II SA/Ke 709/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2013r. sprawy ze skargi A. M. i J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu zażalenia A. M. i J. M., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), utrzymał w mocy postanowienie Starosty z dnia [...], odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie sprostowania błędu w dokumentacji ewidencji gruntów i budynków miasta w stosunku do działki oznaczonej numerem [...] oraz merytorycznego rozpatrzenia i załatwienia sprawy. W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że w dniu 26 kwietnia 2013 r. do Starosty wpłynął wniosek A. M. i J. M. "o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie sprostowania błędu w dokumentacji ewidencji gruntów w O. odnośnie (...) działki nr [...] oraz merytorycznego rozpatrzenia i załatwienia sprawy". Z treści wniosku wynika, że na podstawie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 59/13, wnioskodawcy domagali się wydania decyzji administracyjnej w oparciu o załączone do pisma kserokopie: - postanowienia Sądu Powiatowego z dnia 11 listopada 1960 r., sygn. akt Nr 241/58, - protokołu Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, spisanego 3 czerwca 1957 r. w sprawie nieruchomości opuszczonej, - zaświadczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Finansowy z dnia 12 grudnia 1958 r., Nr Fn.I.d-L.59a/135/58, - zaświadczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z 3 września 1958 r., - wniosku Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Finansowy z dnia 27 marca 1958 r., Nr Fn. R. P. 1/967/58, o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości opuszczonej, - zaświadczenia Archiwum Państwowego z dnia 8 sierpnia 2010 r. odnośnie wykazu żydowskich właścicieli budynków, - odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 59/13. Wnioskodawcy wskazali, że zgodnie z pismem Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia 3 września 1958 r., znak: 241/58, Rozenblum Boruch figurował jako właściciel nieruchomości położonej w O. “składającej się z domu murowanego parterowego o 3-ch ubikacjach i około 200 m2 ", natomiast na podstawie wniosku Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Finansowy z dnia 27 marca 1958 r., Nr Fn. R. P. 1/967/58, o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości opuszczonej, nieruchomość położona w O., składająca się z placu o powierzchni 200 m2 z budynkiem, graniczy od wschodu z nieruchomością Z. B., od południa z ulicą W., od zachodu z nieruchomością W. i B. W., a od północy z Placem [...]. Wnioskodwcy przywołują również mapę ewidencji gruntów, wykonaną w latach 1972-1973 przez KOPM, przyjętą do składnicy geodezyjnej w dniu 4 stycznia 1974 r. oraz ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i na ich podstawie wskazują, że "działka od południa graniczy z ul. [...]". Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Starosta, na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie sprostowania błędu w dokumentacji ewidencji gruntów miasta O., w odniesieniu do działki nr [...] oraz merytorycznego rozpatrzenia i załatwienia sprawy. W uzasadnieniu tego postanowienia organ I instancji wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie sprostowania błędów w ewidencji gruntów miasta O., dotyczących gruntów oznaczonych jako działka nr [...], o powierzchni 0,0147 ha, położonych w O., stanowiących własność A. M. i J. M., zostało ostatecznie zakończone decyzją Wojewody z dnia 16 lipca 1991 r., znak: G.I.7420/5/91, wydaną w trybie odwoławczym, którą uchylono decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 25 czerwca 1991 r. oraz orzeczono, rozstrzygając istotę sprawy poprzez skorygowanie w dokumentacji ewidencji gruntów miasta O., powierzchni i oznaczenia działek nr [...]. Decyzja Wojewody była również przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, który wyrokiem z dnia 13 marca 1992 r., sygn. akt SA/Lu-944/91, oddalił skargę J. M. na ww. decyzję z dnia 16 lipca 1991 r., znak: G.I.7420/5/91. Aktem notarialnym z 28 kwietnia 1989r. wnioskodawcy nabyli w użytkowanie wieczyste nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr 1250/1 o pow. 0,0147 ha. Następnie aktem notarialnym z dnia 15 lipca 1992 r. wnioskodawcy kupili na własność ww. działkę. Organ podał również, że wpis w ewidencji gruntów i budynków w stosunku do ww. działki jest zgodny ze stanem prawnym. Organ I instancji podkreślił również, że dokumenty załączone do wniosku z dnia 26 kwietnia 2013 r. o wszczęcie postępowania znajdowały się w aktach administracyjnych postępowania zakończonego decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 10 maja 2007r. o odmowie uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji Wojewody z dnia 16 lipca 1991 r., oraz decyzją z dnia 1 października 2010r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody z dnia 16 lipca 1991 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpoznaniu zażalenia A. M. i J. M., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie administracyjne w sprawie sprostowania błędów w ewidencji gruntów miasta O., dotyczących gruntów oznaczonych jako działka nr 1250/1, o powierzchni 0,0147 ha, położonych w O. przy Placu [...], stanowiących własność A. M. i J. M., zostało ostatecznie zakończone decyzją Wojewody z dnia 16 lipca 1991 r., znak: G.I.7420/5/91, wydaną w trybie odwoławczym. Rozstrzygnięciem tym uchylono decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 25 czerwca 1991 r. znak: G.I.7420a/2/90 oraz orzeczono, rozstrzygając istotę sprawy poprzez skorygowanie w dokumentacji ewidencji gruntów miasta O., powierzchni i oznaczenia działek nr 1250 i 1251. Decyzja Wojewody była również przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, który wyrokiem z dnia 13 marca 1992 r., sygn. akt SA/Lu 944/91, oddalił skargę J. M. na ww. decyzję z dnia 16 lipca 1991 r., znak: G.I.7420/5/91. Prawidłowość ostatecznej decyzji Wojewody z dnia 16 lipca 1991 r., znak: G.I.7420/5/91, była już wielokrotnie badana przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego oraz przez Głównego Geodetę Kraju w trybach nadzwyczajnych K.p.a., to jest w trybach określonych w art. 145, 155 i 156 K.p.a., dotyczących wznowienia postępowania, uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, stwierdzenia nieważności decyzji. Przeprowadzone postępowania administracyjne w powyższych trybach nie doprowadziły do wzruszenia ostatecznej decyzji Wojewody z dnia 16 lipca 1991 r., która nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Organ odwoławczy powołując treść art. 61a § 1 K.p.a. oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 893/11, podkreślił, że przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa we wskazanym powyżej przepisie, należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, na przykład gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. W przedmiotowej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie poprzez wydanie ostatecznej decyzji Wojewody z dnia 16 lipca 1991 r., znak: G.I.7420/5/91, co stanowi oczywistą przeszkodę do wszczęcia postępowania. W związku z powyższym, odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie sprostowania błędu w dokumentacji ewidencji gruntów miasta O. w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1250/1 i merytorycznego rozpatrzenia i załatwienia sprawy, jest uzasadniona. W rezultacie organ uznał, że Starosta prawidłowo odmówił A. M. i J. M. wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej sprostowania błędu w dokumentacji ewidencji gruntów miasta O. odnośnie działki nr [...] i merytorycznego rozpatrzenia i załatwienia sprawy. Organ dodał, że podnoszone w zażaleniu A. M. i J. M. naruszenie przez Starostę art. 75 § 1 i art. 77 w związku z art. 7 K.p.a., "poprzez pominięcie przedstawionych przez stronę nowych dowodów, niedopełnienia obowiązku przez organ administracji zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, niepodjęcia na wniosek stron czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy", nie znajduje uzasadnienia w przedmiotowej sprawie. W tym zakresie organ wskazał, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek A. M. i J. M., dotyczącego sprostowania błędu w dokumentacji ewidencji gruntów miasta O. odnośnie działki nr [...] i merytorycznego rozpatrzenia i załatwienia sprawy, stąd też wyżej powołane przepisy dotyczące prowadzenia postępowania nie mają w tym przypadku zastosowania. Organ podkreślił również, że "dowody" dołączone do wniosku przez A. i J. M. znajdowały się w aktach spraw prowadzonych uprzednio w odniesieniu do przedmiotowych nieruchomości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 27 czerwca 2013r. wnieśli A. M. i J. M. zarzucając naruszenie prawa przez “nienależyty nadzór i kontrolę działalności administracji terytorialnej". W uzasadnieniu skarżący podali, że Starosta wydał postanowienie bez merytorycznego rozpatrzenia przedłożonych istotnych dowodów, które mają wpływ na rozpatrzenie sprawy. W ocenie skarżących w niniejszej sprawie naruszono art. 113 § 1 K.p.a., ponieważ organ administracji państwowej może z urzędu prostować błędy rachunkowe. Organ dokonał pomiaru działki bez podstawy prawnej. Doszło przy tym do rażącego naruszenia prawa, to jest art. 1 ustawy z dnia 6 maja 1945r. o majątkach opuszczonych i porzuconych (Dz. U. z 1945 nr 17 poz. 97). W związku z powyższym skarżacy wnieśli o uchylenie ww. postanowienia w całości i załatwienie niniejszej sprawy, gdyż działka (po Boruchu Rozenblumie) ma 200 m2 i graniczy od południa z ul. Wąską na podstawie prawomocnego orzeczenia i uzasadnienia Sądu Powiatowego z dnia 11 listopada 1960 r., sygn. akt Ns 241/58. Podkreślono przy tym, że w wydanych postanowieniach organy obu instancji “przyznały się do winy, że przedłożone dowody, a w szczególności postanowienia Sądu wraz z uzasadnieniem, że działka opisana we wniosku przeszła na własność Skarbu Państwa (my kupiliśmy od Skarbu Państwa) były znane organom wydającym decyzję i wbrew temu postanowieniu Sądu, poświadczyli nieprawdę, że działka ma 147m2“. Wobec powyższych nieprawidłowości doszło do zamknięcia stronom jedynego dojazdu do budynku od ul. Wąskiej, a zaskarżone postanowienie naruszyło art. 11 ustawy z dnia 8 marca 1946r. Organ odwoławczy wykroczył także przeciwko art. 1 ww. ustawy w celu zapobieżenia przejścia mienia opuszczonego na rzecz Państwa. Zdaniem skarżących poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia Starosty doszło do świadomego działania na ich szkodę (jako obywateli), jak również na szkodę gospodarki narodowej Państwa Polskiego – oraz do przewlekłości postępowania. Jako niedopuszczalne strony oceniły powoływanie się przez organ odwoławczy na wadliwą decyzję Wojewody Tarnobrzeskiego z dnia 16 lipca 1991r. W tym zakresie w skardze podkreślono – powołując się na art. 156 § 1 K.p.a. – że sprawa administracyjna została uprzednio rozstrzygnięta postanowieniem Sądu Powiatowego. W rezultacie wadliwa decyzja Wojewody powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego z urzędu – tak aby nie blokowała prowadzenia postępowania administracyjnego i załatwienia nieniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej właściwości Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, którym utrzymano w mocy wydane na podstawie art. 61 a § 1 K.p.a. postanowienie Starosty. Przepis ten obowiązujący od dnia 11 kwietnia 2011 r. został dodany do K.p.a. przez art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 grudnia 2010r.o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 6 poz. 18). Jak wskazuje się w orzecznictwie, nowelizacja ta w zamyśle ustawodawcy miała zagwarantować wyraźniejsze niż dotychczas rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego (jego wszczęcie), od etapu merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia żądania strony co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 330/12). Przepis art. 61 a § 1 K.p.a. stanowi podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania, gdy żądanie o którym mowa w art. 61 K.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną (przesłanka podmiotowa) lub z innych uzasadnionych przyczyn (przesłanka odnosząca się do przedmiotu sprawy) postępowanie nie może być wszczęte. Tak więc ww. przepis wskazuje dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Pierwszej z tych przesłanek K.p.a. nadaje wymiar podmiotowy (wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną), a drugiej wymiar przedmiotowy (zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania). Druga z tych przesłanek – "inne uzasadnione przyczyny" nie została w art. 61 a § 1 K.p.a. dookreślona w jakikolwiek sposób. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że ustalenie jej znaczenia wymaga odniesienia do regulacji stwierdzenia nieważności decyzji. Celem bowiem instytucji odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest uniemożliwienie prowadzenia takiego postępowania, którego rezultat (decyzja administracyjna) byłby obarczony wadą istotną. Reasumując, przez "inne uzasadnione przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, przykładowo: gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczyło albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Za taką uzasadnioną przyczynę odmowy wszczęcia postępowania należy uznać sytuację, jaka zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych (k. 15 tomu I) pismem z dnia 26 kwietnia 2013r. A. M. i J. M. wnieśli o "wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie sprostowania błędu w dokumentacji ewidencji gruntów w O. odnośnie (...) działki nr [...] w O. i merytorycznego rozpatrzenia i załatwienia sprawy". Powołując się na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 59/13 wnioskodawcy domagali się wydania decyzji administracyjnej na podstawie załączonych do pisma kserokopii: - postanowienia Sądu Powiatowego z dnia 11 listopada 1960 r. sygn. akt 241/58, protokołu Prezydium Miejskiej Rady Narodowej spisanego w dniu 3 czerwca 1957 r. w sprawie nieruchomości opuszczonej, - zaświadczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Finansowy z dnia 12 grudnia 1958 r., Nr Fn.I.d-L.59a/135/58, - zaświadczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia 3 września 1958 r., - wniosku Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Finansowy z dnia 27 marca 1958 r., Nr Fn. R. P. 1/967/58, o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości opuszczonej, - zaświadczenia Archiwum Państwowego Oddział z dnia 8 sierpnia 2010 r. odnośnie wykazu żydowskich właścicieli budynków w O., - odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 59/13. Organy obu instancji uznały, że postępowanie administracyjne w sprawie sprostowania błędów w ewidencji gruntów miasta O., dotyczących gruntów oznaczonych jako działka nr [...], stanowiących własność A. M. i J. M., zostało ostatecznie zakończone decyzją Wojewody z dnia 16 lipca 1991 r., znak: G.I.7420/5/91, wydaną w trybie odwoławczym. Rozstrzygnięciem tym uchylono decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 25 czerwca 1991 r. znak: G.I.7420a/2/90 oraz orzeczono, rozstrzygając istotę sprawy poprzez skorygowanie w dokumentacji ewidencji gruntów miasta O., powierzchni i oznaczenia działek nr 1250 i 1251. Decyzja Wojewody była również przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, który wyrokiem z dnia 13 marca 1992 r., sygn. akt SA/Lu- 944/91, oddalił skargę J. M. na ww. decyzję z dnia 16 lipca 1991 r., znak: G.I.7420/5/91. W tej sytuacji, zdaniem organów, zaistniała przeszkoda do wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania błędu w dokumentacji ewidencji gruntów miasta O. w odniesieniu do działki nr 1250/1 i merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W ocenie Sądu stanowisko organów obu instancji jest prawidłowe. Analiza akt administracyjnych przekazanych Sądowi jednoznacznie potwierdza ustalenia organów, że postępowanie administracyjne w sprawie sprostowania błędów w ewidencji gruntów miasta O., dotyczących gruntów oznaczonych jako działka nr [...] O., stanowiących własność skarżących, zostało ostatecznie zakończone decyzją Wojewody z dnia 16 lipca 1991 r. (k. 11 – 12 tomu II akt administracyjnych). Podkreślić należy, że decyzja Wojewody z dnia 16 lipca 1991r. była również kontrolowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, który wyrokiem z dnia 13 marca 1992 r., sygn. akt SA/Lu -944/91, oddalił skargę J. M. na ww. decyzję (k. 13 – 15 tomu II akt administracyjnych). Prawidłowość ostatecznej i prawomocnej decyzji Wojewody była również badana przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego oraz przez Głównego Geodetę Kraju w trybach nadzwyczajnych K.p.a. tj.: w trybach określonych w art. 145, 155 i 156 K.p.a., a dotyczących wznowienia postępowania, uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, stwierdzenia nieważności decyzji, które nie doprowadziły do wzruszenia tej decyzji. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych żądanie wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania błędów w ewidencji gruntów miasta O., dotyczących działki nr [...], położonej w O. nie mogło odnieść zamierzonego przez skarżących skutku. Wymaga wyraźnego podkreślenia, że dokumenty, na jakie powołują się skarżący, były znane organom prowadzącym uprzednio postępowania w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości. Dokumenty te (za wyjątkiem wyroku WSA w Kielcach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 59/13 ) znajdowały się bowiem w aktach administracyjnych postępowania zakończonego decyzją ostateczną Wojewody z dnia 16 lipca 1991 r., znak: G.I.7420/5/91 – co znajduje również potwierdzenie w uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 1 października 2010 r. znak IG.VIII.7618-35/10. Powoływane przez skarżących dowody znajdowały się również w aktach spraw zakończonych decyzjami Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego: z dnia 10 maja 2007 r. o odmowie uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji Wojewody z dnia 16 lipca 1991 r., oraz z dnia 1 października 2010r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody z dnia 16 lipca 1991 r. (k. 24-25, k. 45-46 tomu II akt administracyjnych). Odnosząc się z kolei do powoływanego przez skarżących wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 59/13 należy zauważyć, że kontrolą Sądu w tej sprawie objęte było postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 13 grudnia 2012 r., znak: IG.VIII.7221.182.2012 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Postępowanie to dotyczyło zatem sprawy odmiennej od tej, której obecnie dotyczy kontrola sądowoadministracyjna. Powyższym wyrokiem WSA w Kielcach oddalił skargę A. M. i J. M. na ww. postanowienie. Niezależnie od powyższych okoliczności należy podkreślić – na co trafnie wskazuje organ w odpowiedzi na skargę – że w przeciwieństwie do uprzednio obowiązujących regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. nr 158, poz. 813 ze zm. - por. § 30 ust. 3 i 4) - aktualnie obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) nie zawierają unormowań pozwalających organom prowadzącym ewidencję gruntów i budynków na prostowanie błędów i omyłek w tej ewidencji, w trybie określonym w K.p.a. ( art. 113 K.p.a.). Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.