I SA/Gd 937/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skargi T.B., A.B. "A" spółki jawnej w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok oddala skargę. Burmistrz decyzją z 26 listopada 2012 r. określił "A" Spółka Jawna z siedzibą w S. (Spółka) podatek od nieruchomości za 2012 r. w wysokości 47 316,00 zł. W uzasadnieniu decyzji podano, że Spółka w dniu 26 stycznia 2012 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2012 r. przyjmując do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 8 517 m2 oraz budynek o powierzchni 1 733,10 m2 opodatkowane stawką dla budynków związanych z działalnością gospodarczą pomimo wpisania powierzchni w rubrykę budynki mieszkalne. Organ ustalił i podał, że podatnik w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2012 r. nie wykazał wartości budowli to jest placu utwardzonego oraz ogrodzenia. Organ podatkowy pierwszej instancji, wobec braku podania przez podatnika, mimo wezwania, wartości ujawnionych budowli, powołał biegłego w celu ustalenia wartości budowli, to jest placu utwardzonego oraz ogrodzenia. Biegły złożył operat szacunkowy według, którego wartość ogrodzenia została ustalona na kwotę 56 492,00 zł, zaś placu utwardzonego na kwotę 150 479,00 zł. Organ podatkowy pierwszej instancji określił wysokość podatku od nieruchomości za 2012 r. uwzględniając m. in. ustaloną przez biegłego wartość budowli, których podatnik nie wykazał w złożonej deklaracji. Spółka wniosła odwołanie od decyzji zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z treścią załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2012 r. w sprawie Klasyfikacji środków trwałych, poprzez ponowne ustalenie podstawy opodatkowania dla obiektów pomocniczych obsługujących budynek magazynowy w B. przy ul. [...] dla potrzeb podatku od nieruchomości i ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego, w sytuacji gdy podstawę opodatkowania budowli (placu i ogrodzenia) stanowi jej wartość będąca podstawą obliczenia amortyzacji stosownie do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto Strona zarzuciła naruszenie art. 4 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z uwagi na powołanie przez organ I instancji biegłego celem ustalenia wartości rynkowej obiektów pomocniczych dla potrzeb ustalenia podatku od nieruchomości oraz obciążenia skarżących kosztami wykonania opinii. W odwołaniu powołano się także na błędne ustalenie przez organ podatkowy, że w odniesieniu do placu oraz ogrodzenia skarżący nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych przez co doszło do naruszenia przepisów art. 4 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 lutego 2013 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia 26 listopada 2012 r. Zdaniem Kolegium trafnie organ podatkowy przyjął, że plac utwardzony oraz ogrodzenie jako urządzenia budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, stanowią budowlę w ujęciu art. 1a ust 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 tej ustawy podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5 – wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Z kolei przepis art. 4 ust. 5 ustawy podatkowej stanowi, iż jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa określona przez podatnika. Jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5 lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powołuje biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8. który ustali tę wartość. Artykuł 4 ust. 7 ww. ustawy stanowi, że w przypadku gdy podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5. lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33% od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik. Powyższe oznacza, że w sytuacji, gdy podatnik przedstawił w deklaracji podatkowej taką wartość budowli, jaka została przyjęta dla potrzeb dokonania odpisów amortyzacyjnych, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, organ podatkowy właściwy dla podatku od nieruchomości nie ma podstawy prawnej do weryfikowania tej wartości poprzez ustalanie wartości rynkowej budowli w drodze opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego. Jednakże ustalenie wartości rynkowej budowli, jako podstawy opodatkowania jest dopuszczalne wówczas, gdy od budowli nie są dokonywane odpisy amortyzacyjne (obowiązek ustalenia takiej wartości spoczywa na podatniku) albo wówczas, gdy podatnik nie określił w ogóle wartości budowli lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej (wartość budowli ustala wtedy organ podatkowy powołując dla jej wyceny biegłego). W przedmiotowej sprawie podatnik w ogóle nie zadeklarował do opodatkowania wartości budowli, nie złożył także w tym zakresie korekty deklaracji pomimo wezwania organu, przedłożył jedynie dokument OT i ewidencję środków trwałych wskazując, że obiekty pomocnicze zostały zaliczone do wartości amortyzacyjnej budynku. Z ww. dokumentów nie wynika jednak, aby oprócz samego budynku uwzględniono w nich przedmiotowe obiekty pomocnicze. Podatnik nie wykazał pomimo wezwań organu, że utwardzony plac i ogrodzenie zaliczono do wartości amortyzacyjnej budynku. Faktem jest, że organ podatkowy rozstrzygający sprawę podatku od nieruchomości nie jest kompetentny do weryfikowania wartości amortyzowanych budowli, przez ustalanie ich wartości rynkowej (m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2.3.2011 r. I SA/Gl 102/2011. LexPolonica nr 2534793, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże w niniejszej sprawie podatnik nie wskazał wartości ustalonej na potrzeby podatku dochodowego, nie złożył mimo wezwania korekty deklaracji na podatek od nieruchomości co uzasadniało prawo organu do ustalenia wartości rynkowej budowli w drodze opinii rzeczoznawcy. Firma Handlowa "A" Spółka Jawna wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w zakresie, w jakim dokonano rozdzielenia obiektów pomocniczych obsługujących budynek magazynowy definiując je jako budowle w sytuacji, gdy stanowią wspólny przedmiot opodatkowania jako budynek i podlegają amortyzacji w ramach środka trwałego nr 1/2011 tj. budynku magazynowego o wartości dla potrzeb amortyzacji 1 607 192,43 zł, która to wartość uwzględnia koszt wytworzenia i amortyzację ogrodzenia i utwardzonego placu, 2. naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z treścią załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10.12.2012 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych poprzez błędne zastosowanie polegające na ponownym (dodatkowym) ustaleniu podstawy opodatkowania dla obiektów pomocniczych obsługujących budynek magazynowy w B. przy ul. [...] stanowiących plac oraz ogrodzenie dla potrzeb podatku od nieruchomości, a w konsekwencji ustalenie błędnie zawyżonej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2012 w sytuacji, gdy ustawodawca wskazuje, że podstawę opodatkowania budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi jej wartość będąca podstawą obliczania amortyzacji a więc jej wartość ustalona dla potrzeb podatkowych, którą określają ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, 3. naruszenie art. 4 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych polegające na powołaniu przez organ podatkowy biegłego celem ustalenia wartości rynkowej obiektów pomocniczych obsługujących budynek magazynowy w B. przy ul. [...] stanowiących plac oraz ogrodzenie dla potrzeb podatku od nieruchomości a także na obciążeniu skarżącego kosztami wykonania tej opinii w sytuacji, gdy nie zachodziły przesłanki ustawowe do powołania biegłego rzeczoznawcy majątkowego, bowiem podatnik nie miał obowiązku określić wartości rynkowej ww. obiektów pomocniczych skoro ich wartość została uwzględniona jako wartość wytworzenia środka trwałego nr 1/2011 i tak określona wartość obiektów pomocniczych stanowi podstawę obliczania ich amortyzacji, 4. dokonanie przez organ podatkowy błędnego ustalenia, iż od obiektów pomocniczych obsługujących budynek magazynowy w B. przy ul. [...] stanowiących plac oraz ogrodzenie, tworzących wraz z budynkiem magazynowym jedną całość, nie są dokonywane odpisy amortyzacyjne w sytuacji, gdy są one dokonywane a obowiązkiem organu podatkowego było wykazanie twierdzenia przeciwnego, czemu nie sprostały organy obu instancji (podatnik konsekwentnie twierdził, że amortyzacja obiektów pomocniczych ogrodzenia i placu utwardzonego jest dokonywana, co wprost świadczy o uwzględnieniu ich wartości w kosztach wytworzenia środka trwałego nr 1/2011 czyli budynku magazynowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą), 5. art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), poprzez błędne ustalenia faktyczne powodujące niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w sposób sprzeczny z interesem społecznym i z interesem skarżącej, 6. naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do Państwa i stanowionego przezeń prawa, w tym zasady określoności i pewności prawa, a także naruszenie zasady spójności systemu prawnego polegające na dodatkowym ustaleniu podatku od podlegających amortyzacji obiektów pomocniczych, których opodatkowanie podatkiem od nieruchomości odbyło się w ramach stawki tego podatku dla budynku magazynowego, 7. naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez mało wnikliwe i pobieżne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego oraz dokonywanie ustaleń stanu faktycznego z pominięciem dostępnych organowi podatkowemu dowodów, w tym dokumentacji podatkowej zawartej w księgach podatkowych prowadzonych przez podatnika. Powołując się na powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację. Spółka złożyła pismo procesowe z dnia 16 września 2013 r., w którym podtrzymała dotychczasowe stanowisko. Nadto dołączyła dokumenty źródłowe, na podstawie których została ustalona wartość początkowa środka trwałego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw, przeto podlega oddaleniu. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2012 r. przyjmując do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 8 517 m2 oraz budynek o powierzchni 1 733,10 m2 opodatkowane stawką dla budynków związanych z działalnością gospodarczą pomimo wpisania powierzchni w rubrykę budynki mieszkalne. Nie jest sporne, iż w złożonej deklaracji Spółka nie podała budowli tj. placu utwardzonego i ogrodzenia. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1- 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej jako "u.p.o.l." opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie do art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Zgodnie z art. 3 pkt 3– Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o budowli należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 9 tej ustawy Prawo budowlane przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W świetle wyżej przytoczonych przepisów nie może budzić wątpliwości, że plac utwardzony oraz ogrodzenie, które nie zostały wykazane przez Spółkę w złożonej deklaracji dla potrzeb podatku od nieruchomości stanowią budowle i jako takie są przedmiotem opodatkowania tym podatkiem. Biorąc pod uwagę zakres terminu "budowla" z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., trzeba stwierdzić, że podstawy do kwalifikowania danego obiektu dla celów podatku od nieruchomości nie mogą w żadnym przypadku stanowić ani przepisy rozporządzenia w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych, ani rozporządzenia w sprawie Klasyfikacji Obiektów Budowlanych18. Przepisy te zostały stworzone na inne potrzeby i nie mogą modyfikować obowiązków podatkowych (L. Etel. Podatek od nieruchomości. Komentarz. LEX 2012). Z akt sprawy wynika, że przedmiotem sporu jest podstawa naliczania podatku od nieruchomości w odniesieniu do utwardzonego placu oraz ogrodzenia. Według strony skarżącej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi jej wartość będąca podstawą obliczania amortyzacji. Zdaniem Spółki ustawodawca nie uprawnia organu podatkowego właściwego dla podatku od nieruchomości do ustalenia odrębnej podstawy opodatkowania dla celów podatku od nieruchomości wskazując pewien określony już stan faktyczny – "wartość budowli" będący podstawą obliczania amortyzacji. W niniejszej sprawie wartość ogrodzenia i utwardzenia jako, że stanowią obiekty pomocnicze dla budynku magazynowego została wchłonięta, uwzględniona przez podatnika do określenia wartości budynku w ramach środka trwałego nr 1/2011 o łącznej wartości 1 607 192,43 zł. Strona skarżąca podkreśliła, że organ podatkowy nie wykazał, iż utwardzenie placu i ogrodzenie nie podlegały amortyzacji; w tym zakresie wskazano na przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określające sposób ustalania wartości początkowej środka trwałego oraz okazano dokumenty źródłowe, na podstawie których wartość początkowa została ustalona. W ocenie Sądu stanowisko strony skarżącej nie jest prawidłowe. Należy wskazać, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1- 3 u.p.o.l. 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Z powyższego wynika, że ustawodawca w sposób rozłączny określił przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, dokonując przy tym zdefiniowania tych przedmiotów dla potrzeb podatku od nieruchomości i przypisał tym przedmiotom opodatkowania wyłącznie właściwą im stawkę podatku. Oznacz to więc, że w pierwszej kolejności należy dokonać ustalenia i odpowiedniego sklasyfikowania danego przedmiotu do określonej grupy przedmiotów opodatkowania, wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1- 3 u.p.o.l. Przy czym, w ocenie Sądu, analiza treści tego przepisu w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy prowadzi do wniosku, że ustawodawca, dla potrzeb podatku od nieruchomości nie przewiduje możliwości łączenia poszczególnych przedmiotów opodatkowania w jakiekolwiek formy zbiorowe. Innymi słowy nie można zaakceptować stanowiska jakoby fakt ujęcia w wartości początkowej środka trwałego jakim jest budynek użytkowy, utwardzonego placu i ogrodzenia jako obiektów pomocniczych tego budynku i wykazanie tego budynku w deklaracji, czynił zadość obowiązkowi zadeklarowania przez podatnika wszystkich przedmiotów opodatkowania dla potrzeb podatku od nieruchomości. Twierdzenie tego nie da się wywieść, wbrew argumentacji skargi, z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przepis ten zawiera odesłanie do przepisów ustaw o podatkach dochodowych ale tylko w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania określanej jako podstawa obliczania amortyzacji, nie zaś ustalenia przedmiotu opodatkowania. Należy w tym miejscu odnotować, że przyjęcie poglądu prezentowanego przez skarżącą spółkę prowadziłoby do prawnie nieuzasadnionej modyfikacji podstawy opodatkowania. Skarżąca twierdzi bowiem, że wartość budowli została uwzględniona w wartości budynku, która stanowiła podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych od tego budynku. Niemniej jednak skarżąca nie dostrzega, że podstawą naliczania podatku od nieruchomości w przypadku przedmiotu opodatkowania jakim jest budynek jest jego powierzchnia użytkowa. Podstawą zaś naliczania podatku od nieruchomości w przypadku budowli jest ich wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Brak wydzielenia z wartości budynku wartości budowli prowadzi więc do sytuacji, w której budowle faktycznie nie są opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Zatem ustalenie, że utwardzony plac i ogrodzenie stanowią budowle, a więc odrębne przedmioty opodatkowania dla potrzeb podatku od nieruchomości prowadzi do wniosku, że powinny one zostać wykazane w deklaracji dla potrzeb podatku od nieruchomości niezależnie od sposobu klasyfikacji środków trwałych w podatku dochodowym. Z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżąca nie ujawniła w ewidencji środków trwałych utwardzonego placu i ogrodzenia. W ocenie Sądu organ podatkowy prawidłowo więc wezwał podatnika, w trybie art. 4 ust. 5 u.p.o.l. do wskazania ich wartości rynkowej na dzień powstania obowiązku podatkowego. Zwrot "nie dokonuje od nich odpisów amortyzacyjnych" należy w ocenie Sądu rozumieć w ten sposób, że podatnik nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od tych konkretnych, zindywidualizowanych budowli odpisów amortyzacyjnych. Odwoływanie się przez skarżąca spółkę do zapisów zawartych w jej księgach podatkowych dla ustalenia, że wartość budowli została ujęta w wartości budynku użytkowego jest o tyle niecelowe, że organ podatkowy właściwy w sprawie podatku od nieruchomości nie jest uprawniony do samodzielnego ustalenia czy też weryfikowania tej wartości (wyrok NSA za 13.4.2011 r., sygn. akt II FSK 2027/09, wyrok WSA w Gliwicach z 2.3.2011 r., sygn. akt I SA/Gl 102/11, wyrok WSA we Wrocławiu z 5.1.2011 r., sygn. akt III SA/Wr 709/10; dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro podatnik nie określił wartości początkowej budowli, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz w ust. 5 organ podatkowy prawidłowo powołał biegłego, który ustalił tę wartość. Zasadnie także organ obciążył Spółkę kosztami ustalenia wartości prze biegłego, skoro zaistniały przesłanki określone w art. 4 ust. 7 zd. 2 u.p.o.l. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Organy podatkowe dokonały bowiem prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów ustaw podatkowych, w szczególności wykładnia ta nie naruszała zasady spójności systemu prawnego. Jak bowiem wykazano strona skarżąca błędnie utożsamia przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości z pojęciem środka trwałego ustalonym dla potrzeb podatku dochodowego. Nie dostrzega także, że odesłanie zawarte w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. dotyczy ustalenia podstawy opodatkowania a nie przedmiotu opodatkowania. Niezasadne jest także zarzut naruszenia: art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że organy podatkowe obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, który został następnie poddany ocenie według zasady określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zarzut naruszenia art. 193 § 1 ordynacji podatkowej jest bezzasadny albowiem organy podatkowe w niniejszej sprawie nie odnosiły się i nie badały rzetelności i niewadliwości ksiąg podatkowych prowadzonych przez podatnika. W postępowaniu podatkowym, zgodnie z art. 3 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się przepisów tego kodeksu, z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. Zatem zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 KPA uznać należy za bezzasadny. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.