I FSK 362/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal (spr.), Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1515/13 w sprawie ze skargi J. W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 25 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. W. na rzecz Ministra Finansów kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1515/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. W. (dalej "Skarżący, Wnioskodawca") na interpretację indywidualną Ministra Finansów (organu upoważnionego - Dyrektora Izby Skarbowej w W.) z dnia 25 lutego 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. W przedmiotowym wniosku przedstawił następujące zdarzenia przyszłe: Skarżący jest właścicielem nieruchomości składającej się z dwóch działek: działki X i działki Y zapisanej pod jednym numerem księgi wieczystej. Przedmiotowa nieruchomość została nabyta w 2001 r. Na działce Y biegnie sieć elektryczna. Na działce X znajduje się droga wewnętrzna. Droga wewnętrzna od roku 2001 jest przedmiotem dzierżawy, z tytułu której czynsz dzierżawny podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT. W stosunku do: a) sieci elektrycznej i znajdującej się na działce Y), b) drogi wewnętrznej (znajdującej się na działce X), - nie przysługiwało Skarżącemu prawo od obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, ponieważ nieruchomość zabudowana w/w obiektami została nabyta od osób fizycznych nie będących podatnikami, w ramach transakcji nie podlegającej podatkowi od towarów i usług. Ponadto Skarżący nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalono pas drogowy [...] na całej działce X i części działki Y. Pozostała część działki Y stanowi las (załącznik do planu miejscowego [...], uchwalonego 18 marca 2008 r. pod nr [...], na którym zaznaczono nieruchomość Wnioskodawcy i opatrzono opisem). Skarżący zamierza zbyć nieruchomość, stanowiącą ewidencyjnie dwie działki zabudowane budowlami w całości lub w części. W związku z powyższym zadał pytania: 1) Czy przy dostawie części nieruchomości stanowiącej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pas drogowy [...] (cała działka X i część działki Y) Skarżącemu będzie przysługiwało zwolnienie z podatku od towarów i usług? 2) Czy przy dostawie całej nieruchomości (działki X i działki Y) Skarżącemu będzie przysługiwało zwolnienie z podatku od towarów i usług? Odnośnie do pierwszego pytania Skarżący wskazał, że działka X, jak i działka Y będące przyszłym przedmiotem dostawy są zabudowane budowlami zwolnionymi od podatku od towarów i usług, zatem przy dostawie części nieruchomości stanowiącej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pas drogowy [...] (cała działka X i część działki Y) Skarżącemu będzie przysługiwało zwolnienie z podatku od towarów i usług. Skarżący powołując się na art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") wskazał, iż dostawa budowli co do zasady podlega zwolnieniu z podatku. Zdaniem Skarżącego dostawa podlegałaby opodatkowaniu w sytuacji, gdyby spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a lub art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. b ustawy o VAT. Skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) sieć elektryczna (sieć techniczna, sieć uzbrojenia terenu) stanowi budowle. Zaznaczył, że sieć energetyczna nie stanowi własności Skarżącego, ale zakładu energetycznego i jako taka nie może być przedmiotem dostawy. Podniósł, iż na mocy art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2007 Nr 19, poz. 115) droga jest kwalifikowana jako budowla. Wskazał, iż zgodnie z art. 29 ustawy o VAT w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Podstawą opodatkowania jest kwota należna z tytułu sprzedaży budynków (budowli) trwale z gruntem związanych oraz gruntu. Skarżący zaznaczył, iż do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części stale z gruntem związanych. W ocenie Skarżącego działka Y jest działką leśną, korzystającą przy dostawie ze zwolnienia z podatku VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Odnośnie do drugiego pytania Skarżący wyraził opinię, że skoro działka X, jak i działka Y będące przyszłym przedmiotem dostawy, są zabudowane budowlami zwolnionymi od podatku od towarów i usług, zatem przy dostawie całej nieruchomości (działki X i działki Y) będzie mu przysługiwało zwolnienie z podatku od towarów i usług. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 25 lutego 2013 r. uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. Minister Finansów uznał, iż niezależnie, czy Skarżący będzie sprzedawał w całości czy w części przedmiotową nieruchomość względem dostawy działki X może zastosować zwolnienie stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 29 ust. 5 ustawy o VAT, natomiast względem dostawy działki Y winien zastosować stawkę 23% do tej części niniejszej działki, która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowi teren przeznaczony pod pas drogowy oraz zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT do tej części działki, która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowi las. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Pismem z dnia 13 maja 2013 r. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą interpretację indywidualną, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT poprzez błędne, niezgodne z brzmieniem art. 46 § 1 k.c., art. 24 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jednolity, Dz. U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1361 ze zm.) określenie pojęcia nieruchomości jako towaru. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił, ponieważ zdaniem Sądu zaskarżona interpretacja odpowiada obowiązującemu prawu. Sąd zauważył, że istota sporu sprowadza się do kwestii możliwości odrębnego opodatkowania dwóch działek (działki X i Y) wchodzących w skład jednej nieruchomości zapisanej pod jednym numerem księgi wieczystej. WSA zauważył, że każda ze wskazanych we wniosku działek stanowiąc odrębną jednostkę gruntu, jest odrębnym towarem w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma wykładnia przepisu art. 29 ust. 5 ustawy o VAT. Zgodnie z nim w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Przepis ten reguluje szczególną sytuację, gdy podatnik dokonuje dostawy dwóch różnych towarów: budynku (budowli lub ich części), oraz gruntu, z którym jest trwale związany. W takiej sytuacji grunt niejako przejmuje stawkę VAT właściwą dla budynku (budowli lub ich części), czyli podlega opodatkowaniu na tych samych zasadach, co budynek (budowla lub ich część). Sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygniecie na wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1698/09. W wyroku tym NSA stwierdził, że odwoływanie się do przepisów Kodeksu cywilnego, ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, czy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, czy jakichkolwiek innych jest nieuzasadnione. Sąd powołał też wyrok Trybunału Sprawiedliwości (Trzecia Izba) z dnia 7 grudnia 2006 r., sprawa C-306/05. Jako niezasadne zatem WSA uznał zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów ustawy o VAT w związku z przepisami kodeksu cywilnego i ustawy o księgach wieczystych i hipotece. W ślad za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I FSK 1698/09 WSA stwierdził zatem, że wykładnia pojęcia "grunt" musi uwzględniać aspekt opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Z tej perspektywy towarem w rozumieniu ustawy o VAT może być jedynie działka gruntu. Sąd podkreślił, że zwolnienie z opodatkowania jest wyjątkiem od reguły opodatkowania każdej sprzedaży i nie może być rozszerzone na całą nieruchomość objętą jedną księgą wieczystą, która stanowi przedmiot sprzedaży, lecz winno być przyporządkowane do konkretnej działki, na której jest budowla, która w chwili sprzedaży podlega temu zwolnieniu. W sytuacji sprzedaży wyodrębnionych geodezyjnie działek, nawet w przypadku, gdy są one objęte jedną księgą wieczystą, zbycie to na gruncie przepisów podatkowych należy rozpatrywać oddzielnie w odniesieniu do każdej z tych działek. Zatem określenie stawki (bądź zwolnienie) nie może być rozszerzane na całą nieruchomość, lecz winno być przyporządkowane do działki lub części działki, która spełnia warunki wynikające z przepisów uprawniające do stosowania preferencji. Rację ma zdaniem Sądu organ wydający interpretację, że opodatkowanie dostawy spornych działek podatkiem od towarów i usług winno odbywać się w oderwaniu od tego, czy składają się one na jedną nieruchomość zapisaną pod jednym numerem księgi wieczystej, a jedynie w oparciu o to, czy stanowią one grunty zabudowane czy też grunty niezabudowane. Sama okoliczność, iż niniejsze działki stanowią nieruchomość zapisaną pod jednym numerem księgi wieczystej, nie decyduje o zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Natomiast fakt, iż przedmiotowa nieruchomość ma wydzielone dwie działki świadczy o tym, iż mogą one być odrębnymi przedmiotami dostaw. Powyższy wyrok został w całości zaskarżony skargą kasacyjną podatnika, który orzeczeniu WSA zarzucił: 1. art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." poprzez naruszenie art. 29 ust. 5 ustawy o VAT, w brzmieniu jak w tekście jednolitym z dnia 29 lipca 2011 r. (Dz. U. Nr 177, poz. 1054), poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie do ustalenia zakresu znaczenia słowa "grunt", o którym mowa w przedmiotowym przepisie, art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.), który to przepis zawiera legalną definicję słowa "grunt"; 2. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez naruszenie art. 29 ust. 5 ustawy o VAT, w brzmieniu jak w tekście jednolitym z dnia 29 lipca 2011 r. (Dz. U. Nr 177, poz. 1054), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż wyodrębnieniu z podstawy opodatkowania nie podlega jedynie wartość części gruntu stanowiącej zabudowaną działkę ewidencyjną, podczas gdy z dyspozycji art. 29 ust. 5 ustawy o VAT w wynika, iż wyodrębnieniu nie podlega wartość gruntu, a nie jedynie jego części; 3. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez naruszenie art. 29a ust. 8 w zw. z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT (w brzmieniu po 1 kwietnia 2013 r.) w zw. z art. 2 pkt 33) ustawy o VAT (w brzmieniu po 1 kwietnia 2013 r.), poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że z podstawy opodatkowania wyodrębnia się wartość działki ewidencyjnej, podczas gdy z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu; 4. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez naruszenie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT (w brzmieniu po 1 kwietnia 2013 r.), poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że podstawą opodatkowania jest działka gruntu, podczas gdy podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika; 5. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż działka ewidencyjna, nie stanowiąca odrębnej nieruchomości może stanowić odrębny przedmiot prawa, którym można rozporządzać jak właściciel, podczas gdy dokonywanie czynności rozporządzających - "jak właściciel" - przedmiotową działką jest niemożliwe; 6. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez naruszenie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż Skarżący jest podatnikiem, podczas gdy Skarżący nie spełnia przesłanek, od których ustawa o VAT uzależnia status podatnika; 7. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez naruszenie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT (w brzmieniu po 1 kwietnia 2013 r.) poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż Skarżący jest podatnikiem, podczas gdy Skarżący nie spełnia przesłanek, od których ustawa o VAT uzależnia status podatnika; 8. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez, mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowej ocenie całego materiału dowodowego i błędne ustalenie stanu faktycznego, a w konsekwencji przyjęcie, iż Skarżący jest podatnikiem w rozumieniu ustawy o VAT, podczas gdy Skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej, zaś zbycie nieruchomości będące przyczyną złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, będzie mieć charakter jednorazowy; 9. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowej ocenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji nie uwzględnienie faktu, że interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia na niwie przepisów ustawy o VAT, które uległy nowelizacji; 10. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez naruszenie art. 2 pkt 33 ustawy o VAT (w brzmieniu po 1 kwietnia 2013 r.) poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie, że dostawa nieruchomości nastąpi w związku z wprowadzeniem Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...], podczas gdy dostawa następuje w związku z tym Planem i w konsekwencji strony dostawy posiadają interes ekonomiczny jedynie w dostawie całej nieruchomości. Uwzględniając powyższe podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Autor skargi kasacyjnej podniósł w niej zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, jednakże żadne z nich nie są w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadne. Nie można podzielić zarzutów naruszenia przepisów postępowania (zarzuty 8 i 9 skargi kasacyjnej) poprzez mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe – zdaniem kasatora - zastosowanie polegające na nieprawidłowej ocenie całego materiału dowodowego i błędnym ustaleniu stanu faktycznego, a w konsekwencji przyjęciu, iż Skarżący jest podatnikiem w rozumieniu ustawy o VAT oraz nieuwzględnieniu faktu, że interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia na niwie przepisów ustawy o VAT, które uległy nowelizacji. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej samo brzmienie art. 134 § 1 p.p.s.a. i fakt niezwiązania Sądu pierwszej instancji zarzutami i wnioskami skargi nie prowadzi automatycznie do sytuacji, kiedy Sąd – rozstrzygający wszak w granicach danej sprawy – miałby obowiązek uchylenia interpretacji indywidualnej Ministra Finansów uwzględniającej stan prawny obowiązujący w dniu jej wydania. Sąd administracyjny, co zdaje się umykać pełnomocnikowi Skarżącego, sam nie wydaje interpretacji indywidualnych, a jedynie sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na (m.in.) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że Sąd nie ustala w sprawach interpretacyjnych stanu faktycznego, a jedynie kontroluje legalność interpretacji wydanej przez organ (organ zaś przyjmuje stanu faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę). Art. 14b § 3 O.p. stanowi, że "Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego." W sytuacji kiedy we wniosku nie wskazano precyzyjnie daty dostawy nieruchomości (a jedynie stwierdzono "Wnioskodawca zamierza zbyć nieruchomość"), trudno wymagać od organu, aby sam się tego domyślał i orzekał na podstawie nieobowiązujących w dniu wydania interpretacji przepisów lub aby Sąd pierwszej instancji uchylił interpretację, która była wydana prawidłowo. W interpretacji prawidłowo organ wskazał, że "Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji" (str. 7 interpretacji). Z powyższych względów nie można podzielić również zarzutów naruszenia prawa materialnego (zarzuty 3, 4 i 10 skargi kasacyjnej) – tj. art. 29a ust. 8 w zw. z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT (w brzmieniu po 1 kwietnia 2013 r.) w zw. z art. 2 pkt 33) ustawy o VAT (w brzmieniu po 1 kwietnia 2013 r.), naruszenie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT (w brzmieniu po 1 kwietnia 2013 r.) poprzez ich błędną wykładnię, a także naruszenia art. 3 pkt 33 ustawy o VAT w brzmieniu po 1 kwietnia 2013 r. poprzez jego niezastosowanie. Pozostałe zarzuty naruszenia przez WSA przepisów prawa materialnego także należy ocenić jako niezasadne. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do kwestii możliwości odrębnego opodatkowania dwóch działek wchodzących w skład jednej nieruchomości zapisanej pod jednym numerem księgi wieczystej. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z pierwszym zarzutem skargi kasacyjnej - naruszenia przez WSA przepisu art. 29 ust. 5 ustawy o VAT, w brzmieniu jak w tekście jednolitym z dnia 29 lipca 2011 r. (Dz. U. Nr 177, poz. 1054), poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie do ustalenia zakresu znaczenia słowa "grunt", o którym mowa w przedmiotowym przepisie, art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.), który to przepis zawiera legalną definicję słowa "grunt". Prawidłowe było bowiem powołanie się w tym zakresie przez WSA w Warszawie na wyrok NSA z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1698/09, w którym to orzeczeniu stwierdzono: "Odwoływanie się do przepisów Kodeksu cywilnego, ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, czy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, czy jakichkolwiek innych jest nieuzasadnione. Należy bowiem pamiętać, że zarówno względy jednolitego stosowania prawa wspólnotowego, jak i zasady równości wskazują na to, że treści przepisu prawa wspólnotowego, który nie zawiera wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich dla określenia jego znaczenia i zakresu, należy zwykle nadać w całej Wspólnocie autonomiczną i jednolitą wykładnię, którą należy ustalić, uwzględniając kontekst przepisu i cel danego uregulowania (zob. w szczególności wyroki: z dnia 18 stycznia 1984 r. w sprawie 327/82 Ekro, Rec. 1984 r. str. 00107, pkt 11; z dnia 19 września 2000 r. w sprawie C-287/98 Linster, Rec. 2000 r. str. I-06917, pkt 43; oraz z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie C-170/03 Feron, Zb. Orz. 2005 r. str. I-02299, pkt 26, z dnia 14 grudnia 2006r. w sprawie C-316/05, Nokia Corp. przeciwko Joacimowi Wärdellowi) (...) Należy także zwrócić uwagę na specyfikę terminologii prawa unijnego, która z zasady jest oderwana od zakresu pojęciowego prawa cywilnego poszczególnych krajów członkowskich. W odmiennej sytuacji, w każdym z państw członkowskich norma prawa podatkowego miałaby odmienną treść, w zależności od zakresu pojęciowego innych gałęzi prawa, w szczególności prawa cywilnego". Analogiczne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I FSK 1371/11. Pogląd wyrażony w ww. orzeczeniach (dostępnych w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Informacji o Sprawach) Naczelny Sąd Administracyjny w składzie niniejszym w pełni akceptuje i podziela, co czyni pierwszy ze sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów niezasadnym. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 29 ust. 5 ustawy o VAT (zarzut 2). Na aprobatę zasługuje stwierdzenie, że zwolnienie z opodatkowania jest wyjątkiem od reguły opodatkowania każdej sprzedaży i nie może być rozszerzone na całą nieruchomość objętą jedną księga wieczystą, która stanowi przedmiot sprzedaży, lecz winno być przyporządkowane do konkretnej działki, na której jest budowla, która w chwili sprzedaży podlega temu zwolnieniu. W sytuacji sprzedaży wyodrębnionych geodezyjnie działek, nawet w przypadku, gdy są one objęte jedną księgą wieczystą zbycie to na gruncie przepisów podatkowych należy rozpatrywać oddzielnie w odniesieniu do każdej z tych działek (zarzut 7). Zatem opodatkowanie dostawy działek podatkiem VAT winno odbywać się w oderwaniu od tego, czy składają się one na jedną nieruchomość zapisaną pod jednym numerem księgi wieczystej, a jedynie w oparciu o to, czy stanowią one grunty zabudowane czy też grunty niezabudowane (str. 9 uzasadnienia wyroku). Zarzuty 5 i 6 (niezastosowania art. 7 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT) dotyczą kwestii uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje się, że w tym zakresie ani organ ani Sąd "nie dołożył starań do samodzielnego ustalenia stanu faktycznego i "wzbogacił" go o okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącego". Jak już wskazano w początkowej części uzasadnienia, w sprawach interpretacyjnych organy nie ustalają same stanu faktycznego, zatem taka argumentacja nie może spowodować uchylenia zaskarżonego wyroku. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.