I OSK 2888/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska Protokolant starszy asystent sędziego Kamil Buliński po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1163/13 w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydzielenia miejsca w internacie albo w kwaterze internatowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od S. G. na rzecz Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1163/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi S. G. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydzielenia miejsca w internacie albo w kwaterze internatowej uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, że Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej powołaną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 13 ust. 7, art. 21 ust. 1, 2, 6 i 10 oraz art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. G. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Bydgoszczy z dnia [...] lutego 2013 r. orzekającej o odmowie przydzielenia S. G. miejsca w internacie albo kwaterze internatowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: S. G., żołnierz służby stałej, wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w Bydgoszczy z wnioskiem z dnia 7 stycznia 2013 r. o przydział miejsca w internacie albo kwaterze internatowej. Żołnierz pełni służbę w miejscowości Bydgoszcz. W dniu 18 sierpnia 2004 r. nabył od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej lokal mieszkalny położony w Toruniu przy ulicy [...], natomiast zamieszkuje przy ulicy [...] w Toruniu. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w Bydgoszczy decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmówił S. G. przydzielenia miejsca w internacie albo w kwaterze internatowej. W decyzji powołano art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, zgodnie z którym miejsce w internacie lub kwaterze internatowej nie przysługuje, jeżeli żołnierz zawodowy lub jego małżonek zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w miejscowości, w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe, pozostaje w rezerwie kadrowej lub dyspozycji albo miejscowości pobliskiej, albo żołnierz zawodowy zaspokoił swoje potrzeby w tej miejscowości, korzystając z uprawnień, o których mowa w art. 21 ust. 6. Przepis ten przewiduje, że żołnierzowi nie przysługuje prawo zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek z zastrzeżeniem ust. 10, nabył lokal mieszkalny od Agencji z pomniejszeniem w cenie nabycia. Zgodnie z art. 21 ust. 10 ww. ustawy prawo do zakwaterowania realizowane w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej przysługuje żołnierzowi zawodowemu, jeżeli on lub jego małżonek w miejscowości, w której pełni służbę albo w miejscowości pobliskiej nie skorzystał z uprawnień, o których mowa w ust. 6 albo on lub jego małżonek nie posiada w tej miejscowości lokalu mieszkalnego wybudowanego lub nabytego z wykorzystaniem uprawnień, o których mowa w ust. 6. Miejscowość Toruń, w której żołnierz nabył lokal mieszkalny od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z pomniejszeniem w cenie nabycia i w której zamieszkuje, jest miejscowością pobliską do Bydgoszczy – miejscowości pełnienia służby. Od decyzji S. G. złożył odwołanie, w którym wskazał, że podróż do pracy zajmuje mu więcej niż 2 godziny lądowymi środkami publicznego transportu zbiorowego w obie strony. Najbliższą miejsca pełnienia służby jest stacja Bydgoszcz [...] ul. [...], a nie jak podano w decyzji Stacja [...] ul. [...]. Organ nie uwzględnił do ogólnego czasu przejazdu z dworca autobusowego w Bydgoszczy do przystanku położonego przy ulicy [...] w Bydgoszczy – [...] i z powrotem. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję powtórzył argumentację faktyczną i prawną przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Odwołując się do regulacji zawartej w art. 21 ust. 6 pkt 3 i ust. 10 ustawy organ odwoławczy stwierdził, że S. G. skorzystał z uprawnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy, a jego realizacja nastąpiła w miejscowości Toruń, w której zamieszkuje. Toruń jest miejscowością pobliską do Bydgoszczy, czyli miejsca pełnienia przez ww. zawodowej służby wojskowej. Organ podniósł, że miejscowością pobliską w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy jest miejscowość, do której najkrótszy czas dojazdu lądowym środkiem publicznego transportu zbiorowego nie przekracza zgodnie z rozkładem jazdy dwóch godzin w obie strony łącznie z przesiadkami, licząc od stacji (przystanku) najbliżej miejsca pełnienia służby do stacji przystanku najbliżej miejsca zamieszkania. Przy ustalaniu czasu dojazdu do miejsca pełnienia służby nie uwzględnia się przejazdu w obrębie miejscowości pełnienia służby czy w obrębie zamieszkania. Przystankiem położonym najbliżej miejsca pełnienia służby, z którego możliwy jest przejazd do miejsca zamieszkania, czyli przystankiem łączącym obie miejscowości Toruń i Bydgoszcz jest przystanek [...] ul. [...]. Bezspornie przejazd z przystanku PKS Bydgoszcz ul. [...] do przystanku PKS Bydgoszcz ul. [...] odbywają się w obrębie jednej miejscowości i zapewnia je komunikacja lokalna – miejska. Czas dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby wynosi 113 min. Od powyższej decyzji S. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i art. 68 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). Zdaniem skarżącego organ błędnie przyjął, że Toruń jest miejscowością pobliską w stosunku do Bydgoszczy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do zakwaterowania od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę albo miejscowości pobliskiej, albo za jego zgodą w innej miejscowości. Realizacja prawa do zakwaterowania następuje w jednej z form przewidzianych w art. 21 ust. 2 ustawy: 1) przydziału kwatery (lokalu mieszkalnego) na czas pełnienia służby; 2) przydziału miejsca w internacie lub kwaterze internatowej; 3) wypłaty świadczenia mieszkaniowego. W art. 21 ust. 6 pkt 1–5 ustawy został zawarty katalog przesłanek negatywnych, które wyłączają dopuszczalność realizacji prawa do zakwaterowania. Zgodnie z tym przepisem żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek z zastrzeżeniem ust. 10: 1) otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia 30 czerwca 2004 r.; 2) otrzymał odprawę mieszkaniową wypłaconą albo zrealizowaną w formie rzeczowej na podstawie przepisów ustawy obowiązujących od dnia 1 lipca 2004 r.; 3) nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia; 4) otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz.U z 1992 r. Nr 5, poz. 19); 5) nabył własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego od Agencji. Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 10 ustawy prawo do zakwaterowania realizowane w formie przydziału miejsca w internacie albo w kwaterze internatowej przysługuje żołnierzowi, jeżeli on lub jego małżonek w miejscowości, w której pełni służbę albo w miejscowości pobliskiej nie skorzystał z uprawnień, o których mowa w ust. 6 albo on lub jego małżonek nie posiada w tej miejscowości lokalu mieszkalnego wybudowanego lub nabytego z wykorzystaniem uprawnień, o których mowa w ust. 6. Wobec powyższego co do zasady prawo do zakwaterowania nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu, jeżeli nabył lokal mieszkalny od Agencji z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Wyjątek stanowi realizacja prawa w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej, która może nastąpić pod warunkiem że żołnierz lub jego małżonek nie skorzystał z przywileju, o którym mowa w art. 21 ust. 6 ustawy, w miejscowości w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej. Skarżący wystąpił z wnioskiem o przydział miejsca w internacie albo w kwaterze internatowej w związku z pełnioną służbą w miejscowości Bydgoszcz. Niesporne jest, że nabył od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia lokal mieszkalny w Toruniu oraz że mieszka w Toruniu przy ulicy [...] S. G. skorzystał z uprawnień, o których mowa w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy. Realizacja uprawnień nastąpiła w miejscowości Toruń, w której skarżący mieszka. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 7 przez miejscowość pobliską, należy rozumieć miejscowość, do której najkrótszy czas dojazdu lądowym środkiem publicznego transportu zbiorowego nie przekracza zgodnie z rozkładem jazdy dwóch godzin, w obie strony łącznie z przesiadkami, licząc od stacji najbliżej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania. Skoro Sąd I instancji wskazał, że S. G. mieszka w Toruniu przy ulicy [...], a najbliższy przystanek znajduje się przy ulicy [...], natomiast służbę pełni w Bydgoszczy przy ulicy [...] i najbliższy przystanek miejsca pełnienia służby znajduje się ([...]) przy ulicy [...], a nie jak podaje organ przy ulicy [...], to zdaniem Sądu I instancji całkowity czas dojazdu najkrótszą drogą lądowym środkiem publicznego transportu zbiorowego przekracza w obie strony zgodnie z rozkładem jazdy dwie godziny w obie strony od stacji najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji najbliżej miejsca zamieszkania. Organ błędnie zinterpretował przepisy prawa i w sposób nieuzasadniony przyjął, że miejscowość miejsce pełnienia służby (Bydgoszcz) i miejsce zamieszkania (Toruń) są miejscowościami pobliskimi i skarżącemu nie przysługuje prawo do korzystania z zakwaterowania w miejscu pełnienia służby. Sąd I instancji wskazał także, że ponownie rozpoznając wniosek S. G. organ powinien prawidłowo zastosować przepisy prawa, przyjmując dokonaną przez sąd wykładnię i przyznać skarżącemu prawo do korzystania z zakwaterowania w miejscu pełnienia służby. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości. Organ zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. przez to, że uwzględniając skargę dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, mającej wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1a ust. 1 pkt 7 oraz art. 21 ust. 10 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP poprzez przyjęcie, że skarżącemu przysługuje bezpłatny internat wobec zamieszkiwania w miejscowości dalszej niż pobliska, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odwołano się do definicji "miejscowości pobliskiej" zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Organ wskazał, że dokonując analizy etapów dojazdu w celu ustalenia, czy w rozpatrywanym przypadku Bydgoszcz i Toruń są miejscowościami pobliskimi, miał na uwadze wykładnię definicji miejscowości pobliskiej dokonaną przez wojewódzkie sądy administracyjne w wyrokach zapadłych na tle zwrotu kosztów dojazdu. Wykładnia ta obejmuje wyłącznie dwugodzinny czas przejazdu, mierzony rozkładem jazdy lądowymi środkami publicznego transportu zbiorowego, zapewniającymi dojazd z jednej miejscowości do drugiej, a nie w obrębie tej samej miejscowości. Ponadto użyte w definicji miejscowości pobliskiej zwroty stacja (przystanek) najbliżej miejsca zamieszkania/pełnienia służby odnoszą się do stacji (przystanku) tego z przewoźników, który realizuje przejazd między dwiema miejscowościami i o takie też przesiadki niezbędne w celu dotarcia z jednej miejscowości do drugiej chodzi w tym przepisie. Odnosząc się do wskazanego przez skarżącego przystanku, jako najbliższego względem miejsca pełnienia służby, tj.: przystanku [...] przy ul. [...], organ podniósł, że przystanek ten nie obsługuje połączeń autobusowych pomiędzy miejscowościami Toruń/Bydgoszcz. Zgodnie z rozkładem jazdy z przystanku [...] funkcjonują połączenia pomiędzy Bydgoszczą a miejscowościami: Kcynia, Nakło, Retkowo, Szubin, Świecie, Tur, Żnin. Skarżący po dotarciu do miejscowości Bydgoszcz za pośrednictwem przewoźnika realizującego połączenie Toruń/Bydgoszcz przesiada się na przystanku Bydgoszcz [...] do autobusu zupełnie innej relacji, łączącej dwie inne miejscowości, w celu dotarcia do instytucji wojskowej, gdzie pełni służbę wojskową. Przesiadka ta nie stanowi więc etapu dojazdu z jednej miejscowości do drugiej, o którym mowa w definicji miejscowości pobliskiej. Przytoczona przez skarżącego przesiadka dotyczy bowiem przejazdu pomiędzy przystankami w obrębie samej Bydgoszczy. S. G. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Zarzucił, że organ nie uwzględnił stanowiska – interpretacji definicji miejscowości pobliskiej dokonanej przez Departament Prawny Ministerstwa Obrony Narodowej w dniu 29 sierpnia 2013 r. Wskazuje się w niej, że "Biorąc pod uwagę, że powyższa definicja nie zawiera szczegółowych wyłączeń lub dodatkowo zakodowanych w niej norm prawnych i może zostać w pełni wyjaśniona przy zastosowaniu wykładni językowej uprawnionym wydaje się dojście do przekonania, obliczając czas dojazdu do miejscowości pobliskiej należy uwzględnić czas dojazdu lądowym środkiem publicznego transportu zbiorowego, w tym środkami komunikacji miejskiej, licząc czas dojazdu do/od stacji najbliżej miejsca pełnienia służby do stacji najbliżej zamieszkania łącznie z przesiadkami na całej odbywanej trasie. Przy czym pełnienie służby i miejsce zamieszkania należy rozumieć węziej niż miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 25 Kodeksu cywilnego". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach. Słusznie Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zarzucił, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki do uwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. skargi wniesionej przez S. G. Zauważyć przy tym trzeba, że chociaż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano jako podstawę rozstrzygnięcia "art. 145 § 1 p.p.s.a." to jednocześnie stwierdzono, że skarga została uwzględniona z uwagi na błędną interpretację przez organ przepisów prawa materialnego. Pozwala to uznać – mimo nieprecyzyjnego podania przez Sąd podstawy prawnej rozstrzygnięcia – że skarga została uwzględniona na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. Sąd I instancji powołał treść art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o miejscowości pobliskiej – należy przez to rozumieć miejscowość, do której najkrótszy czas dojazdu lądowym środkiem publicznego transportu zbiorowego nie przekracza zgodnie z rozkładem jazdy dwóch godzin, w obie strony łącznie z przesiadkami, licząc od stacji (przystanku) najbliższego miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania. Sąd nie przedstawił własnej wykładni tego przepisu, zanegował jedynie stanowisko organów w tym względzie i stwierdził, że skoro S. G. mieszka w Toruniu przy ul. [...] (najbliższy przystanek przy ul. [...]), natomiast służbę pełni w Bydgoszczy przy ul. [...] (najbliższy przystanek miejsca pełnienia służby Bydgoszcz-[...] przy ul. [...]), to czas całkowity dojazdu najkrótszą drogą lądowym środkiem publicznego transportu zbiorowego przekracza w obie strony zgodnie z rozkładem jazdy dwie godziny od stacji najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji najbliższej miejsca zamieszkania. Taka ocena, wliczająca do czasu dojazdu również przejazdy po mieście, między Dworcem Autobusowym w Bydgoszczy a przystankiem Bydgoszcz-[...]przy ul. [...] nie mogła być uznana za zasadną. Jak słusznie podnoszono w decyzjach, a następnie w skardze kasacyjnej do czasu przejazdu do i z miejsca pełnienia przez żołnierza zawodowego służby nie można wliczać czasu poruszania się po miejscowości pobliskiej środkami komunikacji miejskiej (bądź jak w przypadku skarżącego również wymiennie środkami komunikacji PKS innej trasy niż Toruń–Bydgoszcz–Toruń na odcinku od Dworca Autobusowego w Bydgoszczy do przystanku Bydgoszcz-[...] przy ul. [...]). Przy ustalaniu czasu dojazdu do i z miejsca pełnienia służby należy uwzględnić jedynie najkrótszy czas dojazdu między jedną miejscowością a drugą lądowym środkiem publicznego transportu zbiorowego zgodnie z rozkładem jazdy. Przesiadki, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy, dotyczą jedynie koniecznych przesiadek w trakcie podróży między obiema miejscowościami. Co do kwestii wyżej podnoszonych analogiczne stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 398/11, a następnie stanowisko takie powtórzył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 407/12, które to orzeczenia powołał w skardze kasacyjnej Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał w powołanym wyroku, że: "ustawodawca w przypadku żołnierzy zawodowych nie zastrzegł na wzór innych ustaw mundurowych (np. o Policji, o Służbie Więziennej), że nie uwzględnia się dojazdu w obrębie miejscowości zamieszkania, czy pełnienia służby. Jednak w uzasadnieniu projektu (druk sejmowy nr 1945) ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw, która z dniem 1 lipca 2010 r. nadała nowe brzmienie definicji miejscowości pobliskiej, prawodawca wskazuje na spójność tego pojęcia z funkcjonującym rozwiązaniem w ustawie o Policji (art. 88 ust. 4), które wyklucza komunikację w obrębie miejscowości. Zatem wolą ustawodawcy było, aby pojęcia te były rozumiane tożsamo. Choć ta wykładnia autentyczna jest nieoficjalna i prawnie nie wiąże, to jednak powinna być brana pod uwagę przy interpretacji wskazanych regulacji. Bowiem dosłowne odczytywanie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu prowadzić by mogło do sytuacji naruszających konstytucyjnie chronioną zasadę równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP). Po pierwsze nie wszystkie miejscowości posiadają komunikację w obrębie miejscowości. Po drugie komunikacja miejska z przyczyn oczywistych nie uwzględnia najkrótszej drogi wyjazdu z danej miejscowości. Dojazdy komunikacją miejską wraz z przesiadkami, w obrębie większych aglomeracji miejskich, ze względu na wielość przystanków i ruch miejski mogą bez wątpienia przekroczyć w obie strony 2 godziny jazdy i wtedy, w ujęciu prezentowanym przez skarżącego, mimo że żołnierz de facto zamieszkiwałby w miejscowości pełnienia służby lub tuż za jej granicami, przysługiwałoby mu prawo do zwrotu kosztów dojazdów." Przedstawiony wyżej wywód zasługuje na pełną akceptację. Zgodnie z dokonaną wykładnią art. 1a ust. 1 pkt 7 powołanej ustawy i mając na uwadze nie kwestionowane ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu przez organy w rozpoznawanej sprawie uwzględniony być może wyłącznie czas przejazdu skarżącego w obie strony komunikacją PKS na trasie obsługującej linię Toruń–Bydgoszcz. Błędna wykładnia przez Sąd I instancji art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, prowadząca w konsekwencji do naruszenia również art. 21 ust. 10 tej ustawy stała się powodem uwzględnienia skargi kasacyjnej. Skoro do uwzględnienia tej skargi doszło na skutek naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów prawa materialnego to Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był do zastosowania art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę S. G. i stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, ani też poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Bydgoszczy z dnia [...] lutego 2013 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego bądź procesowego w sposób, który uzasadniałby ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Odmowa przydzielenia skarżącemu miejsca w internacie albo w kwaterze internatowej jest w świetle przedstawionej wcześniej argumentacji zgodna z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny z powyższych względów oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 203 pkt 2 powołanej wyżej ustawy.