II SA/Op 251/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie WSA Krzysztof Bogusz WSA Elżbieta Kmiecik– spr. Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 22 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A Spółka z o.o. w [...] (zwana dalej również Spółką) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 22 marca 2013 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia 17 grudnia 2012 r., nr [...], którą odmówiono Spółce wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 5 marca 2012 r., nr [...], z uwagi na wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące tej samej decyzji. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Wnioskiem z dnia 19 sierpnia 2009 r. Spółka wystąpiła o zmianę decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 27 stycznia 2006 r., nr [...], którą udzielono A Spółce z o.o. w [...] zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego poprzez zmianę lokalizacji jednego z punktów, w którym zainstalowano automat do gier. Decyzją z dnia 5 marca 2012 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w Opolu, po rozpoznaniu odwołania Spółki od decyzji własnej z dnia 24 lutego 2010 r., nr [...], odmawiającej zmiany ww. decyzji z dnia 27 stycznia 2006 r., umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie. Na decyzję z dnia 5 marca 2012 r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który postanowieniem z dnia 11 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Op 253/12, zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi A Spółka z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu w przedmiocie cofnięcia zezwolenia nr [...]. Do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie zawieszone postępowanie nie zostało podjęte. Wnioskiem datowanym na dzień 22 października 2012 r., nadanym w placówce pocztowej 26 października 2012 r., Spółka wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 5 marca 2012 r., nr [...]. Jako przesłankę wznowienia wskazała art. 240 § 1 pkt 11 i art. 241 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w związku z art. 8, art. 51 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, art. 135 usta. 1 ustawy o grach hazardowych oraz wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE) z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. W uzasadnieniu wniosku Spółka, w nawiązaniu do wyroku TSUE, przedstawiła argumentację dotyczącą technicznego charakteru przepisów, tj. art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 oraz mającego zastosowanie w sprawie art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych i stwierdziła, że wobec braku notyfikacji tych przepisów organ winien odmówić ich zastosowania. W tej sytuacji - zdaniem Spółki - wniosek o wznowienie postępowania i w wyniku tego wznowienia wnioskowana zmiana przedmiotowego zezwolenia jest w pełni zasadna. Decyzją z dnia 17 grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w Opolu, działając na podstawie art. 243 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749), zwanej dalej Ordynacją podatkową, odmówił Spółce wznowienia postępowania z uwagi na wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne, dotyczące decyzji z dnia 5 marca 2012 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ zrelacjonował stan faktyczny sprawy, a następnie, odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego stwierdził, że niedopuszczalne jest wszczęcie przez organ podatkowy postępowania wznowieniowego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy wszczęto już postępowanie sądowe dotyczące kontroli tej decyzji. Organ stwierdził, że dopóki wyeliminowanie wadliwej decyzji ostatecznej jest prawnie dopuszczalne przed sądem administracyjnym, brak jest podstaw do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego. Z treścią powyższej decyzji nie zgodziła się Spółka, wnosząc odwołanie. Domagała się w nim uchylenia decyzji organu I instancji oraz wznowienia postępowania zgodnie z wnioskiem lub zawieszenia postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła, w uzupełnieniu odwołania rażące naruszenie art. 240 § 1 pkt 11 w zw. art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej przez ich niezastosowanie, a tym samym naruszenie art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej wobec przyjęcia przez organ braku podstaw do odmowy wznowienia postępowania. Zdaniem Spółki, wznowienie postępowania uzasadnia wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. oraz okoliczność, że zaskarżona decyzja ostateczna organu oparta jest na przepisie prawnym ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, który w rozumieniu art. 1 pkt 11 w zw. z art. 1 pkt 4 oraz w zw. z art. 8 ust. 1 Dyrektywy z dnia 22 czerwca 1998 r. nr 98/34/WE, jest regulacją techniczną, a wobec nienotyfikowania Komisji Europejskiej ustawy o grach hazardowych także w tej części, jest on nieskuteczny i nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięć administracyjnych lub sądowych. Zdaniem Spółki, zasadne byłoby również zawieszenie, na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, postępowania administracyjnego wznowieniowego do czasu zakończenia wskazanego przez organ postępowania sądowoadministracyjnego. Podkreślała, że intencją Spółki nie jest mnożenie postępowań. Zaskarżoną decyzją z dnia 22 marca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w Opolu , wydaną na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie własne z dnia 17 grudnia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie stwierdził, że przesłanki wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną określa art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednakże z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. wynika, że jeżeli w sprawie zachodzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, wtedy sąd zobligowany jest do uwzględnienia tej przesłanki podczas orzekania i w konsekwencji do wyeliminowania zaskarżonej decyzji, jako naruszającej prawo, z obrotu prawnego. W takiej sytuacji za niedozwolone należy uznać wznowienie postępowania podatkowego przez organ w oparciu o przesłankę naruszenia prawa z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem kwestia legalności zaskarżonego aktu, przy uwzględnieniu przesłanki wznowieniowej, jest oceniana w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto organ argumentował, że niedopuszczalna jest dwutorowość postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w stosunku do ostatecznej decyzji podatkowej. Zakaz ten wynika z prawomocności materialnej, która dotyczy skutków rozstrzygnięcia ze względu na jego treść zawartą w orzeczeniu sądowym, o czym stanowi art. 170 P.p.s.a. Stwierdził także, iż z mocy art. 170 P.p.s.a. niedopuszczalne jest wznowienie postępowania podatkowego (art. 243 Ordynacji podatkowej) w przypadku wcześniejszego złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tej samej sprawie, jeżeli przesłanką wznowienia jest przyczyna zawarta w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, powiązana z naruszeniem prawa. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy organ odnotował, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 11 czerwca 2012 r., na wniosek Spółki, zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi na decyzję z dnia 5 marca 2012 r. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Opolu, w przypadku uchylenia decyzji przez Sąd nie ma możliwości wszczęcia postępowania wznowieniowego w tej samej sprawie. Natomiast w przypadku oddalenia skargi przez Sąd, brak jest również możliwości wszczęcia administracyjnego postępowania wznowieniowego. Z tych przyczyn wznowienie postępowania jest niedopuszczalne. Odnosząc się natomiast do wniosku Spółki o zawieszenie postępowania organ stwierdził, iż nie jest możliwe jego uwzględnienie bowiem warunkiem zawieszenia postępowania jest jego wcześniejsze wszczęcie, a taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. W skardze na powyższą decyzję A Sp. z o. o. w [...] wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, w tym: - art. 240 § 1 i art. 241 mające istotny wpływ na wynik sprawy, przez bezpodstawną odmowę wznowienia postępowania, podczas gdy przepis ten obliguje organ do wznowienia postępowania na żądanie strony, nie pozostawiając mu w tym zakresie swobody wyboru, w każdym przypadku enumeratywnie wskazanym w art. 240 ww. ustawy, zaś Spółka w swoim wniosku o wznowienie postępowania szczegółowo oznaczyła podstawę prawną swojego żądania; - art. 240 § 1 pkt 11 i art. 241 § 2 pkt 2 przez bezpodstawne przyjęcie, że wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. nie ma wpływu na treść zapadłej decyzji ostatecznej, podczas gdy przedmiotem postępowania przed TSUE były przepisy ustawy o grach hazardowych, stanowiące podstawę prawną wydanej decyzji ostatecznej. Skarżąca Spółka sformułowała również zarzut naruszenia art. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 pkt 11 i w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy z dnia 22 czerwca 1998 r. nr 98/34/WE przez błędne zastosowanie wobec skarżącej art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który powinien zostać uznany za bezskuteczny w związku z brakiem jego notyfikacji jako przepisu technicznego, co potwierdzają uwagi Komisji Europejskiej do sprawy zakończonej wyrokiem TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. W motywach skargi Spółka, dokonując analizy treści wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., szeroko uzasadniała stanowisko o technicznym charakterze art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i skutkach braku notyfikacji tych przepisów. Odnośnie wpływu wyroku TSUE na zakres sądowej kontroli Spółka wywiodła, że na sądzie krajowym spoczywa obowiązek stwierdzenia technicznego charakteru regulacji oraz uznania kwestionowanych przepisów w konsekwencji za bezskuteczne. Zdaniem Spółki, Sąd jest zobowiązany do dokonania własnych ustaleń w zakresie technicznego charakteru powyższych przepisów i nie może obowiązku tego scedować na organ administracji celnej. Ponadto, Sąd powinien we wszystkich sprawach sądowoadministracyjnych, w których sporny jest "techniczny" charakter przepisów z art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, zbadać pod kątem spełniania kryteriów "regulacji technicznej" nie tylko przepis prawa będący bezpośrednią podstawą skarżonej decyzji, lecz także uwzględnić całokształt związków normatywnych oraz faktycznych pomiędzy tymże przepisem, a innymi regulacjami prawnymi obowiązującymi w danej sferze gospodarczej. Tym bardziej, jeżeli razem wywierają niepodzielny wpływ na daną dziedzinę życia gospodarczego objętą regulacją, odnosząc się do tego samego przedmiotu (zezwolenia), stanowiąc łącznie spójne unormowanie o charakterze zakazującym jego wydawania, zmiany lub przedłużenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Opolu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie bada zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie zaskarżonego aktu. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia 17 grudnia 2012 r. odpowiadają przepisom prawa. Na wstępie odnotować należy, że przesłanki wznowienia postępowania określone zostały enumeratywnie w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej ( Dz. U.. W rozpoznawanej sprawie jako podstawę żądania wznowienia postępowania Spółka wskazała art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Stosownie do art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej organ odmawia wznowienia postępowania w drodze decyzji administracyjnej. Przepis ten stanowił podstawę prawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia wymaga zagadnienie dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją w przypadku, gdy na decyzję tę wniesiona została skarga do sądu administracyjnego i toczy się postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie kontroli jego legalności. W ocenie skarżącej Spółki, w opisanej sytuacji brak jest przeszkód do wznowienia postępowania. Organ zaś zaprezentował stanowisko przeciwne. Odnosząc się do przedstawionej kwestii wskazać należy na przepis art. 56 P.p.s.a., który stanowi, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Ratio legis tego przepisu zmierza do wyłączenia konkurencyjności wszystkich nadzwyczajnych postępowań administracyjnych z postępowaniem sądowoadministracyjnym. Zbieg bowiem uprawnień do weryfikowania ostatecznej decyzji w tych dwóch rodzajach postępowań (administracyjnym i sądowym) może wywołać niekorzystne skutki, tak ze względu na zasady ekonomiki działania organów państwa, jak i z uwagi na ochronę powagi rozstrzygnięć tych organów, ponieważ mógłby prowadzić do sytuacji zajmowania się tą samą sprawą i wydawania rozbieżnych orzeczeń przez organy administracji publicznej i sąd administracyjny. W piśmiennictwie zwraca się uwagę, że przepis art. 56 P.p.s.a. (ani inny przepis prawa procesowego) nie zawiera żadnego postanowienia co do tego, czy dopuszczalne jest po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, wszczęcie przez organy administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, zarówno z urzędu, jak i w związku z wniesieniem nadzwyczajnego środka prawnego innego niż skarga do sądu administracyjnego. Trafnie podkreśla się jednak, że w celu zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w stosunku do ostatecznych decyzji, należy przyjąć, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wykluczona jest możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2012, s. 449; A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2009, s. 188). Jak słusznie zauważył T. Woś (op. cit., s. 450), zakaz taki jest oczywisty w świetle art. 170 P.p.s.a., regulującego skutki prawomocności orzeczeń sądu administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem, prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Sformułowany w tym przepisie pozytywny skutek prawomocności orzeczeń sądowych wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania kontrolnego przez organy administracji publicznej także z urzędu. Nie mogłaby bowiem w tym postępowaniu zapaść inna decyzja czy postanowienie, niż orzeczenie sądu administracyjnego rozstrzygające skargę na ostateczną decyzję lub postanowienie. Również w orzecznictwie sądowym wyrażany jest pogląd, że skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowań nadzwyczajnych przed organem administracji publicznej i każda ingerencja organu administracji w sprawę zawisłą przed sądem administracyjnym - wykraczająca poza dyspozycję art. 54 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy - jest niedopuszczalna, jako godząca w określoną w art. 45 ust. 1 oraz w art. 77 ust. 2 Konstytucji RP zasadę prawa do sądu, ustanawiającą prawo podmiotowe do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez niezawisły sąd, oraz stanowiącą zakaz dla ustawodawcy zamykania drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności i praw (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 1470/06; wyrok NSA z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt I FSK 974/07, oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 305/13, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Go 249/13, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 257/12, zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie stanowisko jest konsekwencją zastosowania wykładni funkcjonalnej i systemowej przytoczonych powyżej przepisów prawa. Skład orzekający w niniejszej sprawie, podzielając w pełni przytoczone wyżej poglądy, stoi na stanowisku, że organ prawidłowo odmówił skarżącej Spółce wznowienia postępowania. Jak wynika z akt sprawy, w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania, tj. 30 października 2012 r., zostało już skutecznie wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące decyzji Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 5 marca 2012 r., nr [...], co do którego Spółka żądała wznowienia (data wpływu skargi do Sądu – 27 kwietnia 2012 r. - sygn. akt II SA/Op 253/12). W efekcie tego, organ stał się przeciwnikiem procesowym Spółki i utracił zasadniczo kompetencje do weryfikacji zaskarżonej decyzji, poza przypadkiem, gdy w trybie autokontroli korzysta z wynikającego z art. 54 § 3 P.p.s.a. uprawnienia do władczego rozstrzygania w sprawie zawisłej przed sądem administracyjnym. W dniu orzekania przez organ w przedmiocie wznowienia postępowania, postępowanie związane z oceną legalności decyzji, objętej następnie wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego już się toczyło (było zawieszone przez Sąd). Dopóki zatem nie zapadnie prawomocny wyrok w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 5 marca 2012 r., nr [...], niedopuszczalne było - z przyczyn wywiedzionych wcześniej - wszczęcie żądanego przez Spółkę nadzwyczajnego trybu kontroli tej samej decyzji. Wszczęcie i prowadzenie przez organ takiego trybu naruszałoby art. 54 § 3 i art. 56 P.p.s.a., a także podane wyżej przepisy rangi konstytucyjnej. Tym samym Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Dla pełnego obrazu sprawy odnotować przyjdzie, że w piśmiennictwie (por. B. Dauter [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2013, s. 950) prezentowane są różne stanowiska w tej sprawie. Jako trafny wymieniony jest pogląd, iż do czasu zakończenia sprawy sądowej, nadzwyczajne postępowanie podatkowe powinno zostać zawieszone. Ci sami autorzy wskazują jednak, że po prawomocnym oddaleniu skargi przez sąd administracyjny wzruszenie decyzji w trybie administracyjnego postępowania wznowieniowego jest możliwe tylko wówczas, gdy przyczyną wznowienia są okoliczności, które zaszły po wydaniu decyzji ostatecznej. W okolicznościach konkretnej sprawy zawieszenie postępowania przez organ administracyjny musi być zatem racjonalne. Z takim przypadkiem nie ma jednak do czynienia przedmiotowej sprawie, bowiem wskazany przez skarżącą Spółkę wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., uzasadniający w ocenie skarżącej wniosek o wznowienie, sąd administracyjny rozpatrujący skargę na decyzję z dnia 5 marca 2012 r. będzie zobowiązany uwzględnić przy ocenie jej legalności. Wyroki TSUE wydane w trybie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. nr 90, poz. 864/2, z późn. zm.) są bowiem wiążące nie tylko dla sądu, który zwrócił się z pytaniem prawnym, ale również dla każdego sądu krajowego, pod warunkiem że nie zwróci się on do Trybunału z własnym pytaniem. Sądy państw członkowskich nie powinny przyjmować innej interpretacji przepisów prawa wspólnotowego niż wskazana w orzeczeniu Trybunału zawierającym wykładnię stosownych przepisów tego prawa. Celem orzeczenia wydanego w trybie prejudycjalnym jest bowiem zapewnienie jednolitego stosowania prawa wspólnotowego we wszystkich państwach członkowskich (por. P. Dąbrowska, "Skutki orzeczenia wstępnego Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości", Dom Wydawniczy ABC, s. 82; Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy, pod. red. A. Wróbla, Wolters Kluwer business, Warszawa 2010, s. 633). Analogicznie sądy administracyjne związane są wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego (zob. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 zam.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnienia jeszcze wymaga, że zakwestionowane przez Spółkę decyzje rozstrzygają wyłącznie kwestie procesowe, związane z dopuszczalnością wszczęcia postępowania, dlatego Sąd nie oceniał zasadności argumentacji dotyczącej technicznego charakteru wskazanych w skardze przepisów. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalono.