I OZ 876/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Skarbu Państwa – Lasów Państwowych – Nadleśnictwo Piwniczna – Zdrój na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1416/13 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi Skarbu Państwa – Lasów Państwowych – Nadleśnictwo Piwniczna-Zdrój na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) kwietnia 2013 r., nr (...) w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1416/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia (...) grudnia 2006 r., nr (...) w sprawie ze skargi Skarbu Państwa – Lasów Państwowych – Nadleśnictwo Piwniczna-Zdrój na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) kwietnia 2013 r., nr (...) w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w skardze na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) kwietnia 2013 r., nr (...) utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia (...) lutego 2013 r., nr (...) odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia (...) grudnia 2006 r., nr (...) stwierdzającej nieważność orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Nowym Sączu z dnia (...) lipca 1956 r. w części dotyczącej przejęcia przez Skarb Państwa nieruchomości położonych w gminie katastralnej Ż. obj. lwh: (...) , Skarb Państwa – Lasy Państwowe – Nadleśnictwo Piwniczna-Zdrój zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia (...) grudnia 2006 r., nr SKO.I-01/1247/GN/2005. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę stwierdzenia nieważności wadliwych orzeczeń Prezydium Powiatowej Rady Narodowej przekroczył kompetencje co do swojej właściwości rzeczowej, na co nie zwrócił uwagi Minister a kwestie te mają wpływ na wynik sprawy, która poważnie narusza interesy majątkowe Skarbu Państwa – Lasów Państwowych. Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w realiach niniejszej sprawy, brak jest podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu jest bowiem postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji z dnia (...) grudnia 2006 r., która korzysta z domniemania mocy obowiązującej (zasady trwałości decyzji ostatecznych – art. 16 Kpa). Za odmową zastosowania ochrony tymczasowej przemawia również fakt, że sam skarżący w żaden sposób nie uzasadnił, by spełniona zastała którakolwiek przesłanka pozytywna z art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja dotycząca niezapewnienia Lasom Państwowym udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 11 grudnia 2006 r. sprowadza się de facto do polemiki legalności zaskarżonego postanowienia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarb Państwa – Lasy Państwowe – Nadleśnictwo Piwniczna – Zdrój wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody finansowej po stronie skarżącego, a także wywołać trudne do odwrócenia skutki. W następstwie wydania zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu skarżący utracił tytuł prawny do spornych działek. Do chwili oceny legalności powyższej decyzji nowi właściciele działek mogą dokonać na nich nieodwracalnych i kosztownych inwestycji. Ciężko będzie więc przywrócić przedmiot postępowania do stanu poprzedniego w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie rola Naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadzała się wyłącznie do oceny legalności zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji. Należy podzielić stanowisko tego sądu, iż w złożonym wraz ze skargą wniosku skarżący nie wykazał, ani nie uprawdopodobnił, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji powstanie niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to nie jest obowiązkiem sądu poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09; postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Słusznie zatem zaskarżonym postanowieniem odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać należy także, że mając na uwadze wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania decyzji i ustawowe wymogi z tym związane, określenie dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu pierwszej instancji przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może prowadzić do uznania zażalenia za zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1074/11). Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.