II SA/Wr 481/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis (spr.) Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na § 33 ust. 4 we fragmencie "za zgodą zarządcy drogi" i § 41 pkt 2 we fragmencie "uzgodnionych z administratorem sieci" uchwały Rady Miejskiej w Lądku Zdroju z dnia 30 kwietnia 2013 r. Nr XXXVI/247/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Lądka-Zdroju "Nowy Zdrój obszar A-Stare Miasto" I. stwierdza nieważność § 33 ust. 4 we fragmencie "za zgodą zarządcy drogi" i § 41 pkt 2 we fragmencie "uzgodnionych z administratorem sieci" zaskarżonej uchwały; II. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w zakresie wskazanym w pkt. I sentencji niniejszego wyroku; III. zasądza od Rady Miejskiej w Lądku Zdroju na rzecz strony skarżącej kwotę 240,00 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego. Rada Miejska Lądka-Zdroju w dniu 30 kwietnia 2013 r. podjęła uchwałę Nr XXXVI/247/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Lądka-Zdroju "Nowy Zdrój obszar A - Stare Miasto". Uchwałę podjęto na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), w związku zuchwałą Nr VII/42/11 Rady Miejskiej w Lądku-Zdroju dnia 24 lutego 2011 r. w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Lądka-Zdroju "Nowy Zdrój obszar A - Stare Miasto", uchwałą nr X/62/11 Rady Miejskiej w Lądku-Zdroju dnia 26 maja 2011 r. sprawie zmiany uchwały Nr VII/42/11, uchwałą nr XXV/159/12 Rady Miejskiej w Lądku-Zdroju dnia 26 lipca 2012 r. sprawie zmiany uchwały nr VI1/42/11, zmienionej uchwałą nr X/62/11Rady Miejskiej w Lądku-Zdroju dnia 26 maja 2011 r. sprawie zmiany uchwały Nr Vll/42/11 oraz uchwałą nr XXXV/238/13 Rady Miejskie Lądka-Zdroju z dnia 25 kwietnia 2013 r. w sprawie zmiany uchwały Nr VII/42/11, a także po stwierdzeniu, że nie występuje naruszenie ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Lądek-Zdrój, uchwalonego uchwalą Nr L/376/10 Rady Miejskiej w Lądku-Zdroju z dnia 29 października 2010 r. Pismem z dnia 21 czerwca 2013 r. Wojewoda Dolnośląski wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na § 33 ust. 4 we fragmencie "za zgodą zarządcy drogi" i § 41 pkt 2 we fragmencie "uzgodnionych z administratorem sieci" opisanej na wstępie uchwały. Skarżący zarzucił podjęcie § 33 ust. 4 we fragmencie "za zgodą zarządcy drogi" oraz § 41 pkt 2 we fragmencie "uzgodnionych z administratorem sieci" z naruszeniem art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). W związku z tym zarzutem, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności § 33 ust. 4 we fragmencie "za zgodą zarządcy drogi" oraz § 41 pkt 2 we fragmencie "uzgodnionych z administratorem sieci" zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na uzasadnienie skargi podano, że w trakcie postępowania nadzorczego dotyczącego przedmiotowej uchwały organ nadzoru stwierdził podjęcie § 33 ust. 4 we fragmencie "za zgodą zarządcy drogi" oraz § 41 pkt 2 we fragmencie "uzgodnionych z administratorem sieci" z naruszeniem art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ze względu na upływ terminu, o którym mowa w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, organ nadzoru utracił uprawnienie do orzeczenia we własnym zakresie o nieważności ww. regulacji przedmiotowej uchwały. Z kolei stwierdzenie wystąpienia przesłanki istotnego naruszenia prawa w uchwale obliguje wojewodę do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego i żądania stwierdzenia przez ten sąd nieważności tak podjętej uchwały. Skarżący stwierdził, że Rada Miejska Lądka-Zdroju regulując w rozdziale 7 zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemu układu komunikacyjnego mocą § 33 ust. 4 postanowiła, że w bilansie miejsc postojowych dopuszcza się uwzględnienie przyulicznych miejsc postojowych za zgodą zarządcy drogi. Natomiast regulując w rozdziale 8 zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemu infrastruktury technicznej mocą § 41 postanowiła, że w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną ustala się: 1) zaopatrzenie z istniejącej sieci elektroenergetycznej oraz z alternatywnych, odnawialnych źródeł energii; 2) rozbudowę sieci elektrycznej wraz z niezbędnymi urządzeniami technicznymi według technicznych warunków przyłączenia, uzgodnionych z administratorem sieci; 3) w przypadku kolizji planowanego zagospodarowania terenu z istniejącymi liniami energetycznymi dopuszcza się ich przebudowę i rozbudowę. Zdaniem organu nadzoru kwestionowane uregulowania uchwały wykraczają poza przyznaną radzie kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad dotyczących modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, wyrażoną w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zakres przedmiotowy i granice tej kompetencji skonkretyzowano w § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym wspomniane zasady powinny zawierać: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Według skarżącego w przepisach ustawy i rozporządzenia wskazano zatem jednoznacznie materię przekazaną do uregulowania mieszczącą się w granicach władztwa planistycznego gminy. Nakładanie obowiązków w postaci konieczności uzyskania zgody czy uzgadniania warunków i zasad ustalanych przez określone podmioty stanowi wykroczenie poza kompetencję przyznaną mocą art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślić należy, że to rada w przedmiotowej uchwale powinna określić zasady dotyczące modernizacji, rozbudowy i budowy systemów układu komunikacyjnego oraz infrastruktury technicznej, a nie uzależniać wykonanie określonych czynności obejmujących modernizację, rozbudowę i budowę systemów układu komunikacyjnego oraz infrastruktury technicznej od zgody podmiotów trzecich. Kompetencja przewidziana w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie obejmuje możliwości regulowania w planie miejscowym zakresu spraw podlegających procedurze uzyskiwania zgody podmiotów trzecich (w tym konkretnym przypadku zarządcy drogi), czy leż procedurze uzgadniania warunków z podmiotami trzecimi (w tym konkretnym przypadku z administratorem sieci elektroenergetycznej). Wszelkie kwestie postępowania administracyjnego powinny wynikać z aktów prawnych rangi ustawowej. Organy jednostek samorządu terytorialnego nie mają kompetencji do wprowadzania takich regulacji w uchwale. W zakresie konieczności przestrzegania granic kompetencji ustawowej oraz działania na podstawie i w granicach prawa należy przyjąć, iż organ stanowiący, podejmując akty prawne (zarówno akty prawa miejscowego, jak i akty, które nie są zaliczane do tej kategorii aktów prawnych) w oparciu o normę ustawową, musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym, a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Upoważnienie do wydawania przepisów wykonawczych odgrywa bowiem podwójną rolę formalną, tworząc podstawę kompetencyjną do wydawania aktów prawnych oraz materialną, będąc gwarancją spójności systemu prawa oraz koherencji treściowej przepisów. Zarówno w doktrynie, jak również w orzecznictwie, ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto należy podkreślić, iż normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii. Na szczególną uwagę zasługuje tu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2000 r. (K25/99, OTK 2000/5/141): "Stosując przy interpretacji art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji, odnoszących się do źródeł prawa, takie zasady przyjęte w polskim systemie prawnym jak: zakaz domniemania kompetencji prawodawczych, zakaz wykładni rozszerzającej kompetencje prawodawcze oraz zasadę głoszącą, że wyznaczenie jakiemuś organowi określonych zadań nie jest równoznaczne z udzieleniem mu kompetencji do ustanawiania aktów normatywnych służących realizowaniu tych zadań (...)". Następnie skarżący podniósł, że ponadto przepis § 142 ust. 2 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100. poz. 908) stanowi, że: "Akty prawa miejscowego są stanowione przez sejmik województwa, radę lub zarząd powiatu oraz radę lub zarząd gminy na podstawie przepisów upoważniających zamieszczonych w ustawach dotyczących odpowiednich samorządów terytorialnych albo w innych ustawach". Działania jednostek samorządu terytorialnego muszą być zatem oparte na podstawie prawnej, przy czym zakres tych działań i kompetencji organów jednostek samorządowych wyznaczają ustawy. W rozporządzeniu (tu: akcie prawa miejscowego) zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym) - § 115 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Powyższe potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, sygn. akt: II SA/Wr 29/13, II SA/Wr 16/13, II SA/Wr 836/12, II SA/Wr 744/12). Wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej stwarza ponadto ryzyko powtórzenia lub modyfikacji norm obecnych w innych aktach prawnych, w tym także norm hierarchicznie wyższych zawartych w ustawach. Skutki takie są trudne do przewidzenia, stąd konieczność ścisłego przestrzegania granic umocowania prawnego do podejmowania uchwał. Powyższe, w ocenie organu nadzoru, uzasadnia orzeczenie o nieważności wskazanego unormowania. Rada we wskazanych wyżej postanowieniach naruszyła zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda wskazał, że zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: "Naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.". Regulacja ta wprowadza zatem trzy rodzaje naruszeń, które powodują nieważność planu zagospodarowania przestrzennego. Jest to naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania oraz naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Należy przy tym wskazać, że jedynie w przypadku trybu sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego ustawodawca postanowił, że naruszenie powodujące nieważność planu musi mieć charakter istotny. Brak takiej gradacji naruszeń w przypadku naruszenia zasad sporządzania planu powoduje, że konieczność uznania planu za nieważny w całości lub w części będzie powodowało każde naruszenie zasad jego sporządzania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 27 października 2008 r. (sygn. akt II SA/Kr 114/08), wskazał, że "Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń." Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 4 grudnia 2008 r. (sygn. akt II SA/Bk 585/08), odnosząc się do zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego określił, że "Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki merytorycznej, związanej ze sporządzaniem takiego aktu, a więc: zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. W odniesieniu do planu miejscowego jego zawartość określają (część tekstowa i graficzna, prognoza oddziaływania na środowisko) art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedmiot (a więc wprowadzane ustalenia) określa art. 15 ust. 2 i 3 wymienionej ustawy. Natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych) określa wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 16 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego." W ocenie skarżącego, mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wskazane wyżej postanowienia uchwały zostały podjęte z naruszeniem art. 28, art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uzasadnia wniosek o stwierdzenie ich nieważności. Odpowiadając na skargę strona przeciwna wniosła o stwierdzenie nieważności § 33 ust. 4 we fragmencie " za zgodą zarządcy drogi" oraz § 41 pkt 2 we fragmencie "uzgodnionych z administratorem sieci" zaskarżonej uchwały. Organ gminy stwierdził, że po zapoznaniu się ze skargą należy uznać, iż argumentacja prawna zaprezentowana przez wojewodę zasługuje, jako zgodna z właściwymi w przedmiotowej sprawie przepisami, na aprobatę. Ponadto podkreślono, że stwierdzenie nieważności zaskarżonych fragmentów uchwały nie będzie miało wpływu na pozostałą treść uchwały. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 9 października 2013 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wnioski w niej zawarte. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Rozpoczynając omówienie motywów podjętego przez sąd rozstrzygnięcia, należy wskazać, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez sąd z punktu widzenia legalności była zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w skardze. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium, sąd podzielił zarzuty i argumentację skargi, co obligowało do wyeliminowania z obrotu prawnego § 33 ust. 4 we fragmencie "za zgodą zarządcy drogi" i § 41 pkt 2 we fragmencie "uzgodnionych z administratorem sieci" zaskarżonej uchwały podjętej przez Radę Miejską Lądka-Zdroju. Sąd stwierdził, że w § 33 zaskarżonej uchwały rada regulując zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemu układu komunikacyjnego, ustaliła minimalną liczbę miejsc postojowych na terenie objętym miejscowym planem. W § 33 ust. 4 zaskarżonej uchwały postanowiono, że "W bilansie miejsc postojowych dopuszcza się uwzględnienie przyulicznych miejsc postojowych za zgodą zarządcy drogi.". Dalej sąd stwierdził, że w § 41 uchwały rada, regulując zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemu infrastruktury technicznej ustaliła zasady zaopatrzenia w energię elektryczną. W § 41 pkt 2 zaskarżonej uchwały stwierdzono, że w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną ustala się: "rozbudowę sieci elektrycznej wraz z niezbędnymi urządzeniami technicznymi według technicznych warunków przyłączenia, uzgodnionych z administratorem sieci;". Należy powiedzieć, że przepis art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) nakazuje radzie przyjęcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Natomiast zgodnie z § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587), wspomniane zasady powinny zawierać: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. W ocenie sądu rozpoznającego skargę, z przywołanych przepisów ustawy i rozporządzenia nie wynika norma prawna pozwalająca radzie gminy na zamieszczenie w uchwale nakazu dokonywania uzgodnień z zarządcą drogi lub administratorem sieci. Zdaniem sądu w zasadzie brak jest przepisu, który w ogóle pozwalałby radzie gminy na dokonywanie regulacji tej kwestii w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie do uzgodnień z zarządcą drogi, trzeba wskazać, że kompetencje tego podmiotu uregulowane są w art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem zarządca drogi w szczególności gospodaruje nieruchomościami przeznaczonymi pod drogi, a także utrzymuje nawierzchnię drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą oraz realizuje zadania w zakresie inżynierii ruchu. W kontekście powyższego sąd stwierdził, że brak jest w tym zakresie kompetencji dla rady gminy do regulacji zadań zarządcy drogi związanych z tworzeniem miejsc postojowych. Jeśli zaś chodzi o uzgodnienia z administratorem sieci energetycznej związane z rozbudową sieci, to trzeba wskazać, że zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2012 r. poz. 1059 ze zm.), przedsiębiorstwo energetyczne jest obowiązane zapewnić realizację i finansowanie budowy i rozbudowy sieci, w tym na potrzeby przyłączania podmiotów ubiegających się o przyłączenie, na warunkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 1-4, 7 i 8 i art. 46 tejże ustawy oraz w założeniach lub planach, o których mowa w art. 19 i 20 tej ustawy. Zgodnie z art. 19 przywołanej ustawy wójt (burmistrz, prezydent miasta) opracowuje projekt założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe na terenie gminy, które są następnie uchwalane przez radę gminy. Szczegółowy zakres planu normuje zaś art. 20 ustawy Prawo energetyczne. W ocenie sądu z cytowanej regulacji wynika, że ustawodawca nie dał radzie gminy uchwalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego kompetencji do regulowania obowiązków administratora sieci energetycznej. Biorąc pod uwagę powyższe, sąd doszedł do przekonania, że uzależnienie możliwości dokonania określonych czynności od uzgodnienia oraz uwzględnienia warunków wskazanych przez podmioty takie jak zarządca drogi czy administrator sieci, wykracza poza przyznaną radzie kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad dotyczących modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej wyrażoną w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy bowiem zauważyć, że brak jest podstawy prawnej dla usytuowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego regulacji dotyczącej uzyskania uzgodnień zarządcy drogi czy administratora sieci na dokonanie określonych działań. Z doświadczenia życiowego wynika oczywiście, iż osoba zainteresowana dostępem do sieci energetycznej czy zajęciem pasa drogowego uzgadnia te kwestie z odpowiednim podmiotem, jednak nie można tego rodzaju uzgodnień regulować w akcie prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Trzeba bowiem również pamiętać, że kwestie, których dotyczą zaskarżone fragmenty uchwały zostały uregulowane w przepisach ustawy o drogach publicznych i ustawy Prawo energetyczne. Biorąc to pod uwagę, należy powiedzieć, że Rada Miejska w Lądku-Zdroju nie miała wyraźnego upoważnienia ustawowego, by wypowiadać się w kwestii relacji zarządców sieci z ich potencjalnymi kontrahentami. Skoro tak, to należało stwierdzić nieważność wskazanych przepisów zaskarżonej uchwały w kwestionowanych przez organ nadzoru fragmentach. Podsumowując, trzeba dodać, że sąd administracyjny dokonując kontroli legalności zaskarżonej uchwały kierował się dyspozycją przepisu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który przewiduje, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przeprowadzona przez sąd rozpatrujący niniejszą sprawę kontrola przedmiotowego aktu potwierdziła zasadność postawionych przez Wojewodę Dolnośląskiego zarzutów względem fragmentów uchwalonego przez Radę Miejską Lądka-Zdroju miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego, że sąd stwierdził naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego oraz w celu wyeliminowania przepisów planu niezgodnych z prawem, konieczne było stwierdzenie nieważności określonych w sentencji wyroku przepisów zaskarżonej uchwały we wskazanych tam fragmentach. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pkt I sentencji wyroku orzekł na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., a w pkt II sentencji wyroku stosownie do art. 152 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zasądzenia zwrotu poniesionych kosztów postępowania ma podstawę w art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).