II GSK 116/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie NSA Wojciech Kręcisz Małgorzata Rysz Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. S.A. w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 sierpnia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 97/13 w sprawie ze skargi M. S.A. w J. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia w części prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 97/13 oddalił skargę M. S.A. w J. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia w części prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny MOSTOSTAL nr R-87887. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] listopada 1995 r. Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz C. O. B.-P. K. M. M. S.A. w W. prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy MOSTOSTAL nr R-87887 przeznaczony dla oznaczania towarów i usług w klasach: 1, 2, 6, 7, 9, 16, 19, 35, 37 i 42 klasyfikacji nicejskiej, z pierwszeństwem od 25 lutego 1994 r. Udzielone prawo ochronne na wskazany znak towarowy zostało wygaszone w części towarów i usług w klasach: 1, 7, 9 i 35 klasyfikacji nicejskiej decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] września 2004 r. W wyniku kolejnych przeniesień prawa ochronnego uprawnionym z prawa do spornego znaku jest M. S.A. w J. Wnioskiem z dnia 21 grudnia 2007 r. M. W. S.A. wystąpiła do UP o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy MOSTOSTAL nr R-87887 z dniem 31 lipca 2007 r. Jako podstawę prawną wniosku Spółka wskazała art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), dalej: p.w.p. i stwierdziła, że znak ten nie był w Polsce używany przez Uprawnionego w sposób rzeczywisty od dnia 31 lipca 2002 r. dla towarów i usług objętych prawem ochronnym. Interes prawny w unieważnieniu prawa ochronnego Spółka wyprowadziła z art. 20 i 22 Konstytucji RP, i art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), dalej: u.s.d.g., wyjaśniając, że prawo ochronne na sporny znak towarowy ogranicza jej możliwość używania nazwy M. oraz oznaczenia słowno-graficznego M. Wskazała, że od 1945 r. prowadzi działalność gospodarczą (w sposób udokumentowany od 1953 r.), natomiast w wyniku przekształcenia z przedsiębiorstwa państwowego w spółkę akcyjną, od 31 grudnia 1990 r. działa pod nazwą M. W. S.A., a zatem w oznaczeniu przedsiębiorstwa posiada nazwę M. W odpowiedzi na wniosek uprawniona ze znaku – M. S.A. wniosła o jego oddalenie. Podkreśliła, że rozpoczęła rzeczywiste używanie spornego znaku około pół roku przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, czyli przed dniem [...] grudnia 2007 r., zaś oznaczenia używa w korespondencji handlowej i innych sporządzanych przez siebie pismach, jak również oznacza nim swoją siedzibę oraz należące do niej przedmioty i wykonywane prace budowlane. Nadto znaku używa w reklamie oraz w informacjach handlowych. W kolejnych pismach Uprawniony, poza tym że kwestionował interes prawny Wnioskodawcy, twierdził, że sporny znak towarowy nie ogranicza w niczym swobody używania nazwy spółki M. W. S.A., a Wnioskodawca chce uniknąć zawarcia umowy licencyjnej i ewentualnego wnoszenia na rzecz Uprawnionego opłat licencyjnych. Wnioskodawca zaś zaprzeczył tej tezie, twierdząc że nie dostrzega powodu, dla którego miałby płacić opłaty licencyjne za używanie znaku towarowego, który stanowi jego firmę. Zaznaczył, że prawa do znaku towarowego Mostostal uzyskał zanim znak ten został zgłoszony w UP. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Urząd Patentowy działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 i art. 169 ust. 2 p.w.p.: – w pkt 1. umorzył postępowanie w części dotyczącej żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy MOSTOSTAL o nr R-87887 w zakresie wszystkich towarów zawartych w klasie 2 klasyfikacji nicejskiej, programów do maszyn cyfrowych, kart do gry oraz tapet papierowych zawartych w klasie 16 klasyfikacji nicejskiej, usług pralniczych zawartych w klasie 37 klasyfikacji nicejskiej oraz usług poligraficznych zawartych w klasie 42 klasyfikacji nicejskiej; – w pkt 2. stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy MOSTOSTAL o nr R-87887 z dniem 31 lipca 2007 r. w części dotyczącej wszystkich towarów zawartych w klasie 6 klasyfikacji nicejskiej, wszystkich towarów zawartych w klasie 16 klasyfikacji nicejskiej za wyjątkiem programów do maszyn cyfrowych, kart do gry oraz tapet papierowych, wszystkich towarów zawartych w klasie 19 klasyfikacji nicejskiej, a także następujących usług zawartych w klasie 37 klasyfikacji nicejskiej: budowa środków lokomocji, dekoratorstwo wnętrz, czyszczenie i odnawianie; – w pkt 3. oddalił wniosek M. W. S.A. w części dotyczącej usług budowlano-remontowych w zakresie budynków oraz wszelkich napraw, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru zawartych w klasie 37 klasyfikacji nicejskiej. Urząd Patentowy wyjaśnił, że wskutek wcześniejszego częściowego wygaszenia prawa do znaku, prawo istniejące obejmuje wyłącznie towary i usługi wskazane w klasach: 2, 6, 16, 19, 37 i 42 klasyfikacji nicejskiej i tej sfery dotyczył wniosek o wygaszenie prawa. Organ uznał interes prawny Wnioskodawcy w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w części dotyczącej usług budowlano-remontowych w zakresie budynków, w tym wszelkich napraw. Jak stwierdził sporny znak towarowy służy do oznaczania usług, które świadczone są również przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w branży budowlanej. Postać spornego znaku towarowego oraz nazwa, pod którą Wnioskodawca prowadzi swoją działalność może powodować, że przeciętny odbiorca powiąże firmę Wnioskodawcy z usługami oznaczanymi spornym znakiem towarowym. W ocenie Urzędu Wnioskodawca może się domagać stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w przywołanym zakresie, skoro znak ten może ingerować w sferę jego uprawnień i utrudniać prowadzenie działalności gospodarczej pod wybraną przez niego firmą (art. 23 i 24 k.c. oraz art. 43 k.c.). Mając na uwadze treść art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 u.s.d.g. Urząd Patentowy uznał, że Wnioskodawca ma także interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa ochronnego w zakresie wszystkich towarów zawartych w klasie 6, w klasie 16 (za wyjątkiem programów do maszyn cyfrowych, kart do gry oraz tapet papierowych), w klasie 19 i usług zawartych w klasie 37 klasyfikacji nicejskiej tj. usług budowy środków lokomocji, dekoratorstwa wnętrz oraz czyszczenia i odnawiania. Organ wyjaśnił, że Uprawniony wniósł uwagi do dokonanych przez Wnioskodawcę w dniu 9 listopada 2011 r. zgłoszeń na znaki towarowe Mostostal Warszawa (Z-317803 oraz Z-317804 do oznaczania szeregu towarów i usług, w tym identycznych lub podobnych do towarów i usług wskazanych dla znaku spornego), powołując się na prawo ochronne na sporny znak towarowy i wskazując na naruszenie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Organ potwierdził, że zgłoszone znaki są podobne w rozumieniu tego przepisu do spornego znaku. Organ nie uznał interesu prawnego Wnioskodawcy w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa ochronnego w części dotyczącej towarów i usług wymienionych w punkcie 1 decyzji, wobec czego postępowanie w tym zakresie umorzył. Jak wyjaśnił organ, Wnioskodawca nie prowadzi i nie zamierza prowadzić działalności w zakresie towarów zawartych w klasie 2, programów do maszyn cyfrowych, kart do gry oraz tapet papierowych zawartych w klasie 16, usług pralniczych zawartych w klasie 37 oraz usług poligraficznych zawartych w klasie 42 klasyfikacji nicejskiej. Usługi te nie są wymienione w KRS jako przedmiot działalności M. W. S.A. Powołując się na art. 169 ust. 6 p.w.p. Urząd Patentowy wskazał, że dla sprawy o wygaśnięcie znaku spornego znaczenie ma okres od dnia 31 lipca 2002 r (data wystąpienia z wnioskiem) do dnia 31 lipca 2007 r. Organ podkreślił, że ciężar przeprowadzenia dowodu w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego spoczywa na uprawnionym z rejestracji znaku, który powinien wykazać, że znaku używał lub jeśli znaku nie używał miał ku temu ważne powody. Odnosząc się do przedstawionych dowodów używania znaku, organ stwierdził, że wskazane przez Uprawnionego umowy: z dnia 8 stycznia 1993 r. i z dnia 18 października 1996 r. dotyczą spornego znaku towarowego, jednakże brak dowodów by wymienione w umowie podmioty, uprawnione do bezpłatnego używania tego znaku, używały go w sposób rzeczywisty od dnia 31 lipca 2002 r. do dnia 31 lipca 2007 r. Nieznany pozostaje zakres takiego używania w odniesieniu do towarów lub usług, dla których znak ten został przeznaczony. Organ uznał, że w oparciu o te umowy nie było możliwe dowodzenie, że sporny znak towarowy był używany w obrocie. Samo podpisanie umowy nie dowodzi rzeczywistego stosowania znaku towarowego w obrocie w określonym przedziale czasowym. Odnosząc się do stosowania spornego znaku przez M. Z. H. S.A. Urząd podniósł, że podmiot ten ubiega się o udzielenie praw ochronnych na wiele znaków towarowych słowno-graficznych, których elementem jest wyraz M. lub charakterystyczna konstrukcja metalowa, ale nie ma dowodów stosowania przez ten podmiot znaku spornego. Urząd uznał, że skoro Uprawniony zamierzał wskazać, poza omówionymi umowami, na inne dowody dotyczące np. stosowania znaku spornego przez M. Z. H. S.A., to dowody te powinien był enumeratywnie wymienić. W ocenie organu pismo z dnia [...] grudnia 2007 r. na okoliczność używania spornego znaku towarowego przez M. Z. wskazuje jedynie na jednostkowe użycie znaku i dowodzi zastosowania oznaczenia, które nie jest tożsame ze znakiem spornym, lecz zgłoszonym za nr Z-342199. Oceniając przedłożoną w postępowaniu spornym korespondencję wymienianą przez Uprawnionego z wieloma podmiotami Urząd Patentowy uznał, że nie dowodzi ona używania spornego znaku towarowego, gdyż nie dotyczyła usług świadczonych przez Uprawnionego, tylko informowała o zmianie jego nazwy. Używania znaku nie dowiodły też przedstawione przez Uprawnionego: kopia faktury VAT, umowa sprzedaży samochodu oraz zdjęcia: samochodu firmowego i siedziby. Dokumenty te nie spełniały bowiem kryteriów z art. 154 ust. 2 p.w.p. Wreszcie organ uznał, że Uprawniony udowodnił używanie spornego znaku towarowego przed złożeniem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa w części dotyczącej usług budowlano-remontowych w zakresie budynków oraz wszelkich napraw, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru zawartych w klasie 37 klasyfikacji nicejskiej. O stosowaniu spornego znaku w tym zakresie świadczą dowody załączone do pisma z dnia [...] sierpnia 2011 r. w postaci kopii umów przedwstępnych dotyczących lokali mieszkalnych w dwóch budynkach o nazwie [...], pochodzące z przedziału czasowego od 21 sierpnia 2007 r. do 4 grudnia 2007 r. Jak wynika z akt sprawy Uprawniony realizował inwestycję budowlaną i prowadził sprzedaż mieszkań w L. W ocenie UP stosowanie spornego znaku towarowego w związku z budową budynków było wystarczające dla uznania rozpoczęcia używania tego znaku przed złożeniem wniosku o jego wygaszenie. Z wymienionych powodów w tej części wniosek M. W. S.A. został oddalony (pkt 3. sentencji decyzji). W ocenie organu dowody, które wskazują na stosowanie znaku towarowego w części dotyczącej usług budowlano-remontowych w zakresie budynków oraz wszelkich napraw, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru zawartych w klasie 37 klasyfikacji nicejskiej, nie potwierdzają używania tego znaku w zakresie towarów z klasy 6, 16 (za wyjątkiem programów do maszyn cyfrowych, kart do gry oraz tapet papierowych, dla których używanie spornego znaku nie było poddane ocenie), 19, a także usług budowy środków lokomocji, dekoratorstwa wnętrz, czyszczenia i odnawiania z klasy 37; żaden z dowodów znajdujących się w aktach sprawy nie odnosi się do wymienionych towarów i usług. Przedstawione przez Uprawnionego umowy, oferty i artykuły reklamowe wiążą się z realizacją inwestycji w L., a nie z produkcją i sprzedażą jakichkolwiek towarów lub świadczeniem innych usług. UP stwierdził, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 170 ust. 2 p.w.p. Przedstawione przez Uprawnionego materiały dowodowe pozwalają stwierdzić, że rozpoczęcie używania znaku MOSTOSTAL nr R-87887 (dla usług budowlano-remontowych w zakresie budynków oraz wszelkich napraw, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru zawartych w klasie 37 klasyfikacji nicejskiej) nastąpiło jeszcze przed okresem trzech miesięcy z art. 170 ust. 2 p.w.p., a ewentualna wiedza Uprawnionego o wniosku nie miała żadnego znaczenia. Oddalając skargę Uprawnionego M. S.A. w J. na decyzję w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał za trafne stanowisko Urzędu Patentowego, że Wnioskodawca miał interes prawny w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy MOSTOSTAL nr R-87887, "ponieważ w sprawie doszło do sytuacji, w której sfera prawna Uprawnionego (jego prawo do znaku) i Wnioskodawcy (jego prawo do swobodnej działalności gospodarczej) zazębiają się w szczególny sposób, który uzasadnia wystąpienie z wnioskiem o ochronę prawną polegającą na eliminacji znaku w całości lub części". Jak wskazał Sąd, istnienie interesu prawnego Wnioskodawcy nie podlega wątpliwości, gdyż ogólne normy prawne, z których ten interes miał wynikać, zostały uzupełnione przez okoliczności sprawy wskazujące na kolizję interesów Uprawnionego i Wnioskodawcy. Sąd, powołując treść art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. stwierdził, że ustawa ta nie zawiera legalnej definicji używania znaku towarowego. Zgodnie z art. 169 ust. 5 p.w.p. nie uważa się za używanie znaku w sposób rzeczywisty używania znaku w reklamie towaru, który nie jest dostępny na rynku krajowym ani nie jest w kraju wytwarzany na potrzeby eksportu. Przyjmuje się, że używanie znaku towarowego w rozumieniu ustawy ma miejsce wtedy, gdy jest: 1. rzeczywiste - znak jest używany dla towarów i stosowany w obrocie gospodarczym w taki sposób, że umożliwia powstanie i trwanie asocjacji między znakiem a towarem, 2. niedwuznaczne - używanie znaku w jego przynajmniej podstawowej funkcji odróżniania towarów uprawnionego na podstawie ich pochodzenia i 3. zgodne ze specjalizacją. Cechy te muszą być spełnione łącznie bez względu na postać, jaką przyjmuje używanie znaku przez uprawnionego. Sąd wskazał również na art. 170 ust. 1 i 2 p.w.p., zgodnie z którym Urząd Patentowy oddala, z zastrzeżeniem ust. 2, wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego w przypadku, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1, jeżeli przed złożeniem tego wniosku rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku (ust. 1). Jednakże rozpoczęcie lub wznowienie używania znaku towarowego, po upływie nieprzerwanego pięcioletniego okresu jego nieużywania i w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, nie zostanie jednak uwzględnione, jeżeli przygotowania do rozpoczęcia lub wznowienia używania mają miejsce tuż po tym, jak uprawniony dowiedział się, że taki wniosek może być złożony (ust. 2). Sąd dodał, iż rzeczywiste używanie znaku, nie musi być używaniem ciągłym i wystarczające dla oddalenia wniosku o wygaśnięcie jest użytkowanie okresowe. Za trafne uznał Sąd stanowisko organu, że ciężar przeprowadzenia dowodu w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego spoczywa na uprawnionym z rejestracji znaku, który powinien wykazać, że znaku używał lub jeśli nie używał miał ku temu ważne powody. Sąd przypomniał, że wniosek M. W. S.A. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy MOSTOSTAL nr R-87887 z dniem 31 lipca 2007 r. wpłynął do Urzędu Patentowego dnia 21 grudnia 2007 r. Jako podstawę prawną wniosku wskazano art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., twierdząc, że znak ten nie był używany w sposób rzeczywisty na terenie Polski dla objętych prawem ochronnym towarów i usług od dnia 31 lipca 2002 r. Sąd podzielił ocenę organu, że skoro Wnioskodawca wystąpił o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z dniem 31 lipca 2007 r., to dla sprawy znaczenie ma okres od dnia 31 lipca 2002 r. do dnia 31 lipca 2007 r. z jednoczesnym uwzględnieniem treści art. 170 ust. 1 p.w.p. Odwołanie się do tego ostatniego przepisu Sąd uznał za istotne, gdyż Urząd Patentowy stwierdził, że wskazane przez Uprawnionego dowody (m.in. umowy: z dnia 8 stycznia 1993 r. oraz z dnia 18 października 1996 r.) faktycznie dotyczą spornego znaku towarowego. Sąd przyjął, że Uprawniony starał się wykazać, że w sprawie nie upłynął 5-cio letni termin, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., gdyż – z jednej strony – sporny znak był używany co najmniej do dnia 30 kwietnia 2003 r. przez licencjobiorców (m.in. M. Z. H. S.A.) na podstawie umowy wielostronnej z dnia 18 października 1996 r. (która zgodnie z treścią oświadczenia syndyka wygasła w dniu 8 sierpnia 2003 r.), z drugiej zaś strony – Uprawniony podniósł, powołując się na art. 170 ust. 1 p.w.p., że rozpoczął rzeczywiste używanie znaku spornego około pół roku przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, czyli przed dniem 21 grudnia 2007 r. W ocenie Sądu organ zasadnie nie dał wiary tym zapewnieniom Uprawnionego, zarówno ze względów wskazanych powyżej (brak dowodów by wymienione w umowie podmioty uprawnione do bezpłatnego używania spornego znaku towarowego używały go w sposób rzeczywisty od dnia 31 lipca 2002 r. do dnia 31 lipca 2007 r. oraz nieznany zakres takiego używania w odniesieniu do towarów lub usług, dla których znak ten został przeznaczony), jak i ze względu na nieokreślony charakter używania spornego znaku w okresie połowy roku przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego. Sąd zaznaczył, że sam Uprawniony twierdzi, że w tym okresie miały miejsce przygotowania do używania spornego znaku towarowego. Takie przygotowania nie mają jednak charakteru rzeczywistego używania znaku. W szczególności Uprawniony nie uprawdopodobnił, by w toku działań przygotowawczych sporny znak towarowy był używany w sposób rzeczywisty, niedwuznaczny i zgodny ze specjalizacją. Trafnie więc Wnioskodawca podniósł, że materiał dowodowy załączony do akt sprawy nie świadczy o rzeczywistym używaniu spornego znaku towarowego, nie potwierdza go również stosowanie znaku w korespondencji handlowej. Zdaniem Sądu nabycie prawa ochronnego do spornego znaku towarowego w wyniku sprzedaży w postępowaniu upadłościowym, a więc w sposób pierwotny, nie skutkowało przerwaniem biegu 5-cio letniego terminu nieużywania znaku z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. ani nie mogło stanowić ważnego powodu jego nieużywania. Z punktu widzenia Wnioskodawcy sposób nabycia przez Uprawnionego praw do spornego znaku nie ma w istocie znaczenia. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącego, Urząd Patentowy nie miał obowiązku poszukiwać z urzędu faktów i dowodów, które by mogły uzasadniać oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z innych jeszcze przyczyn niż wskazywał Uprawniony. W tym stanie rzeczy Sąd przyjął, że stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. było uzasadnione, a nie znajdując podstaw do uznania trafności zarzutów procesowych, WSA w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. oddalił skargę. Skargą kasacyjną M. S.A. domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. Wnosząca skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego: a) art. 169 ust. 2 p.w.p. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że M. W. S.A. miał interes prawny w zgłoszeniu wniosku o wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy Mostostal S.A., w sytuacji gdy prawo to nie kolidowało z prowadzoną przez M. W. S.A. działalnością gospodarczą; b) art. 169 ust. 2 p.w.p. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 169 ust. 6 p.w.p. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 77 § 4 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że M. S.A. był zobowiązany do wykazania interesu prawnego M. W. S.A. i udowodnienia faktu używania nazwy M. dla oznaczenia swoich towarów i usług przez wiele firm – w tym M. S.A., w sytuacji gdy: (1) obowiązek udowodnienia po stronie M. S.A. z art. 169 ust. 6 p.w.p. dotyczy jedynie okoliczności faktycznego używania znaku towarowego przez M. S.A., a w pozostałym zakresie, w tym co do ustalenia interesu prawnego M. W. S.A., na organie spoczywa obowiązek zebrania kompleksowego materiału dowodowego w sprawie; (2) okoliczności te są powszechnie znane oraz znane notoryjnie Urzędowi Patentowemu, stąd nie wymagały dowodzenia; c) art. 171 p.w.p. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. i dziesiątą (na 2012 r.) edycją Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług (Klasyfikacji Nicejskiej) zatwierdzoną na Międzynarodowej Konferencji w Nicei w dniu 15 czerwca 1957 r. poprzez nieprecyzyjne wskazanie w decyzji z dnia [...] maja 2012 r. towarów według klasyfikacji nicejskiej; d) art. 169 p.w.p. w zw. z art. 313 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2012 r., poz. 1112 ze zm.), dalej: p.u.n. w zw. z art. 879 k.p.c. poprzez błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisów dotyczących nabycia pochodnego (kupna-sprzedaży), w sytuacji gdy zgodnie ze stanem faktycznym, nabycie znaku towarowego przez M. S.A. nastąpiło w postępowaniu upadłościowym, było więc nabyciem pod tytułem pierwotnym; e) w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez procedowanie w zakresie tej samej decyzji i tej samej sprawy administracyjnej w dwóch oddzielnych postępowaniach; 2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 51 p.p.s.a., art. 111 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. poprzez wydanie dwóch orzeczeń w przedmiocie tej samej decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] oddzielnie w sprawie M. S.A. i oddzielnie w sprawie skargi M. W. S.A., w sytuacji gdy w takim przypadku Sąd I instancji miał do czynienia z jedną sprawą rozstrzygniętą jedną decyzją i powinien uczynić przedmiotem rozpoznania całość sprawy zarówno w aspekcie przedmiotowym, jak i podmiotowym i wydać jedno orzeczenie; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się do wszystkich istotnych w sprawie twierdzeń, zarzutów i wniosków M. S.A., w szczególności brak odniesienia się do wszystkich złożonych w sprawie dowodów; c) art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a) i c) p.p.s.a. poprzez nie uchylenie decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] maja 2012 r. w sytuacji, gdy wydając tę decyzję organ naruszył zasady dotyczące gromadzenia oraz oceny materiału dowodowego, w tym co do ustalenia interesu prawnego M. W. S.A., wynikające z art. 7, 77 i 80 k.p.a., art. 28 k.p.a. i art. 169 ust. 6 p.w.p., a poprzez to także zasadę praworządności i prawdy obiektywnej z art. 6 i 7 k.p.a. Niezależnie od powyższego, na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. składająca skargę kasacyjną wniosła o dołączenie i przeprowadzenie dowodu z akt sprawy toczącej się przed WSA w W. pod sygn. akt VI SA/Wa 102/13, która dotyczy tej samej decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] maja 2012 r., nr [...]. Składająca skargę kasacyjną stwierdziła, że Urząd Patentowy nie wyjaśnił dostatecznie z jakich powodów uznał, że Wnioskodawca ma interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak MOSTOSTAL nr R-87887 w części dotyczącej wszystkich towarów i usług zawartych w klasach 6, 16 i 19 klasyfikacji nicejskiej w zakresie wszystkich towarów, co narusza art. 107 § 3 k.p.a. Brak pełnego odniesienia się w decyzji z dnia [...] maja 2012 r. do kwestii interesu prawnego Wnioskodawcy nie pozwalał Sądowi I instancji na właściwe skontrolowanie legalności tej decyzji. Wnioskodawca nie wykazał, że prawo ochronne na wskazany znak koliduje z faktycznym prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej w zakresie towarów i usług objętych klasami 6, 16 i 19. Wnioskodawca nie wykazał także, że znak towarowy MOSTOSTAL nr R-87887 jest aktualnie i rzeczywiście przeszkodą w używaniu podobnego znaku do oznaczania jego towarów i usług z tych klas, bowiem nie prowadzi on działalności gospodarczej w zakresie towarów i usług objętych klasami 6, 16 i 19. Wnioskodawca nie dowiódł, że wprowadza do doboru towary lub usługi z wymienionych klas. Oznacza to, że prawo do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy nie koliduje z prawem Uprawnionego do spornego znaku w klasach 6, 16 i 19, dlatego też Wnioskodawca nie jest upoważniony do domagania się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na ów znak. Wnioskodawca nie ma zatem interesu prawnego w tym zakresie. Ponadto skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że skoro Uprawniony nie wzywał Wnioskodawcy do zaprzestania używania znaku towarowego MOSTOSTAL nr R-87877, to nadinterpretacją Urzędu Patentowego jest wywodzenie interesu prawnego Wnioskodawcy ze skierowanego do niego przez Uprawnionego tylko jednego pisma z prośbą o wyjaśnienie na jakiej podstawie używa spornego znaku towarowego. Co więcej, niezgodne z prawdą jest zaaprobowane przez Sąd I instancji ustalenie UP, że Uprawniony nie wykazał, iż Wnioskodawca w sposób nieuprawniony używa znaku MOSTOSTAL nr R-87877. Faktem powszechnie znanym jest, że słowo M. stanowi część nazwy firmy Wnioskodawcy (M. W.) i jest ono elementem wyróżniającym w tej nazwie. Wnosząca skargę kasacyjną uznała, że sentencja zaskarżonej decyzji UP jest nieprecyzyjna i niejednoznaczna, gdyż zawiera terminologię towarów i usług z klasyfikacji nicejskiej, których nie można bez żadnych wątpliwości odnieść do ograniczenia uprawnień (w zakresie pkt 2. decyzji) i zachowania prawa (w zakresie pkt 3. decyzji). Art. 171 p.w.p. wymaga wykazania w decyzji dotyczącej wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy towarów, do których odnosi się wygaśnięcie prawa, a nie klas tych towarów. Przepis ten dodatkowo potwierdza wynikający z art. 107 § 1 k.p.a. wymóg ścisłego określenia w decyzji, wydanej na podstawie art. 169 p.w.p. towarów, do których odnosi się wygaśnięcie prawa. Skoro Urząd posługuje się w określeniu towarów i usług klasyfikacją nicejską, to towary powinny być określone ściśle zgodnie z tą klasyfikacją, czego w tej sprawie UP nie zrealizował. Sąd I instancji nieprawidłowo odwołał się do poglądu prawnego wyrażonego w wyroku NSA z dnia 15 czerwca 2005 r. o sygn. akt II GSK 84/05, ponieważ w niniejszej sprawie M. S.A. nabyła znak towarowy MOSTOSTAL nr R-87887, nie w wyniku sprzedaży jak w cyt. sprawie, lecz pod tytułem pierwotnym od syndyka masy upadłości. Istotą nabycia pierwotnego jest brak następstwa prawnego, a więc również brak obciążeń prawnych. Sąd nie wziął pod uwagę skutków prawnych nabycia pierwotnego prawa, dokonanego w postępowaniu upadłościowym, wynikających jednoznacznie z art. 313 ust. 1 p.u.n. i art. 879 k.p.c. Nadto, ze względu na dużą renomę i ciągłość historyczną znaku, cena jego zakupu była znacząca i przewyższała koszta rejestracji nowego znaku. Jak podkreśliła skarżąca kasacyjnie, nabyła prawo do znaku zaledwie półtora miesiąca przed datą jego wygaszenia (31 lipca 2007 r.). M. W. S.A. nie skorzystała z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Urząd Patentowy RP także nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna oparta na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. jest niezasadna i podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok, którym Sąd I instancji, rozpatrując skargę M. S.A. w J. na decyzję Urzędu Patentowego wygaszającą w pkt 2 prawo ochronne na słowno-graficzny znak towarowy MOSTOSTAL nr R-87887 w określonej decyzją części towarów, uznał zaskarżone częściowo rozstrzygnięcie za prawidłowe. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy w pierwszym rzędzie ocenić zasadność zarzutu idącego najdalej, a mianowicie naruszenia art. 51 p.p.s.a. oraz art. 111 § 1 i art. 134 tej ustawy przez, jak twierdzi skarżąca kasacyjnie Spółka, wydanie dwóch orzeczeń w przedmiocie jednej decyzji Urzędu Patentowego nr Sp. [...] z dnia [...] maja 2012 r. Zdaniem skarżącej Sąd miał do czynienia z jedną sprawą rozstrzygniętą jedną decyzją i przedmiotem rozpoznania powinien był uczynić całość sprawy i wydać jedno orzeczenie. Zarzut jest niesłuszny. Powyższy pogląd znajduje uzasadnienie w prawidłowym rozumieniu pojęcia sprawy sądowoadministracyjnej, co ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia art. 134 § 1 p.p.s.a., który to przepis odnosi się do granic w jakich rozstrzyga sąd administracyjny. Jak podkreśla się w doktrynie, istotę sprawy sądowoadministracyjnej cechuje łączność przedmiotu rozpoznania przez sąd administracyjny z przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez organ administracyjny (v.: T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1996, str. 174-179, przywoł. za J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, Komentarze LexisNexis). Owa niekwestionowana łączność nie oznacza wszakże, że zakończona rozstrzygnięciem administracyjnym sprawa będzie w każdym przypadku przedmiotowo pokrywała się ze sprawą sądowoadministracyjną jaką zainicjuje strona postępowania. O przyszłym kształcie postępowania sądowoadministracyjnego decyduje strona wnosząc do sądu administracyjnego skargę określonej treści (podobnie: J. P. Tarno, op.cit., s. 17). Pamiętając zatem o łączącym sprawę administracyjną ze sprawą sądowoadministracyjną związku wyrażającym się granicami rozpoznania sądu administracyjnego, nie można nie dostrzec, iż załatwiająca sprawę administracyjną decyzja (decyzja jest jedną z form rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a tego typu rozstrzygnięcia dotyczy niniejsza sprawa) może zostać zaskarżona jedynie w części, tak jak to miało miejsce w kontrolowanej przez Sąd I instancji sprawie. Takie "częściowe" zaskarżenie decyzji powoduje, że sąd nie może kontrolować decyzji w części niezaskarżonej, bo jak trafnie ujmuje to J. P. Tarno (op. cit., s. 346) w tym zakresie nie doszło do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Dodać należy, że wniesienie skargi w odniesieniu do części decyzji będzie skuteczne o tyle, o ile kwestionowana decyzja jest decyzją, w której można wyodrębnić samodzielne rozstrzygnięcia częściowe. Jeśli takiej właściwości rozstrzygnięcia dopatrzeć się nie można, skarga na określone rozstrzygnięcie administracyjne w określonej sprawie będzie inicjowała sprawę sądowoadministracyjną, podlegającą rozpatrzeniu w granicach tejże sprawy i jej materialnym znaczeniu. W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczyła decyzji Urzędu Patentowego w przedmiocie wygaszenia prawa ochronnego do słowno-graficznego znaku towarowego MOSTOSTAL w określonych klasach towarów. Sentencja tego rozstrzygnięcia sformułowana została w trzech różnych co do treści punktach. Różnica ta dotyczyła tak przedmiotu jak i sposobu rozstrzygnięcia. I tak w odniesieniu do części towarów, do oznaczania których znak został przeznaczony organ postępowanie umorzył, w odniesieniu do innej części towarów prawo do znaku zostało wygaszone, zaś w stosunku do pozostałych towarów wniosek o wygaśnięcie oddalono. Zróżnicowanie rozstrzygnięć odnośnie do udzielonego prawa ochronnego na sporny znak w poszczególnych klasach towarowych, znalazło odbicie w uzasadnieniu decyzji, uwzględniającym dla każdego z tych rozstrzygnięć kwestię interesu prawnego wnioskodawcy oraz kwestię używania znaku w zakresie, którego rozstrzygnięcie dotyczy wraz z rozważeniem dowodów na używanie znaku w określonym zakresie. Tym sposobem wskazana decyzja Urzędu Patentowego załatwiła sprawę z jednego wniosku o wygaśnięcie prawa ochronnego do znaku niejednolicie, rozstrzygając o losach tego znaku (przynależności prawa ochronnego do niego) odmiennie w zależności od grupy towarów lub usług, do oznaczania których służył. Wniesiona przez uprawnionego – M. S.A. w J. skarga, którą rozstrzygnął Sąd I instancji kontrolowanym kasacyjnie wyrokiem, skierowana została przeciwko decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] maja 2012 r. w niekorzystnej dla skarżącego części określonej w pkt 2 decyzji i tylko w tej części. Powyższe wynika jednoznacznie z tytułu skargi jak też z samej jej treści. Niemal równocześnie ta sama decyzja Urzędu Patentowego została zaskarżona przez M. W. S.A. jednakże w niekorzystnej dla tej strony postępowania części dotyczącej pkt 3, oddalającej wniosek o wygaśnięcie odnośnie do wskazanych w tym punkcie usług. Sprawy sądowoadministracyjne z obu wniesionych skarg, mimo że niewątpliwie dotyczyły jednego postępowania administracyjnego z jednego wniosku o wygaszenie prawa ochronnego do znaku słowno-graficznego MOSTOSTAL, były różne tak co do podmiotu skarżącego jak i sposobu i przedmiotu rozstrzygnięcia, a jeśli tak, to nie mogły być, jak uznał składający skargę kasacyjną, przedmiotem łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia na zasadzie art. 111 § 1 p.p.s.a. Kolejny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. również należało uznać za niezasadny. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi jakie musi spełniać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Objaśniając sens i znaczenie wskazanej normy można powiedzieć, że uzasadnienie służy wyjaśnieniu powodów wydania określonej treści rozstrzygnięcia i powinno być tak sporządzone w części odnoszącej się do ustalonych w postępowaniu administracyjnym faktów oraz ich oceny przez sąd, aby umożliwiać stronom postępowania oraz sądowi kasacyjnemu, na wypadek wniesienia skargi kasacyjnej, prześledzenie rozumowania sądu, które do tego doprowadziło. Podnoszone w ramach wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawy kasacyjnej naruszenie przez sąd wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (podobnie wyroki NSA: z dnia 13 stycznia 2012 r. o sygn. akt I FSK 1696/11, z dnia 16 sierpnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 285/12, z dnia 19 grudnia 2013 r. o sygn. akt II GSK 2321/13; wyroki dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodać wypada, że uwzględnienie skargi kasacyjnej w oparciu o podstawę wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga, aby stwierdzona przez sąd kasacyjny nieprawidłowość uzasadnienia zaskarżonego wyroku mogła, w ocenie tego sądu, rzutować na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok nie jest obarczony wadą uzasadniającą jego uchylenie, zaś nieodniesienie się przez Sąd do wszystkich twierdzeń skargi nie może usprawiedliwiać uwzględnienia skargi kasacyjnej z powodu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jeśli z treści uzasadnienia w sposób jasny wynika, że w świetle przyjętego stanu faktycznego, orzeczenie nie mogło być inne. Skarżący kasacyjnie kwestionuje również interes prawny Wnioskodawcy (M. W. S.A.) w zgłoszeniu wniosku o wygaszenie prawa ochronnego na znak towarowy. Jego zdaniem kwestia ta została pominięta zarówno w postępowaniu administracyjnym jak też podczas kontroli sądowej legalności rozstrzygnięcia. Zarzut powyższy jest całkowicie chybiony, czego jednoznacznie dowodzi lektura tak zaskarżonego wyroku jak i kontrolowanej decyzji. Sąd I instancji, trafnie oceniając kwestię interesu prawnego jako kluczową dla wyniku sprawy, podobnie jak organ, uznał że interes ten po stronie Wnioskodawcy nie budzi wątpliwości. Powyższa ocena jest prawidłowa i znajduje uzasadnienie w aktach administracyjnych sprawy. Niesporne jest wszakże, iż nazwa firmy Wnioskodawcy opatrzona jest oznaczeniem identycznym z elementem słownym znaku spornego, a także że Wnioskodawca prowadzi działalność najogólniej mówiąc zbieżną z działalnością prowadzoną przez Uprawnioną ze znaku Spółkę. Ponadto, co zostało szczególnie podkreślone w wyroku i decyzji zaskarżonej, a o czym zdaje się zapominać skarżąca, znak sporny stanowił, ze względu na art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., przeszkodę dla dokonanych przez Wnioskodawcę zgłoszeń o udzielenie prawa ochronnego na znaki towarowe MOSTOSTAL WARSZAWA przeznaczone do oznaczania towarów i usług identycznych lub podobnych rodzajowo do tych oznaczanych znakiem przeciwstawionym. Fakt kolizji został zgłoszony Urzędowi Patentowemu przez skarżącą Spółkę, co ma istotne znaczenie z perspektywy interesu prawnego Wnioskodawcy i co przemawia przeciwko twierdzeniu skargi kasacyjnej, że interes prawny Wnioskodawcy nie został dostatecznie uzasadniony gdy idzie o wszystkie towary z klas 6, 16 i 19 klasyfikacji nicejskiej. Uznając interes prawny Wnioskodawcy w domaganiu się wygaśnięcia znaku towarowego stanowiącego przeszkodę rejestracji znaków zgłoszonych, Sąd I instancji trafnie odwołał się do wypracowanej przez orzecznictwo sądów administracyjnych ogólnej tezy, że źródłem interesu prawnego w wystąpieniu z wnioskiem o wygaśnięcie prawa ochronnego do znaku towarowego mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawne, z których wynika prawo do swobodnej działalności gospodarczej. W rozpatrywanej sprawie interes prawny Wnioskodawcy wyraża się więc, gwarantowanym art. 20 i art. 22 Konstytucji RP i art. 6 u.s.d.g. prawem swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej przy nieskrępowanym wykorzystaniu nazwy firmy dla oznaczania towarów i usług przez tę firmę oferowanych. Zgodnie z art. 20 Konstytucji RP społeczna gospodarka rynkowa, oparta na zasadzie wolności działalności gospodarczej, stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego zasadę wolności gospodarczej postrzega się w ten sposób, że podkreśla się jej dwojaki charakter, ponieważ będąc zasadą ustrojową daje ona podstawę do formułowania określonych praw podmiotowych – prawa do własności, wyboru zawodu, czy wolnej konkurencji. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 kwietnia 2003 r. (sygn. akt SK 24/02), wolność działalności gospodarczej manifestować się może poprzez działania, które patrząc pod kątem ochrony konstytucyjnej, stanowią realizację innych wolności i praw poręczonych przez Konstytucję (wyrok publik. OTK-ZU z 2003 r. Nr 4A, poz. 33). W przypadku Wnioskodawcy ta możliwość realizowania prawa do nieskrępowanego posługiwania się nazwą firmy i uzyskania prawa ochronnego do znaku towarowego zbudowanego w oparciu o tę nazwę, przeznaczonego do oznaczania własnych produktów (towarów i usług) doznała niewątpliwie ograniczenia, a przeciwne twierdzenie skargi kasacyjnej pozostaje w sprzeczności z faktami. Dodatkowo stwierdzić należy, że w przypadku zgłoszenia do ochrony znaków towarowych, bez znaczenia jest, czy Wnioskodawca prowadzi w danej chwili działalność odpowiadającą zakresowi towarów i usług dla oznaczania których służyć miały znaki towarowe zgłoszone w UP. Wystarczające jest, jeśli zgłoszenie obejmuje towary i usługi jednorodzajowe lub podobne do tych, które oznaczane są znakiem uniemożliwiającym rejestrację. Podsumowując tę część rozważań, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istnienie interesu prawnego Wnioskodawcy w domaganiu się wygaśnięcia prawa ochronnego na znak stanowiący przeszkodę rejestracji znaków podobnych, zbudowanych przy wykorzystaniu nazwy jego firmy znajduje pełne potwierdzenie. Zarzut sformułowany w 1b skargi kasacyjnej jest o tyle niezasadny, że w treści uzasadnienia wyroku trudno doszukać się jednoznacznego stwierdzenia co do obowiązku wykazania przez skarżącego jako Uprawnionego interesu prawnego po stronie Wnioskodawcy. Całkowicie nieusprawiedliwiony jest sformułowany w pkt 1c skargi kasacyjnej zarzut nieprecyzyjnego wskazania w decyzji towarów wg klasyfikacji nicejskiej. Wygaśnięcie prawa do znaku towarowego musi zawsze odwoływać się do treści decyzji o udzieleniu tego prawa, a więc do towarów i usług wyszczególnionych w tej decyzji i odpowiadających aktualnemu wówczas wykazowi. Zmiany Klasyfikacji Nicejskiej w zakresie uszczegółowiania towarów i usług w poszczególnych klasach nie mogą być uwzględniane w decyzjach wygaszających (także unieważniających) prawo ochronne do znaku, jeśli decyzje o udzieleniu prawa ochronnego tych zmian nie uwzględniają. Odnosząc się wreszcie do zarzutu sformułowanego w pkt 1d i 2d skargi kasacyjnej nie można podzielić stanowiska autora skargi kasacyjnej sprowadzającego się do twierdzenia, że nabycie prawa do znaku towarowego w postępowaniu upadłościowym, jako nabycie pod tytułem pierwotnym, przerywa 5-letni okres nieużywania znaku, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Nie wdając się w rozważania związane z powołanymi w skardze kasacyjnej przepisami Prawa upadłościowego i naprawczego oraz Kodeksu cywilnego, stwierdzić należy, że wygaśnięcie prawa ochronnego do znaku towarowego następuje w oparciu o przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej, a o wygaszeniu decyduje wyłącznie ziszczenie się trzech przesłanek, a to: znak zarejestrowany nie był używany w sposób rzeczywisty dla towarów lub usług nim oznaczonych, znak nie był używany przez kogokolwiek z uprawnionych z prawa ochronnego, licencji czy innego upoważnienia i wreszcie znak nie był używany nieprzerwanie przez pięć kolejnych lat. Zmiana kolejnych właścicieli prawa ochronnego do znaku towarowego (art. 162 ust. 1, ust. 11 i ust. 12 p.w.p.) nie ma i nie może mieć wpływu na bieg terminu w jakim może nastąpić wygaszenie prawa i należy przyznać słuszność Sądowi I instancji, który uznał za bez znaczenia sposób nabycia przez uprawnionego prawa do znaku. Powyższe wynika z istoty samego prawa ochronnego. Jak bowiem stanowi art. 153 p.w.p. przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, zaś zgodnie z ust. 2 tego artykułu czas trwania prawa ochronnego – prawa do wyłącznego używania znaku – wynosi 10 lat od jego zgłoszenia w Urzędzie Patentowym. Oznacza to, że niezależnie od zmiany kolejnych uprawnionych do znaku, prawo ochronne na ten znak trwa 10 lat i nie ulega przedłużeniu w związku z nabyciem go w postępowaniu upadłościowym, a jedynie na podstawie i w trybie art. 153 ust. 3 – 5 p.w.p. Prawo do używania znaku w 10 letnim okresie ochronnym jest niejako również obowiązkiem korzystania z tego prawa, bowiem tak należy rozumieć możliwość utraty prawa ochronnego w trybie art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w przypadku stwierdzenia nieużywania rzeczywistego znaku w 5 letnim okresie. Powinność używania znaku towarowego nie stanowi obciążenia prawem, lecz jest działaniem w prawo ochronne wpisanym, a prawa rynku i działających na nim innych podmiotów obrotu gospodarczego nakazują, aby prawa ochronne na niefunkcjonujące na rynku oznaczenia towarów i usług były z tego rynku eliminowane. Przyjęcie, jak tego chce skarżący kasacyjnie, że zakup prawa ochronnego pod tytułem pierwotnym, przerywa okres 5 letniego nieużywania znaku, pozostaje w sprzeczności tak z przepisami Prawa własności przemysłowej jak też z istotą prawa ochronnego do znaku towarowego, który poprzez oznaczone nim towary i usługi ma identyfikować podmiot gospodarczy i w ten sposób egzystować na rynku. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.