III SA/Po 327/13

Dnia 17 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi HS na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, leśnym oraz w podatku od nieruchomości na 2011 rok oddala skargę Burmistrz Gminy i Miasta K. decyzją z dnia [..] r. działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 2, art. 122, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U.. Nr 8 poz. 60 z 2005 r .ze zm.), art. 3 ust. l pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), art. 2 ust. l pkt 1, art. 3, art.4 pkt 1 ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200 poz. 1682 ze zm.), art. la ust. l pkt 1, 3, art.2 ust. l, art. 3 ust. l pkt. 1, art. 4 ust. l pkt 1, 2, art. 5 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 95, poz. 613 z 2010 r. ze zm.), uchwały Nr I/2262/10 Rady Miejskiej [...] r. w sprawie: określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2011 r. (Dz. Urz. Województwa Wielkopolskiego z dnia 29 października 2010 r. r. Nr 220 poz. 4052) w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] roku uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania, ustalił HS wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym, leśnym oraz w podatku od nieruchomości na 2011 rok w łącznej kwocie 22.324,00 zł, w tym podatek rolny – 196.00 zł. podatek leśny 6,00 zł, podatek od nieruchomości 22.122,00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że HS jest właścicielem: nieruchomości położonej w [...] o powierzchni 550 m², na której znajduje się garaż o powierzchni 31 m²; przy ul. [...] o powierzchni 776 m², na której znajdują się budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 177,55 m² i budynek mieszkalny o powierzchni 126 m² oraz budynek pozostały o powierzchni 53,46 m², przy [...] o powierzchni 67 m², przy [...] o powierzchni 7231 m² związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, na której znajdują się budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 712 m², gruntów ornych VI a, IV b, V klasy, użytków zielonych IV klasy i sadów VI klasy o powierzchni 3,5529 ha fizycznych, co stanowi 2,0805 ha przeliczeniowych do podatku oraz lasu o powierzchni 0,17 ha fizycznych. Wysokość podatku od powyższych nieruchomości została ustalona na podstawie posiadanej ewidencji podatkowej, która prowadzona jest w oparciu o ewidencję gruntów i budynków oraz informację złożoną przez podatnika w dniu17 kwietnia 2012r. Odnośnie podatku rolnego wskazano, że zgodnie z art. 3 ustawy o podatku rolnym, podatnikiem podatku rolnego są osoby fizyczne, będące właścicielami gruntów. Natomiast podstawę opodatkowania podatkiem rolnym, zgodnie z art. 4 ust. l pkt. 1 stanowi: dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia okręgu podatkowego, tj.: - ilość ha fizycznych 3, 5529 ha, stanowiące 2,0805 ha przeliczeniowych do podstawy opodatkowania x stawka - 85,25 zł = 177,36 zł, w zaokrągleniu do 1,00 zł podatek wynosi 177,00 zł (zgodnie z art. 12 ust. 1 w/w ustawy zwalnia się między innymi użytki rolne klasy V, VI). Odnośnie podatku leśnego podniesiono, że zgodnie z art. 2 ustawy o podatku leśnym, podatnikiem podatku leśnego są osoby fizyczne, będące właścicielami lasów. Natomiast podstawę opodatkowania podatkiem leśnym, zgodnie z art. 3 stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków, natomiast art. 4 pkt 1 stanowi – podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi równowartość pieniężną 0,22 m drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy, która wynosiła 136,54 zł za 1 m tj.: ilość ha fizycznych 0,1700 x stawka 34,0230 zł = 5,78 zł, w zaokrągleniu do 1,00 zł podatek wynosi 6,00 zł. Odnośnie podatku od nieruchomości w powyższej decyzji wyjaśniono, że zgodnie z art. 2 ust. l ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, natomiast stosownie do art. 3 , ust. 1 pkt 1 podatnikiem podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów, budynków lub ich części oraz części kondygnacji – powierzchnia użytkowa i ustalił go na kwotę 22.122,00 zł. HS odwołał się od wskazanej wyżej decyzji, w części ustalającej wysokość zobowiązania w zakresie podatku od nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości położonej [...], w wysokości przekraczającej 4.257,85 zł. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego dla wykazania przejścia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok ze zmarłej MS na HS; naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (zwanej dalej upoi) poprzez błędną wykładnię, polegającą na błędnym uznaniu, że przedmiot opodatkowania był w 2011 roku w takim stanie technicznym, że mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej: naruszenie art. 121 § 1 o.p. poprzez rozstrzyganie materialno-prawnych wątpliwości na niekorzyść strony odwołującej oraz wybieranie zdarzeń jedynie kreujących zobowiązania podatkowe z pominięciem innych okoliczności korzystnych dla odwołującego. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji lub o zmianę zaskarżonej decyzji przez uznanie, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2011 rok dla nieruchomości położonej [...] nie wystąpiło, a należny podatek wynosi kwotę 4.257,85 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 21 § 1 pkt 1 i § 5 i art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. art. la ust. l pkt 3 i 4 , art.2 ust. l, art. 3 ust. l pkt. 1, art. 4 ust. l pkt 1,2, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 6 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 95, poz. 613 z 2010 r ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że HS MS nabyli w dniu 23 stycznia 2007 r. własność zabudowanej nieruchomości gruntowej, położonej w [...], oznaczonej, jako działka nr 29/8 o pow. 0.7231 ha. Grunty według ewidencji gruntów i budynków oznaczone są symbolem Bi (tereny zabudowane inne). Przedmiotowa nieruchomość zabudowana była halą produkcyjną z zapleczem socjalnym, szopką i śmietnikiem, co wynika z aktu notarialnego [...]. MS zmarła 20 października 2011 r. Ze sporządzonego w formie aktu notarialnego Aktu Poświadczenia Dziedziczenia z [...], jedynym spadkobiercą testamentowym po zmarłej MS jest HS. Organ, odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu, że nie wykazano przejścia obowiązku podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego należnego za 2010 rok po zmarłej MS na HS oraz, że spadkobiercami po zmarłej są oprócz strony także jej córki: [...], powołując się na ww. dokument, wskazał, że nie znalazł podstaw do kwestionowania okoliczności w nim stwierdzonych. Natomiast odwołujący nie przedłożył żadnego dowodu przeciwnego na powyższą okoliczność. Zdaniem organu, zatem należy uznać, że organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił, że podatnikiem ww. podatków i jednocześnie stroną w niniejszym postępowaniu jest HS. Dalej organ ustalił, że HS jest przedsiębiorcą i od 1970 r. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą " [...]. Wobec tego w sprawie w zakresie podatku od nieruchomości, znajduje zastosowanie reguła z art. la ust. 1 pkt 3 upol. Decydującym dla uznania, że nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej jest związek o charakterze formalnym, posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę i nie ma znaczenia, że nieruchomość położona w [...] nie figuruje w ewidencji środków trwałych prowadzonej przez podatnika dla celów działalności gospodarczej. Dalej organ wyjaśnił, że nabyta nieruchomość przy ulicy [..] zabudowana była budynkami o gospodarczym przeznaczeniu. Prowadzone prace budowlane (przebudowa, rozbudowa budynku) budynku warsztatowego prowadzone są w związku ze zmianą sposobu użytkowania budynku produkcyjnego na stację kontroli pojazdów, automyjnię i zaplecze socjalno – techniczne. Z powyższych okoliczności, w ocenie organu, bez wątpienia wynika, że nieruchomość ta, oznaczona, jako działka nr 29/8, związana jest z prowadzona przez podatnika działalnością gospodarczą. Odnosząc się do zarzutu istnienia względów technicznych, w odniesieniu do budynków znajdujących się na działce nr 29/8, organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała ta przesłanka, bowiem nie mamy do czynienia z trwałą niemożliwością wykorzystywania budynków do prowadzenia działalności gospodarczej. Na zlecenie podatnika w miesiącu lutym 2007r. mgr inż. EG sporządził ocenę stanu technicznego budynku znajdującego się na działce nr 29/8 dla celu adaptacji, przebudowy, rozbudowy oraz zmiany sposobu użytkowania istniejących budynków na stację kontroli i naprawy pojazdów, automyjnię oraz zaplecze sanitarno – techniczne. Ocena ta dotyczy budynku warsztatowego. Wynika z niej, że budynek warsztatowy posiada wszystkie cechy budynku określone w art. 1a ust.1 upol. Jest trwale związany z gruntem, posiada fundament, wydzielony jest z przestrzeni za pomocą ścian murowanych i posiada dach. W ocenie organu, podnoszone przez odwołującego okoliczności odnoszą się do stanu budynku, a zwłaszcza jego wyposażenia, a nie względów technicznych w znaczeniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol. Z przedstawionej oceny technicznej wynika, że hala warsztatowa pod względem statyki budowli nie budzi zastrzeże, lecz jej zdewastowania wymaga przywrócenia jej stanu technicznego dla spełniania funkcji oczekiwanej przez inwestora, tj. odbudowie, przebudowie, rozbudowie na potrzeby stacji kontroli i naprawy pojazdów, automyjni i zaplecza socjalno – technicznego. W ocenie tej określono jednocześnie, jakie prace należy wykonać, aby przywrócić należyty stan techniczny budynku, tj. dokonać naprawy komina, naprawy pokrycia papowego, dokonać wymiany opierzeń dachowych i nadrynnowych, dokonać demontażu stolarki okiennej i drzwiowej i wymienić ją na projektowaną w opracowanym projekcie zmiany sposobu użytkowania, oczyścić konstrukcje stalową kratownicy i stężenia poprzecznego do stopnia 2 i pomalować farbami antykorozyjnymi, pomalować wszystkie elementy stalowe zewnętrzne, wykonać posadzki wg projektu zmiany sposobu użytkowania, otynkować słupy żelbetowe i płyty żebrowe po uprzednim zeskrobaniu farby wapiennej, dokonać przeglądu kanałów c.o., wykonać izolacje, a zbędne kanały zagruzować po opracowaniu projektu ogrzewania, wykonać opaskę wokół budynku po wykonaniu tynku cokołu cementowego, rozebrać elementy konstrukcji wg projektu zmiany sposobu użytkowania, po wykonaniu ocieplenia budynku wymienić elementy rynien i rur spustowych. Zdaniem organu, przedłożona ocena techniczna nie daje podstaw do wyprowadzenia wniosku, że przedmiot opodatkowania od momentu jego nabycia w 2007r. nie nadawał się do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Względy techniczne nie mogą być bowiem utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi ze stanu obiektu. Z oceny technicznej wynika, że stan budynku kwalifikował go do remontu oraz do przeprowadzenia prac związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku, tj. przebudowy, rozbudowy i wykonania w tym celu robót budowlanych. Nabywając nieruchomość podatnik zdawał sobie sprawę, że nabywa budynek o produkcyjnym przeznaczeniu oraz znał jego stan i miał świadomość konieczności przeprowadzenia prac adaptacyjnych związanych z dostosowaniem budynku do prowadzonej działalności gospodarczej. Już bowiem w umowie przedwstępnej sprzedaży nieruchomości z dnia 1 lutego 2006r. wskazano, że od momentu zawarcia tej umowy kupujący może dokonywać adaptacji hali dla własnych potrzeb oraz na swój koszt. Organ wyjaśnił także, że również brak instalacji sanitarnych, które w chwili obecnej są śladowe, gdyż uległy zniszczeniu na skutek warunków atmosferycznych, jak i rozbiórce, o czym mowa w ocenie technicznej, odnosi się do wyposażenia budynku, co nie może być utożsamiane ze względami technicznymi, o których mowa w ustawie. Organ wskazał jednocześnie na przeprowadzony przez organ I instancji dowód z zeznań świadków, na okoliczność stanu budynku i prowadzonej w nim działalności. Jak ocenił, zeznania te w zakresie, w jakim opisują stan nieruchomości są wiarygodne. Organ nie wziął jednak pod uwagę twierdzeń świadków [...] z których wynikało, że stan techniczny budynku zagrażał zdrowiu i życiu ludzkiemu, gdyż twierdzenia te wynikały z subiektywnej oceny i nie zostały potwierdzone innymi dowodami zebranymi w postępowaniu. Organ wskazał, m. in. na zeznania świadka [...] pracownika i likwidatora spółki P, z których wynika, że do momentu przekazania w lutym 2006 r. nieruchomości HS prowadzona była tam działalność gospodarcza. Prowadzona przez spółkę specyficzna produkcja powodowała uszkodzenia budynku, które na bieżąco były eliminowane. Świadek przyznała, że w budynku była nierówna posadzka, w oknach w miejsce szyb wstawione były blachy, z uwagi na konieczność wyeliminowania zagrożenia dla pracujących w hali pracowników. Organ wskazał również, że stan budynku znajduje odzwierciedlenie w znajdujących się w aktach sprawy fotografiach. Jak również powołał się na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] r., z którego wynika, że w odniesieniu do budynku produkcyjnego od 2007r. nie wydano żadnej decyzji nakazującej rozbiórkę bądź usuniecie zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, mienia lub środowiska. Jak wyjaśnił organ, w niniejszej sprawie jest to dowód korelujący z innymi ustaleniami organu na potwierdzenie braku istnienia względów technicznych. Dokonując oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ uznał, że w sprawie nie występują względy o charakterze trwałym, nieusuwalnym, które eliminowałyby budynek od jego wykorzystania w działalności gospodarczej. Tym samym, prawidłowo opodatkowano budynki znajdujące się na nieruchomości przy zastosowaniu stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej HS wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której zarzucił organom podatkowym naruszenie art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez błędną wykładnię wskazanego wyżej przepisu i błędne uznanie, że pomimo występowania istotnych względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie budynków wchodzących w skład nieruchomości położonej [...], przedmiotowa nieruchomość podlegała w 2011 r. opodatkowaniu z tytułu podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu skargi podniósł, że gdyby ustawodawca chciał wyłączyć z opodatkowania tylko nieruchomości, które trwale nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, to zapewne po słowach "nie jest i nie może" dodałby słowo trwale. Skoro we wskazanym wyżej przepisie od 1997 roku nie znalazło się takie sformułowanie, to przyjmując racjonalność działania ustawodawcy, należy uznać, że pogląd wyrażony przez Kolegium jest błędny. Zdaniem skarżącego, formalną przesłanka decydującą o tym, czy obiekt z uwagi na względy techniczne może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, jest pozwolenie na użytkowanie, wydane przez właściwy organ, Skarżący do końca, 2011 r. nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie stacji diagnostycznej, co przemawia za tym, że w przedmiotowej sprawie organ nieprawidłowo określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone w szczególności przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, a także zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] którą ustalono HS wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym, leśnym oraz w podatku od nieruchomości na 2011 rok, w części ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, przy zastosowaniu stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w odniesieniu do nieruchomości położonej [...] W ocenie skarżącego, organy podatkowe z naruszeniem art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych uznały, że pomimo występowania istotnych względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie budynków wchodzących w skład nieruchomości położonej przy [...], przedmiotowa nieruchomość podlegała w 2011 r. opodatkowaniu z tytułu podatku od nieruchomości. Jak wynika z ustaleń organów będących podstawą rozstrzygnięcia w zaskarżonej części, HS MS nabyli w dniu 23 stycznia 2007 r. własność zabudowanej nieruchomości gruntowej, położonej w [...], oznaczonej, jako działka nr 29/8 o pow. 0.7231 ha. Grunty według ewidencji gruntów i budynków oznaczone są symbolem Bi (tereny zabudowane inne). Przedmiotowa nieruchomość zabudowana była halą produkcyjną z zapleczem socjalnym, szopką i śmietnikiem, co wynika z aktu notarialnego z dnia [...]. MS zmarła 20 października 2011 r. Ze sporządzonego w formie aktu notarialnego Aktu Poświadczenia Dziedziczenia z dnia [...] r., sporządzonego przez [...] jedynym spadkobiercą testamentowym po zmarłej MS jest HS. HS jest przedsiębiorcą i od 1970 r. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą [...]. Nabyta nieruchomość przy ulicy [...] zabudowana była budynkami o gospodarczym przeznaczeniu. Spółka P.- sprzedawca nieruchomości, do momentu przekazania w lutym 2006 r. nieruchomości HS, prowadziła tam działalność gospodarczą. Ze sporządzonej na zlecenie podatnika w miesiącu lutym 2007 r. przez mgr inż. EG oceny stanu technicznego budynku znajdującego się na działce nr 29/8 dla celu adaptacji, przebudowy, rozbudowy oraz zmiany sposobu użytkowania istniejących budynków na stację kontroli i naprawy pojazdów, automyjnię oraz zaplecze sanitarno – techniczne, wynika, jak wskazał organ, że budynek warsztatowy posiada wszystkie cechy budynku określone w art. 1a ust.1 upol. Jest trwale związany z gruntem, posiada fundament, wydzielony jest z przestrzeni za pomocą ścian murowanych i posiada dach. Hala warsztatowa pod względem statyki budowli nie budzi zastrzeżeń, lecz jej zdewastowanie wymaga przywrócenia jej stanu technicznego dla spełniania funkcji oczekiwanej przez inwestora, tj. odbudowie, przebudowie, rozbudowie na potrzeby stacji kontroli i naprawy pojazdów, automyjni i zaplecza socjalno – technicznego. Budynek wyposażony jest w instalacje sanitarne centralnego ogrzewania, wodociągowo – kanalizacyjną, wentylację mechaniczną, ciepłej wody, które w chwili obecnej są śladowe, gdyż uległy zniszczeniu na skutek warunków atmosferycznych, jak i rozbiórki. Budynek wyposażony jest w instalacje elektryczne siłową, oświetleniową, odgromową, oświetlenia awaryjnego, zerowania, które również znajdują się w stanie szczątkowym, częściowo rozebrane i rozmontowane. Tablice rozdzielcze zawierają braki uniemożliwiające techniczną i prawidłową eksploatację. W ocenie tej określono jednocześnie, jakie prace należy wykonać, aby przywrócić należyty stan techniczny budynku, tj. dokonać naprawy komina, naprawy pokrycia papowego, dokonać wymiany opierzeń dachowych i nadrynnowych, dokonać demontażu stolarki okiennej i drzwiowej i wymienić ją na projektowaną w opracowanym projekcie zmiany sposobu użytkowania, oczyścić konstrukcje stalową kratownicy i stężenia poprzecznego do stopnia 2 i pomalować farbami antykorozyjnymi, pomalować wszystkie elementy stalowe zewnętrzne, wykonać posadzki wg projektu zmiany sposobu użytkowania, otynkować słupy żelbetowe i płyty żebrowe po uprzednim zeskrobaniu farby wapiennej, dokonać przeglądu kanałów c.o., wykonać izolacje, a zbędne kanały zagruzować po opracowaniu projektu ogrzewania, wykonać opaskę wokół budynku po wykonaniu tynku cokołu cementowego, rozebrać elementy konstrukcji wg projektu zmiany sposobu użytkowania, po wykonaniu ocieplenia budynku wymienić elementy rynien i rur spustowych. Jak oceniły organy podatkowe, ustalenia dokonane na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie dają podstaw do przyjęcia, że przedmiot opodatkowania od momentu jego nabycia w 2007 r. nie nadawał się do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wobec czego opodatkowano budynki znajdujące się na nieruchomości, przy zastosowaniu stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przedstawione wyżej ustalenia organów podatkowych wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie były w istocie kwestionowane przez skarżącego. Istota sporu sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia, czy prawidłowo organy podatkowe uznały, że wskazane wyżej okoliczności nie stanowią przesłanki wyłączenia z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej będącej posiadaniu skarżącego ww. nieruchomości ze względów technicznych, powodujących, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności. Jak wynika z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 95, poz. 613 z 2010 r ze zm.) zwanej dalej u.p.o.l sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu przesądza o zakwalifikowaniu ich, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia, czy wyżej wymienione obiekty są faktycznie wykorzystywane w danej chwili dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej czy nie. Z ustalonego i nie kwestionowanego w skardze stanu faktycznego wynika, że skarżący w okresie, którego dotyczy sprawa był posiadaczem samoistnym przedmiotowej nieruchomości. Wyłączenie natomiast przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje w sytuacji, gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względy techniczne". W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, powołany przez organy podatkowe, który Sąd orzekający podziela, że pod zawartym w ustawie pojęciem "względy techniczne" należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli (gruntów), które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności, Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyrok z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt 1384/11, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 747/11, wyrok z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1808/12, wyrok z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1517/07, wyrok NSA z 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05, publ. Centralna Baza Orzeczeń NSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, nie publ). W przedmiotowej sprawie, będący w posiadaniu skarżącego budynek, jak ustaliły organy podatkowe w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, posiada wszystkie cechy budynku określone w art. 1 a ust. 1 u.p.o.l. Jest trwale związany z gruntem, posiada fundament, wydzielony jest z przestrzeni za pomocą ścian murowanych, posiada dach. Konieczność poczynienia w budynku remontów, nawet w tak szerokim zakresie, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, w celu adaptacji, przebudowy, rozbudowy oraz zmiany sposobu użytkowania istniejących budynków na stację kontroli i naprawy pojazdów, automyjnię oraz zaplecze sanitarno – techniczne, nie powoduje, jak słusznie oceniły organy podatkowe, braku możliwości wykorzystywania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Nieodpowiedni stan techniczny budynków nie dyskwalifikuje ich w ogóle z prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość, uzyskiwanych z tych budynków bezpośrednio, dochodów w danym roku podatkowym, (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2006 r. II FSK 301/05. www.orzecz.enia. nsa.gov.pl). Wskazane okoliczności bez wątpienia świadczą, że przejściowe niewykorzystywanie przez skarżącego nieruchomości służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.. Nieruchomość ta bowiem mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 października 2010 r. syg. akt II FSK 686/09 niekwestionowany zły stan techniczny budynków, które mimo ich nieużytkownia, nie straciły cech budynku, określonych w prawie budowlanym nie ma wpływu na wymiar podatku od nieruchomości opubl. LEX nr 745806. Za nieprawidłowy należy zatem uznać przedstawiony w skardze pogląd, że formalną przesłanką decydującą o tym, czy obiekt z uwagi na względy techniczne może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, jest pozwolenie na użytkowanie, wydane przez właściwy organ. Wobec powyższego, Sąd uznał, że organy podatkowe w sposób prawidłowy określiły skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości przy zastosowaniu stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), oddalił skargę.