II GSK 2416/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Z. K. F. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2011/13 w sprawie ze skargi P. Z. K. F. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie wezwania związku do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia stanu zgodnego z prawem postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2011/13 odrzucił skargę P. Z. K. F. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie wezwania związku do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 21 czerwca 2013 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. za pośrednictwem Ministra Sportu i Turystyki skargę na wskazaną wyżej decyzję tego organu. Zarządzeniami z dnia 23 lipca 2013 r., doręczonymi skarżącemu przy pismach Sądu z dnia 29 lipca 2013 r., skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie oryginału pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego Z. lub notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii tego dokumentu oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 złotych, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynikało, że doręczenie powyższych wezwań nastąpiło w dniu 31 lipca 2013 r. i do dnia wydania zaskarżonego postanowienia skarżący nie dopełnił czynności określonych tymi wezwaniami. Nieusunięcie braku formalnego skargi przejawiające się brakiem nadesłania stosownego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącego, uniemożliwiające tym samym ocenę prawidłowości jej podpisania, skutkowało odrzuceniem skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł skarżący, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt. 3 i art. 67 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, włącznie z orzeczeniem o kosztach postępowania, a także o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci odpisu pełnego KRS. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braków nie zostało właściwie doręczone. Korespondencję sądową wadliwie pozostawiono pod warszawskim adresem ul. K. [...], podczas sezonu wakacyjnego, który jest sezonem turniejowym dla Z. Zatem chwilowa nieobecność skarżącego mogła być realna. Ponadto, korespondencję odebrała osoba nie związana jakimkolwiek węzłem obligacyjnym ze związkiem, a więc nieuprawniona do odbioru przesyłek pocztowych. Wskazany w skardze do Sądu I instancji adres do doręczeń skarżącego to ul. K. [...] w W., a w przypadku nieobecności osób uprawnionych do odbioru korespondencji przesyłka winna była być awizowana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Istotę sporu w sprawie stanowi odpowiedź na pytanie, czy skarżącemu skutecznie doręczono wezwania do uzupełnienia braków, których nieuzupełnienie w przewidzianym terminie doprowadziło do odrzucenia skargi. Kwestionując prawidłowe doręczenie, skarżący powołał się między innymi na odbiór przesyłki zawierającej wezwania przez osobę nieupoważnioną do odbioru. Tego stanowiska Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił. W myśl art. 67 § 2 p.p.s.a. pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Skarżący w skardze kasacyjnej zarzucił, że korespondencję sądową wadliwie pozostawiono pod adresem ul. K. [...], którą odebrała osoba nieuprawniona do obioru korespondencji w imieniu Z. Tymczasem ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka adresowana była na dokładnie ten sam adres, jak wskazany w skardze do Sądu I instancji tj. ul. K. [...], a nie jak twierdzi skarżący: ul. K. [...]. Podkreślić również należy, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje podpis identyczny jak na niektórych zwrotnych potwierdzeniach odbioru pism wysyłanych przez Ministra Sportu i Turystyki w postępowaniu administracyjnym (np. decyzji organu I instancji). W aktach sprawy brak jakichkolwiek informacji o zmianie adresu, jak również informacji, że w związku z niewłaściwym doręczeniem korespondencji skarżący prowadził postępowanie reklamacyjne w tej sprawie. W świetle powyższych rozważań i ocen nie jest więc zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 67 § 2 p.p.s.a. Należy podkreślić, że jak trafnie przyjęto w orzecznictwie, nie do przyjęcia jest nałożenie na organ doręczający obowiązku sprawdzania "za każdym razem", czy kwitujący odbiór przesyłki posiada formalne upoważnienie do obioru pism. Zapewnienie prawidłowego funkcjonowania jednostek, o których mowa w art. 67 § 2 p.p.s.a., nakłada na kierujących nimi obowiązek podjęcia takich działań organizacyjnych, ażeby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione (post. NSA z dnia 10 maja 1995 r., sygn. akt V SA 1692/94 niepubl.; post. NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. I OZ 474/11, post. NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2325/11, baza orzeczeń nsa.gov.pl). W tej sytuacji za nieuzasadniony należało uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż w ustawowym terminie nie został uzupełnione przez skarżącego, pomimo skutecznego wezwania, braki skargi. Sąd I instancji był więc uprawniony do odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 184 p.p.s.a.