II OSK 1570/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 880/13 w sprawie ze skargi J.B. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 880/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J.B. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku oraz przyznał i nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adw. P.B. wynagrodzenie w kwocie 240 zł, powiększone o należny podatek VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego wyposażonego w wewnętrzną instalację wod-kan., c.o., elektryczną, gazową wraz z przyłączami oraz zbiornikiem na gaz płynny, bezodpływowym zbiornikiem na ścieki na okres czasowy do realizacji kanalizacji miejskiej i wjazdem zlokalizowanym w L. przy ul. [...]. W dniu 27 lutego 2013 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek J.B. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 K.p.a., odmówił J.B. wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] sierpnia 2006 r. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, iż wnioskodawca działa w charakterze osoby trzeciej występującej ze skargą powszechną, w myśl art. 235 K.p.a. Z analizy treści złożonych pism wynika bowiem, że żądanie wznowienia postępowania pochodzi od podmiotu, któremu w jego subiektywnym przekonaniu przysługuje przymiot strony. Okoliczności faktyczne podnoszone przez wnioskodawcę odpowiadają podstawie wznowienia opisanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., niemniej jednak wnioskodawca expressis verbis nie przywołuje tej podstawy. Wskazuje na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., aczkolwiek nie wskazuje jakie nowe okoliczności faktyczne lub dowody o istotnym znaczeniu dla sprawy, istniejące w dacie wydania decyzji i nieznane organowi orzekającemu wyszły na jaw po jej wydaniu. Natomiast okoliczności takie jak uniemożliwienie realizacji wjazdu z przepustem i rowu przydrożnego nie odpowiadają przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, iż stosownie do art. 147 K.p.a., z podaniem o wznowienie postępowania może wystąpić strona, to jest osoba, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 K.p.a. Jak wynika zaś z art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. I co ważne przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 K.p.a. Dodatkowo organ podkreślił, iż wbrew twierdzeniu wnioskodawcy nie zachował on terminu jednego miesiąca do wystąpienia o wznowienie, gdyż chociażby w piśmie z dnia 9 lutego 2011 r. organ poinformował wnioskodawcę, że obiekty budowlane przy ul. [...] zostały odebrane przez organ, a inwestor uzyskał pozwolenie na ich użytkowanie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J.B. Na skutek tego zażalenia postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 148 § 1 i § 2, art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 267), dalej w skrócie jako "K.p.a.", Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił argumenty wywiedzione przez organ stopnia powiatowego i podtrzymał stanowisko, że J.B. nie przysługuje przymiot strony postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Organ odwoławczy podzielił także ustalenie poczynione w pierwszej instancji, iż wnioskodawca nie zachował terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J.B. zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, które miały istotny wpływ na wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie oraz bezprawne wskazywanie na fakt niezachowania terminu do wystąpienia o wznowienie i odmówienie przymiotu strony. W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie z dnia 6 lutego 2014 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego podtrzymał twierdzenia i wnioski skargi oraz wniósł o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji. Dodatkowo zarzucił naruszenie: art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 K.p.a. oraz art. 148 § 2 K.p.a. i art. 64 § 2 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd przypomniał, że zaskarżone akty administracyjne wydane zostały w następstwie wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] sierpnia 2006 r., którą udzielono Z.S. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego wyposażonego w wewnętrzną instalację wod-kan., c.o., elektryczną, gazową wraz z przyłączami oraz zbiornikiem na gaz płynny, bezodpływowym zbiornikiem na ścieki na okres czasowy do realizacji kanalizacji miejskiej i wjazdem zlokalizowanym w L. przy ul. [...]. Dalej Sąd zgodził się ze skarżącym, iż nie można wykluczyć a priori, że był on uprawniony do wystąpienia o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2006 r. Sąd zwrócił uwagę, że jest to postępowanie nadzwyczajne, a przymiot strony w takim postępowaniu przysługuje podmiotom wymienionym w art. 28 K.p.a., tj. każdemu, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zaś przepis art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane dotyczy tylko postępowania zwykłego. Powyższe, w ocenie Sądu, nie mogło doprowadzić do uwzględnienia skargi, gdyż okolicznością niebudzącą wątpliwości jest ustalenie organu, znajdujące odzwierciedlenie w materiale dowodowym, iż skarżący nie zachował terminu określonego wyraźnie w art. 148 K.p.a. do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Zdaniem Sądu, po pierwsze: wbrew wywodom pełnomocnika strony zawartym w piśmie z dnia 6 lutego 2014 r., strona skarżąca od pierwszego wniosku, który wpłynął do organu w dniu 23 lipca 2012 r. poprzez kolejne wnioski i pisma wyjaśniające stała na stanowisku, iż wnosi o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. We wniosku, który zainicjował kontrolowane postępowanie wyraźnie skarżący oświadczył, iż wnosi o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w związku z okolicznościami faktycznymi, które zaistniały w dacie zezwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego. Wobec jednoznacznego stanowiska skarżącego, bez wpływu na wynik sprawy pozostaje tym samym argumentacja pełnomocnika strony oparta na wywodzie, iż skarżący wnosił w istocie o wznowienie postępowania stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Po wtóre Sąd wyjaśnił, iż kontrolowane przez sąd postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem skarżącego z dnia 26 lutego 2013 r. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja strony i pełnomocnika, iż jest to postępowanie wszczęte na pierwotnie złożony wniosek z dnia 22 lipca 2012 r., który wpłynął do organu w dniu 23 lipca 2012 r. Sąd nie podważał faktu, iż taki wniosek został przez stronę złożony. Jednakże jak wynika z akt administracyjny przedmiotowy wniosek został pozostawiony bez rozpoznania w dniu 12 października 2012 r. Pozostawienie pisma bez rozpoznania oznacza natomiast, iż nie wywołuje ono żadnych skutków prawnych, w szczególności oczekiwanego przez stronę wszczęcia postępowania, a skoro tak, w pełni uprawnione było przyjęcie przez organ, iż wniosek z dnia 26 lutego 2013 r. jest nowym wnioskiem o wznowienie postępowania, inicjującym wszczęcie czynności wyjaśniających jego prawidłowość. Ocena taka była tym bardziej uprawniona, że w piśmie z dnia 26 lutego 2013 r. skarżący sprecyzował, o wznowienie którego postępowania wnosi, na jakiej podstawie, jak i wskazał okoliczności umożliwiające zbadanie zachowania terminu do wystąpienia o wznowienie. Ustalenia takie nie były natomiast możliwe po lekturze wniosku z dnia 22 lipca 2012 r., jak i jego doprecyzowaniu w piśmie z dnia 18 września 2012 r., gdzie strona nieprecyzyjnie wskazywała na kilka różnych postępowań, których przedmioty były różnie opisane. W następstwie, stosownie do art. 64 § 2 K.p.a. organ orzekł o pozostawieniu pisma z dnia 22 lipca 2012 r. bez rozpoznania. Reasumując Sąd uznał, że prawidłowe było przyjęcie przez organ administracji, iż kolejny wniosek skarżącego z dnia 26 lutego 2013 r. jest pierwszym, który mógł skutecznie zainicjować czynności wyjaśniające w kierunku ustalenia, wznowienia którego postępowania administracyjnego i w jakim zakresie domaga się strona, na jakiej podstawie i czy zachowany został termin opisany w art. 148 K.p.a. W ocenie Sądu lektura wszystkich wniosków i pism procesowych skarżącego bezsprzecznie wskazuje, iż właśnie wniosek z dnia 26 lutego 2013 r. jest wnioskiem, w stosunku do którego organ nie miał podstaw aby orzec, iż jest niekompletny pod względem formalno-prawnym. Nie było zatem konieczne wezwanie organu do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 K.p.a., co czynił w odniesieniu do wcześniejszych pism. Wobec powyższego Sąd podzielił stanowisko organu, iż wniosek z dnia 26 lutego 2013 r. jako wniosek kompletny od strony formalno-prawnej mógł potencjalnie wszcząć postępowanie wznowieniowe, gdyby został złożony w terminie. I w tym bowiem zakresie Sąd podzielił stanowisko organu, iż strona skarżąca uchybiła terminowi jednoznacznie wskazanemu w art. 148 K.p.a. Dalej Sąd podkreślił, że skoro o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia skarżący, jak oświadczył, dowiedział się z pisma organu z dnia 29 czerwca 2012 r., to występując o wznowienie wnioskiem z dnia 26 lutego 2013 r. niewątpliwie nie zachował terminu miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, jak wymaga art. 148 § 1 K.p.a. Dodatkowo, w ślad za organem zauważono, iż skarżący już w piśmie z dnia 20 kwietnia 2013 r. oświadczył, że z pisma z dnia 29 czerwca 2012 r. dowiedział się, że inwestycja przy ul. [...] jest odebrana do użytkowania i organ nadzoru budowlanego nie stwierdził żadnych uchybień. Podobnie z pisma organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego z dnia 24 maja 2010 r. adresowanego do Urzędu Miasta L. wynika, iż "Pismem z dnia 7.04.2010 r. Pan J.B. złożył w ŁWINB w L. skargę w której domagał się podjęcia czynności nadzorczych względem PINB w L. a także wniósł o zbadanie, czy nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku przy ul. [...], albo jej uchylenia lub zmiany z urzędu". Sam skarżący w piśmie z dnia 19 kwietnia 2013 r., złożonym do organu pierwszej instancji stwierdził, iż "PINB wielokrotnie wyjaśniał od 2009 r. a również ostatnim pismem z dn. 29 czerwca 2012 r. iż inwestycja p. S. w L. ul. [...] jest odebrana do użytkowania". Uzasadnione jest tym samym stwierdzenie, iż już wówczas strona skarżąca dysponowała wiedzą w zakresie wydanego pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, która to decyzja dotyczyła także spornego wjazdu. Dodatkowo podniesiono, że nawet gdyby przyjąć, że intencją strony było odwołanie się do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., to niewątpliwie przywołane okoliczności, znajdujące odzwierciedlenie w aktach administracyjnych wskazują, że strona uchybiła również terminowi wynikającemu z art. 148 § 2 K.p.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący kwestionując go w całości. Wyrokowi temu zarzucono: a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – przez oddalenie skargi, mimo że skarga była zasadna i zaakceptowanie tym samym naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznawania sprawy przez organy pierwszej oraz drugiej instancji, a polegających na: – naruszeniu art. 148 § 2 K.p.a. – wyrażającym się w przyjęciu, iż skarżący po upływie terminu złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., w sytuacji w której skarżący wykazał, iż wniosek złożony został przez niego w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym powziął – z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. – wiedzę o wydaniu pozwolenia na użytkowanie, które jak się później okazało zawarte było w ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., – naruszeniu art. 64 § 2 K.p.a. – wyrażającym się w pozostawieniu wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez skarżącego w dacie 23 lipca 2012 r. bez rozpoznania z uwagi na niewykazanie przez skarżącego, iż zachował termin do złożenia wniosku, w sytuacji gdy skarżący nie był uprzednio wzywany przez organ do uzupełnienia braku formalnego poprzez wykazanie, iż zachował ten termin, co doprowadziło do przyjęcia przez organy pierwszej i drugiej instancji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, iż wniosek o wznowienie postępowania skarżący złożył dopiero w dacie 27 lutego 2013 r., nie zaś w terminie 23 lipca 2012 r.; – naruszeniu art. 8 oraz art. 9 K.p.a. – poprzez przyjęcie, iż skarżący wzywany do uzupełnienia określonych w wezwaniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 sierpnia 2012 r. braków formalnych podania z dnia 22 lipca 2012 r. (opatrzonego nagłówkiem "Wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego") zobowiązany był, jako osoba działająca bez zawodowego pełnomocnika – do wykazania – pomimo braku otrzymania wezwania w tym zakresie, iż wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego składa w terminie; b) naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. – polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. przyjęciu i zaaprobowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, iż skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] po terminie, tj. w dniu 27 lutego 2013 r., w sytuacji gdy pismo z dnia 27 lutego 2013 r. nie było wnioskiem o wznowienie postępowania, a jedynie pismem doprecyzowującym stanowisko skarżącego, natomiast wniosek o wznowienie postępowania został przez skarżącego złożony z dniem 23 lipca 2012 r. i następnie bezzasadnie został przez organ pozostawiony bez rozpoznania; c) naruszenie art. 106 § 3 P.p.s.a. – polegające na zaniechaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przeprowadzenia dowodu z dokumentów w postaci: protokołu z wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 28 lipca 2004 r. na posesji położonej w L. przy ul. [...] w sprawie "przepustu - wjazdu na działkę", decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, opracowania [...] obejmującego projekt budowlany dotyczący budowy zjazdu z ul. [...] na teren posesji przy ul. [...] w L., projektu zagospodarowania działki [...] położonej w L. przy ul. [...] "a także takich dokumentów jak co w istocie wyłączyło możliwość ustalenia przez Sąd", iż ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] jest decyzją naruszającą normy prawa materialnego, albowiem zezwalającą na użytkowanie wjazdu wraz z przepustem wykonanym w oderwaniu od warunków zabudowy i projektu budowlanego i skutkującym zalewaniem posesji należącej do skarżącego. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz przyznanie adw. P.B. zwrotu kosztów pomocy prawnej (według norm przepisanych) udzielonej skarżącemu z urzędu. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, iż koszty te nie zostały przez skarżącego uiszczone w całości ani w części W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek nieważności postępowania sądowoadminstracyjnego wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego stosownie do normy § 1 tego przepisu rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zaś tak rozpatrywana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie było postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] sierpnia 2006 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami i przyłączami oraz zbiornikiem na gaz, zbiornikiem na ścieki i wjazdem. Przyczyną odmowy wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją było m. in. stwierdzenie przez organy, że skarżący wniósł podanie o wznowienie postępowania już po terminie. Przy czym stwierdzono, że podanie to stanowi pismo z dnia 26 lutego 2013 r. (data wpływu 27 luty 2013 r.). Powyższe zostało zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji. Tymczasem, zdaniem skarżącego, podanie o wznowienie postępowania zostało przez niego złożone już pismem z dnia 22 lipca 2012 r. (data wpływu 23 lipca 2012 r.), a więc w ustawowym terminie. A zatem w sprawie kwestią sporną jest, które pismo stanowi podanie o wznowienie postępowania w tej sprawie, a w konsekwencji, czy skarżący zachował termin do jego wniesienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia przez Sąd art. 148 § 2 K.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że wniosek o wznowienie postępowania w sprawie został złożony po terminie. Zdaniem skarżącego podanie o wznowienie postępowania zostało przez niego złożone już w dniu 23 lipca 2012 r., a wiedzę o wydaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] sierpnia 2006 r. skarżący powziął z pisma organu powiatowego z dnia 29 czerwca 2012 r. Powyższego poglądu skarżącego nie sposób podzielić. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy prawidłowo uznały, co trafnie zaakceptował Sąd pierwszej instancji, że podanie o wznowienie postępowania w sprawie zostało złożone pismem z dnia 26 lutego 2013 r. Wprawdzie pierwszy wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. skarżący złożył w piśmie z dnia 22 lipca 2012 r. (data wpływu do organu 23 lipca 2012 r.), jednakże wobec niewypełnienia wezwania organu z dnia 23 sierpnia 2012 r. i nieusunięcia braków formalnych, wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., o czym skarżący został powiadomiony pismem z dnia 12 października 2012r. (k. 187). Kolejny wniosek o wznowienie postępowania oparty o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. został złożony w piśmie z dnia 26 lutego 2013 r. Podaniu temu jako kompletnemu, po usunięciu braków formalnych w terminie, został nadany bieg. Zatem, w tych okolicznościach sprawy, prawidłowo przyjęto, że ustalenie czy termin do wniesienia podania został zachowany należy czynić w odniesieniu do podania z dnia 26 lutego 2013 r. Z treści art. 148 § 1 K.p.a. wynika, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do właściwego organu w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Analiza akt sprawy pozwala na wyciągnięcie wniosku, że skarżący o okolicznościach wskazywanych jako podstawa wznowienia powziął wiedzę już w 2009 r., co sam wskazuje w swoim piśmie z dnia 19 kwietnia 2013 r. Okoliczności te związane z nieprawidłowościami w związku z zrealizowaną na działce sąsiedniej inwestycją skarżący podnosił w licznych pismach, w tym m. in. w piśmie z dnia 2 kwietnia 2012 r. (k. 159). Dodatkowo przypomnieć należy, że wiedzę o wydanej prawomocnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. skarżący powziął z pisma organu z dnia 9 marca 2011 r., gdzie w związku z kierowaną do organów korespondencją Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał skarżącego do sprecyzowania w jakim trybie wnosi o ocenę zgodności z prawem przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Kolejne informacje dotyczące inwestycji zrealizowanej przez sąsiadów skarżącego, w tym dotyczące wydanej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, były udzielane skarżącemu także i w późniejszych pismach (np. w pismach PINB w L. z: 14.03.2012 r. – k. 156; 8.11.2011 r. – k. 151; 9.02.2011 r. – k. 148), a skarżący do informacji tych się odnosił (patrz: np. pisma z: 17.02.2012 r. – k. 146; 28.05.2012 r. – k. 169). W tej sytuacji niewątpliwie termin miesiąca o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. w stosunku do podania z dnia 26 lutego 2013 r. nie został zachowany, co prawidłowo zostało ustalone w tej sprawie. Przy czym, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nawet jeśliby uznać, że intencją skarżącego było wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu", to w odniesieniu i do tej przesłanki podanie z dnia 26 lutego 2013 r. zostało wniesienie już po terminie. Zgodnie z treścią art. 148 § 2 K.p.a. termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. A skarżący dowiedział się o decyzji, co już wyżej wskazano, najpóźniej z pisma organu z dnia 9 marca 2011 r. A zatem podanie z dnia 26 lutego 2013 r. także i w stosunku do przyczyny z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. zostało wniesione już po terminie. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie można skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 64 § 2 K.p.a. polegającego na nieprawidłowym zastosowaniu tego przepisu w stosunku do podania z dnia 22 lipca 2012 r. Pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wezwał stronę do usunięcia, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, braków formalnych tego podania, w tym m.in. poprzez podanie daty, w której skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, w przypadku gdy jego intencją było wszczęcie postępowania na żądanie strony. Zatem twierdzenie skarżącego jakoby nie został przez organ wezwany do wykazania zachowania terminu do złożenia podania z dnia 22 lipca 2012 r. stoi w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Tym samym także i zarzut naruszenia art. 8 i 9 K.p.a. w sposób opisany w skardze kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że brak było podstaw do stwierdzenia, by Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej kontroli zakwestionowanego aktu. Brak było także, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, przesłanek do zastosowania przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i uchylenia zaskarżonego postanowienia, albowiem co już wyżej wykazano Sąd nie dopuścił się naruszenia art. 148 § 2 K.p.a., art. 64 § 2 K.p.a. oraz art. 8 i 9 K.p.a. Zatem zarzut sformułowany w punkcie a) petitum skargi kasacyjnej nie mógł zostać uwzględniony. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez zaniechanie przez Sąd pierwszej instancji przeprowadzenia dowodów z dokumentów wymienionych w tej podstawie kasacyjnej, co w istocie wyłączyło możliwość ustalenia przez Sąd, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 r. jest decyzją naruszającą normy prawa materialnego. Przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. pozwala sądowi na dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Natomiast, jak wynika z treści przedmiotowego zarzutu, wskazanymi dowodami skarżący ma na celu dowiedzenie wadliwości decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2006 r., podczas gdy w niniejszym postępowaniu dotyczącym przecież odmowy wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją nie jest możliwe merytoryczne badanie tego aktu. Zatem wskazane przez skarżącego dokumenty są zbędne z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. przyjęciu przez Sąd, że skarżący złożył podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. po terminie, tj. w dniu 27 lutego 2013 r., w sytuacji gdy pismo to nie było podaniem o wznowienie, a wniosek o wznowienie został złożony pismem z dnia 23 lipca 2012 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że samodzielny zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie oraz gdy w ramach przedstawiania stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i dlaczego (porównaj: uchwała NSA z 15.02.2010 r. II FSK 8/09 LEX nr 552012; wyrok NSA z 20.08.2009 r. II FSK 568/08 LEX nr 513044). Zatem na podstawie tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowość przyjętego przez sąd stanu faktycznego, gdyż przepis ten jest przepisem proceduralnym wskazującym na wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej (porównaj: wyrok NSA z 19.11.2015 r. II OSK 652/14). A w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Dlatego na mocy art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, ponieważ przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest zaś przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 P.p.s.a.