II SA/Rz 679/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. j. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków -skargę oddala- II SA/Rz 679/13 Uzasadnienie Przedmiotem skargi A. sp. j. jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej zwany: WINGiK) z dnia [...] maja 2013 r., nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] o odmowie udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków dotyczących informacji o nieruchomościach. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 18 lutego 2013 r. A. sp. j. zwrócił się do Starostwa Powiatowego [...] o udostępnienie danych z ewidencji gruntów i budynków dotyczących informacji o nieruchomościach figurujących na G. C. w zakresie miejsca położenia, numeru księgi wieczystej nieruchomości oraz liczby wykazu hipotecznego. Wskazano, że przedmiotowe informacje i dokumenty są niezbędne celem umożliwienia prowadzenia skutecznej egzekucji wierzytelności z tytułu wykonawczego – aktu notarialnego z dnia 19 sierpnia 2011 r., [...] sporządzonym w Kancelarii Notarialnej [...], oraz postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt [...]. Starosta [...] po rozpatrzeniu tego wniosku postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], odmówił A. sp. j. udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków dotyczących udzielenia informacji o nieruchomościach figurujących na G. C. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 20 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej: u.p.g.ik.), ewidencja gruntów i budynków zawiera informacje dotyczące gruntów, budynków oraz właścicieli i władających. Natomiast stosownie do art. 217 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na wniosek, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym poświadczeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Wypis z rejestru gruntów i budynków jest również zaświadczeniem w rozumieniu przepisów k.p.a. Starosta stwierdził, że podane we wniosku przeznaczenie danych dotyczących nieruchomości G. C. (tj. przygotowanie dokumentów celem prowadzenia skutecznej egzekucji wierzytelności), nie upoważnia do poszukiwania majątku dłużnika za pośrednictwem rejestru gruntów i budynków. Naprowadził, że instytucja wydania informacji z ewidencji gruntów i budynków prowadzanej przez starostów, nie może być traktowana jako instrument służący ujawnieniu majątku dłużnika, które należy do sfery prawa cywilnego, a nie do prawa administracyjnego. Wnioskodawca wskazał we wniosku na swój interes faktyczny, lecz nie wskazał skutecznie interesu prawnego, uprawniającego go do uzyskania zaświadczenia o żądanej treści. Zażalenie na to postanowienie wniósł A. sp. j., reprezentowany przez adwokata P. D., domagając się jego uchylenia. Zaskarżanemu postanowieniu zarzucono naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. WINGiK postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie A. sp. j. żądał udzielenia informacji z ewidencji gruntów i budynków dotyczących numeru działki dłużnika i jej położenia oraz numeru liczby wykazu hipotecznego lub numeru księgi wieczystej obejmującej nieruchomości dłużnika. Wnioskodawca powołując się na swe uprawnienia egzekucyjne, domagał się informacji przeznaczonej na użytek przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko dłużnikowi. W ocenie organu okoliczność ta świadczy o istnieniu po stronie wnioskodawcy interesu w uzyskaniu danych z ewidencji gruntów i budynków, jednak jest to interes faktyczny, a nie prawny. Podkreślił, że przedmiotem żądania wnioskodawcy są informacje z ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości wykazanej w operacie ewidencyjnym na rzecz osoby fizycznej, przy czym wnioskodawca nie wskazał konkretnej nieruchomości, lecz dążył do uzyskania informacji o majątku dłużnika, a temu nie służy ewidencja gruntów i budynków. Z uwagi na brak powołania konkretnych przepisów prawa w złożonym wniosku, Starosta rozpatrzył sprawę z uwzględnieniem przepisów k.p.a. oraz art. 24 ust. 2, 3, 4, 5 upgik. W uzasadnieniu wyjaśnił, że uzyskanie informacji z ewidencji gruntów i budynków będącej w istocie zaświadczeniem w rozumieniu art. 217 § 2 k.p.a. jest uzależnione od wykazania własnego indywidualnego interesu prawnego, uzasadniającego wydanie zaświadczenia. Natomiast wnioskodawca nie wykazał się interesem prawnym, uprawniającym do urzędowego poświadczenia danych ewidencyjnych. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ uznał je jako nieuzasadnione. W skardze na to postanowienie A. sp. j., reprezentowany przez adwokata P. D. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, nadto o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 20 ust. 1 w zw. z art. 24 ust 5 u.p.g.ik. poprzez błędne przyjęcie, iż żądanie udzielenia informacji o nieruchomościach G. C. stanowi informację o charakterze przedmiotowo-podmiotowym, podczas gdy informację taką należy zakwalifikować jako przedmiotową, bowiem nie zmierza ona do wskazania osoby właściciela ani miejsca jego zamieszkania; art 24 ust. 2 u.p.g.ik. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji naruszenie obowiązującej zasady jawności oraz powszechnej dostępności za odpłatnością wszystkim zainteresowanym informacją o gruntach, budynkach i lokalach; art. 24 ust. 2 u.p.g.ik. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu tego przepisu, w sytuacji gdy skarżący żądał podania jawnych danych z operatu ewidencyjnego, co nie wymaga wykazania interesu prawnego; art 24 ust. 3 u.p.g.ik. poprzez błędne przyjęcie, iż starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym wyłącznie w formie: wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu, wyrysów z mapy ewidencyjnej, kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego, plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych, usług, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej oraz zaświadczeń, podczas gdy przepisy nie tworzą katalogu numerus clausus form uzyskiwania informacji o nieruchomościach; art. 24 ust. 3 u.p.g.ik. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą niewłaściwym zakwalifikowaniem przez organ wniosku skarżącego, bowiem wnioskodawca żądał udzielenia informacji o nieruchomościach do których nie ma zastosowania tryb przewidziany ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne, a nie uzyskania danych w rozumieniu w/w ustawy; art. 24 ust. 3, 4 i 5 u.p.g.ik. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, iż dla uzyskania żądanych przez skarżącego informacji niezbędne jest wykazanie interesu prawnego, w sytuacji gdy przedmiotowy przepis przewiduje konieczność legitymowania się interesem prawnym w przypadku ubiegania się o wydanie wypisu z ewidencji gruntów, a w przedmiotowej sprawie skarżący domagał się wydania informacji w oparciu o przepis art. 24 ust. 2 upgik, który statuuje jawność informacji z ewidencji gruntów i budynków, a zatem ustawa nie uzależnia ich udzielenia od wykazania interesu prawnego; art. 24 ust. 2 u.p.g.ik. przez błędne przyjęcie, że wierzyciel legitymujący się tytułem wykonawczym nie jest osobą uprawnioną do uzyskania informacji z ewidencji gruntów, gdy tymczasem informacje o gruntach są jawne; art. 24 ust. 3 u.p.g.ik. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżącego nie można uznać za osobę mającą interes prawny w uzyskaniu informacji o posiadanych przez dłużnika składnikach majątku; § 51 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 20 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454.) poprzez jego niezastosowanie skutkujące przyjęciem, iż skarżący wystąpił z żądaniem uzyskania zaświadczenia, podczas gdy przedmiotowy wniosek dotyczył udzielenia informacji o charakterze przedmiotowym odnośnie nieruchomości G. C.; II. naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 123 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące wydaniem przedwczesnego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, bowiem nie zostało ustalone, czy wnioskodawca domagał się uzyskania wypisu, zaświadczenia bądź dokonania innej czynności związanej z udostępnieniem danych z ewidencji gruntów; art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej, oraz sprzeczność zapadłego rozstrzygnięcia z motywami wskazanymi w uzasadnieniu, a to: utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Starosty odmawiającego udzielenia żądanych przez skarżącego przedmiotowych informacji w oparciu o art. 20 ust 1 oraz art. 24 ust. 2 i 4 u.p.g.ik., podczas gdy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, iż dane o których mowa w powołanym wyżej przepisie - a więc dane o charakterze przedmiotowym są jawne i powszechnie dostępne - tym samym stanowisko organu rozpoznającego zażalenie na postanowienie Starosty jest niekonsekwentne; wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż udzielenie informacji na podstawie art. 24 ust. 2 u.p.gi.k. nie zostało uzależnione od przysługiwania interesu prawnego, ani od władania gruntem. Budynkiem lub lokalem, co do których określona informacja miałaby być udzielona, a wynikającą z omawianego przepisu ustawowa jawność informacji i jej powszechna dostępność ograniczona została jedynie koniecznością poniesienia opłaty, a pomimo to utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie Starosty, powierzchowne i lakoniczne wyjaśnienie treści powołanych przepisów w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, przekroczenie przez organ granicy swobodnego uznania, bowiem przedmiotem wniosku skarżącego było żądanie udzielenia informacji o danych o charakterze przedmiotowym a nie podmiotowym, wskazanie przez organ w treści zaskarżonego postanowienia, iż do przedmiotowej sprawy nie mają zastosowania przepisy art. 217 k.p.a. i nast., podczas gdy w treści uzasadnienia szeroko ujmuje kwestię wydawania zaświadczeń jako dokumentów potwierdzających fakty lub stan prawny; art. 8 k.p.a. a to poprzez prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; art. 11 k.p.a. a poprzez nienależyte wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy; art. 217 § 2 pkt 2 w związku z art. 217 § 1 k.p.a. przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący domagał się jedynie informacji, co nie stanowi wydania zaświadczenia w rozumieniu przepisów k.p.a.; art. 217 § 2 pkt 2 w związku z art. 217 § 1 k.p.a. przez uznanie, że skarżącemu nie przysługuje interes prawny w uzyskaniu informacji o posiadanych przez dłużnika nieruchomościach; art. 7 k.p.c. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie, skutkujące utrzymaniem w mocy wadliwego postanowienia, podczas gdy zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonego postanowienia Starosty, a to polegające na nierozpoznaniu przez organ odwoławczy wszystkich zarzutów podniesionych w zażaleniu, wobec czego zaskarżone postanowienie winno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego; art. 144 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące utrzymaniem w mocy wadliwego postanowienia, podczas gdy brak okoliczności uzasadniających utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Starosty, wobec tego, iż skarżący wnioskował o udzielenie informacji o nieruchomościach G. C., a nie wydanie zaświadczenia. W uzasadnieniu powyższych zarzutów skarżący nie zgodził się z zaskarżonym postanowieniem. Wskazał m.in., że nie żądał informacji, których ujawnienie uzależnione jest od wykazania interesu prawnego. Wniosek dotyczył wskazania nieruchomości, których właścicielem bądź współwłaścicielem jest G. C., będący dłużnikiem skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego, zaś podstawę wniosku stanowił art. 24 ust. 2 u.p.g.ik. W jego ocenie udzielenie informacji w trybie i zakresie przewidzianym w art. 24 ust. 2 u.p.g.ik., a zatem w formie innej niż wyrys czy wypis z operatu ewidencyjnego, nie może być warunkowane wykazaniem przesłanki interesu prawnego, która jest warunkiem wydania wypisu czy wyrysu z rejestru. Podniósł, że organ nie zauważa różnicy między żądaniem udzielenia informacji na podstawie art. 24 ust. 2 u.p.g.ik., a art. 24 ust. 3 u.p.g.ik. WINGiK odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli natomiast wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Stosownie to tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga A. spółka jawna (zwany dalej Zakładem lub Spółka), jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Skarżąca Spółka zarzuca Organom m.in. naruszenie przepisów u.p.g.ik. w zakresie w jakim powyższe regulacje dotyczą udzielania informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, tj. art. 24 u.p.g.ik. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż poprzez zastosowanie tej regulacji można domagać się wydania informacji przedmiotowej lub przedmiotowo – podmiotowej. Różnice w zakresie rodzaju tych informacji podkreślił NSA w wyroku z dnia 20 listopada 2009 r. o sygn. I OSK 189/09. Zdaniem Sądu za informacje o charakterze przedmiotowym a więc odnoszącym się wyłącznie do rzeczy w postaci gruntów, budynków i lokali, należy uznać te informacje, o których stanowi art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4 u.p.g.ik.. Natomiast informacje podmiotowe czyli wiążące się danymi osób i jednostek dysponujących prawem własności do gruntu, budynku lub lokalu zostały ujęte w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.g.ik.. NSA w przytoczonym wyżej wyroku podkreślił trafnie, że powyższe rozróżnienie znajduje odzwierciedlenie także w treści art. 24 u.p.g.ik. Ten pogląd zachował aktualność wobec obecnego brzmienia tej regulacji. Należy bowiem zauważyć, iż według art. 24 ust. 4 u.p.g.ik. każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjny. Ustęp 5 powyższego artykułu u.p.g.ik. wskazuje zasady i tryb udostępniania danych ewidencji gruntów i budynków zawierających dane osobowe podmiotów, o których mowa art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, oraz wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe. Podmiotami wymienionym w art. 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.ik. są właściciele, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części, natomiast podmiotami wymienionymi w art. 51 tej ustawy są w sytuacji oznaczonej w tym przepisie osoby władające. W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie odgrywa zastosowany przez WINKiG art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.ik. W powyższym przepisie unormowano sytuację, gdy z żądaniem o udostępnienie danych z ewidencji gruntów i budynków zawierających dane osobowe w/w podmiotów (np. właściciela gruntu) lub o wydanie wypisu z tego operatu ewidencyjnego, zawierającego takie dane osobowe wystąpi inny podmiot niż wymieniony w art. 24 ust. 5 pkt 1 i 2 u.p.g.ik. Nie może budzić wątpliwości, że w takiej sytuacji udostępnienie danych nastąpi jeżeli ów inny podmiot posiada interes prawny w tym zakresie. Warunek wykazania interesu prawnego wynika z faktu, iż udostępnienie danych obejmuje dane osobowe czyli informacje podlegającego szczególnej ochronie prawnej. Dane o charakterze podmiotowo – przedmiotowym nie są objęte tym samym zakres jawności co dane o charakterze wyłącznie przedmiotowym. O tych różnicach świadczy zastrzeżenie wyrażone w art. 24 ust. 4 u.p.g.i.k. zwracające uwagę interpretatora na treść ust. 5 tego artykułu. Reasumując, informacje zawarte w operacie ewidencyjnym i dotyczące właścicieli nieruchomości są jawne dla podmiotów, o których mowa w art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.i.k. jeżeli podmioty te będą legitymować się interesem prawnym. Wniosek Spółki został oceniony przez orzekające organy pod kątem tego, czy posiada ona interes prawny, który pozwalałby na uzyskanie danych z ewidencji gruntów, a więc czy wnioskodawca spełnia warunek wynikający z art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.i.k. Wbrew zawartym w skardze zarzutom, dokonana subsumcja jest zdaniem Sądu prawidłowa albowiem Zakład w piśmie nazwanym wnioskiem o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych żądał nie tylko danych o charakterze przedmiotowym ale także danych podmiotowych tj. informacji o nieruchomości dłużnika G. C. Tego rodzaju dane nie mają wyłącznie charakteru przedmiotowego skoro wynikiem udzielenia informacji byłoby przekazanie żądającemu danych osobowych właściciela działki lub działek. Żądanie Spółki odpowiadało więc hipotezie art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.i.k. Ponieważ skarżąca Spółka domagała się uzyskania informacji o stanie majątku określonej osoby, to jej wniosek nie mógł zostać rozpatrzony przez organy wyłącznie na podstawie art. 24 ust. 2 i 4 u.p.g.i.k., czyli z pominięciem wymogu wykazania interesu prawnego. Dlatego twierdzenia skarżącej Spółki o tym, że żądała wyłącznie uzyskania danych przedmiotowych a nie podmiotowych Sąd nie uznaje za słuszne, a oparte na tym twierdzeniu zarzuty za zasadne. Stanowisko Sądu znajduje w tym zakresie oparcie w źródłach doktrynalnych. Otóż jak zauważa E. Stefańska w komentarzu do przepisów u.p.g.ik. na żądanie wszystkich zainteresowanych w trybie art. 24 ust. 2 u.p.g.i.k. udzielane mogą być tylko informacje o charakterze przedmiotowym, czyli niezawierające danych podmiotowych, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy. Jeżeli żądanie podania informacji dotyczy numerów ksiąg wieczystych nieruchomości, których właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym jest określony podmiot, to dotyczy ono danych o charakterze podmiotowo-przedmiotowym, czyli w istocie danych osobowych. W tej sytuacji, zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.ik., wnioskodawca powinien wykazać interes prawny w uzyskaniu informacji podmiotowo-przedmiotowej ( zob. E. Stefańska (w.:) J. Lang (red.), E. Stefańska, S. Krupa, M. Krzymiński, G. Lang, J. Maćkowiak, Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz, Lex 2013). Zbieżny pogląd wypowiedziano także w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2010 r., II SA/Wr 546/10, (LEX nr 1112662). Nie są zasadne zarzuty skargi podnoszące błąd organów w nierozpatrzeniu zgłoszonego żądanie w kontekście art. 24 ust. 2 u.p.g.i.k. albowiem informacje o których mowa w tym przepisie czyli informacje o charakterze przedmiotowym mogą zostać udostępnione przez organ tylko wtedy, gdy wnioskodawca wskaże konkretnie grunty, budynki lub lokale, co do których żąda informacji (por. wyrok NSA z 8 lutego 2011 r. o sygn. I OSK 548/11). Zdaniem składu orzekającego nie podlega też wątpliwości, iż odmowa wydania żądanych przez Spółkę danych z powołaniem się na niewykazanie przez nią interesu prawnego wyrażona zaskarżonymi postanowieniami była w rozpatrywanych okolicznościach uzasadniona. Należy przypomnieć, iż Strona skarżąca domagała się wydania jej danych o działkach stanowiących własność G. C. Żądanie to umotywowano umożliwieniem prowadzenia egzekucji wierzytelności wynikającej z treści aktu notarialnego. Zagadnienie istnienia interesu prawnego w rozumieniu art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.ik. po stronie podmiotu powołującego się na potrzebę zapewnienia skuteczności egzekucji prowadzonej wobec właściciela nieruchomości postępowanie egzekucyjne było wielokrotnie omawiane w orzecznictwie sądów administracyjnych. NSA w wyroku z dnia 8 lutego 2011 r. o sygn. akt I OSK 548/10, podkreślił, iż interesu prawnego (jako kategorii materialnoprawnej) w rozumieniu art. 24 ust. 3 u.p.g.ik. nie tworzy w szczególności postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec dłużnika wskazanego we wniosku o udzielenie informacji z ewidencji gruntów i budynków. Brzmienie tego przepisu nakazuje ograniczenie prawa dostępu do danych tych osób, których prawa i roszczenia mają charakter prawnorzeczowy i jako takie wiążą się z nieruchomością. Takiego charakteru nie ma natomiast roszczenie skarżącej Spółki, która wykazała jedynie istnienie zobowiązania pieniężnego. Skarżąca spółka domagając się od organów danych o bliżej niekreślonej działce swego dłużnika żądała w istocie wyjawienia jego majątku. Wyjawienie majątku miało jej posłużyć do zapewnienia skuteczności egzekucji zobowiązania pieniężnego określonego w tytule wykonawczym. Sąd podkreśla, że skuteczności egzekucji należności cywilnoprawnych nie służą przepisy u.p.g.ik. o udostępnianiu danych wyrażonych w ewidencji gruntów. Należy wyjaśnić stronie, że trybem dla poszukiwania majątku nieruchomego dłużnika jest tryb należący do sfery postępowania cywilnego, nie zaś administracyjnego. To stanowisko nie jest kwestionowane czego dowodem są tezy wyroków NSA z 22 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 560/06, Lex nr 349769; z 2 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 1181/09, WSA w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2009 r. o sygn. II SA/Rz 526/09. Także i ten argument przekonuje do tego, że składając wniosek o udostępnienie danych z ewidencji gruntów skarżący Zakład wykazał jedynie interes faktyczny a ten nie uprawniał go do skutecznego żądania od Starosty wyjawienia informacji o majątku swego dłużnika. W zakresie zarzutów Strony skarżącej dotyczących naruszenia przez organy art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. wyjaśnić należy, że powyższy przepis w zakresie udzielania informacji z ewidencji gruntów nie znajduje zastosowania. Udostępnianie danych zawartych w ewidencji podlega przepisom u.p.g.i.k. oraz przepisom wykonawczym do tego aktu. W szczególności w myśl art. 24 ust. 3 tej ustawy, starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formie: 1) wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu; 2) wyrysów z mapy ewidencyjnej; 3) kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego; 4) plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych; 5) usług, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej. Unormowania o których mowa mają charakter lex specialis wobec unormowań kodeksowych dotyczących wydawania zaświadczeń. Ten pogląd nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych czego dowodem jest w szczególności wyrok NSA z dnia 20 listopada 2009 r. o sygn.. akt I OSK 189/09, gdzi podkreślono, że w zakresie uregulowanym w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) przepisy art. 217 § 1 i 2 K.p.a. nie mają zastosowania do wydawania wypisów i wyrysów ewidencji gruntów i budynków, o jakich mowa w art. 24 u.p.g.i.k. Przepisy powołanej ustawy nie rozstrzygają o formie działania organu, jeżeli odmawia on udostępnienia żądanych przez wnioskodawcę informacji. Zdaniem Sądu w zakresie, który nie jest uregulowany w u.p.g.i.k. przepisy K.p.a. dotyczące wydawania zaświadczeń znajdują zastosowanie. Oznacza to, że powołanie się przez organ pierwszej instancji na przepisy tego Kodeksu o odmowie wydania zaświadczenia i tym samym przyjęcie formy postanowienia jako formy wyrażenia odmowy udostępnienia informacji z operatu ewidencji gruntów było zasadne. Reasumując, żaden z zarzutów skargi Spółki nie mógł spowodować zastosowania przez WSA kompetencji kasacyjnych. Podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego nie świadczą o takich naruszeniach tych regulacji, które mogłyby mieć wpływ na ustalony wynik sprawy stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Ponadto, Sąd kontrolując czynności organów nie dostrzegł innych niż poruszone w skardze nieprawidłowości w wykładni lub stosowaniu przepisów prawa. Z powyższych przyczyn należało skargę Spółki oddalić na podstawie treści art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd nie orzekał z uwagi na treść art. 200 p.p.s.a.