VI SA/Wa 1933/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 4 czerwca 2013 r. skarżąca, C. Sp. z o. o z siedzibą w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Zaskarżona decyzja doręczona została skarżącej spółce w dniu 11 stycznia 2013 r. Odbiór korespondencji potwierdziła księgowa, M. P. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy k. 14). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy podkreślić należy, iż zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2013, poz. 267 - dalej k.p.a.) jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pisma. Z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego nadesłanego przez skarżącą wraz ze skargą wynika, iż siedzibą oraz adresem skarżącej spółki jest P., ul. G. [...]. Zaskarżona decyzja została zatem prawidłowo nadana przez organ na adres siedziby skarżącej spółki. Odbiór korespondencji zawierającej odpis zaskarżonej decyzji potwierdziła osoba posługująca się pieczęcią "Księgowa M. P.". Powyższe w powszechnie przyjętym obrocie gospodarczym może sugerować, iż wskazana osoba zatrudniona jest w spółce w charakterze księgowej a zatem jako pracownik spółki uprawniona jest do odbioru korespondencji kierowanej do skarżącej. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, iż w świetle art. 45 k.p.a. nie do przyjęcia jest nałożenie na doręczającego przesyłkę obowiązku sprawdzania, czy kwitujący odbiór przesyłki ma formalne uprawnienia do odbioru pisma. Podkreśla się, że obowiązkiem jednostki organizacyjnej, a w szczególności prowadzącej działalność gospodarczą, jest takie zorganizowanie odbioru pism, aby odbiór dokonywany był wyłącznie przez osoby uprawnione. Organ oceniający skuteczność doręczenia pisma może oprzeć się na domniemaniu, że osoba odbierająca pismo skierowane do spółki jest uprawniona do wykonania tej czynności, a nieuwzględnienie takiego domniemania pozostawałoby w sprzeczności z realiami obrotu gospodarczego i funkcjonowania osób prawnych. Wobec powyższego nie można zasadnie oczekiwać od organu, aby prowadził czynności wyjaśniające w celu ustalenia czy osoba odbierająca pismo jest do tego uprawniona (vide: postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 474/11, Lex nr 1082916, wyrok WSA w Lublinie z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 51/11 Lex nr 1096935). Zaniedbania w tym zakresie obciążają podmioty wymienione w art. 45 k.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, pismem z dnia 19 kwietnia 2013 r. skarżąca spółka wystąpiła do organu z wnioskiem o doręczenie zaskarżonej decyzji. W treści wniosku wskazała, iż w trakcie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w dniu 19 kwietnia 2013 r. z pracownikiem organu powzięła informację, iż organ w dniu [...] grudnia 2012 r. wydał decyzję w przedmiotowej sprawie, którą następnie doręczył spółce w dniu 11 stycznia 2013 r. Odbiór korespondencji kwitowała pani M. P. lub M. P.. Spółka podniosła, iż ww. osoba nie jest jej znana i nie została przez zarząd spółki upoważniona do odbioru korespondencji. W ocenie Sądu uznanie zasadności zarzutu doręczenia decyzji osobie nieuprawnionej wyłącznie na podstawie oświadczenia spółki o braku uprawnienia do odbioru pisma prowadziłoby w praktyce do możliwości podważenia - z uwagi na realia obrotu gospodarczego i funkcjonowania osób prawnych - skuteczności doręczenia większości pism przekazanych w trybie art. 45 k.p.a. Przy takim założeniu strona postępowania administracyjnego mogłaby bowiem w dowolnym czasie wnieść skargę do sadu administracyjnego twierdząc, że wiadomość o wydaniu decyzji uzyskała po zapoznaniu się z aktami sprawy i jednocześnie zastrzegając, iż odbiór decyzji nie został dokonany przez uprawnioną osobę. Taka wykładnia obwiązujących przepisów podważałaby pewność co do skuteczności czynności podejmowanych w toku postępowania administracyjnego i nie realizowałaby założenia racjonalności ustawodawcy. Zauważyć ponadto należy, że art. 45 k.p.a. posługuje się pojęciem osoby uprawnionej do odbioru pism. Tymczasem skarżąca w treści pisma z dnia 19 kwietnia 2013 r. posługuje się terminem osoby upoważnionej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2008 r. sygn. akt I FSK 424/08 i podane tam orzecznictwo, iż pojęcia "uprawniony" i "upoważniony", na pozór tożsame, różnią się swym zakresem. O ile bowiem to drugie może być wiązane z formalnym umocowaniem do odbioru korespondencji, o tyle pierwsze jest niewątpliwie pojęciem szerszym, gdyż odnosić można go także do sytuacji faktycznej w jakiej znajduje się dana osoba, będąca pracownikiem jednostki organizacyjnej, która to sytuacja świadczyć może o uprawnieniu do odbioru korespondencji. Uzasadnione jest zatem przekonanie, iż przez osobę uprawnioną o której mowa w art. 45 k.p.a. należy rozumieć każdą osobę, która została regulaminowo czy tylko zwyczajowo uprawniona do odbierania korespondencji przychodzącej do siedziby spółki. Jeśli osoba taka przebywała w miejscu siedziby spółki i nie oświadczyła doręczającemu, iż przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, nie można twierdzić, że listonosz doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Jak już bowiem wskazano, doręczający nie musi znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, składając własnoręczny podpis. Skoro zatem przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została prawidłowo zaadresowana, a w toku postępowania administracyjnego organ nie miał jakichkolwiek informacji o osobach upoważnionych do odbioru korespondencji stwierdzić należy, że organ zasadnie przyjął, iż doręczenie przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] nastąpiło w dniu 11 stycznia 2013 r. Na marginesie nadmienić należy, iż bez wpływu na zachowanie terminu do wniesienia skargi pozostaje fakt doręczenia skarżącej spółce w dniu 28 maja 2013 r., w następstwie wniosku z dnia 19 kwietnia 2013 r., odpisu zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego w niniejszej sprawie termin do złożenia skargi na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...], doręczonej skarżącej spółce w dniu 11 stycznia 2013 r., upływał w dniu 12 lutego 2013 r. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż przedmiotowa skarga nadana została w Urzędzie Pocztowym – P. [...] - w dniu 5 czerwca 2013 r. (k. 15), a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, co stosownie do zapisów art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. skutkować musiało jej odrzuceniem.