II SA/Ol 647/13

Dnia 1 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 roku sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Węgorzewie z dnia 27 marca 2013 r., Nr XXXVII/273/2013 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Ogonki-Południe dla terenów położonych w obrębach Ogonki, Kal i Stręgiel, gmina Węgorzewo 1) stwierdza nieważność uchwały Rady Miejskiej w Węgorzewie Nr XXXVII/273/2013 z dnia 27 marca 2013 r. w części dotyczącej: - § 6 ust. 2 pkt 1 od słów: "do uściślenia w projektach budowlanych"; - § 7 ust. 2 pkt 3; - § 7 ust. 3 pkt 4b; - § 7 ust. 3 pkt 4e; - § 7 ust. 5 pkt 1 od słów: "na warunkach technicznych określonych przez poszczególnych zarządców i dysponentów sieci"; - § 7 ust. 5 pkt 3; - § 7 ust. 5 pkt 4 od słów: "na działkach stanowiących własność osób trzecich, za ich zgodą, bez konieczności zmiany niniejszego planu"; - § 7 ust. 5 pkt 5; - § 7 ust. 5 pkt 6 od słów: "włączenie do istniejącej sieci na zasadach uzgodnionych z zarządcą sieci"; - § 7 ust. 5 pkt 9a od słów: "Szczegółowe dane dotyczące ilości i rodzaju urządzeń elektroenergetycznych niezbędnych do zasilania zostaną określone poszczególnym podmiotom w warunkach przyłączenia wydanych przez zarządcę sieci"; - § 7 ust. 5 pkt 9c od słów: "przebudowę należy realizować na warunkach i zasadach ustalonych przez zarządcę sieci"; - § 7 ust. 5 pkt 10a; - § 7 ust. 5 pkt 10b od słów: "przebudowę należy realizować na warunkach i zasadach ustalonych przez zarządcę sieci"; - § 7 ust. 5 pkt 10c od słów: "projekty zagospodarowania działek położonych w sąsiedztwie gazociągu należy uzgodnić z zarządcą sieci"; - § 7 ust. 5 pkt 11 od słów: "zgodnie z warunkami dysponenta sieci"; oraz od słów: "przebudowę należy realizować na warunkach i zasadach ustalonych przez zarządcę sieci"; - § 7 ust. 5 pkt 13 od słów: "nie dopuszcza się utylizacji i składowania odpadów w granicach własnych działek"; - § 7 ust. 6 pkt 3 od słów: "na warunkach określonych przez odpowiednich zarządców dróg"; - § 8 w zakresie Terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN.01, MN.16 pkt 9 od słów: "na warunkach ustalonych przez zarządcę sieci"; - § 8 w zakresie Terenów wód powierzchniowych W.11, W.12 pkt 2 od słów: "na zasadach uzgodnionych z zarządcą jeziora"; - § 8 w zakresie Terenów zieleni naturalnej-izolacyjnej ZN.01, ZN.03, ZN.06, ZN.10, ZN.13, ZN.15 pkt 4 od słów: "na zasadach uzgodnionych z zarządcą jeziora"; 2) w pozostałym zakresie oddala skargę; 3) stwierdza, że zaskarżona uchwała w części określonej w pkt 1) wyroku nie podlega wykonaniu. Rada Miejska w Węgorzewie podjęła w dniu 27 marca 2013 r. uchwałę Nr XXXVII/273/2013 w sprawie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Ogonki - Południe dla terenów położonych w obrębach Ogonki, Kal i Stręgiel, gmina Węgorzewo. Uchwałę tę podjęto na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 647, ze zm.) oraz ar. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm). W dniu 21 czerwca 2013 r. (data nadania przesyłki w UP) Wojewoda, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591, ze zm), złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały Nr XXXVII/273/2013 w sprawie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Ogonki - Południe dla terenów położonych w obrębach Ogonki, Kal i Stręgiel, gmina Węgorzewo oraz wstrzymanie wykonania uchwały. Wojewoda zarzucił, że uchwalony plan narusza art. 17 pkt 14 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 647, ze zm.) dalej zwanej: u.p.z.p., bowiem plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Zgodnie z powołanym art. 17 pkt 14 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta winien przedstawić radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w art. 17 pkt 11 tej ustawy. Podniósł, że w załączniku nr 2 do uchwały wskazano, iż do projektu planu w trakcie jego wyłożenia do publicznego wglądu, wpłynęła tylko jedna uwaga, którą rozstrzygnięto negatywnie, gdy tymczasem z przedstawionej organowi nadzoru dokumentacji planistycznej wynika, że takich uwag było znacznie więcej. Wojewoda zarzucił, że na liście uwag nie uwzględnionych zabrakło rozpatrzonych negatywnie uwag zgłoszonych przez J.P., A i A.P., M.S., W.B. oraz M.S., którego uwaga została uwzględniona tylko częściowo. Z dokumentacji planistycznej wynika, że projekt planu miejscowego był wykładany do publicznego wglądu trzykrotnie, przy czym po pierwszym wyłożeniu wniesionych zostało 12 uwag, spośród których 6 zostało rozpatrzonych negatywnie, a jedna uwaga została uwzględniona w części. W trakcie drugiego wyłożenia zgłoszono cztery uwagi, które były powtórzeniem uwag wniesionych wcześniej, spośród których trzy uwzględniono a jedna uwaga została rozpatrzona negatywnie. Po trzecim wyłożeniu została wniesiona jedna uwaga, którą Burmistrz rozpatrzył negatywnie i która została zamieszczona na liście przedstawionej radzie do rozstrzygnięcia. W przedstawionej liście pominiętych zostało 5 nieuwzględnionych wcześniej przez Burmistrza uwag. W ocenie Wojewody w załączniku nr 2 do uchwalonego planu miejscowego winna być zawarta informacja o sposobie rozpatrzenia wszystkich uwag do planu przedstawionych podczas wszystkich wyłożeń projektu planu. Pominięcie zgłoszonych przy pierwszym i drugim wyłożeniu negatywnie rozpatrzonych uwag stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu polegające na niedopełnieniu wymogów określonych w art. 17 pkt 14 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Nadto w ocenie Wojewody także inne zapisy uchwały naruszają obowiązujące prawo tj. - § 6 ust. 2 pkt 1 poprzez przekroczenie władztwa planistycznego przez gminę, - § 7 ust. 2 pkt 3 w zakresie powtórzenia i modyfikację zapisów aktów wyższego rzędu, - § 7 ust. 3 pkt 4b, § 7 ust. 3 pkt 4e, § 7 ust. 5 pkt 1, § 7 ust. 5 pkt 3, § 7 ust. 5 pkt 4, § 7 ust. 5 pkt 5, § 7 ust. 5 pkt 6, § 7 ust. 5 pkt 9a, § 7 ust. 5 pkt 9c, § 7 ust. 5 pkt 10a, § 7 ust. 5 pkt 10b, § 7 ust. 5 pkt 10c, § 7 ust. 5 pkt 11, § 7 ust. 5 pkt 13, § 7 ust. 6 pkt 3 oraz § 8 Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN.01, MN.16 pkt 9 w zakresie dopuszczenia realizacji określonych inwestycja na zasadach uzgodnionych z zarządcą sieci, § 8 Tereny wód powierzchniowych W.11, W.12 pkt 2 i § 8 Tereny zieleni naturalnej - izolacyjnej ZN.01, ZN.03, ZN.06, ZN.10, ZN.13, ZN.15 pkt 4 w zakresie dopuszczenia realizacji określonych inwestycji na zasadach uzgodnionych z zarządcą jeziora. W ocenie organu nadzoru zapisy § 7 ust. 3 pkt 3, 4b i 4e stanowią powtórzenie regulacji zawartych w ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568, ze zm) oraz ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145). Podkreślono, że stosownie do zapisu § 137 załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908) w uchwale nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Zapis ten stanowi zasadę, że w uchwale nie powtarza się tego co zostało już unormowane przez ustawodawcę. Niedopuszczalne jest powtarzanie czy modyfikacja takich zapisów, gdyż powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji ustawodawcy (por. wyrok NSA z dn. 14 października 1999 r. sygn. II SA/Wr 1179/98, wyrok WSA we Wrocławiu z dn. 21 września 2011 r. sygn. II SA/Wr 479/11, wyrok WSA w Gliwicach z dn. 21 marca 2009 r. sygn. II SA/Gl 522/09). Powyższe zastrzeżenia dotyczą także wskazanych wyżej zapisów uchwały z uwagi na treść innych ustaw tj. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260), ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 166, poz. 675, ze zm.) . Wskazano, że plan miejscowy będąc aktem prawa miejscowego powinien zawierać normy określające konkretne przeznaczenie każdego terenu objętego planem bez podawania warunków, a także bez uzależniania tego przeznaczenia lub jego realizacji od jakichkolwiek przyszłych zdarzeń. Tego rodzaju warunki lub zastrzeżenia mogą znajdować się wyłącznie w przepisach odrębnych, które wyłącznie z woli ustawodawcy kształtują zagospodarowanie terenu łącznie z planami miejscowymi. Plan miejscowy nie może także regulować kwestii prawnych w zakresie stosunków cywilnoprawnych między stronami procesu inwestycyjnego np. pomiędzy gestorem sieci a inwestorem. Ustalenia planu mogą być ujmowane w formie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenu, nie jest aktem w którym zamieszcza się informacje, czy inne sugestie albo zalecenia. Zamieszczenie regulacji informacyjnych stanowi naruszenie zasad sporządzenia planu skutkujące stwierdzeniem jego nieważności (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2012 r. sygn. II OSK 2096/10). W odpowiedzi na skargę Gmina Węgorzewo reprezentowana przez Burmistrza wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na brak legitymacji procesowej biernej lub o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyjaśniono, że jako stronę Wojewoda wskazał Gminę Węgorzewo tymczasem z treści art. 58 § 1 pkt 5, art. 32 oraz art. 25 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że w sprawie, w której przedmiotem skargi jest uchwała rady gminy stroną postępowania jest ta rada, a nie gmina, której rada jest organem. Niezależnie od powyższego stwierdzono, że zarzuty Wojewody są bezzasadne. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów dotyczącego braku przedłożenia pełnej listy nieuwzględnionych uwag zakwestionowano logikę skarżącego, gdyż przez ten organ poddany został analizie tylko i wyłącznie załącznik nr 2 do uchwały pominięto natomiast okoliczność, że w toku kolejnych wyłożeń pierwotnie zgłoszone uwagi były uwzględniane w całości lub w części. Tym samym zniknął przedmiot sporu, a strony wyraziły "milczącą" zgodę nie składając już uwag w trakcie trzeciego wyłożenia projektu planu. Rada decydując o uchwaleniu planu nie musiała już rozstrzygać uwag z pierwszego wyłożenia, które i tak ostatecznie w trakcie dalszej procedury planistycznej zostały uwzględnione w ostatecznej wersji przedstawionej do uchwalenia. Wyjaśniono, że uwagi zgłoszone w trakcie pierwszego wyłożenia w zasadzie dotyczyły tego samego problemu polegającego na zmianie przeznaczenia nieruchomości z funkcji mieszkaniowej na zabudowę zagrodową. Pierwotnie Burmistrz postanowił nie uwzględniać tych uwag mając na względzie stan faktyczny wskazanych nieruchomości, które nie spełniają warunków zabudowy zagrodowej, jednak po konsultacji z autorami projektu i dokonanymi uzgodnieniami wprowadzone zostały poprawki wynikające ze zgłoszonych uwag o nr 2, 4, 7 i 9. Dla tych terenów oznaczonych symbolem MN zmienione zostało przeznaczenie na zabudowę zagrodową i na tę okoliczność została przygotowana notatka ze spotkania autorów uwag z Burmistrzem. Odnośnie uwagi oznaczonej nr 6 wyjaśniono, że zagospodarowanie wskazanej nieruchomości zgodnie z żądaniem przedstawionym w uwadze byłoby niezgodne z zapisem dot. obszaru chronionego krajobrazu, co podkreślone zostało w stanowisku Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: RDOŚ). Wprowadzenie tej uwagi do projektu planu oznaczałoby konieczność ponowienia uzgodnienia z RDOŚ i jego odmowę uzgodnienia przedstawionego projektu planu w tym zakresie. Burmistrz wskazał, że odnośnie nieuwzględnionych uwag o nr 5 i 12 z pierwszego wyłożenia to zostały one powtórzone w trakcie drugiego wyłożenia projektu i ponownie uwaga nr 12 nie została uwzględniona. Zostały przeprowadzone jednak rozmowy ze składającym tę uwagę, w wyniku której do projektu planu wprowadzono zapisy satysfakcjonujące składającego, co potwierdza załączona notatka. Przygotowano zatem projekt planu, w którym praktycznie wszystkie uwagi dotyczące zmiany przeznaczenia nieruchomości z funkcji MN na zabudowę zagrodową zostały uwzględnione. W ocenie Burmistrza przedkładanie do oceny Radzie uwag zgłoszonych na wcześniejszych etapach prac planistycznych, które później zostały uwzględnione jest nielogiczne i bezprzedmiotowe. Odnośnie kolejnych zarzutów Wojewody dot. naruszenia przepisów odrębnych poprzez zapisy wskazanych paragrafów planu wyjaśniono, że są one wynikiem złożonych przez organy uzgadniające i opiniujące tj. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej, zarządców sieci infrastruktury technicznej, wniosków do planu oraz przeprowadzonych uzgodnień i opinii. Zawarcie w planie powtórzeń regulacji ustawowych nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Wskazano, że procedura uchwalania planu trwała od 2007 r. a ostatnie uzgodnienia zakończono w czerwcu 2012 r. Uchwalano zapisy planu w okresie, gdy stanowisko organu nadzoru było zdecydowanie odmienne od obecnie prezentowanego, przy czym pierwsze rozstrzygnięcie dotyczące podobnych zapisów i kwestionujące je pojawiło się na początku 2013 r. zaś sformułowane ustalenia planu były w 2012 r. i nie mógł on ulec modyfikacjom aby nie było konieczności ich ponawiania. Zatem powoływanie się przez Wojewodę na wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2012 r. ma miejsce bez oceny szerszego kontekstu oraz specyfiki procedury opracowywania planu miejscowego. W ocenie Burmistrza ewentualne uchybienia należy kwalifikować jako nieistotne, które nie skutkują koniecznością nieważności uchwały. Na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. pełnomocnik Gminy wyjaśnił, że nieruchomość p. B. o nr [...] przed uchwaleniem planu miejscowego uzyskała prawomocną decyzję o warunkach zabudowy jednorodzinnej, w związku z czym w celu zachowania zgodności zapisów planu miejscowego z tą decyzją na planie miejscowym teren ten zaznaczony został pod zabudowę zgodnie z zapisami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy. Odnośnie zaś uwagi zgłoszonej przez J.P., to w toku indywidualnych konsultacji z tym wnioskodawcą ustalono możliwość zabudowy działki nr [...], natomiast działka nr [...] stanowi teren zieleni izolacyjnej i położona jest przy jeziorze, zaś działka nr [...] nie nadaje się pod zabudowę, gdyż jest to zarośnięte jezioro na powierzchni którego utrzymuje się woda oraz torf. Wyjaśniono, że z pierwszego wyłożenia nie została uwzględniona jedynie uwaga p. S., który zaproponował aby jego teren został zabudowany domkami dla rybaków, przy czym chodzi o teren chroniony, na zabudowę którego w żadnych wypadku nie zgadzał się RDOŚ, zatem uwaga ta nie mogła być w ogóle uwzględniona. Pełnomocnik Wojewody poparł wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty Wojewody skutkują stwierdzeniem nieważności skarżonej uchwały w całości. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1 ). Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została wyartykułowana również w art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz.U. poz. 270, ze zm) zwanej dalej: ustawą ppsa. Z zasady legalności wynika konsekwencja, iż sądy administracyjne oceniają, czy wydany akt jest zgodny z prawem obowiązującym w dacie jego wydania (vide: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1999r., sygn. akt II SA 4731/97, niepublikowany). Wskazać należy również na zapis art. 134 § 1 ustawy ppsa., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy ppsa. Zgodnie zaś z art. 147 § 1 ustawy ppsa., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W rzeczonej sprawie ze względu na przedmiot zaskarżenia, którym jest uchwała dotycząca uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd musiał uwzględnić regulację szczególną wynikającą z zapisu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, ze zm) dalej: u.p.z.p., zgodnie z którym nieważność aktu powoduje również naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego lub istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Przywołana regulacja ustanawia dwie przesłanki zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; materialnoprawną, która oznacza uwzględnienie zasad sporządzania planu oraz formalnoprawną - zachowanie procedury sporządzania planu oraz właściwości organów w tym zakresie (wyrok NSA z dnia 11 września 2008 r. sygn. II OSK 215/08, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl). Nie budzi wątpliwości, że materialnoprawna przesłanka (naruszenie zasad) skutkuje dalej idącymi konsekwencjami niż naruszenie przesłanek formalnoprawnych, gdyż podstawę do unieważnienia uchwały daje w tym przypadku każde naruszenie prawa, zaś w odniesieniu do trybu postepowania tylko istotne jego naruszenie. W tym miejscu należy wskazać, że zasady sporządzania planu w ujęciu doktrynalnym interpretowane są jako wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawniony podmiot. Dotykają one problematyki związanej ze sporządzaniem planu, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki – art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p.), zawartych w nim ustaleń - przedmiotu planu (art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p.), a także standardów dokumentacji planistycznej tj. materiałów planistycznych, skali opracowania kartograficznego, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych - rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu zagospodarowania przestrzennego; zob. też: Z. Niewiadomski [red.]: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, Warszawa C.H. Beck 2011, s. 267-268). Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia studium lub planu a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy natomiast wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego a więc zawartością aktu planistycznego - część tekstowa, graficzna i załączniki, zawartych w nich ustaleń a także standardów dokumentacji planistycznej. Niezachowanie procedury sporządzania planu miejscowego może prowadzić do określonych ustawą sankcji. Stosownie do treści art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W tym miejscu należy podkreślić, że nie każde naruszenie trybu postępowania powoduje nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale tylko takie które ma charakter istotny. Interpretując przesłankę istotności naruszenia trybu sporządzania planu, w doktrynie zauważa się, że dla jej ustalenia decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Przez istotne naruszenie należy bowiem rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga zatem odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniając przede wszystkim, że celem omawianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania (Z. Niewiadomski [red.]: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, Warszawa C.H. Beck 2011, s. 264-265). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że nie zasługuje w całości na uwzględnienie zarzut Wojewody, iż podejmując uchwałę dotyczącą planu miejscowego rada gminy nie rozstrzygnęła o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu, bowiem w załączniku nr 2 do skarżonej uchwały zawarto jedynie jedną uwagę, która została rozpatrzona negatywnie, podczas gdy faktycznie uwag tych w toku trzykrotnego wykładania projektu planu zgłoszono znacznie więcej, co w ocenie organu nadzorczego stanowi istotne naruszenie trybu postepowania i winno skutkować uchyleniem skarżonej uchwały Rady Miejskiej w Węgorzewie z dnia 27 marca 2013 r. Nr XXXVII/273/2013 w sprawie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Ogonki - Południe dla terenów położonych w obrębach Ogonki, Kal i Stręgiel, gmina Węgorzewo w całości, stosownie do art. 147 § 1 ustawy ppsa. Przeprowadzona w tym zakresie kontrola skarżonej uchwały wykazała, że wprawdzie postępowanie Burmistrza dotyczące przedłożenie radzie gminy tylko jednej negatywnie rozpatrzonej uwagi było nieprawidłowe i stanowiło naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego lecz waga tego naruszenia nie miała charakteru istotnego naruszenia, wobec czego nie skutkuje to naruszenie koniecznością stwierdzenia nieważności uchwały z tego powodu. Jak podniesiono wcześniej uchwalenie planu miejscowego stanowi cykl sekwencji, jakie podejmuje organ wójt, burmistrz albo prezydent miasta, które zostały skonkretyzowane w art. 17 u.p.z.p. Zgodnie z pkt. 11 tego przepisu organ ten wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu; pkt. 12 rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania; pkt 13 wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia; pkt 14 przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11. Stosownie zaś do art. 20 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Brzmienie tego przepisu jest w niniejszej sprawie obowiązujące sprzed zmiany, wobec treści art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 130, poz. 871), zgodnie z którym do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro w tej sprawie przystąpiono do sporządzania planu miejscowego uchwałą z dnia 26 września 2007 r nr XV/107/2007 i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 21 października 2010 r., to należało stosować art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej powołaną ustawą zmieniającą. Z przywołanych regulacji dot. przedstawiania radzie projektu panu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag wynika niezbicie, ze radzie należy przedłożyć tylko uwagi nieuwzględnione, przy czym brak wskazania w jakiej formie rada nad przedstawionymi uwagami, które nie zostały uwzględnione będzie rozstrzygała, jak również brak jest wyjaśnienia czy radzie mają być przedstawione tylko uwagi zgłoszone po ostatnim wyłożeniu projektu planu miejscowego, jeśli w toku procedury planistycznej projekt planu był wykładany kilka razy i po każdym wyłożeniu były zgłaszane uwagi, czy też wszystkie nieuwzględnione uwagi podczas kolejnych wyłożeń projektu planu miejscowego. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę z treści art. 20 ust. 1 w związku z art. 17 pkt 13 i pkt 14 u.p.z.p., jak również obowiązku zagwarantowania praw podmiotowych jednostki, które mogłyby zostać naruszone w wyniku przyjęcia, że tylko nieuwzględnione uwagi zgłoszone podczas ostatniego wyłożenia projektu planu winny zostać przedstawione radzie wynika, że wójt, burmistrz albo prezydenta miasta winien przedstawić radzie listę nieuwzględnionych uwag, które zostały zgłoszone podczas wszystkich wyłożeń projektu planu, bowiem rada jako uprawniony organ do uchwalenia planu jest właściwa do ostatecznego rozstrzygnięcia co do zgłoszonych uwag. I tak w niniejszej sprawie po pierwszym wyłożeniu projektu planu, które miało miejsce w dniach od 9 lipca do 1 sierpnia 2012 r. zostało zgłoszonych 12 uwag, z czego Burmistrz nie uwzględnił uwagi zgłoszonej przez: H.S., W.B., K.i H.B., M.S., A i A.P., J.P. oraz M.S., przy czym w odniesieniu do tego wnioskodawcy, który zgłosił dwie uwagi jedna z nich została uwzględniona i dotyczyła zmiany przebiegu linii zabudowy rozgraniczającej tereny MN z terenami ZP po linii konturu użytku glebowego B-RVI i R-VI, natomiast nie uwzględniono uwagi dot. zmiany przeznaczenia działek o nr [...] w obrębie Ogonki (wcześniej oznaczonych jako [...]) z terenów zabudowy mieszkaniowej i terenów zieleni urządzonej na tereny zabudowy zagrodowej - siedliskowej. W tym zakresie wydane ostały przez Burmistrza zarządzenia z dnia 5 września 20012 r. o nr od [...] do [...]. Nadto jak wynika z notatki służbowej sporządzonej w dniu 20 września 2012 r. ze spotkania R.S., składającego wniosek w imieniu M.S. oraz A.P. z Burmistrzem oraz zespołem projektantów przygotowujących plan miejscowy ustalono, że wniosek p. P. dotyczący zmiany przeznaczenia działek nr [...] w obrębie Ogonki z zabudowy mieszkaniowej na zabudowę zagrodową rozpatrzono pozytywnie, jak również wniosek p. S. dotyczący zmiany przeznaczenia działek o nr [...] w obrębie Ogonki - z terenów zabudowy mieszkaniowej i terenów zieleni urządzonej na tereny zabudowy zagrodowej-siedliskowej uwzględniono pozytywnie pod warunkiem, wprowadzenia zapisów o zakazie lokalizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz zachowania wskaźników i parametrów jak dla zapisów oznaczonych symbolem MN. Następnie po wprowadzeniu do projektu planu zmian wynikających ze zgłoszonych i uwzględnionych uwag nastąpiło drugie wyłożenie projektu planu w okresie od 21 września do 12 października 2012 r. po którym zgłoszone zostały cztery uwagi: przez Ł.P., która została uwzględniona już po pierwszym wyłożeniu projektu planu, czego wnoszący nie zauważył i w wyniku czego następnie prosił o wycofanie ponownie złożonej uwagi, a także swoje uwagi powtórzyli: J.P., K. i H.B. oraz H.S. Po ich rozpatrzeniu Burmistrz postanowił zarządzeniami z dnia 16 listopada 2012 r. o uwzględnieniu uwag zgłoszonych przez Ł.P., K. i H.B. oraz H.S., zaś nie uwzględnił uwagi ponowionej przez J.P. Po kolejnym dokonaniu zmian w projekcie planu miejscowego, które to zmiany wymagały ponowienia uzgodnienia z Regionalnych Dyrektorem Ochrony Środowiska z dnia 12 grudnia 2012 r. nastąpiło trzecie wyłożenie projektu planu miejscowego w okresie od 28 grudnia 2011 r. do 21 stycznia 2013 r., po którym żadna z wcześniej składających uwagi osób takiej uwagi już nie wniosła, a jedynie została złożona uwaga przez J.K., którą Burmistrz rozpoznał negatywnie i jako nieuwzględnioną przedstawił radzie gminy wraz z przygotowanym ostatecznych projektem planu miejscowego. Z nadesłanych akt sprawy oraz dokumentacji planistycznej wynika, że jedynie trzy uwagi nieuwzględnione po pierwszym wyłożeniu nie zostały przedstawione radzie, gdyż po drugim wyłożeniu została nieuwzględniona jedynie uwaga już wcześniej złożona przez J.P. Nie budzi wątpliwości Sądu, że te uwagi – W.B., M.S. oraz J.P. winny być przedstawione radzie, co wynika wprost z zapisu art. 17 pkt 14 u.p.z.p. i brak ich przedstawienia stanowi naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego lecz naruszenie to nie ma charakteru istotnego naruszenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Jak podkreślono wyżej w każdym przypadku naruszenia trybu sporządzania planu należy dokonać indywidualnej oceny, czy przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które by zapadły gdyby nie doszło do takiego naruszenia trybu sporządzenia planu. Jeśli bowiem przyjęte rozwiązania planistyczne są inne niż te, które by zapadły gdyby nie doszło do naruszenia trybu sporządzenia planu, to takie naruszenie miałoby charakter istotnego naruszenia. W ocenie Sądu, bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy nieuwzględniona uwaga M.S. zostałaby przedstawiona radzie czy też nie, gdyż w każdym przypadku brak było możliwości jej uwzględnienia, ponieważ proponowane przez stronę rozwiązanie naruszało zasady ochrony przyrody wynikające z uzgodnienia dokonanego przez RDOŚ. Strona proponowała aby na jej działce o nr [...] oznaczonej symbolem ZN13 - teren zieleni izolacyjnej dopuścić zabudowę 5-8 domków dla rybaków. Przyjęcie takiego rozwiązania jest jednak niemożliwe z uwagi na fakt, ze w centralnej części tej działki znajduje się zbiornik wodny, zaś zgodnie z zapisami rozporządzenia Wojewody Warmińsko - Mazurskiego w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Wielkich Jezior Mazurskich, obejmującego teren tej działki, stosownie do jego § 14 ust. 1 pkt 8 wprowadzony jest zakaz lokalizowania obiektów budowalnych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior lub innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnego gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Także w odniesieniu do uwagi zgłoszonej przez W.B. fakt nieprzedstawienia jego nieuwzględnionej uwagi radzie gminy nie miał znaczenia dla kształtu przyjętych rozwiązań planistycznych, gdyż brak było możliwości uwzględnienia zgłoszonej uwagi dotyczącej działki nr [...] obręb Ogonki. Strona proponowała aby w granicach tej działki dokonano zmiany przeznaczenia terenu z zabudowy mieszkalno-usługowej na teren pod zabudowę siedliskową. Z uzasadnienia zarządzenia Burmistrza Nr 156/2012 z 5 września 2012 r., którym orzeczono o nieuwzględnieniu uwagi wynika, że teren działki w poprzednio obowiązującym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy Węgorzewo, który utracił ważność w 2003 r. był przeznaczony pod zieleń - parki i zieleńce, oznaczony symbolem ZP. Jednak wobec uzyskania przez stronę dla tej nieruchomości decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, co potwierdzono na rozprawie przed tut. Sądem, chcąc zachować zgodność przeznaczenia tego terenu z ustaleniami wynikającymi z wydanej decyzji teren ten przeznaczono na cele zabudowy mieszkaniowej MN.16. Brak było natomiast jakichkolwiek wskazań do uznania terenu za przeznaczony pod zabudowę siedliskową. Odnośnie zaś ostatniej z uwag, zgłoszonej przez J.P. dotyczącej działek o nr [...] w obrębie Ogonki, której jako nieuwzględnionej nie przedstawiono radzie, to również w tym przypadku nie doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu miejscowego, bowiem naruszenie to nie miało wpływu na ostateczny kształt projektu planu miejscowego. Strona oczekiwała aby cały jej teren został przeznaczony pod zabudowę zagrodową mimo, że jak wynika z uzasadnienia zawartego w zarządzeniu Burmistrza z 5 września 2012 r. Nr 164/2012 oraz co potwierdzono na rozprawie przed Sądem, ustalono w toku indywidualnych konsultacji ze stroną, że jedynie działka nr [...] nadaje się pod zabudowę mieszkaniową - oznaczoną symbolem MN.03, natomiast w odniesieniu do działki nr [...] taki zapis jest niemożliwy z uwagi na zasady ochrony przyrody wynikające z § 14 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody Warmińsko - Mazurskiego w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Wielkich Jezior Mazurskich, obejmującego teren tej działki, zgodnie z którym wprowadzony jest zakaz lokalizowania obiektów budowalnych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior lub innych zbiorników wodnych, a działka ta w całości położona jest w 100 m pasie ochrony zbiornika wodnego. Natomiast działka o nr [...] nie nadaje się pod żadną zabudowę, gdyż jest to zarośnięte jezioro na powierzchni którego utrzymuje się woda i torf. Reasumując sam fakt nieprzedłożenia wskazanych nieuwzględnionych uwag radzie gminy, do czego obligował Burmistrza art. 17 pkt 14 u.p.z.p. nie stanowi istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego i nie skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności skarżonej uchwały w całości, o co wnioskował Wojewoda. Usprawiedliwiony jest natomiast kolejny zarzut Wojewody, co do konieczności stwierdzenia nieważności enumeratywnie wymienionych w skardze zapisów planu miejscowego z uwagi na powtarzanie regulacji ustawowych, czy też ich modyfikację, jak również uzależnianie określonych działań od uzgodnień z innymi podmiotami, czy osobami trzecimi. Wskazać należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego - art. 14 ust. 8 u.p.z.p. uchwalanym przez organ stanowiący gminy tj. radę gminy. Przyznana radzie gminy kompetencja w zakresie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz samodzielność kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy nie oznacza zupełnej swobody. Ustawodawca formułując określoną delegację do wydania aktu wykonawczego przekazuje upoważnienie do uregulowania wyłącznie kwestii nie objętych dotąd żadną normą o charakterze powszechnie obowiązującym w celu uksztaltowania stanu prawnego uwzględniającego m.in. specyfikę, możliwości i potrzeby terenu, do którego właściwy akt wykonawczy jest skierowany. Akty te nie mogą zatem wykraczać poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych, a także powtarzać kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. Muszą zawierać sformułowania jasne, wyczerpujące, uniemożliwiające stosowanie niedopuszczalnego, sprzecznego z prawem luzu interpretacyjnego. Tylko w ustawie dozwolone jest ustalenie obowiązków i praw obywateli oraz określenie wyjątków od władczej ingerencji w konstytucyjnie gwarantowane prawa i wolności obywateli. Również tylko w ustawie dopuszczalne jest określenie kompetencji organów administracji publicznej. Zakres upoważnienia winien być zawsze ustalany przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawnego, działania w granicach i na podstawie prawa oraz innych przepisów regulujących daną dziedzinę - art. 7 Konstytucji RP. Normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zakazane jest dokonywanie wykładni oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii ( por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2005 r. sygn.. IV SA/Wr 807/04, dostępny CBOSA). Zakres kompetencji organu nadzoru konserwatorskiego, formy współdziałania tego organu z organami administracji architektoniczno - budowlanej i nadzoru budowalnego, obowiązki podmiotów zamierzających dokonać określone czynności w stosunku do zabytków zostały już kompleksowo uregulowane przez ustawodawcę, przede wszystkim w ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o chronię zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568, ze zm) w art. 32 i 36 ust. 1 dotyczącym uzgodnień z wojewódzkim konserwatorem zabytków oraz w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r . Prawo budowlane - art. 2 ust. 2 pkt 3, art. 39. Dlatego też skoro kwestie związane ze współdziałaniem organów w administracyjnym procesie budowalnym zostały już kompleksowo uregulowane we wskazanych wyżej aktach ustawowych, to określenie tejże materii w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub ich modyfikacja jest niedopuszczalne, gdyż trzeba liczyć się z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może doprowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy. Skoro zapis § 7 ust. 3 pkt 4b i pkt 4 e planu stanowi takie właśnie powtórzenie regulacji ustawowej, która może prowadzić do zmiany intencji prawodawcy i z tego powodu pozostają sprzeczne z art. 15 ust. 2 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. , gdyż wykraczają poza uprawnienia określone w przytoczonych przepisach. Za niezgodny z przepisami prawa należało uznać także zapis § 6 ust. 2 pkt 1 od słów "do uściślenia w projektach budowalnych", gdyż jak wskazano wyżej zamieszczenie w treści planu norm otwartych jest niedopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego i powoduje, że zamieszczone w planie normy prawa materialnego stają się w ten sposób niedookreślone. Także zapis § 7 ust. 2 pkt 3 planu stanowi naruszenie zasad, bowiem regulacja tam zawarta stanowi powtórzenie regulacji wynikającej z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 201 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r. poz. 145). Sąd podzielił również stanowisko Wojewody, co do konieczności stwierdzenia nieważności: § 7 ust. 5 pkt 1 od słów "na warunkach technicznych określonych przez poszczególnych zarządców i dysponentów sieci", § 7 ust. 5 pkt 3, § 7 ust. 5 pkt 4 od słów "na działkach stanowiących własność osób trzecich, za ich zgodą, bez konieczności zmiany niniejszego planu", § 7 ust. 5 pkt 5, § 7 ust. 5 pkt 6 od słów "włączenie do istniejącej sieci na zasadach uzgodnionych z zarządcą sieci", § 7 ust. 5 pkt 9a od słów "szczegółowe dane dotyczące ilości i rodzaju urządzeń elektroenergetycznych niezbędnych do zasilania zostaną określone poszczególnym podmiotom w warunkach przyłączenia wydanych przez zarządcę sieci", § 7 ust. 5 pkt 9c od słów "przebudowę należy realizować na warunkach i zasadach ustalonych przez zarządcę sieci", § 7 ust. 5 pkt 10a, § 7 ust. 5 pkt 10b od słów "przebudowę należy realizować na warunkach i zasadach ustalonych przez zarządcę sieci", § 7 ust. 5 pkt 10c "projekty zagospodarowania działek położonych w sąsiedztwie gazociągu należy uzgodnić z zarządcą sieci", § 7 ust. 5 pkt 11 od słów "zgodnie z warunkami dysponenta sieci" oraz od słów "przebudowę należy realizować na warunkach i zasadach ustalonych przez zarządcę sieci", § 7 ust. 5 pkt 13 od słów "nie dopuszcza się utylizacji i składowania odpadów w granicach własnych działek", § 7 ust. 6 pkt 3 od słów "na warunkach określonych przez odpowiednich zarządców dróg", § 8 w zakresie Terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN.01, MN.16 pkt 9 od słów "na warunkach ustalonych przez zarządcę sieci", § 8 w zakresie Terenów wód powierzchniowych W.11, W.12 pkt 2 od słów "na zasadach uzgodnionych z zarządcą jeziora", § 8 w zakresie Terenów zieleni naturalnej - izolacyjnej ZN.01, ZN.03, ZN.06, ZN.10, ZN.13, ZN.15 pkt 4 od słów "na zasadach uzgodnionych z zarządcą jeziora" zaskarżonej uchwały. W przytoczonych regulacjach Rada Miejska w Węgorzewie określając wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznej, zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej, zasady obsługi komunikacyjnej oraz przepisów szczegółowych dla terenów o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach oraz przepisów zagospodarowania w granicach linii rozgraniczających uzależniła możliwość dokonania określonych czynności przewidzianych w ustaleniach planu od uzyskania zgody udzielonej przez podmioty takie jak: zarządca drogi, zarządca sieci, zarządca jeziora, dysponent sieci, zarządca terenu czy właściciel nieruchomości. W ocenie Sądu uzależnienie możliwości dokonania określonych czynności od uzyskania zgody oraz warunków wskazanych przez powyższe podmioty wprowadza w istocie możliwość odstąpienia od przyjętych przez lokalnego prawodawcę zasad kształtowania przestrzeni publicznej, zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej, zasad obsługi komunikacyjnej oraz ustaleń dla poszczególnych terenów objętych planem z pominięciem właściwej procedury podejmowania uchwał w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Tym samym aprobata powyższych ustaleń mogłaby prowadzić do sytuacji, w której postanowienia planu miejscowego mogą zostać zmienione w oparciu o bliżej niesprecyzowane działania podmiotów nieuprawnionych do sprawowania władztwa planistycznego w gminie. Regulacje takie naruszają bez wątpienia ustawowo przyznane radzie gminy uprawnienie do samodzielnego decydowania o sposobie zagospodarowania terenu, w ramach, którego ustala ona przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu położonego na terenie danej gminy. To wyłącznie rada jest uprawniona do ustalenia przeznaczenia terenów oraz określenia sposobów ich zagospodarowania oraz zabudowy i tegoż prawa nie może scedować na inny podmiot. Zgodnie z art. 3 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych panów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Dlatego też nie jest dopuszczalne przekazywanie uprawnień w zakresie posiadanej samodzielności i aprobowanie sytuacji, gdzie ostateczny kształt postanowień planu będzie uzależniony od adresatów tych norm prawnych zapisanych w planie, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdzając, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Węgorzewie z dnia 27 marca 2013 r. Nr XXXVII/273/2013 została podjęta z naruszeniem zasad jej sporządzania i na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o stwierdzeniu nieważności enumeratywnie wskazanych zapisów uchwały wyszczególnionych w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności uchwały w zakwestionowanym zakresie podjął w oparciu o art. 152 wyżej powołanej ustawy. W pozostałym zakresie oddalono skargę, skoro jak wskazano wyżej brak było podstaw do stwierdzenia nieważności skarżonej uchwały w całości, o co wnioskował Wojewoda.