II SA/Ol 557/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. i A. S. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącym kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego Wsa/post.1 – sentencja postanowienia Pismem z dnia 13 listopada 2012r., które wpłynęło do organu w dniu 4 grudnia 2012r., r.pr. A. K. działająca w imieniu A. S. i A. S. wezwała Radę Miejską w Barczewie do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały Rady Miejskiej w Barczewie nr VII/55/2007 z dnia 19 marca 2007r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego Łęgajny i części obrębu Kaplityny. Pismem z dnia 30 stycznia 2013r., doręczonym pełnomocnikowi stron w dniu 4 lutego 2013r., Burmistrz Barczewa odpowiedział na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, informując o planowanych zmianach planu miejscowego. Następnie pismem z dnia 26 marca 2013r., które wpłynęło do organu w dniu 27 marca 2013r., pełnomocnik stron wskazała, iż odpowiedź Burmistrza na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest odpowiedzią w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż nie pochodzi od Rady Miejskiej w Barczewie. Uchwałą z dnia 29 kwietnia 2013r. Rada Miejska w Barczewie uznała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesione przez A. S. i A. S. za bezzasadne. W dniu 6 czerwca 2013r. pełnomocnik A. S. i A.S. wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Barczewie nr VII/55/2007 z dnia 19 marca 2007r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębu geodezyjnego Łęgajny i części obrębu Kaplityny, zarzucając naruszenie Konstytucji RP, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Barczewa wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) skargę na uchwałę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Należy podnieść, iż zgodnie z przywołanym wyżej przepisem wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wywołuje określony skutek. Jak wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2008r. sygn. akt II OSK 1420/08, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) termin do wniesienia skargi należy liczyć od daty pierwszego wezwania. Wezwanie o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi bowiem substytut środka odwoławczego, jest sformalizowanym środkiem prawnym, podobnie jak sformalizowane jest postępowanie sądowoadministracyjne. Przy czym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu jednokrotnie. W niniejszej sprawie skarżący reprezentowani przez pełnomocnika wystąpili z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu 4 grudnia 2012r. Zatem z tym dniem zaczął biec termin do wniesienia skargi na przedmiotowa uchwałę, który - w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie - wynosi 60 dni od wniesienia wezwania i upływał w dniu 4 lutego 2013r. Jednakże w tym dniu pełnomocnikowi skarżących doręczono pismo Burmistrza Barczewa stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 6 marca 2013r. Skarga zaś została wniesiona dopiero w dniu 6 czerwca 2013r., a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Należy przy tym wyjaśnić, że nie ma znaczenia okoliczność, że w piśmie z dnia 26 marca 2013r. pełnomocnik skarżących wskazała, iż w jej ocenie odpowiedź na wezwanie została udzielona przez niewłaściwy organ. W ocenie Sądu stanowisko to nie jest zasadne z uwagi na treść art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym wójt (burmistrz, prezydent) reprezentuje gminę na zewnątrz. Skoro jednak - zdaniem pełnomocnika skarżących - Burmistrz Barczewa nie mógł udzielić odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to okoliczność ta nie mogła wpłynąć na przedłużenie terminu do wniesienia skargi. W takim wypadku bowiem należało uznać, że odpowiedź na wezwanie nie została udzielona, a zatem skargę należało wnieść w terminie 60-dniowym (który upływał w dniu 4 lutego 2013r.), czego pełnomocnik skarżących nie uczyniła. Nie ma także znaczenia fakt, że Rada Miejska w Barczewie podjęła w końcu uchwałę stanowiącą odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, gdyż nastąpiło to już po upływie terminu do wniesienia skargi. Przy czym gdyby nawet uznać, że uchwała ta została podjęta w związku z pismem pełnomocnika skarżących z dnia 26 marca 2013r., to pismo to stanowiłoby ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, co jest niedopuszczalne. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie przedstawiane jest bowiem stanowisko, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych podmiotów, wnoszących skargi na podstawie art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przyjęcie poglądu, że skarżący może wielokrotnie występować z wezwaniem o usunięcie naruszenia do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tego samego aktu, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji RP. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia), nie mogą być bowiem w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym - z powodu specyfiki postępowania - przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 powołanej ustawy. Zatem wezwanie do usunięcia naruszenia jest czynnością prawną, przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są zatem już wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002r., sygn. akt OSA 2/02, ONSA 2001/1/2 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2008r. sygn. akt II OSK 373/08). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak wyżej. O zwrocie wpisu skarżącemu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.