych transakcji przedstawiał się następująco: H. – E. – S. – M. – U.. Organ uznał, ż faktury VAT wystawione przez E. na rzecz Spółki dotyczące insertów reklamowych, nie są rzetelnymi dokumentami, gdyż nie dokumentują czynności dokonanych. W dalszej części organ odwoławczy odnosząc się do faktury VAT wystawionej przez E. z tytułu współorganizowania uczestnictwa U. na targach P. w P. wskazał, że według ustaleń poczynionych przez organ kontroli Międzynarodowe Targi Rolnicze P. [...] 2005 odbyły się w dniach 6-9 października 2005 r. Natomiast termin realizacji zleceń dotyczących umowy z 12 września 2005 r., zawartej pomiędzy M. a U., dotyczącej obsługi technicznej i hostessowej spotkań biznesowych w trakcie trwania targów, produkcji i dystrybucji ulotek i materiałów reklamowych, transportu, przewidziany był na dzień 18 października 2005 r. Z zeznań przesłuchanej I. R., dyrektor Biura Promocji i Reklamy B. wynikało, że to B. organizował dla U. udział w targach P. w P. w ww. okresie. Powyższe wyjaśnienia zostały potwierdzone w piśmie B. z 14 września 2011 r., przesłanym do organu kontroli w związku z postępowaniem kontrolnym wobec E.. Wziąwszy również pod uwagę przesłuchania M. T., K. P. oraz K. E. organ za prawidłowe uznał wnioski organu pierwszej instancji, iż faktury VAT wystawione przez E. opisujące dostawy produktów reklamowych, opracowania założeń, przygotowania projektu i realizacji insertów reklamowych, współorganizacji uczestnictwa U. na targach P. w P., nie są rzetelnymi dokumentami odzwierciedlającymi rzeczywisty przebieg transakcji. W deklaracjach VAT-7 złożonych za okres od lutego do października 2005 r. Spółka rozliczyła podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez E. z tytułu promocji usług świadczonych przez P. w sieci P. [...]. Na podstawie okazanych przez Spółkę dokumentów źródłowych oraz dowodów włączonych do akt niniejszego postępowania ustalono, że Skarżąca, tak jak w wyżej opisanych przypadkach, była rzekomym podwykonawcą M., która bezpośrednio na rzecz P. wystawiała faktury VAT dotyczące promocji usług. Łańcuch transakcji przedstawiał się następująco: E. – S. – M. – P.. Organ doszedł do wniosku, że faktury E. dotyczące promocji usług świadczonych przez P. w sieci P. [...] nie są rzetelnymi dokumentami odzwierciedlającymi rzeczywisty przebieg transakcji i w konsekwencji nie mogą stanowić dla Spółki podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich zawarty. A zatem wystawione faktury nie dokumentują czynności dokonanych. W ewidencjach zakupu Spółka ujęła również faktury VAT wystawione przez E. w badanym okresie, dotyczące usług doradczych i konsultacji technicznych. Również w tym przypadku organ uznał, że faktury te nie są rzetelnymi dokumentami odzwierciedlającymi faktyczny przebieg transakcji, gdyż stwierdzają czynności niedokonane. Spółka w deklaracjach VAT-7 za okres luty-październik 2005 r. oraz w ewidencjach zakupu za te miesiące ujęła faktury VAT, na których jako ich wystawca widnieje K.. Faktury te dokumentowały druk ulotek dla U.. W ocenie organu odwoławczego poczynione ustalenia dowodzą, że faktury VAT wystawione przez K., dotyczące druku ulotek dla U., nie są rzetelnymi opisującymi rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych dokumentami. Spółka nie była faktyczną stroną transakcji wymienionych w treści tych faktur, albowiem rzeczywistą stroną tych transakcji była M. i to na jej rzecz zostały dokonane czynności, a nie na rzecz Skarżącej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż K. E. dokumentował zakup usług związanych z kwestiami reklamowymi U., jak i usług dla P. fikcyjnymi fakturami H., na których podrobił podpisy G. F. oraz sam wystawiał faktury z tytułu usług, których nie wykonał na rzecz Spółki w badanym okresie. Tym samym skoro E. nie wykonał usług i nie dostarczył towarów w wymienionych fakturach wystawionych na rzecz Skarżącej, to nie przysługiwało jej prawo określone w art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, albowiem w przypadku gdy wystawiono faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego, co wynika z treści § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia MF z 2004r. oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Zdaniem organu odwoławczego podobnie jak w przypadku faktur VAT otrzymanych od K. z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie zlecała ani bezpośrednio, ani pośrednio drukarni wydruku ulotek dla U.. Faktycznym zleceniodawcą była firma M. i to na jej rzecz zostały dokonane czynności. W związku z tym faktury te nie są rzetelnymi dokumentami. W ocenie organu zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia MF z 2004r. oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia przez Spółkę podatku należnego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej organ kontroli przeprowadził postępowanie z uwzględnieniem zasad ogólnych postępowania podatkowego, w tym reguł postępowania dowodowego. W sposób dostateczny, a zarazem kompletny zebrał i wszechstronnie zbadał dostępny materiał dowodowy. Rozpatrzenie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziło zaś do jednoznacznych i niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych i prawnych, a wyprowadzone wnioski nie nosiły znamion dowolności. Spółka nie podważyła zaś dokonanych ustaleń faktycznych, a jedynie podjęła dyskusję z ich oceną. Ponadto organ odwoławczy nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 180 § 1, art. 181 i art. 187 § 1 O.p. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że Spółka nie podjęła żadnych konstruktywnych działań zmierzających do obalenia stanowiska organu kontroli w sprawie, powołując się na niekompletność materiału dowodowego, nie wskazała na konkretne okoliczności, które zostałyby potwierdzone w trakcie ponownego przesłuchania świadków, a z których wynikałyby bezsprzecznie twierdzenia, że opisane w zakwestionowanych fakturach VAT usługi faktycznie świadczone były przez podmioty je wystawiające. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie: 1) art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i uznanie, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji; 2) art. 121 § 1, art. 123 § 1 oraz art. 200 § 1 w związku z art. 235 O.p., polegające na pominięciu w postępowaniu odwoławczym istotnego uprawnienia i gwarancji procesowej Spółki do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego bezpośrednio przed wydaniem decyzji; 3) art. 200a § 3 O.p., polegające na odmowie przeprowadzenia rozprawy; 4) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i 2, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. W pierwszej kolejności za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Wystarczającą bowiem przesłanką zawieszenia biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. jest przedstawienie zarzutów członkowi zarządu spółki, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania przez tę spółkę (por. wyrok NSA z 4 września 2013r., sygn. akt I FSK 1372/12, dostępne CBOSA). Bez znaczenia w związku z tym jest okoliczność poinformowania Skarżącej o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego do października 2005 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. pismem z 19 listopada 2012 r. W rozpoznawanej sprawie organy nie naruszyły przepisów Ordynacji podatkowej odmawiając przesłuchania w charakterze świadków osób wskazanych przez Skarżącą, które zostały przesłuchane w innych postępowaniach. Organy zasadnie uznały, że przesłuchanie tych osób było niecelowe, jako że w aktach sprawy znajdują się protokoły z tych przesłuchań, z którymi Skarżąca miała możliwość zapoznania się oraz możliwość wypowiedzenia się co do tych dowodów. W postępowaniu podatkowym nie obowiązuje zasada bezpośredniości, a stan faktyczny sprawy może zostać ustalony również na podstawie dowodów przeprowadzonych przez inny organ lub w innym postępowaniu. W świetle postanowień art. 181 oraz art. 180 O.p. nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w innym postępowaniu. W konsekwencji korzystanie z tak uzyskanych dowodów (w tym z protokołów z zeznań świadków) samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, ani też nie może naruszać jakichkolwiek innych przepisów Ordynacji podatkowej. Zadośćuczynienie żądania strony przeprowadzenia dowodu jest uzasadnione tylko wówczas, gdy strona ta wskaże na konkretne istotne okoliczności faktyczne niezbędne do wyjaśnienia sprzeczności w tych zeznaniach w porównaniu z dotychczas zebranym materiałem dowodowym. Tymczasem Skarżąca nie wskazała istotnych dla sprawy okoliczności, które uzasadniałyby przeprowadzenie wskazanych przez nią dowodów. W ocenie Sądu w okolicznościach przedmiotowej sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego, organ bez naruszenia art. 188 O.p. odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącą dowodów. Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy i uznały, że faktury wystawione przez E. opisujące dostawy opakowań oraz wykonanie usług związanych z projektowaniem i nanoszeniem logo firmy U., grawerowaniem i rozkompletowywaniem zestawów upominkowych dokumentują czynności niedokonane. Zeznania pracowników M., M. W. oraz T. B., są spójne, niesprzeczne i logiczne, zawierające dokładne informacje o sposobie realizacji usług dla firmy U.. W świetle zeznań pracowników M., tj. handlowca i grafika, którzy w ramach wykonywanych obowiązków służbowych realizowali zlecenia oraz treści zamówień wysyłanych do drukarni w K. oraz na podstawie korespondencji z wydawnictwami prasy rolniczej, okoliczności wydruku i dystrybucji materiałów reklamowych U. w rzeczywistości wyglądały odmiennie niż opisywał to właściciel E.. Prawidłowo też organy uznały, że faktura wystawiona przez E. z tytułu współorganizowania uczestnictwa U. na targach P. w P. nie dokumentuje rzeczywistych zdarzeń, czego potwierdzeniem jest chociażby rozbieżność daty zawartej w umowie i daty, kiedy rzeczywiście odbyły się targi. W ocenie Sądu organy prawidłowo też uznały, że faktury wystawione przez E. z tytułu promocji usług świadczonych przez P. w sieci P. [...] nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu transakcji. Zakres usług wykonywanych przez E., przedstawionych przez jego właściciela, nie pokrywa się z zakresem wymienionym w umowach P. z M.. Ponadto ustalono, że E. dokumentował zakup czynności związanych z promocją usług w sieci P. [...] fakturami podrobionymi, na których jako wystawca widniała H.. Okazane przez Spółkę dokumenty źródłowe oraz dowody włączone do akt niniejszego postępowania wskazują, że Skarżąca, tak jak w wyżej opisanych przypadkach, była rzekomym podwykonawcą firmy M., która bezpośrednio na rzecz P. wystawiała faktury dotyczące promocji usług. Za prawidłowe WSA uznał też stwierdzenie organów, że faktury wystawione przez E. dotyczące usług doradczych i konsultacji technicznych nie dokumentują czynności dokonanych. W ocenie Sądu organy prawidłowo też uznały, że faktury VAT wystawione przez K., dotyczące druku ulotek dla U., nie są rzetelnymi opisującymi rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych dokumentami. Spółka nie była faktyczną stroną transakcji wymienionych w treści tych faktur, albowiem rzeczywistą stroną tych transakcji była M. i to na jej rzecz zostały dokonane czynności, a nie na rzecz Skarżącej. Sąd podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie ustalenia, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji, opierały się między innymi na ustaleniach zawartych w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z 30 września 2011 r. określającej K. E. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2005 r. oraz kwotę podatku do zapłaty, o której mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2005 r. Tak więc w decyzji tej określono K. E. zobowiązania w podatku od towarów i usług, w tym także na podstawie art. 108 ustawy o VAT, także za okresy, w których miały być dokonywane dostawy i usługi dla Skarżącej. Za udowodnione należy przyjąć to, co wynika z dokumentu urzędowego i to organ podatkowy decyduje, jakie znaczenie dany dokument urzędowy ma dla wyniku sprawy. W rozpoznanej sprawie organ uznał decyzję Dyrektora UKS wydaną w stosunku do K. E. za jeden z dowodów w sprawie i w ocenie Sądu przypisanie tej decyzji mocy dowodowej było zasadne i uprawnione. Decyzja powyższa miała charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. i zawarte w niej ustalenia były elementem stanu faktycznego, który należało uwzględnić przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Moc dowodowa tej decyzji – jako dokumentu urzędowego – nie została podważona na podstawie art. 194 § 3 O.p. Zdaniem WSA, w świetle powyższego, uznać należy, że organy prawidłowo stwierdziły, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji sprzedaży towarów i usług, dokonanych pomiędzy podmiotami wskazanymi w tych fakturach. W konsekwencji zasadnie też uznały, że faktury wystawione przez Spółkę na rzecz M. nie są rzetelnymi dokumentami odzwierciedlającymi rzeczywisty przebieg transakcji i nie dokumentują wykonania przez Spółkę usług oraz dostawy towarów. Sąd pierwszej instancji zauważył, że Skarżąca dowodząc rzeczywistego dokonania dostaw i wykonania usług, wskazywała wyłącznie na formalny aspekt realizacji transakcji, powołując się na treść spornych faktur, zleceń i umów oraz dokonywanie przelewów bankowych. Nie przedstawiła natomiast żadnych wiarygodnych materialnych dowodów wykonania spornych dostaw i usług. Skarżąca nie może oczekiwać, iż wobec własnych zaniechań, organy podatkowe zgromadzą za nią dowodowy zaświadczające wystąpienie spornych transakcji. Z art. 122 i art. 187 O.p. wynika, że co do zasady, to na organie podatkowym spoczywa obowiązek aktywnego poszukiwania i gromadzenia dowodów i ustalania na ich podstawie istotnych w sprawie faktów, ale nie jest to obowiązek nieograniczony. Reguła ta doznaje wyjątku, gdy podatnik przejmuje inicjatywę procesową. Z sytuacją taką będziemy mieli do czynienia w szczególności wówczas, gdy strona formułuje twierdzenia co do okoliczności stanu faktycznego, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym przez organ lub zaprzecza poprawności dokonanej przez organ podatkowy oceny stanu faktycznego. Jak już wcześniej powiedziano, cała aktywność Skarżącej w toku postępowania sprowadzała się w istocie do kwestionowania działań organu oraz zgłoszenia wniosków dowodowych przesłuchania osób, które jak wynika z akt sprawy były już przesłuchane. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania w tym zakresie są właściwie polemiką z oceną dowodów dokonaną w tej sprawie. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zostały zachowane wszystkie zasady prowadzenia postępowania dowodowego, zaś ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie nie ma znamion oceny dowolnej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone przepisem art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Za chybione Sąd uznał także zarzuty dotyczące naruszenia art. 200a § 3 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 168 § 2 i § 3 O.p. W ocenie Sądu, w świetle tego, co wynika z oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, mając na względzie powyższe rozważania Sądu, organ odwoławczy trafnie przyjął, że okoliczności, dla których wyjaśnienia miałaby zostać przeprowadzona rozprawa administracyjna, zostały już wystarczająco potwierdzone innymi dowodami, tj. m.in. dowodami ze źródeł osobowych, dowodem z decyzji wydanej dla K. E. z 30 września 2011 r. przez Dyrektora UKS w W. oraz dowodami w postaci dokumentów przedłożonych przez wydawnictwa prasy rolniczej, drukarnię K., B., P.. Jak wynika z treści pisma uzupełniającego odwołanie, Skarżąca wnioskowała o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej celem przesłuchania wskazanych przez nią świadków, którzy byli przesłuchani w innych postępowaniach, a protokoły z tych przesłuchań włączone zostały do akt niniejszej sprawy. Organy dokonując ustaleń w przedmiotowej sprawie i oceniając zgromadzony materiał dowodowy nie dokonały zastąpienia dowodu z przesłuchania strony, dowodem z przesłuchania Z. M. w charakterze świadka; organ wezwał Z. M. celem przesłuchania go w charakterze strony, jednakże ten odmówił składania zeznań. Nie dawały podstaw do uwzględnienia skargi i do uchylenia zaskarżonej decyzji podniesione w skardze zarzuty, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 200 § 1, art. 123 § 1 i art. 121 § 1 O.p. Organ odwoławczy postanowieniem z 21 stycznia 2013 r. wyznaczył Skarżącej 7-dniowy termin na wypowiedzenie się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jako niewłaściwe należało ocenić wyznaczenie tego terminu przed rozpoznaniem przez organ odwoławczy wniosku o przeprowadzenie rozprawy. Wniosek ten został rozpoznany odmownie postanowieniem z 26 lutego 2013 r., doręczonym Skarżącej w dniu 7 marca 2013 r., tj. w dacie doręczenia zaskarżonej decyzji. Jednakże nie zmienia to faktu, że art. 200 O.p. należy do przepisów postępowania, których naruszenie skutkować może uchyleniem decyzji tylko wtedy, gdy miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu wyznaczenie terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym przed formalnym rozpoznaniem odmownie wniosku o przeprowadzenie rozprawy nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. WSA za niezasadny uznał także zarzut naruszenia art. 190 § 1 i 2 O.p. W dalszej części uzasadnienia wyroku WSA przyjął, że organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego. Sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. Prawo do odliczenia przysługuje zatem wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi. W przypadku, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Niewystarczającym przy tym jest dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jedynie ustalenie, że dany towar znalazł się w posiadaniu nabywcy lub określona usługa została faktycznie wykonana, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą, rodzącej u sprzedawcy (usługodawcy) powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tegoż towaru lub wykonania usługi. Przepis art. 86 ust. 1 ustawy o VAT należy interpretować w taki sposób, że faktura nieodzwierciedlająca rzeczywiście dokonanej przez jej wystawcę czynności, która rodziłaby u niego obowiązek podatkowy, nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku. Skoro E. nie dostarczył Skarżącej towarów i nie wykonał usług wykazanych na spornych fakturach, co w sposób nie budzący wątpliwości zostało wykazane, to faktury wystawione przez tę firmę nie zaświadczają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W takiej sytuacji bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy Skarżąca wiedziała lub powinna wiedzieć, że transakcje mające stanowić podstawę do odliczenia podatku naliczonego wiązały się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktur. Jest rzeczą oczywistą, że Skarżąca otrzymując od E. wyłącznie faktury powinna wiedzieć, iż taki proceder wiąże się z oszustwem podatkowym, w którym sama aktywnie uczestniczy. W sprawie nie doszło również do naruszenia zasady neutralności podatku VAT. Wydanie wobec kontrahenta Spółki decyzji określającej podatek do zapłaty w trybie art. 108 ustawy o VAT nie tworzy po jej stronie prawa do odliczenia takiego podatku. Nie jest to bowiem podatek VAT podlegający rozliczeniu w deklaracji i mechanizmowi naliczania/odliczania (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2009 r., I FSK 1658/07). Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy organy prawidłowo zastosowały normę prawną wynikającą z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Powyższy wyrok został w całości zaskarżony skargą kasacyjną Spółki, która orzeczeniu WSA zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 pkt 6 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i uznanie, iż ogłoszenie Prezesowi Zarządu Spółki postanowienia o przedstawieniu zarzutów stanowi poinformowanie Spółki jako osoby prawnej o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie, jeżeli postępowanie to wiąże się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego przez tą Spółkę, a tym samym zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego do października 2005 r., podczas gdy organ podatkowy w osobie Naczelnika Urzędu Skarbowego lub Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, który jest zobligowany do przekazania takiej informacji Spółce nie jest tożsamy z inspektorem kontroli skarbowej jako finansowym organem postępowania przygotowawczego, zaś sposób doręczenia pism w postępowaniu podatkowym reguluje: art. 151 O.p. w sposób odmienny od art. 205 § 2 Kodeksu spółek handlowych, co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego do października 2005 r.; 2) naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2012, poz. 270 z późniejszymi zmianami), dalej powoływanej jako "p.p.s.a." w związku z art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 188 w związku z art. 235, art. 200 § 1 w związku z art. 235 oraz art. 200a § 3 O.p. polegające na zaakceptowaniu prowadzonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. postępowania podatkowego w sprawie z naruszeniem zasady zaufania podatnika do organów podatkowych oraz zasady czynnego udziału strony, co spowodowało pozbawienie strony uprawnienia do zgłaszania przeciwdowodów, jak również do ostatecznego zajęcia stanowiska przy znajomości wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych związanych z tym postępowaniem; 3) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 180 § 1, art. 181 w związku z art. 190 § 1 oraz art. 187 § 1 i 2 O.p. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. wydanej w oparciu o niezupełny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Na podstawie art. 188 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Ponadto stosownie do treści art. 203 pkt 1 oraz art. 200 p.p.s.a. wniesiono o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz S. sp. z o.o. w W. zwrotu kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości 12.617 zł za postępowanie przed sądami administracyjnymi obu instancji. i Na podstawie art. 185 § 1 ustawy;z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnyrjai (tekst jednolity Dz. U. 2012, poz. 270 z późniejszymi zmianami), wnoszę o: ( Alternatywnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz S. Sp. z o.o. w W. zwrotu kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości 5.400 zł za postępowanie kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego podlega oddaleniu. Przede wszystkim w ocenie Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie najdalej idący zarzut skargi kasacyjnej, który odnosił się do zagadnienia przedawnienia zobowiązań podatkowych. W tym zakresie zasadniczy problem sprowadzał się do tego, czy w sprawie rozstrzygniętej przez Sąd pierwszej instancji doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia podatku VAT za poszczególne miesiące od lutego do października 2005 r. w świetle przesłanek wynikających z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej – jeśli wziąć pod uwagę nie tylko jej petitum, ale i uzasadnienie – w istocie zmierzał do wykazania, że w sprawie wadliwie zrozumiano oraz zastosowano ww. przepis. Ta wadliwość, zdaniem strony skarżącej, wyrażała się w niedopuszczalnym uznaniu za zgodne z prawem ziszczenia się skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia wobec powiadomienia podatnika, czyli Spółki, o toczącym się postępowaniu karnoskarbowym przez przedstawienie przez inspektora kontroli skarbowej prezesowi zarządu skarżącej zarzutów dotyczących m.in. zobowiązań podatkowych za okresy objęte zakresem przedmiotowym rozstrzyganej sprawy. Na tym tle strona skarżąca wyartykuowała zastrzeżenia na dwóch płaszczyznach; mianowicie, zakwestionowała skuteczność powyższego powiadomienia ze względu na organ, który go dokonał (inspektor kontroli skarbowej zamiast naczelnika urzędu skarbowego lub dyrektora urzędu kontroli skarbowej), jak i z uwagi na adresata tego zawiadomienia (prezesa zarządu Spółki) – w kontekście trybu doręczania korespondencji osobom prawnym. W tym aspekcie sprawy Skarżąca przedstawiła, jaką jej zdaniem normę prawną skutkującą zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego należy w drodze wykładni wyprowadzić z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., aby jego rozumienie, a w dalszej kolejności zastosowanie, odpowiadało standardom konstytucyjnym nakreślonym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z punktu widzenia konstytucyjnego konieczne jest, aby podatnik przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego pozyskał informację na temat przyczyny zawieszenia biegu terminu przedawnienia w postaci wszczętego postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe związane z tym zobowiązaniem. Standard konstytucyjny zakreślony przez TK nie wymaga natomiast tego, aby do wywołania skutku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. niezbędne było przekazanie takiej informacji podatnikowi przez organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenia popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego. Za nieuprawnione należy uznać stanowisko kasatora co do podmiotu, który jako jedyny – jego zdaniem – może dokonać prawnie skutecznego zawiadomienia podatnika. Ta kwestia została już rozstrzygnięta w orzecznictwie sądów administracyjnych i również w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie niekoniecznym dla wywołania skutku z ww. przepisu artykułu 70 § 6 pkt 1 O.p. jest to, żeby takiego zawiadomienia w każdym przypadku dokonywał naczelnik urzędu skarbowego. Inna interpretacja mogłaby doprowadzić na przykład do sytuacji, gdzie postępowanie karne jest prowadzone przez prokuratora, ten zawiadamia skarżącego o przedstawieniu mu zarzutów, a strona uznaje, że do skutecznego zawiadomienia nie doszło, bo nie uzyskał takiej informacji od naczelnika urzędu skarbowego. Zawieszenie biegu terminu z mocy prawa związane jest wyłącznie z czynnością zawiadomienia o wszczętym w określonym dniu postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, przewidzianą wprost w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., a nie z tym, jaki skutek owo zawiadomienie wywołuje i kto o tym skutku zawiadamia. Te elementy są kwestią wtórną dla samego zawieszenia biegu terminu przedawnienia (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2017/13). Również pogląd dotyczący trybu zawiadamiania osób prawnych poprzez zawiadomienie jednego z członków zarządu, zyskał już akceptację orzecznictwa sądowoadministracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 5 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 282/14 czy wyrok z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1381/12; orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Za niebudzące wątpliwości należy uznać, że dla poinformowania podatnika będącego osobą prawą (spółką prawa handlowego) o wszczętym postępowaniu w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe za wystarczające może być uznane przedstawienie zarzutów aktualnemu członkowi zarządu takiej spółki (osoby prawnej). W związku z nakreślonym powyżej standardem informowania podatnika właściwym dla ziszczenia się przesłanki z art. art. 70 § 6 pkt 1 O.p. przypomnieć należy ustalenia organów, które zaaprobował Sąd pierwszej instancji jako podstawę faktyczną przyjętą do orzekania. Otóż z akt sprawy wynikało w szczególności, że: - w dniu 17 grudnia 2010 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia podatku VAT za okresy rozliczeniowe od lutego do października 2005 r., na podstawie postanowienia z dnia 13 grudnia 2010 r. ogłoszone zostały zarzuty Z. M.; - Z. M. w dacie zdarzeń skutkujących obowiązkami podatkowymi oraz w dacie ogłoszenia zarzutów pełnił funkcję prezesa w jednoosobowym zarządzie Spółki; - zarzuty jemu przedstawione dotyczyły m.in. tego, że zajmując się sprawami gospodarczymi Spółki spowodował podanie nieprawdy w jej deklaracjach VAT-7 za okres od lutego 2005 r. do marca 2007 r., czym spowodował uszczuplenie w podatku VAT (art. 56 § 1 kks w zbiegu z art. 62 § 2 kks w związku z art. 6 § 2 kks i w związku z art. 9 § 3 kks). Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, że postępowanie w sprawie karnoskarbowej było ściśle związane z niewykonaniem konkretnych zobowiązań podatkowych Spółki, które mogłyby się przedawnić. Jednocześnie ogłoszenie zarzutów Z. M., które miało ścisły związek z jego aktywnością jako prezesa jednoosobowego zarządu tej Spółki, nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia. To zaś pozwalało uznać, że przy takim sposobie reprezentacji Skarżącej (w szczególności zaś mając na względzie, że Z. M. w dacie ogłoszenia zarzutów wciąż piastował funkcję jej prezesa w jednoosobowym zarządzie), została ona jako podatnik powiadomiona o zdarzeniach istotnych z punktu widzenia art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Wyrażona w tym względzie ocena Sądu pierwszej instancji w takim ujęciu problemu była zatem właściwa. W odniesieniu do spornego zagadnienia dotyczącego zawiadomienia Skarżącej o istnieniu przyczyny zawieszenia biegu terminu przedawnienia w postaci wszczęcia postępowania karnoskarbowego, trzeba końcowo zauważyć, że nie zachodziła potrzeba jego rozważania przez pryzmat przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących doręczeń, w tym art. 150 O.p. To że określone zdarzenia poza postępowaniem podatkowym wywierają skutki w sferze prawa podatkowego, nie oznacza, że automatycznie do tych zdarzeń niezbędne i prawnie usprawiedliwione jest stosowanie Ordynacji podatkowej. Trzeba pamiętać, że standard wywiedziony przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku o sygn. akt P 30/11, na tle art. 70 § 6 pkt 1 O.p. dotyczy samego obowiązku powiadomienia, a nie doręczeń. To zaś miało miejsce w innej procedurze niż ta, która dotyczy postępowania podatkowego. Z punktu widzenia skutków prawa podatkowego istotne jest jedynie, aby wystąpienie określonych zdarzeń miało odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy. Drugi zarzut skargi kasacyjnej dotyczył naruszenia zasady zaufania i zasady czynnego udziału strony, co, w opinii strony skarżącej, spowodowało pozbawienie jej uprawnienia do zgłaszania przeciwdowodów, jak i zajęcia stanowiska w odniesieniu do wszystkich analizowanych okoliczności faktycznych i prawnych. Chodziło w istocie o taką sytuację, że w tej sprawie organ posłużył się zeznaniami złożonymi w innej sprawie, udostępniając i umożliwiając stronie wypowiedzenie się co do tych zeznań. Strona natomiast wnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, co spotkało się z negatywną reakcją organu i Sądu pierwszej instancji. Co do zasady NSA podziela wywody skargi, że przepis art. 200a § 3 O.p. opiera się na tych samych przesłankach co art. 188 O.p., a więc w odniesieniu do niego znajdują zastosowanie poglądy orzecznictwa i piśmiennictwa w szczególności akcentujące konieczność uwzględnienia odmiennych wniosków dowodowych strony. Sąd zatem akceptuje pogląd, że gdy strona składa wniosek dowodowy odmienny od tego, co już ustaliły organy, to nie można użyć argumentu, że sprawa jest już dostatecznie wyjaśniona innymi dowodami. Jednakże tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej w opinii NSA nie jest trafny. Wniosek o przeprowadzenie rozprawy zawierał bowiem postulat przesłuchania wskazanych we wniosku świadków "na okoliczność rzetelnego dokumentowania przez faktury VAT wystawione przez S. Sp. z o.o. rzeczywistych zdarzeń gospodarczych". A zatem wniosek miał być taki, że rozprawa i przesłuchanie świadków miały być przeprowadzone na okoliczność rzetelnego dokumentowania zdarzeń gospodarczych przez faktury. Tymczasem stwierdzić należy, że w tym innym postępowaniu kontrolnym okoliczność rzetelności była badana, tyle że wnioski, do których doszedł organ prowadzący tamto postępowanie były odmienne od wniosków strony. Nie można w żadnym wypadku stwierdzić, że nie badano rzetelności dokumentowania zdarzeń gospodarczych tylko z tego powodu, że w ramach swobodnej oceny dowodów organ doszedł do wniosków innych niż oczekiwane przez Spółkę. Kwestia rzetelności dokumentowania była przedmiotem postępowania, co do którego strona miała możliwość wypowiedzenia się. Podkreślić przy tym należy, że strona nie wskazała na konkretne, istotne okoliczności faktyczne niezbędne do wyjaśnienia sprawy przy pomocy postulowanych dowodów. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik powołał argument z innych spraw rozstrzyganych przez NSA, a dotyczących spółki A. (wyroki z dnia 10 lutego 2016 r. w sprawach I FSK 1548/14 i I FSK 1549/14). Po pierwsze jednak kwestia ta została podniesiona dopiero na rozprawie, po drugie zaś argument ten nie jest trafny co do meritum, gdy zważyć, że w tamtych sprawach powodem odmiennego rozstrzygnięcia NSA było stanowisko organu odmawiające przeprowadzenia rozprawy wyłącznie z powodu czasochłonności jej przygotowania. Biorąc powyższe wywody pod uwagę za nietrafny musiał być uznany trzeci zarzut skargi kasacyjnej dotyczący oparcia rozstrzygnięć w sprawie na niepełnym materiale dowodowym. Materiał ten był bowiem w ocenie NSA wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ww. ustawy.