I SA/Lu 863/13

I SA/Lu 863/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 24 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Lu 863/13 UZASADNIENIE Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając, że sam utrzymuje żonę i czworo małoletnich dzieci, żona nie pracuje, a dochód z działalności gospodarczej jest jedynym źródłem utrzymania rodziny skarżącego. Prowadzenie egzekucji należności, wynikającej z błędnej decyzji organu, pozbawia skarżącego i jego rodzinę środków utrzymania, znacznie uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej. Działania organu prowadzą w takiej sytuacji do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.12.270 ze zm. –p.p.s.a.) pozwala wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji wyłącznie w sytuacji, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te zobowiązany jest wykazać wnioskodawca i podać konkretne okoliczności świadczące o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Nie wystarczy tylko przywołanie treści przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jakie podaje skarżący, nie pozwala zastosować instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawiona argumentacja nie pozwala zasadnie przyjąć, by nawet przymusowa zapłata określonego zobowiązania podatkowego wiązać się miała z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji skarżącego i jego rodziny. Przede wszystkim argumentacja skarżącego jest zbyt ogólna. Twierdzenia o niebezpieczeństwie powstania znacznej szkody czy o nieodwracalnych skutkach wykonania zaskarżonej decyzji, nie zostały w żaden sposób poparte wykazaniem konkretnych okoliczności. Skarżący, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie podał konkretnych okoliczności opisujących sytuację materialną, nie przedstawił dokumentów źródłowych na okoliczność rzeczywistej sytuacji materialnej. W szczególności nie został udokumentowany przychód z działalności gospodarczej, konieczne wydatki, stan majątkowy skarżącego, jego żony. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że także, kiedy odwołać się do materiału zgromadzonego w postępowaniu podatkowym, nie można dopatrzeć się podstaw do uwzględnienia rozpatrywanego wniosku. Organ podatkowy prowadził postępowanie wyjaśniające w kierunku stwierdzenia przesłanek określenia wysokości zobowiązania podatkowego w akcyzie z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu, stąd ustalenia dotyczące sytuacji życiowej, majątkowej strony były zbędne i nie były przedmiotem czynności organu. Kwestia zasadności skargi pozostaje poza zakresem przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Argumenty skarżącego, zmierzające do uzasadnienia zarzutów skargi odnośnie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu, nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd rozstrzygnie czy skarga jest zasadna po rozpatrzeniu sprawy na rozprawie. Dla dopełnienia oceny prawnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy przywołać stanowisko prawne w sprawie II FSK 2563/11, zgodnie z którym instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 168). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń, okoliczności, świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Należy bowiem zwrócić uwagę, że zgodnie z poglądem zarówno doktryny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 188), jak również orzecznictwa (por. postanowienie I FSK 1693/10) nie jest wystarczający sam wywód skarżącego odnośnie jego przypuszczeń i obaw. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. też I FZ 574/12, II FZ 988/12, II FZ 894/12, II FZ 497/12, II FSK 2333/12). Z tych względów należało postanowić jak w sentencji.