I OSK 2850/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska Protokolant: asystent sędziego Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Go 583/13 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia i innych należności 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty innych należności związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej i punkt 2 decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]; 2. w pozostałym zakresie oddala skargę kasacyjną; 3. zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] na rzecz M. S. kwotę [...] złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Go 583/13 oddalił skargę M.S. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia i innych należności. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. M.S. wystąpił do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z wnioskiem o wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych zawieszonych rozkazem dziennym Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 93 ust. 1 w zw. z art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 oraz art. 104 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm., dalej w skrócie u.s.w.ż.z.) oraz art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), odmówił M.S. wypłaty zawieszonego uposażenia za okres od dnia 1 maja 2009 r. do dnia 31 października 2009 r. oraz odmówił wypłaty zawieszonych należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, o których mowa w art. 73 ust. 1 u.s.w.ż.z. W uzasadnieniu decyzji podał, że zawieszenie M.S. wypłaty uposażenia i innych należności pieniężnych zostało dokonane powołanym rozkazem dziennym na podstawie art. 93 ust.1 u.s.w.ż.z. z powodu odmowy wykonywania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego i wykonywania poleceń służbowych. Wskazał, że prawo żołnierza zawodowego do uposażenia jest uzależnione od faktycznego pełnienia służby, a nie od samego istnienia stosunku służbowego. Oznacza to, że żądanie przez M.S. wypłaty zawieszonego uposażenia i innych należności pieniężnych byłoby zasadne tylko w przypadku ustania przyczyny zawieszenia, to jest przystąpienia przez niego do faktycznego wykonywania obowiązków służbowych. Tymczasem w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, fakt nieprzystąpienia przez M.S. do wykonywania obowiązków służbowych jest bezsporny, w związku z czym odwieszenie mu zawieszonego uposażenia oraz innych należności pieniężnych i dokonanie ich wypłaty wraz z należnymi odsetkami nie jest możliwe. Od powyższej decyzji M.S. złożył odwołanie do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 130 § 1 i 2 oraz 108 ust. 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 104 u.s.w.ż.z., a także art. 94 ust. 1 u.s.w.ż.z., poprzez ich niezastosowanie. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji nakazującej wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych, tj. uposażenia zasadniczego w kwocie [...] zł wraz z dodatkiem stałym za długoletnią służbę w kwocie [...] zł – łącznie [...] zł za każdy miesiąc, odprawy w wysokości 440% miesięcznego uposażenia zasadniczego z dodatkiem o charakterze stałym w łącznej kwocie [...] zł, ekwiwalentu pieniężnego za [...] dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w łącznej kwocie [...] zł. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...], po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że przez pełnienie służby należy rozumieć wykonywanie czynności służbowych. Oznacza to, że obowiązkiem żołnierza, który został wyznaczony na stanowisko służbowe, jest objęcie stanowiska służbowego i wykonywanie na nim, zgodnie z zakresem, obowiązków oraz poleceń i rozkazów przełożonych. Podkreślił, że art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z., wymieniając przesłanki zawieszenia uposażenia i innych należności pieniężnych, wyraźnie wskazuje na związek pomiędzy prawem do jego otrzymywania a wykonywaniem obowiązków służbowych. W ocenie organu odwoławczego, żądanie M.S. wypłaty uposażenia za okres od dnia 1 maja 2009 r. do dnia 31 października 2009 r. oraz należności związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej (odprawy i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy) jest niezasadne. Nie budzi wątpliwości fakt, że po wyznaczeniu go na stanowisko służbowe [...] w Jednostce Wojskowej Nr [...] odmówił wykonywania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej i do ich wykonania nie przystąpił. Okoliczność ta była badana w postępowaniu w sprawie zawieszenia wypłaty uposażenia, które zostało zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt l OSK 728/10, oddalającym skargę kasacyjną. Także Wojskowy Sąd Garnizonowy [...] w wyroku z dnia [...] stycznia 2011 r. uznał, że M.S. odmówił przyjęcia obowiązków służbowych oficera sekcji rozpoznawczej i wykonywania odpowiednich dla tego stanowiska obowiązków. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] jako nietrafne uznał stanowisko odwołującego się, że rozkaz dzienny Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w wyżej wymienionym okresie nie był wykonalny. Stwierdził, że decyzja o zawieszeniu uposażenia i innych należności pieniężnych nie jest zależna od uznania dowódcy jednostki, jest bowiem decyzją związaną, na co wskazuje zastosowanie przez ustawodawcę zwrotu "zawiesza się od najbliższego terminu płatności". Wskazany w art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z. termin, od którego zawiesza się uposażenie i inne należności, jest terminem prawa materialnego, precyzyjnie określonym. Oznacza to, że przy najbliższym terminie płatności, od momentu kiedy żołnierz odmawia pełnienia służby bądź wykonywania obowiązku wynikającego z tej służby, dowódca ma obowiązek zawiesić uposażenie i inne należności pieniężne. Wniesienie przez M.S. odwołania od wymienionego rozkazu dziennego nie wstrzymywało zatem jego wykonania. Zdaniem organu odwoławczego, przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w zakresie dotyczącym zawieszenia uposażenia i innych należności pieniężnych, w związku z art. 130 § 3 pkt 2 K.p.a. wyłączają stosowanie art. 130 § 1 i 2 K.p.a. co do terminu zawieszenia uposażenia i innych należności pieniężnych. W tym zakresie przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowią lex specialis w stosunku do przepisów K.p.a., regulujących kwestię wykonalności decyzji administracyjnych. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z., art. 130 § 1 i 2 oraz art. 108 ust. 1 i 2 K.p.a w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 104 u.s.w.ż.z., a także art. 73 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 94 ust. 1 i 6, art. 81 ust. 1 i 3 u.s.w.ż.z. oraz art. 107 § 3 K.p.a. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. W ocenie skarżącego, uwzględniając treść art. 130 § 1 i 2 K.p.a., rozkaz dzienny o zawieszeniu mu wypłaty uposażenia stał się wykonalny dopiero we wrześniu 2009 r. Niezastosowanie przez organy powołanego przepisu było działaniem nie w granicach prawa, lecz na podstawie swobodnej interpretacji przepisów o natychmiastowej wykonalności i zastosowaniu jej do w/w decyzji. Ponadto, skarżący wskazał, że w przypadku, gdy żołnierz zostaje zwolniony ze służby odpada przesłanka zawieszenia i dalsze utrzymywanie tego środka jest bezprzedmiotowe i sprzeczne z ideą wypłaty odprawy – jako świadczenia należnego żołnierzowi po zakończeniu służby. Organ odwoławczy błędnie zatem przyjął, że zawieszenie powinno obejmować również odprawę i ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 31 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Go 446/12 oddalił skargę M.S. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia i innych należności. W uzasadnieniu wyroku podzielił stanowisko organu, że prawo żołnierza zawodowego do uposażenia jest uzależnione od pełnienia zawodowej służby wojskowej, a nie od samego faktu istnienia stosunku służbowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 1197/08). Prawo do uposażenia zostało bowiem powiązane z faktycznym podejmowaniem służby. Wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt I OSK 728/10 w sprawie skarżącego w przedmiocie zawieszenia wypłaty uposażenia, wyraził pogląd, że zwolnienie skarżącego przez właściwy organ z uprzednio zajmowanego stanowiska służbowego oraz wyznaczenie go do pełnienia zawodowej służby wojskowej w [...] i zaliczenie do stanu ewidencyjnego w tej [...] uzasadnia stwierdzenie, że organem upoważnionym do ustalenia czy podjął on obowiązki wynikające z rozkazów personalnych i przystąpił faktycznie do pełnienia służby na wyznaczonym stanowisku stał się Dowódca [...]. Organ ten jest jednocześnie organem właściwym w sprawach dotyczących uposażenia M.S. (art. 104 ust. 1 u.s.w.ż.z.). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że M.S. odmówił wykonania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego i wykonywania poleceń służbowych. W związku z powyższym w oparciu o art. 93 ust.1 u.s.w.ż.z. istniała podstawa do zawieszenia mu od najbliższego terminu płatności wypłaty uposażenia oraz innych należności pieniężnych. Ponadto w ocenie Sądu pierwszej instancji, organ odwoławczy zasadnie uznał, że przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w zakresie odnoszącym się do zawieszenia żołnierzowi zawodowemu wypłaty uposażenia i innych należności pieniężnych, w związku z art. 130 § 3 pkt 2 K.p.a., wyłączają stosowanie art. 130 § 1 i 2 K.p.a. co do terminu zawieszenia przedmiotowych świadczeń. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę oddalił. Na skutek złożonej od powyższego wyroku przez M.S. skargi kasacyjnej sprawę rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 2705/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. W zaskarżonym wyroku brak jest uzasadnienia, w jakim zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał poszczególne zarzuty skarżącego za niezasadne, a w konsekwencji w sposób niewyczerpujący wyjaśnił przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. Lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku sprowadza się w istocie do przyjęcia tezy, że decyzja w przedmiocie zawieszenia wypłaty uposażenia jest decyzją związaną na co wskazuje zastosowanie przez ustawodawcę zwrotu "zawiesza się". Sąd pierwszej instancji nie podał żadnych argumentów przemawiających za zajęciem takiego stanowiska, a przede wszystkim nie ustosunkował się do zarzutów skargi. W motywach zaskarżonego wyroku nie odniósł się zupełnie do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skargi. Zauważyć należy, iż przedmiotem niniejszej sprawy była wypłata uposażenia oraz innych należności pieniężnych wynikających ze zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 7 u.s.w.ż.z. Kwestia zawieszenia skarżącemu wypłaty uposażenia była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Go 896/09 oddalającym skargę, którego prawidłowość rozstrzygnięcia została potwierdzona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt I OSK 728/10 oddalającym skargę kasacyjną. Tym samym bezsporne jest, że organ wojskowy prawidłowo zawiesił skarżącemu wypłatę uposażenia od najbliższego terminu płatności. Okoliczność ta nie mogła podlegać badaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim rozstrzygający niniejszą sprawę. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim w głównej mierze odnosi się do oceny prawidłowości zastosowania art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z. i w tym upatruje prawidłowość odmowy wypłaty w/w świadczeń. Natomiast istotą sprawy jest ustalenie, od jakiej daty decyzja o zawieszeniu wypłaty uposażenia stała się wykonalna, co oznacza, że mogła być egzekwowana oraz czy odprawa w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej i wypłata ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy podlegała zawieszeniu na mocy w/w przepisu, a także czy mają zastosowanie ogólne przepisy art. 94 u.s.w.ż.z. dotyczące przyznawania i ustalania wysokości odprawy ściśle związanej z podstawą prawną zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarżący trafnie podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do tych kwestii w ogóle się nie odnosi, natomiast marginalnie traktuje problem związany z wykonalnością zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji wyłącznie podzielił stanowisko organu podając, że przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zakresie dotyczącym zawieszenia wypłaty uposażenia i innych należności pieniężnych w związku z art. 130 § 3 pkt 2 K.p.a. wyłączają stosowanie art. 130 § 1 i 2 K.p.a. Na tę okoliczność nie przedstawił jednak żadnej argumentacji i nie dokonał oceny, dlaczego przepisy powołanej ustawy stanowią lex specialis w stosunku do przepisów K.p.a. regulujących tę kwestię. Niewystarczające jest stwierdzenie, że decyzja w przedmiocie zawieszenia wypłaty uposażenia jest decyzją związaną, bez wyjaśnienia, co należy przez to rozumieć. Zgodnie z art. 130 § 3 K.p.a. decyzja podlega wykonaniu z mocy ustawy, natomiast art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z. normy takiej nie zawiera. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wadliwy sposób rozpoznania wniesionej skargi z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a., mającym istotny wpływ na wynik sprawy, nie pozwolił na odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, bowiem takie wadliwie sporządzone uzasadnienie uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Podał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić powyższe rozważania, mając na uwadze podniesione w treści skargi zarzuty i przywołane na ich poparcie motywy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, ponownie rozpoznając sprawę, stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z poglądami orzecznictwa, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny modyfikacji ulegają granice sprawy administracyjnej, których nie wyznaczają tylko przepisy art. 134 i art. 135 p.p.s.a., ale też art. 183 § 1 p.p.s.a. Granice sprawy, w której orzeka w takiej sytuacji sąd, podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok NSA z dnia 20 września 2006r., sygn. akt II OSK 1117/05, LEX nr 238489). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy ma zastosowanie art. 190 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji podał, że uwzględniając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 2705/12, w pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do treści art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z. żołnierzowi zawodowemu, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia zawodowej służby wojskowej lub poza nim pozostaje albo odmawia pełnienia służby bądź wykonania obowiązku wynikającego z tej służby, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną wypłaca się żołnierzowi zawieszone uposażenie i inne należności pieniężne. Pozostawanie żołnierza zawodowego w stosunku służbowym bez podejmowania służby nie rodzi zatem prawa do uposażenia. Powyższy przepis wyraźnie stwierdza, że uposażenie zawiesza się od najbliższego terminu płatności. Jednoznacznie zatem określa on moment, od którego zawieszenie uposażenia weszło do obrotu prawnego, a więc został wywołany skutek materialnoprawny, o którym mowa w art. 110 K.p.a. Nie należy zatem tej kwestii utożsamiać z zagadnieniem ostateczności i wykonalności decyzji w znaczeniu procesowym, co eksponuje skarżący. Wniesienie przez skarżącego odwołania od rozkazu dziennego Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], zawieszającego wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych od najbliższego terminu płatności, nie wstrzymywało wykonania przedmiotowego rozkazu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim przepis art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z. nie może być odczytywany w ten sposób, że w przypadku zawieszenia wypłaty uposażenia oraz innych należności pieniężnych przez właściwy organ mamy do czynienia z decyzją, która skutek prawny wywołuje dopiero z momentem, gdy stanie się ostateczna. Przepis ten, w zakresie dotyczącym zawieszenia wypłaty uposażenia oraz innych należności pieniężnych w związku z art. 130 § 3 pkt 2 K.p.a. wyłącza stosowanie przepisów art. 130 § 1 i § 2 K.p.a i stanowi lex specialis w stosunku do przepisów K.p.a. regulujących kwestie wykonalności decyzji administracyjnych. Dodatkowo wskazał, że pewna wskazówka interpretacyjna art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z. została zawarta w art. 115 ust. 4 u.s.w.ż.z., zgodnie z którym zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach niewymienionych w ust. 2 następuje z dniem określonym w decyzji organu, o którym mowa w ust. 1. Z tych względów Sąd pierwszej instancji jako niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z. oraz art. 130 § 1 i § 2 i art. 108 ust. 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 8 ust. 1 i art. 104 u.s.w.ż.z. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 73 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 94 ust. 1 i 6 u.s.w.ż.z. podał, że zgodnie z pierwszym z tych przepisów żołnierze zawodowi otrzymują m.in. inne należności pieniężne w tym należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Przepis art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z. przewiduje zawieszenie wypłaty uposażenia oraz innych należności pieniężnych. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, skoro w tym przepisie mowa jest o zawieszeniu wypłaty innych należności pieniężnych, a jednocześnie przepis nie wskazuje tych należności, to organy słusznie uznały, że chodzi w nim o należności, o których mowa w art. 73 ust. 1 u.s.w.ż.z. Z tego względu zarówno odprawa w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, jak i ekwiwalent za urlop wypoczynkowy także na mocy art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z. podlegały zawieszeniu. Oznacza to, że brak było podstaw do wypłacenia skarżącemu uposażenia i innych należności pieniężnych. Z tego względu powyższy zarzut, jak i zarzut naruszenia art. 81 ust. 1 i 3 u.s.w.ż.z., również okazały się bezzasadne. W ocenie Sądu pierwszej instancji zamierzonego skutku nie mógł odnieść także zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego spełnia wymogi określone w tym przepisie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M.S., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez niezbadanie w pełnym zakresie zaskarżonego aktu, wyrażające się w pominięciu istotnych okoliczności podnoszonych przez skarżącego oraz wybiórczym potraktowaniu stawianych przez niego zarzutów; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez a) ponowne zaniechanie szczegółowego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podnoszonych w skardze przez skarżącego, przy jednoczesnym pominięciu następujących zarzutów przedstawionych przez skarżącego w skardze z dnia 27 kwietnia 2012 r., tj.: - zarzutu wskazanego w punkcie 1 lit. "b" skargi – dotyczącego wykładni przepisu art. 93 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a w szczególności istnienia stanu zawieszenia uposażenia i innych należności mimo zakończenia stosunku służbowego, - zarzutu wskazanego w punkcie 2 skargi – związanego z naruszeniem art. 130 § 1 i 2 w zw. z art. 108 § 1 i 2 K.p.a., a w szczególności nienadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, stosownie do art. 108 K.p.a., - zarzutu wskazanego w punkcie 3 skargi – w zakresie, w jakim dotyczył on braku spełnienia przesłanki z art. 94 ust. 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który enumeratywnie określa sytuacje, kiedy odprawa nie przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, - zarzutu wskazanego w punkcie 4 skargi – w zakresie, w jakim organ administracyjny nie zastosował art. 81 ust. 1 i 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i nie wypłacił uposażenia i innych należności w terminie 14 dni od dnia w którym należności te winny zostać wypłacone; b) ponowne ograniczenie się jedynie do ogólnej aprobaty stanowiska organu, skutkujące utrąceniem skarżącemu możliwości weryfikacji przesłanek, którymi kierował się Sąd wydając zaskarżony wyrok; c) brak uzasadnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie, w jakim art. 115 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi wskazówkę interpretacyjną art. 93 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych; 3. art. 190 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 2705/12, w zakresie stwierdzenia, że "w myśl § 3 art. 130 K.p.a. decyzja podlega wykonaniu z mocy ustawy, natomiast przepis art. 93 ust. 1 ustawy normy takiej nie zawiera", podczas gdy w/w przepis art. 190 ma charakter bezwzględnie obowiązujący i winien być zastosowany przez Sąd pierwszej instancji w zakresie, w jakim wykładnia ta dotyczy zarzutu strony skarżącej z art. 130 § 3 pkt 2 w zw. z art. 130 § 1 i 2 K.p.a. (wyrażonego w punkcie 4 poniżej). Wobec zgłoszonego zarzutu nierozpoznania zaskarżonego aktu w pełnym zakresie oraz pominięcia zgłoszonych zarzutów stanowiących naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, jedynie z najwyższej ostrożności procesowej zarzucił również naruszenie: 4. art. 130 § 3 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 130 § 1 i 2 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez błędną wykładnię tych przepisów, skutkującą przyjęciem, że przepisy "pragmatyki wojskowej", tj. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w zakresie dotyczącym zawieszenia wypłaty uposażenia oraz innych należności pieniężnych wyłączają zastosowanie art. 130 § 1 i 2 K.p.a. co do terminu zawieszenia przedmiotowych świadczeń i w tym zakresie stanowią lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego regulujących generalnie kwestie wykonalności decyzji administracyjnych, podczas gdy wykładnia ta jest całkowicie dowolna i sprzeczna z prawidłową wykładnią przepisu art. 130 § 3 pkt 2 K.p.a., który jednoznacznie określa, że przepisów § 1 i 2 tego artykułu nie stosuje się w przypadkach, gdy decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, a także z wykładnią tego przepisu jednoznacznie określoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 2705/12, w zakresie stwierdzenia, że "w myśl § 3 art. 130 K.p.a. decyzja podlega wykonaniu z mocy ustawy natomiast przepis art. 93 ust. 1 ustawy normy takiej nie zawiera". II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 94 ust. 1 i 6 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych, poprzez ich błędną wykładnię przejawiającą się w mylnym założeniu, że zawieszenie wypłaty uposażenia i innych należności daje prawo do niewypłacenia odprawy należnej skarżącemu, w sytuacji braku spełnienia przesłanek odmowy wypłaty odprawy żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej określonych w art. 94 ust. 6 w/w ustawy. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, jak również o rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., to jednak istota podniesionych w niej zarzutów m.in. sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który podzielił stanowisko organu, że M.S. zawieszona rozkazem dziennym Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] wypłata uposażenia za okres od dnia 1 maja 2009 r. do dnia 31 października 2009 r. nie przysługuje, zawieszenie tej wypłaty nastąpiło od najbliższego terminu płatności i wniesienie odwołania nie wstrzymało wykonania przedmiotowego rozkazu, a także stwierdzenia, że należności pieniężne, związane ze zwolnieniem skarżącego z zawodowej służby wojskowej – odprawa jak i ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, zostały również tym rozkazem zawieszone. W konsekwencji oznaczało to uznanie, że brak jest podstaw do wypłacenia skarżącemu uposażenia i innych należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne. Na wstępie zauważyć należy, iż autor skargi kasacyjnej zasadnie wskazał, że Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo przyjął, że granice rozpoznawanej sprawy polegały zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał sprawę o sygn. akt I OSK 2705/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim nie dostrzegł bowiem, że w tym przypadku Sąd drugiej instancji nie zawęził granic rozpoznania skargi. Stwierdził jedynie, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. nie pozwala na odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, a przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić podniesione w skardze zarzuty i przywołane na ich poparcie motywy. Obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było zatem ustosunkowanie się do podniesionych w skardze zarzutów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jako częściowo trafny uznać należy zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak odniesienia się do zarzutu wskazanego w pkt 1 lit. b skargi, dotyczącego wykładni art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z., a w szczególności istnienia zawieszenia uposażenia i innych należności pieniężnych, mimo zakończenia przez skarżącego stosunku służbowego. Powyższe uchybienie w zakresie dotyczącym zawieszenia skarżącemu uposażenia na podstawie powołanego przepisu nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. W niniejszej sprawie, mimo zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej nie zaistniała bowiem przesłanka do wypłacenia mu zawieszonego uposażenia. Przy czym zauważyć należy, iż zarówno Sąd pierwszej instancji (lakonicznie), jak i organ (szczegółowo), jako warunek wypłaty skarżącemu zawieszonego uposażenia przyjęły ustanie przyczyny zawieszenia, tj. przystąpienie przez niego do faktycznego wykonywania obowiązków, które nie nastąpiło. Tymczasem w świetle art. 93 ust. 1 zdanie drugie u.s.w.ż.z. – zawieszone żołnierzowi uposażenie wypłaca się w razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną. W sprawie jest niesporne, że odmowa wykonania przez skarżącego obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego i wykonywania poleceń służbowych nie została usprawiedliwiona. Z akt sprawy wynika także, iż M.S. wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 343 § 2 Kodeksu karnego i skazany na określoną karę (k. 13-14 akt administracyjnych). W konsekwencji stwierdzić należy, iż skoro w niniejszej sprawie brak było podstawy do wypłaty skarżącemu, zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, zawieszonego uposażenia za okres od dnia 1 maja 2009 r. do dnia 31 października 2009 r., to odmowna decyzja organu wojskowego prawa nie narusza i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim prawidłowo w tym zakresie skargę M.S. oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zamierzonego skutku nie mogły odnieść także podniesione w ramach art. 141 § 4 p.p.s.a. zarzuty: braku odniesienia się do zarzutu wskazanego w pkt 2 skargi – dotyczącego naruszenia art. 130 § 1 i 2 w zw. z art. 108 § 1 i 2 K.p.a., braku odniesienia się do zarzutu wskazanego w pkt 4 skargi w zakresie, w jakim organ nie zastosował art. 81 ust. 1 i 3 u.s.w.ż.z., braku uzasadnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie, w jakim art. 115 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi wskazówkę interpretacyjną art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 190 p.p.s.a. oraz zarzut naruszenia art. 130 § 3 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 130 § 1 i 2 w zw. z art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z. Wskazać należy, iż wbrew twierdzeniu skarżącego Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę odniósł się do zarzutów naruszenia przez organ art. 130 § 1 i § 2 K.p.a. oraz art. 130 § 3 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 130 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z. Uznał, że regulacja zawarta w art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z. "zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych" – art. 130 § 3 pkt 2 K.p.a, wyłącza stosowanie art. 130 § 1 i § 2 K.p.a. W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji naruszył art. 190 p.p.s.a. bowiem nie zastosował i nie uwzględnił wiążącej wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 2705/12, w którym stwierdził, że "w myśl § 3 art. 130 K.p.a. decyzja podlega wykonaniu z mocy ustawy, natomiast przepis art. 93 ust. 1 ustawy normy takiej nie zawiera". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko skarżącego jest w tym przypadku błędne, gdyż Sąd drugiej instancji w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku nie dokonał wiążącej wykładni wskazanych przepisów. Za prawidłowością tego poglądu przemawia treść uzasadnienia wyroku – "wadliwy sposób rozpoznania wniesionej skargi z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a., mającym istotny wpływ na wynik sprawy, nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, bowiem takie wadliwie sporządzone uzasadnienie uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku." Z zakresu związania, o którym mowa w art. 190 p.p.s.a., wyłączona została zatem niejednoznaczna ocena dotycząca art. 130 § 3 K.p.a. w zw. z art. 93 u.s.w.ż.z. przybierająca postać pośredniego wniosku jaki można wywieść z powołanego wyżej stwierdzenia. Przedstawiony pogląd potwierdzają także wypracowane w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazówki interpretacyjne dotyczące art. 190 p.p.s.a., w zakresie związania Sądu pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w danej sprawie (wyroki NSA: z dnia 4 września 2007r., sygn. I FSK 1130/06 Lex nr 384165, z dnia 11 marca 2010 r., sygn. II FSK 89/10 Legalis). Okoliczność, że w rozpoznawanej sprawie skarżący w tym zakresie nie podziela stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim nie oznacza naruszenia powołanych przepisów. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, w takim przypadku Sąd pierwszej instancji nie był obowiązany do odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 108 § 1 i § 2 K.p.a. , który nie mógł być w sprawie zastosowany, czy też uzasadnienia, w jakim zakresie art. 115 ust. 4 u.s.w.ż.z. stanowi wskazówkę interpretacyjną art. 93 ust.1 u.s.w.ż.z. Ponadto stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odniósł się również do zarzutu naruszenia art. 81 ust. 1 i 3 u.s.w.ż.z. uznając, że jest on bezzasadny. Naczelny Sąd Administracyjny za trafny uznał natomiast zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 94 ust. 1 i 6 u.s.w.ż.z., poprzez ich błędną wykładnię. Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 9 u.s.w.ż.z., żołnierze zawodowi otrzymują inne należności pieniężne – należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Stosownie do art. 94 ust. 1 i 6 u.s.w.ż.z., żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, odprawa w wysokości: 1) po roku służby - 100 %, 2) po pięciu latach służby - 200 %, 3) po dziesięciu latach służby - 300 % - kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Z kolei art. 94 ust. 6 u.s.w.ż.z. stanowi, że odprawa nie przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 11-14 u.s.w.ż.z. Zauważyć należy, iż inne należności pieniężne przysługujące zwolnionemu żołnierzowi zawodowemu niezależnie od odprawy określa art. 95 u.s.w.ż.z. Z przepisu tego wynika, że jest nim m.in. ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, w tym za dodatkowy urlop wypoczynkowy, niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie. Z akt sprawy wynika, że zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej nastąpiło z dniem 31 października 2009 r. na podstawie art. 111 pkt 7 w zw. z art. 115 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 u.s.w.ż.z. (k. 112 akt administracyjnych). W sprawie niesporny jest fakt, że zawieszenie skarżącemu uposażenia i innych należności pieniężnych nastąpiło w oparciu o art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z. Przepis ten stanowi, że żołnierzowi zawodowemu, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia zawodowej służby wojskowej lub poza nim pozostaje albo odmawia pełnienia służby bądź wykonania obowiązku wynikającego z tej służby, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną wypłaca się żołnierzowi zawieszone uposażenie i inne należności pieniężne. Za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności żołnierz zawodowy traci prawo do 1/30 części miesięcznego uposażenia. Jeżeli żołnierz pobrał już uposażenie za ten czas, odpowiednią kwotę uposażenia potrąca się przy najbliższej jego wypłacie (ust. 2). Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w razie stwierdzenia zawinionej przez żołnierza zawodowego niemożności wykonywania zadań służbowych (ust. 3). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że zawieszenie skarżącemu innych należności pieniężnych, o których mowa w art. 73 ust. 1 pkt 9 u.s.w.ż.z., obejmowało odprawę oraz ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy. Wprawdzie z przepisu tego wynika, że należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej mieszczą się w pojęciu innych należności pieniężnych, to jednak przysługują one, podobnie jak uposażenie, według zasad obowiązujących w dniu wypłaty. Uszło uwadze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, jak i organom wojskowym, że uprawnienie żołnierza zawodowego do nabycia należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby powstaje dopiero po rozwiązaniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, w przypadku skarżącego – po 31 października 2009 r. Oznacza to, że zawieszenie skarżącemu pozostającemu w zawodowej służbie wojskowej rozkazem dziennym Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] innych należności pieniężnych nie mogło obejmować i w konsekwencji nie obejmowało odprawy i ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. W niniejszej sprawie organ wojskowy był zatem obowiązany rozpoznać wniosek skarżącego dotyczący żądania wypłaty należności pieniężnych, związanych ze zwolnieniem go z zawodowej służby wojskowej. Uznanie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. za usprawiedliwioną skutkowało skorzystaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny z uprawnienia określonego w art. 188 p.p.s.a. – uchylenia zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oddalenia skargi w przedmiocie odmowy wypłaty skarżącemu należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej i rozpoznania skargi przez uchylenie, w oparciu o art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] dotyczącej odmowy wypłaty skarżącemu należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oraz uchylenie, na podstawie art. 135 p.p.s.a. punktu 2 decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...]. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w tym zakresie organ uwzględni ocenę prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny. W pozostałym zakresie skarga kasacyjna, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., podlegała oddaleniu. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego podjęto zgodnie z art. 200 i art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a., a ich wysokość ustalono na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 461), przy uwzględnieniu art. 206 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a.