II SA/Łd 433/13

Dnia 23 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2013 roku sprawy ze skargi R. J. i D. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego legalności budowy 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], nr [...]; 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżących R. J. i D. J. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Decyzją z dnia [...], Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r.,poz. 267– w dalszej części uzasadnienia przywoływany jako K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania G. S. oraz D. i R. małżonków J., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], Nr [...], którą organ I instancji, wskazując na przepis art. 105 § 1, w związku z art. 104 K.p.a. umorzył wszczęte w dniu [...] na wniosek R. J. postępowanie administracyjne dotyczące legalności budowy całego budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. A 23 w B. na działce nr 455, z uwagi na brak możliwości faktycznych i prawnych do podjęcia rozstrzygnięcia. W ustawowym terminie odwołanie od powyższej decyzji złożyła G. S. wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o wyłączenie A. K. od prowadzenia postępowania, gdyż istnieją uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności w prowadzonym postępowaniu. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyli także D. i R. małżonkowie J. wnosząc o uchylenie aktu, zarzucając organom nieprawidłowości kontroli spornego obiektu, który od początku był realizowany niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ odwoławczy przystępując do własnej analizy całokształtu sprawy przypomniał, iż postępowanie w sprawie wszczęte zostało na wniosek R. J. o sprawdzenie legalności opisanego budynku, m.in. w zakresie legalności okien i drzwi od strony zachodniej i legalności zabudowanych schodów, jak również wniosku G. i A. małżonków S. w przedmiocie stanu technicznego rynny i rury spustowej od strony południowo – zachodniej, ogrodzenia z płyt betonowych oraz legalności przyłącza energetycznego i ogrodzenia całej działki. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 14 marca 2012r. organ I instancji przeprowadził czynności kontrolne, w toku których właścicielka U. Z. wyjaśniła, iż nie posiada żadnych dokumentów związanych z budową budynku powstałego w latach 1977 – 1978r., a nadto S. M. – współwłaściciel nieruchomości zaznaczył, iż poza wykonaniem przeszklenia podestu przy wejściu nie dokonał żadnych innych zmian. Organ odwoławczy zauważył także, iż w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 5 kwietnia 2012r. Urzędu Miasta B. przekazujące poświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z dnia [...] wraz z całą dokumentacją, w skład której wchodzą m.in. projekt zagospodarowania działki wraz z projektem architektoniczno – budowlanym. Dalej organ wskazał, iż w dniu 10 maja 2012r. U. Z. i S. M. przedłożyli rysunki z projektu architektoniczno – budowlanego, z których wynika, że naniesione zostały zmiany, pod którymi podpisał się projektant w dniu 26 maja 1978r.. Nadto w dniu 21 maja 2012r. Urząd Miasta B. przekazał całość dokumentacji dotyczącej przedmiotowego obiektu, w której znajdują się pisma z dnia 30 czerwca 1987r. i z dnia 24 listopada 1987r., w których urząd stwierdza, że budynek nadaje się do zamieszkania. Dalej organ wskazał, iż podczas wstępnej kontroli w dniu 30 maja 2012r. organ I instancji dokonał pomiarów obiektu na szkicach pomocniczych. W wyniku analizy materiału dowodowego organ I Instancji rozstrzygnął o umorzeniu postępowania i w ocenie organu odwoławczego stanowisko to zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 28 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.) roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy inwestorzy H. i E. M. uzyskali wymaganą przepisami decyzję udzielającą pozwolenia na budowę. Dalej w myśl art. 42 ust. 3 tejże ustawy podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu, co również zostało stwierdzone przez organ administracji architektoniczno – budowlanej w piśmie z dnia 30 czerwca 1987r.. W związku z ustaleniem, iż budowa została rozpoczęta legalnie i leganie odebrana, w ocenie organu odwoławczego powiatowy inspektor nadzoru budowlanego słusznie stwierdził, iż w sprawie znajduje zastosowanie art. 105 § 1 K.p.a.. Organ odwoławczy dodał, iż nie podziela zarzutów odwołań, zaznaczył przy tym, iż wobec ustalenia, że wnioskodawcy postępowania oprócz legalności całego obiektu wnieśli m.in. o kontrolę legalności wykonania zabudowy schodów, stanu technicznego rynny i rury spustowej, organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji "winien rozważyć" wszczęcie odrębnych postępowań w tych sprawach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R. i D. małżonkowie J. zarzucili decyzji organu odwoławczego rażące naruszenie przepisów ustawy – Prawo budowlane, brak merytorycznej woli i bezstronności przy rozpoznawaniu sprawy, w szczególności brak odniesienia do wszystkich zarzutów odwołania, a tym samym do wniosku o kontrolę przedmiotowego budynku mieszkalnego, gdzie w kolejności wskazane były interesujące skarżących kwestie. Strona wniosła o uchylenie zarówno decyzji organu I, jak i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania. Uzasadniając skarżący podnieśli, iż w ramach postępowania żaden z organów nie zbadał prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę z [...], która wydana została bez wiedzy skarżących, ani ich zgody na usytuowanie spornego budynku w bliskiej odległości od ich budynku. Zarzucili oparcie rozstrzygnięcia na kserokopiach dokumentów niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem, oraz na skanach dokumentów, co w ich ocenie stwarza domniemanie, iż przepisy prawa są wykorzystywane wybiórczo w zależności jakie stanowisko mają podeprzeć. Nadto skarżący wskazali na pominięcie ustaleń co do legalności zabudowy schodów, usytuowania okien, drzwi, balkonu w ścianie zachodniej, brak odniesienia do znajdującego wyraz z dokumentach ustalenia, iż część ściany zewnętrznej elewacji południowej została przesunięta co spowodowało likwidację zaprojektowanej loggi i zwiększyło powierzchnię użytkową budynku. Organy nie zajęły się również naruszeniem prawa do zachowania bezpieczeństwa ich mienia, zaś przepisy wyraźnie wskazują, że właściciel obiektu budowlanego ma obowiązek dołożyć należytej staranności, by ubezpieczenie użytkować własny obiekt, ale nie powinien też w tym czasie niszczyć budynku sąsiada co w niniejszej sprawie ma miejsce, a co ignoruje organ. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 5 sierpnia 2013r. skarżący podtrzymali skargę i przesłali kserokopie projektu spornego obiektu. Na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2013r. skarżący podtrzymali skargę, oświadczyli, iż przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w B. nie jest prowadzone postępowanie dotyczące pozostałych części wniosku inicjującego niniejszą sprawę, nadto, iż nie wszczynali postępowania nieważnościowego dotyczącego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego przy ul. A 23 w B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, a więc nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to konieczne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy ustawy z dnia 14. czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267). Przepis art. 105 § 1 K.p.a. stanowi o tym, iż w sytuacji gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Odnosząc się do powyższego uregulowania należy wskazać, iż zasadą postępowania administracyjnego jest prawo strony do merytorycznego rozstrzygnięcia jej sprawy (rozpoznania istoty sprawy). Umorzenie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stanowiącą wyjątek od tej zasady (vide: wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1998r., w sprawie sygn. akt I SA/Ka 177/97). Skutki umorzenia postępowania polegają na tym, że toczącego się prawidłowo postępowania od czasu zaistnienia przyczyn, określonych w ustawie procesowej, nie prowadzi się dalej i kończy się bez osiągnięcia celu, dla którego postępowanie zostało wszczęte (vide: A. Józefowicz, Glosa do uchwały składu 3 sędziów SN z dnia 16 maja 1996r., w sprawie sygn. akt III CZP 44/96, PiP 1999, s. 112). Obligatoryjną przyczyną umorzenia postępowania jest jego bezprzedmiotowość. W piśmiennictwie na ogół przyjmuje się, że przedmiotem postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a.. Prowadzi to do wniosku, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego (vide: M. Jaśkowska, A Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego, Lex/el 2013). Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego może mieć różne postacie w zależności od okoliczności ją wywołujących. W literaturze przyjmuje się, iż może ona mieć charakter a) obiektywny i subiektywny, b) podmiotowy i przedmiotowy c) uprzedni i następczy, d) prawny i faktyczny (vide: G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I; Lex 2010r., Wydanie 3, uwagi do art. 105). W realiach niniejszej sprawy organy nadzoru budowlanego doszły do wniosku, iż postępowanie zainicjowane przez R. J. w dniu 3 lutego 2012r. jest bezprzedmiotowe, bowiem nie został zrealizowany stan faktyczny odpowiadający hipotezie określonej w normie prawnej regulującej skutki powstania inwestycji w sposób niezgodny z udzielonym pozwoleniem na budowę. Skoro celem postępowania administracyjnego jest realizacja normy materialnego prawa administracyjnego wobec określonego podmiotu poprzez ukształtowanie jego sytuacji prawnej, to norma prawna może zostać zastosowana jedynie wtedy, gdy obiektywnie zaistniał stan faktyczny przewidziany przez ustawodawcę uprawniający organ do podjęcia decyzji administracyjnej, a więc rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. W orzecznictwie sądowym podkreśla się bowiem, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia także wówczas, gdy organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1995r., w sprawie sygn. akt SA/Łd 2424/94, ONSA 1996, poz. 80). Organy administracji w niniejszej sprawie doszły do wniosku, iż inwestycja, której skontrolowania legalności domagał się wnioskodawca, została w sposób legalny rozpoczęta i w taki też sposób zakończona, a zatem brak jest w sprawie podstaw, tak faktycznych, jak i prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Z poglądem tym nie można się jednak zgodzić, bowiem został on sformułowany z pominięciem dwóch okoliczności. Pierwszą jest nieuwzględnienie w wydanej decyzji zakresu wniosku inicjującego niniejsze postępowanie i pominięcie wśród ustaleń stanowiących podstawę faktyczną podjętego rozstrzygnięcia tych odnoszących się do szczegółowo opisanych we wniosku robót budowlanych, których legalność została przez wnioskodawcę i uczestników postępowania zakwestionowana. Drugą okolicznością jest brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego dla zbadania legalności zrealizowania "całego" budynku mieszkalnego i naruszenie w ten sposób podstawowego warunku prawidłowego zastosowania normy prawnej tj. ustalenia przez organ prowadzący postępowanie stanu faktycznego opisanego w tej normie. Odnosząc się do pierwszej z wymienionych powyżej kwestii należy wskazać, iż celem postępowania administracyjnego i kończącej je decyzji ma być załatwienie sprawy. Decyzja wydana na zakończenie postępowania winna być co do zasady kompletna i rozstrzygać w przedmiocie całego żądania strony. Zasadą w postępowaniu administracyjnym winno być rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej jedną decyzją administracyjną, a częściowe decyzje stanowić powinny wyjątek związany z charakterem przedmiotu postępowania, przy czym w przypadku konieczności wydania decyzji częściowej organ administracji w uzasadnieniu decyzji winien wskazać przyczyny takiego częściowego rozstrzygnięcia oraz poinformować o trybie i terminie rozpatrzenia pozostałej części sprawy (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2008r., w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1446/07, Lex 459769). W realiach niniejszego postępowania mamy do czynienia z żądaniem skontrolowania legalności określonego obiektu budowlanego i konkretnie wskazanych robót budowlanych. W istocie mamy więc do czynienia z identycznym przedmiotem postępowania regulowanym przez przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), a więc brak jest przedmiotowych okoliczności, które jako jedyne mogłyby usprawiedliwiać częściowe rozstrzyganie zgłoszonego wniosku. Co więcej nic nie wskazuje aby postępowanie w pozostałym zakresie wniosku toczyło się przed organami nadzoru budowlanego, pomimo upływu półtora roku od jego zgłoszenia. Z konkluzją tą koresponduje stwierdzenie organu odwoławczego wskazujące, iż organ I instancji dopiero "winien rozważyć wszczęcie odrębnych postępowań". Taki sposób załatwiania sprawy administracyjnej, który prowadzi do badania zasadności jedynie części zgłoszonego wniosku i pozostawia poza jakimkolwiek postępowaniem jego pozostałą część, pomimo braku podstaw do rozstrzygania sprawy w części, narusza w sposób istotny przepis art. 104 § 2 K.p.a. i samodzielnie przesądza o konieczności wyeliminowania kwestionowanych decyzji z obrotu prawnego. Odnosząc się natomiast do kwestii legalności "całego" budynku mieszkalnego należy jasno stwierdzić, iż obiekt ten został wzniesiony w oparciu o ostateczną decyzję pozwalającą na jego realizację. Ustalenia organów związane z powyższą okolicznością, podobnie jak i z okolicznością zgłoszenia przystąpienia do jego użytkowania, które swe źródło miały w analizie dokumentacji budowlanej przedstawionej przez Urząd Miasta B. uznać wypada za przekonywujące. Organy w tym zakresie dysponowały materiałem dowodowym, którego wiarygodność nie wzbudzała zastrzeżeń także wśród skarżących. Gdyby zatem powyższe okoliczności stanowiły wyłączny materiał dowodowy sprawy, to ustalenie, iż przedmiotowy budynek mieszkalny został zrealizowany w oparciu o ważnie wydane i funkcjonujące w obrocie prawnym pozwolenie na budowę dostatecznie usprawiedliwiałoby tezę o braku podstaw faktycznych i prawnych do badania legalności tegoż obiektu jako całości. Tym samym uzasadniona byłaby teza o bezprzedmiotowości postępowania w odniesieniu do tej części wniosku inicjującego postępowanie. Z akt postępowania administracyjnego wynika jednak, iż nie była to jedyna dokumentacja budowlana, którą dysponował organ. Następcy prawni inwestorów w toku postępowania przedstawili bowiem dokumenty zawierające elementy różniące je od projektu technicznego pochodzącego z Urzędu Miasta B.. Pomimo różnic w obu dokumentacjach organy nadzoru budowlanego przeszły nad nimi do porządku dziennego nie dostrzegając związku z niniejszym postępowaniem. Stanowisko takie nie jest możliwe do zaakceptowania, a skarżący zasadnie zarzucają organom naruszenie przepisu art. 80 K.p.a., regulującego kwestie oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zasada swobodnej oceny dowodów obowiązująca na gruncie procedury administracyjnej sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości samodzielnego badania stanu faktycznego sprawy i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zasada ta nie oznacza jednak, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według dowolnych kryteriów. Swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonywających podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Ocena dowodów musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (vide: G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I; Lex 2010r., Wydanie 3, uwagi do art. 7 i 80). Mając na uwadze okoliczności przedstawienia dodatkowej dokumentacji przez następców prawnych inwestorów, a także uwzględniając brak na tej dokumentacji oznaczeń (pieczęcie, podpisy) potwierdzających przedstawienie jej do akceptacji lub tylko do wiadomości organom budowlanym, organy nadzoru budowlanego winny poddać ową dokumentację wszechstronnej ocenie, a w szczególności dokonać porównanie jej z dokumentami, które dostarczył do postępowania organ administracji publicznej. Konieczność dokonania oceny wiarygodności owej dokumentacji wydaje się wręcz oczywista mając na uwadze, iż to z nią pozostaje w zgodzie wzniesiony budynek. Zaniechanie wyjaśnienia powyższych okoliczności ma istotne znaczenie i na obecnym etapie postępowania nie pozwala zaakceptować stanowiska organów o braku podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie bowiem z ugruntowanym poglądem prawnie skuteczne jest zawiadomienie właściwego organu o zakończeniu budowy tylko co do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem i warunkami pozwolenia na budowę, czyli budowy prowadzonej legalnie. Oznacza to, że przyjęcie zawiadomienia nie legalizuje dokonanych istotnych odstępstw od projektu budowlanego (vide chociażby: wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 listopada 2011r., w sprawie sygn. akt II SA/Kr 1377/11; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 lipca 2011r., w sprawie sygn. akt II SA/Bk 113/11; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 czerwca 2011r., w sprawie sygn. akt II SA/Ol 210/11 http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Tym samym ewentualne stwierdzenie istotnych odstępstw od warunków udzielonego pozwolenia budowlanego może stanowić w realiach niniejszej sprawy dostateczne uzasadnienie do działania organów nadzoru budowlanego w celu usunięcia stwierdzonych odstępstw. W toku postępowania skarżący formułowali także zarzuty tyczące nadmiernego zbliżenia przedmiotowego budynku mieszkalnego do granicy z działką sąsiednią. Kwestie te nie doczekały się omówienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a mogą one okazać się istotne w niniejszym postępowaniu zależnie od ustalenia przez organy przyczyn takiego stanu rzeczy (vide chociażby: wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2012r., w sprawie sygn. akt II OSK 2038/10, Lex 1138048). Jak już była o tym mowa okoliczność, iż przedmiotowy obiekt został wzniesiony w oparciu o ostateczną decyzje pozwalającą na budowę i był zgłoszony do użytkowania nie oznacza braku sprawy administracyjnej jeżeli dojdzie do ustalania, iż takie nadmierne zbliżenie do granicy rzeczywiście występuje i jest następstwem istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia budowlanego (vide: wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012r., w sprawie sygn. akt II OSK 2221/10 http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Nie jest natomiast uprawniony zarzut niezbadania przez organy nadzoru budowlanego legalności decyzji pozwalającej na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego. Skoro nie ulega wątpliwości, iż akt ten cieszy się przymiotem ostateczności, to podważanie jej legalności może obywać się jedynie w jednym z trybów nadzwyczajnych uregulowanych w K.p.a., nie zaś w ramach niniejszego postępowania, którego przedmiotem jest ocena legalności obiektów i robót budowlanych Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji . O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.. Ponownie rozpoznając sprawę organy powinny w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy istotny z punktu widzenia uregulowań odnoszących się do oceny legalności obiektów i robót budowlanych (art. 48 – 51 ustawy – Prawo budowlane), tak aby możliwe było legalne rozpoznanie całej sprawy co do jej istoty, bądź umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Gromadząc materiał dowodowy i podejmując się jego oceny, o także dokonując subsumcji organy winny uwzględnić wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu (art. 153 P.p.s.a.). a.bł.