III SA/Kr 1822/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Halina Jakubiec Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 28 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zamknięcia hurtowni i zakazu wprowadzenia do obrotu środków spożywczych skargę oddala. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 28 września 2012 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2012 r. Nr [...] nakazującą zamknięcie całego zakładu, tj. hurtowni należącej do Firmy A Spółka z o.o. zlokalizowanej w K przy ul. D i zakazującą wprowadzanie do obrotu handlowego wymienionych w decyzji środków spożywczych z uwagi na fakt, że termin przydatności do spożycia tych środków spożywczych upłynął lub z uwagi na fakt, że wymienione w decyzji środki spożywcze pozbawione były etykiet – nieidentyfikowalne oraz przetrzymywane w workach uszkodzonych i rozerwanych, przy czym decyzji organu I instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 28 września 2012 r. Nr [...] została poprzedzona decyzją Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2012 r. Nr [...], która została wydana "po zapoznaniu się z protokołem kontroli sanitarnej z dnia [...] 2012 r., przeprowadzonej w hurtowni należącej do Firmy A Sp. z o.o., zlokalizowanej w K przy ul. D i w której jako podstawę prawną wskazano art. 54 ust. 1 i ust. 2 litera a, b, e Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym (...) w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 44, pkt 46, pkt 52, art. 45 ust. 1 i ust. 2, art. 48 ust. 1 i ust. 2, art. 52, art. 59 ust. 2, art. 73 ust. 1 i art. 77 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r., Nr 136, poz. 914 z późn. zm.), art. 14 ust. 1 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd do spraw każde o wadze 1, Rozdz. III część B pkt 2, Zał. II Rozdz. l pkt 1 i pkt 2 lit. a, pkt 4, pkt 9, Rozdz. II pkt 1 lit. a, b, c, e, Rozdz. VII pkt 1 lit. a, Rozdz. VIII pkt 2, Rozdz. IX pkt 2 i pkt 3 do Rozporządzenia Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz.UE.L 139, 30/04/2004 P.0001-0054), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). W rozstrzygnięciu decyzji organ I instancji zaznaczył, że po pierwsze: nakazuje zamknięcie całego zakładu, tj. hurtowni należącej do Firmy A Sp. Z o.o., zlokalizowanej w K przy ul. D, i po drugie: zakazuje wprowadzania do obrotu handlowego środków spożywczych pod nazwą: - "Sos [...]" - w ilości 9 opakowań, każde o wadze 10 kg, z datą przydatności do spożycia: 03.03.2012 r. oraz 10.02.2012 r., - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25 kg, z datą przydatności do spożycia 28.01.2011 r. - 1 opakowanie, - Mieszanka "[...]" – każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 26.04.2011 r. - 5 opakowań, - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25; kg z datą przydatności do spożycia 14.01.2012 r. - 23 opakowania, - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 20.04.2012 r. - 30 opakowania, - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 02.11.2011 r. – 5 opakowań, - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 11.02.2012 r. - 23 opakowania, - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 02.2012r. - 1 opakowanie, - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 13.07.2011 r. - 2 opakowania, - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 15.02.2011 r. - 1 opakowanie, - Mieszanka "Baza drożdżowa" - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 02.02.2011 r. – 1 opakowanie, - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 24.02.2011 r. - 3 opakowania, - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 13.02.2012 r. - 9 opakowań, - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 11.09.2011 r. - 1 opakowanie, - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 14.05.2011 r. - 6 opakowań, - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 30 kg z datą przydatności do spożycia 27.12.2009 r. - 2 opakowania, - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 20.03.2012 r. - 5 opakowań, - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 15.04.2011 r. - 18 opakowań - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 12.04.2010 r. - 1 opakowanie, - Mieszanka "[...]" 15% - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 23.09.2011 r. – 15 opakowań, - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 27.07.2011r. - 1 opakowanie, - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 01.04.2012 r. - 1 opakowanie, - "[...]" - każde o wadze 10 kg z datą przydatności do spożycia 09.07.2011 r. - 12 opakowań, 29.03.2011 r. - 1 opakowanie, 15.01.2012 r. - 7 opakowań, 14.04.2012 r. - 1 opakowanie i 04.03.2012 r. - 7 opakowań, - Mix [...] - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 17.01.2012r. - 12 opakowań, - Ciasto [...] - każde o wadze 25 kg - 9 opakowań, - [...] - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 21.01.2012 r. - 4 opakowania, - Masa [...] - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 26.08.2011 r. - 19 opakowań, - Biszkopt - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 03.04.2011 r. – 7 opakowań, - [...] - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 23.11.2011 r. - 8 opakowań , - Sos [...] - każde o wadze 1 kg z datą przydatności do spożycia 08.11.2011r. – 1 opakowanie - z uwagi na fakt, iż termin przydatności do spożycia tych środków spożywczych upłynął; nadto: - Produkt "bez etykiety - biały proszek" nieidentyfikowalny w ilości 13,2 kg, - Produkt "bez etykiety - brązowy proszek" nieidentyfikowalny w ilości 13 kg, - Worek z proszkiem - brak etykiety - w ilości 36 kg, - Produkt bez etykiet - brak identyfikowalności w ilości: 18 opakowań po 25 kg oraz 4 opakowania po 30 kg, - Mieszanka "[...]" - każde o wadze 25 kg z datą przydatności do spożycia 16.12.2012 r. w ilości 2 opakowań - rozerwane, uszkodzone, - Mieszanka "[...]" z datą przydatności do spożycia 09.08.2012r. w ilości 17 kg - rozpieczętowane, - Produkt "bez etykiety" w ilości 2,7 kg, - [...] w ilości 18 kg - uszkodzony worek, - Zaciemniacz do pieczywa "[...]" 25 kg - uszkodzone opakowanie bez etykiety, - Polepszacz [...] - każde o wadze 25 kg bez etykiety - 2 opakowania, - Polepszacz [...] - każde o wadze 25 kg - 1 opakowanie uszkodzone, - Polepszacz [...] - z datą przydatności do spożycia 14.02.2012 r. - 1 opakowanie uszkodzone, - Sos [...] - z datą przydatności do spożycia 16.08.2012 r. - 1 opakowanie uszkodzone 10 kg, - [...] - opakowanie bez etykiety (napoczęte) - w ilości 4,25 kg, - Zaciemniacz do pieczywa "Bruno" z etykietą - z datą przydatności do spożycia 11.2012 r., opakowanie uszkodzone w ilości 12,5 kg , - Soja - bez etykiety w ilości 11,4 kg, - Dwa opakowania (worki - każdy o wadze 25 kg) bez etykiety, - 1 opakowanie (worek 12,3 kg) bez etykiety, - [...] - opakowanie bez etykiety z datą przydatności do spożycia 15.12.2010 r. w ilości 17,4 kg, - 1 opakowanie (worek) bez etykiety w ilości 21,5 kg, - [...] - z datą przydatności do spożycia w ilości 16 kg, - Jogurt 100% bez etykiety w ilości 8,5 kg, - Chleb [...] - z datą przydatności do spożycia 12.11.2011 r. w ilości 16,7 kg, - Polepszacz [...] - opakowanie bez etykiety w ilości 15,5 kg, - Masa [...] - opakowanie bez etykiety, otwarte w ilości 25 kg, - "Koncentrat [...]" z datą przydatności do spożycia 20.11.2011 r. w ilości 13,6 kg, - Ciasto [...] - z datą przydatności do spożycia 09.08.2012 r. w ilości 15,8 kg, - 1 opakowanie (worek) otwarte, bez etykiety – w ilości 2,7 kg, - [...] – opakowanie uszkodzone – w ilości 18 kg, - Zaciemniacz do pieczywa "[...]" - opakowanie otwarte z datą przydatności do spożycia 19.07.2012 r. – w ilości 20,4 kg, - [...] - opakowanie bez etykiety w ilości 10,2 kg, - Chleb [...] - z datą przydatności do spożycia 29.03.2013 r. - opakowanie uszkodzone w ilości 18,7 kg - etykieta w języku niemieckim, - [...] - opakowanie bez etykiety w ilości 14,95 kg, - [...] - z datą przydatności do spożycia 22.04.2011 r. w ilości 19,15 kg, - Koncentrat [...] - z datą przydatności do spożycia 15.08.2012 r. - opakowanie uszkodzone w ilości 10,65 kg, - Pizza [...] - opakowanie otwarte bez etykiety w ilości 18,9 kg, - Masa [...] - opakowanie otwarte bez etykiety w ilości 8,55 kg, - Masa [...] - dwa opakowania, otwarte bez etykiety w ilości 11,20 kg oraz 10,75 kg - Masa [...] z datą przydatności do spożycia 14.12.2011 r. w ilości 10,9 kg, opakowanie otwarte, - Opakowanie (worek) bez etykiety (babka jasna), otwarte, w ilości 14,8 kg, - Opakowanie (worek) bez etykiety, otwarte - z datą przydatności do spożycia 13.10.2012 r. - w ilości 12,15 kg, - Polepszacz [...] -- z datą przydatności do spożycia 26.06.2011 r., opakowanie otwarte w ilości 10,7 kg, - Mieszanka [...] - z datą przydatności do spożycia 20.05.2011 r., opakowanie otwarte w ilości 25 kg oraz 13,4 kg, - Opakowanie (worek) bez etykiety - otwarty w ilości 10 kg, - Opakowanie "[...]" - z datą przydatności do spożycia 13.07.2011 r. w ilości 14 kg, - [...] - producent T z datą przydatności do spożycia 05.2011 r. w ilości 8,55 kg - plantator hurtownia dla rolnictwa i ogrodnictwa, - Orzech - opakowanie bez etykiety, otwarte w ilości 18,25 kg, - Stabilizator do sera - opakowanie bez etykiety, otwarte w ilości 6,35 kg, - Mieszanka [...] - z datą przydatności do spożycia 25.11.2011 r. w ilości 9,9 kg, opakowanie otwarte, - Piernik [...] - z datą przydatności do spożycia 06.06.2011 r. w ilości 13,25 kg, opakowanie otwarte, - Chleb [...] - z datą przydatności do spożycia 21.06.2012 r. - opakowanie uszkodzone w ilości 15,8 kg - etykieta w języku niemieckim, - Koncentrat [...] 100% - z datą przydatności do spożycia 02.05.2012 r., opakowanie otwarte w ilości 18,6 kg, - Biszkopt [...] - z datą przydatności do spożycia 18.03.2013 r., opakowanie otwarte w ilości 20,35 kg, - Słonecznik - opakowanie bez etykiety, otwarte w ilości 11,7 kg, - Mieszanka [...] - z datą przydatności do spożycia 16.03.2011 r., opakowanie otwarte w ilości 19,7 kg, - Pieczywo [...] - z datą przydatności do spożycia 14.03.2012 r., opakowanie otwarte w ilości 13,3 kg, - [...] - opakowanie bez etykiety, otwarte w ilości 16,45 kg, - Koncentrat do pączków - z datą przydatności do spożycia 20.11 2011 r. w ilości 12,1 kg, - Koncentrat [...] - z datą przydatności do spożycia 01.04.2012 r., opakowanie otwarte w ilości 8,15 kg, - Pizza - opakowanie otwarte, bez etykiety w ilości 6,05 kg, - Zwrot - opakowanie otwarte, bez etykiety w ilości 14,65 kg, - Etykieta w języku niemieckim (baza drożdżowa) - z datą przydatności do spożycia 09.10.2012 r., opakowanie otwarte w ilości 15,75 kg, - [...] - z datą przydatności do spożycia 27.04.2011 r., opakowanie otwarte w ilości 15,05 kg, - Opakowanie (worek) bez etykiety, otwarte w ilości 22,6 kg, - Chleb [...] - z datą przydatności do spożycia 24.01.2013 r., opakowanie otwarte w ilości 14,2 kg, - Chleb [...]- z datą przydatności do spożycia 20.04.2012 r., opakowanie otwarte w ilości 7,4 kg - z uwagi na fakt, iż powyższe środki spożywcze pozbawione były etykiet - nieidentyfikowalne oraz przetrzymywane w workach uszkodzonych i rozerwanych. Po trzecie: organ I instancji nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności wskazując jako podstawę prawną art. 77 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Na uzasadnienie decyzji organ I instancji podał, że w dniu [...] 2012r. przedstawiciele Powiatowego Inspektora Sanitarnego przeprowadzili kontrolę interwencyjną w hurtowni należącej do Firmy A Sp. z o.o., zlokalizowanej w K przy ul. D i w wyniku tej kontroli stwierdzili prowadzenie działalności żywnościowo-żywieniowej w zakresie magazynowania i hurtowej sprzedaży opakowanych komponentów piekarniczych i sosów, bez złożenia wniosku do Powiatowego Inspektora Sanitarnego o zatwierdzenie zakładu oraz o wpis do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zdaniem organu I instancji, na przedsiębiorcy ciążył wymóg złożenia wniosku o zatwierdzenie zakładu na zasadach określonych w rozporządzeniu Nr 852/2004 oraz art. 63 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, czego hurtownia należąca do Firmy A Sp. z o.o. nie uczyniła. Na podstawie uzyskanych informacji i przedłożonych podczas kontroli interwencyjnej dokumentów Firmy wynika, że obiekt prowadzi działalność żywnościowo-żywieniową od dnia 28 kwietnia 2005 r., a tymczasem w wyniku kontroli stwierdzono brak zapewnionej bieżącej ciepłej wody przy umywalce do mycia rąk wydzielonej w pomieszczeniu WC budynku z wydzielonym biurem Firmy podczas gdy w dwóch pomieszczeniach magazynowych, oddalonych od biura o ok. 70 m, brak wydzielonych jakichkolwiek punktów wodnych. Czynności mycia pomieszczeń magazynowych o łącznej powierzchni ok. 200 m² były przeprowadzane przy użyciu zimnej wody, pobieranej z umywalki do mycia rąk wydzielonej w toalecie budynku z wydzielonym biurem Firmy, przenoszonej w wiadrze. Organ stwierdził, że stan taki jest niezgodny z Zał. II Rozdz. l pkt 4, Rozdz. VII pkt 1 lit. a Rozporządzenia WE Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, albowiem w zakładzie musi być dostępna odpowiednia ilość umywalek z ciepłą i zimną wodą, właściwie usytuowanych i przeznaczonych do mycia rąk, zaopatrzonych w środki do mycia rąk i do higienicznego ich suszenia, a nawet należy stworzyć takie warunki, aby od tych umywalek były oddzielone stanowiska do mycia żywności. Stwierdzono także nieprawidłowy stan sanitarno-porządkowy pomieszczeń magazynowych, a w szczególności brudną, zanieczyszczoną odchodami ptaków, resztkami towaru (rozsypanymi komponentami piekarniczymi) i zakurzoną podłogę w obu pomieszczeniach magazynowych; ściany brudne, zakurzone i zanieczyszczone odchodami ptaków, co godzi w przepisy prawa żywnościowego, zawarte w Załączniku II, Rozdział l pkt 1 wyżej wymienionego Rozporządzenia, które stanowi, że pomieszczenia żywnościowe muszą być utrzymywane w czystości i zachowane w dobrym stanie i kondycji technicznej. Podczas kontroli na powierzchni części opakowań towarów (worków papierowych), stwierdzono odchody ptaków, zabrudzenia i zawilgocenia, a w opakowaniach rozpieczętowanych, wskutek uszkodzenia bądź celowego ich otwarcia, stwierdzono obecność oprzędów szkodników żywnościowych oraz unoszące się żywe mole nad uszkodzonymi środkami spożywczymi i nad środkami spożywczymi po upływie terminu przydatności do spożycia. W obu pomieszczeniach magazynowych, stwierdzono obecność żywych ptaków, które pożywiały się rozsypanymi na podłodze resztkami komponentów piekarniczych i mieszankami z otwartych, co nie jest zgodne z Rozdz. IX pkt 2 i pkt 3 wymienionego wyżej Rozporządzenia WE Nr 852/2004, które wskazuje, że surowce i składniki spożywcze będą przechowywane w odpowiednich warunkach, aby zapobiegać ich zepsuciu i chronić je przed zanieczyszczeniem. Organ I instancji zaznaczył, że na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywność musi być chroniona przed zanieczyszczeniem, które może spowodować, że stanie się niezdatna do spożycia przez ludzi, szkodliwa dla zdrowia lub zanieczyszczona w taki sposób, że byłoby nierozsądnie oczekiwać, że zostanie w tym stanie skonsumowana. Kontrola sanitarna zakładu wykazała uchybienia natury sanitarno-technicznej - nieotynkowane ściany w pomieszczeniu magazynowym z wydzielonym stanowiskiem dla magazyniera (mury wykonane z cegieł z nierównościami), ściany i sufit z licznymi nierównościami, pęknięciami, odpryskami tynku i farby w drugim i wydzielonym pomieszczeniu magazynowym. Powierzchnia podłóg w obu magazynach wykonana z betonu z licznymi nierównościami, dziurami - brak zachowanej gładkiej, łatwozmywalnej powierzchni. W pomieszczeniu - stanowisku, wydzielonym dla magazyniera - brudne ściany, sufit i podłoga. Z kolei powierzchnia drzwi prowadzących do magazynu zniszczona, z odpryskami farby, częściowo zardzewiała, a powierzchnia wewnętrzna jednych z drzwi pokryta pianką budowlaną, która nie zapewnia gładkiej, nienasiąkliwej powierzchni. Organ podkreślił, że wyżej wymienione uchybienia stanowią naruszenie przepisów Zał. II, Rozdz. l pkt 1 wymienionego wyżej Rozporządzenia WE Nr 852/2004, który mówi że pomieszczenia żywnościowe muszą być utrzymywane w czystości i zachowane w dobrym staniej i kondycji technicznej. Ponadto, zgodnie z Zał. II Rozdz. II pkt 1 lit. a, b, c, e tego Rozporządzenia, projekt i wystrój pomieszczeń, w których przygotowuje się, poddaje obróbce lub przetwarza środki spożywcze powinny umożliwiać dobrą praktykę higieny żywności, w tym ochronę przed zanieczyszczeniem. W szczególności: powierzchnie podłóg i ścian muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, oraz – w miarę potrzeby - łatwe do dezynfekcji. Tam, gdzie sytuacja tego wymaga, podłogi muszą mieć zapewnione odpowiednie odwadnianie. Sufity lub wewnętrzna powierzchnia dachu i osprzęt napowietrzny muszą być zaprojektowane i wykończone w sposób uniemożliwiających gromadzenie się zanieczyszczeń oraz redukujący kondensację, wzrost niepożądanych pleśni oraz strząsanie cząstek. Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził, że zastany w hurtowni stan jest niezgodny również z pkt 2 lit. a Rozdz. l Zał. II Rozporządzenia WE Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, który to przepis stanowi, że wyposażenie, wystrój, konstrukcja, rozmieszczenie i wielkość pomieszczeń żywnościowych ma pozwolić na odpowiednie utrzymanie, czyszczenie i/lub dezynfekcję, zapobieganie lub minimalizowanie dostawania się zanieczyszczeń pochodzących z powietrza, oraz ma zapewniać odpowiednią przestrzeń roboczą pozwalającą na higieniczne prowadzenie wszelkich operacji związanych z przechowywaniem żywności. Organ zauważył, że zakład nie posiada prawidłowo doposażonego miejsca do przebierania się przez pracowników, a ubrania pracownika przetrzymywane są na tekturowym kartonie w wydzielonym pomieszczeniu dla magazyniera, co jest niezgodne z Zał. II Rozdz. l pkt 9 Rozporządzenia WE Nr 852/2004, które stanowi, że muszą być zapewnione odpowiednie warunki do przebierania się przez personel. Organ podkreślił, że Firma A Sp. z o.o. nie posiada opracowanej dokumentacji dobrej praktyki higienicznej i systemu jakości HACCP wraz z procedurą postępowania z towarem nieprzydatnym do spożycia. Stwierdzone uchybienia naruszają przepisy prawa żywnościowego zawarte w Rozdz. II art. 5 pkt 1 Rozporządzenia WE Nr 852/2004 wskazującym, że przedsiębiorstwa sektora spożywczego opracowują, wykonują i utrzymują stałą procedurę lub procedury na podstawie zasad HACCP oraz Zał. l Rozdz. III część B pkt 2 do Rozporządzenia Nr 852/2004, który stanowi, iż wytyczne dobrej praktyki higieny powinny zawierać właściwe informacje na temat zagrożeń, które mogą powstawać w produkcji podstawowej i działaniach powiązanych oraz działaniach mających na celu kontrolę zagrożeń, w tym właściwych środków określonych w ustawodawstwie krajowym i wspólnotowym oraz programach krajowych i wspólnotowych. Organ zaznaczył, że w trakcie prowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono obecność w pomieszczeniach magazynowych pustych, oryginalnych opakowań z nadrukiem nazwy Firmy A, nici - kilka szpulek, wydrukowane samoprzylepne etykiety dla różnych komponentów piekarniczych (drukowanie etykiet przeprowadzane jest w biurze Firmy A), a także szufelki, małe foremki do wypieku, wagę przemysłową, które służą do produkcji pączków. Nadto w pomieszczeniach magazynowych hurtowni, stwierdzono przetrzymywanie dużych ilości komponentów piekarniczych po upływie terminu przydatności do spożycia, produktów pozbawionych etykiet, a tym samym niezidentyfikowanych oraz uszkodzonych opakowań produktów, w tym produktów rozsypanych do opakowań plastikowych, pozbawionych etykiet - niezidentyfikowanych. Organ I instancji podniósł, że prokurent Firmy nie udzielił informacji odnośnie postępowania z towarem nienadającym się do spożycia (przeterminowanym, zanieczyszczonym wskutek uszkodzenia opakowań oraz pozbawionym etykiet - niezidentyfikowanym), co spowodowało podejrzenie o prowadzonej w przedmiotowym magazynie hurtowym, praktyce przepakowywania towaru przeterminowanego i uszkodzonego do opakowań nowych, wraz z naklejaniem etykiet drukowanych na miejscu. Organ podniósł, że stan taki jest niezgodny z art. 52 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności stanowiącym, że środki spożywcze oznakowane datą minimalnej trwałości lub terminem przydatności do spożycia mogą znajdować się w obrocie jedynie do tej daty lub terminu. Organ wskazał także na art. 3 ust. 3 pkt 46 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zgodnie z którym środek spożywczy zepsuty - czyli środek spożywczy, którego skład lub właściwości uległy zmianom wskutek nieprawidłowości zaistniałych na etapie produkcji, obrotu lub pod wpływem działań czynników naturalnych, takich jak wilgotność, czas, temperatura lub światło, albo wskutek obecności drobnoustrojów, a także zanieczyszczeń powodujących, że nie nadaje się on do spożycia zgodnie z jego przeznaczeniem w rozumieniu art. 14 ust. 2 lit. b i ust. 5 rozporządzenia Nr 178/2002 - nie może pozostawać w obrocie. Zgodnie z art. 45 ust. 1 i ust. 2, art. 48 ust. 1 i ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, środki spożywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane. Oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego. Zgodnie z art. 14 ust. 1 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.Urz.UE.L 2002 Nr 31, str. 1), żaden niebezpieczny środek spożywczy nie może być wprowadzany na rynek. Środek spożywczy jest uznawany za niebezpieczny, jeżeli uważa się, że jest szkodliwy dla zdrowia (art. 14 ust. 2 a wyżej wymienionego rozporządzenia (WE) Nr 178/2002). Zgodnie z zapisem art. 3 ust. 3 pkt 44 lit. a, b ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, środek spożywczy szkodliwy dla zdrowia lub życia człowieka to środek spożywczy, którego spożycie w warunkach normalnych i zgodnie z przeznaczeniem może spowodować negatywne skutki dla zdrowia lub życia człowieka, w szczególności, jeżeli nie spełnia wymagań zdrowotnych określonych w dziale II lub zawiera substancje zanieczyszczające lub inne substancje szkodliwe dla zdrowia lub życia człowieka określone w przepisach Unii Europejskiej. W trakcie kontroli sanitarnej stwierdzono, że zakład zatrudnia jednego pracownika w charakterze magazyniera, który nie posiadał dokumentacji zdrowotnej dla celów sanitarno-epidemiologicznych. Organ zaznaczył, że w kontrolowanym obiekcie, poza żywnością opakowaną, magazynowana jest także żywność w rozpieczętowanych workach, z którą pracownik ma bezpośredni kontakt, co może stanowić dodatkowe ryzyko zanieczyszczenia wprowadzanych do obrotu handlowego komponentów piekarniczych, a jest to niezgodne z art. 59 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia wskazującym, że osoba pracująca w styczności z żywnością powinna uzyskać określone przepisami o chorobach zakaźnych i zakażeniach orzeczenia lekarskie dla celów sanitarno - epidemiologicznych o braku przeciwwskazań do wykonywania prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia na inne osoby. W myśl wyżej cytowanych przepisów prawnych zawartych w ustawie o bezpieczeństwie żywności i żywienia, osoba pracująca z żywnością powinna uzyskać, określone przepisami ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, orzeczenie lekarskie dla celów sanitarno-epidemiologicznych o braku przeciwwskazań do wykonywania prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia na inne osoby, przechowywać je w aktach osobowych oraz udostępniać je na żądania organów urzędowej kontroli. Organ I instancji zaznaczył, że mając na uwadze wagę i zakres stwierdzonych uchybień, zadecydował o zamknięciu zakładu nadając decyzji tej rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 77 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, albowiem wydał decyzję w oparciu o art. 54 pkt 1 i pkt 2 lit. a, b, e Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym (...) zobowiązującym właściwy organ - w przypadku wykrycia niezgodności – do podjęcia działań zapewniających, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. Organ zaznaczył, że wyżej wymienione przepisy upoważniają m.in. do zamknięcia całego lub części danego przedsiębiorstwa na właściwy okres czasu oraz do wydania zakazu wprowadzania do obrotu handlowego konkretnych środków spożywczych, o czym organ rozstrzygnął w decyzji. Od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego odwołała się Spółka A Sp. z o. o., która wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o zmianę decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w ten sposób że organ nakaże zamknięcie zakładu — hurtowni zlokalizowanej przy ul. D na okres 3 miesięcy. Odwołująca się Spółka zarzuciła naruszenie art. 7, art. 107 § 1 i art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a także błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że Spółka prowadzi działalność w zakładzie bez zawiadomienia o tym właściwego Inspektora Sanitarnego, że istnieje podejrzenie możliwości prowadzenia w hurtowni praktyki przepakowywania towaru przeterminowanego i uszkodzonego do opakowań nowych, wraz z naklejanymi etykietami, drukowanymi na miejscu, że Spółka nie posiada procedury postępowania z produktami nienadającymi się do spożycia, że Spółka wprowadza do obrotu produkty, którym minął termin przydatności do spożycia, produkty zanieczyszczone bądź zafałszowane, że pracownik Spółki nie posiada aktualnej dokumentacji dla celów sanitarno — epidemiologicznych. Nadto strona odwołująca się zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. e Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym (...), poprzez niezastosowanie się do jego dyspozycji, które skutkowało zamknięciem zakładu bez wskazania właściwego okresu, który umożliwiłby zastosowanie przez podmiot gospodarczy środków zaradczych, art. 27 c ust. 3 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez zamknięcie zakładu bez wskazania określonego terminu, nie dłuższego niż trzy miesiące, Załącznika II, Rozdziału II pkt 1 lit. a, b, c, e Rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, poprzez jego nieuprawnione zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy z jego treści wynika, że nie znajduje on zastosowania do pomieszczeń, w których żywność jest wyłącznie przechowywana; a tym samym oparcie decyzji na niewłaściwej podstawie prawnej, Załącznika II Rozdziału VIII pkt 2 Rozporządzenia (WE) Nr 852/2004, poprzez jego nieuprawnione zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy w toku kontroli nie zostało wykazane aby w zakładzie pracowała jakakolwiek osoba cierpiąca na chorobę, która może być przenoszona przez żywność lub będąca jej nosicielką, a tym samym wskazanie niewłaściwej podstawy prawnej decyzji i art. 3 ust. 3 pkt 52 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, które skutkowało przyjęciem, że środki spożywcze, znajdujące się w hurtowni przy ul. D, którym upłynął okres przydatności do spożycia, były wprowadzane do obrotu. Na uzasadnienie powyższego strona odwołująca się podała, że organ I instancji nie wskazał na jaki okres zostaje zamknięty zakład, co stanowi naruszenie zarówno ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej jak i Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r., albowiem zgodnie z art. 54 ust. 1 tego Rozporządzenia - w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze uwzględniając rodzaj niezgodności oraz poprzednie dane podmiotu gospodarczego w zakresie niezgodności. Natomiast zgodnie z ust. 2 lit. e wymienionego wyżej Rozporządzenia, organ może zastosować zawieszenie działania lub zamknięcie całego lub części danego przedsiębiorstwa na właściwy okres czasu, co zdaniem strony odwołującej się oznacza, że decyzja organu o zamknięciu zakładu musi zostać wydana ze wskazaniem właściwego okresu, który pozwoli podmiotowi gospodarczemu zastosować środki zaradcze, a w tym przypadku przystosować zakład do wymogów prawa polskiego i prawa UE. Zaznaczono, że jeszcze bardziej wyraźną i precyzyjną dyspozycję w tym przedmiocie zawiera art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, który wskazuje, że właściwy Inspektor Sanitarny nakazuje zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzaniu produktu do obrotu na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące. Odwołująca się Spółka zaznaczyła, że pomimo, iż wymienione wyżej przepisy zostały wskazane w decyzji, to decyzja nie jest zgodna z żadnym z nich, co stanowi rażące naruszenie prawa i w związku z tym decyzja nie może pozostawać w obrocie prawnym. Podniesiono, że decyzja pomimo obowiązku pouczenia o trybie odwołania, takiego pouczenia nie zawierała. Zaznaczono, że wskazane w decyzji przepisy nie mogą znaleźć zastosowania, gdyż dotyczą pomieszczeń, w których żywność jest przygotowywana, poddawana obróbce bądź przetwarzana, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Odwołujący się zaznaczył, że nie jest prawdą, iż prowadzi działalność w przedmiotowym zakładzie bez zawiadomienia o tym właściwego Inspektora Sanitarnego, albowiem Spółka dokonała w dniu 23.08.2005 roku zgłoszenia do Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego, na co przedstawiła kopię karty zgłoszenia z dnia 23.08.2005 r. i podniósł, że tego zgłoszenia w decyzji nie uwzględniono, co powoduje stwierdzenie, że organ nie wyjaśnił stanu faktycznego. W odwołaniu podniesiono, że "obecność żywych ptaków w halach magazynowych jest niemożliwa do uniknięcia z uwagi na ich powierzchnię, kubaturę i częste otwieranie drzwi związane z przenoszeniem towaru" zaznaczając, że kontrolujący nie uwidocznili w protokole, że w pomieszczeniu został zamontowany odstraszacz ptaków zakupiony przez Spółkę w czerwcu 2012 roku, co wskazuje, że Spółka podjęła czynności zaradcze celem pozbycia się ptaków z hal magazynowych. W odwołaniu podniesiono, że "fakt, że na podłodze znajdowały się resztki komponentów piekarniczych nie może stanowić o braku dbania o czystość pomieszczeń hali magazynowej", albowiem "w związku z tym, że towar bywa przesypywany z opakowań większych do opakowań mniejszych, może dojść do sytuacji, w której zostanie on rozsypany na podłogę. Do rozsypania towaru może także dojść w sytuacji, w której uszkodzeniu ulegnie opakowanie towaru podczas jego przenoszenia". Zaznaczono, że hala jest zamiatana raz dziennie, a czasami częściej, ale nie można jednak oczekiwać, że będzie zamiatana co 15 minut, która to częstotliwość i tak nie gwarantowałaby braku jakichkolwiek komponentów spożywczych na posadzce. W odwołaniu zaznaczono, że Spółka A działa w oparciu o procedury wypracowane przez spółkę austriacką, która jest zarówno producentem artykułów spożywczych jak i spółką handlową i pracownicy spółki znają i stosują te procedury, które dotyczą zwrotu towaru, który nie może być przedmiotem sprzedaży, a brak ustalenia tej okoliczności jest wynikiem uniemożliwienia Spółce wyjaśnienia zaistniałej sytuacji, co powoduje uzasadniony zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Zdaniem odwołującego się, organ nie wyjaśnił do czego służą znajdujące się w zakładzie takie przedmioty jak nici, samoprzylepne etykiety, szufelki, małe foremki, urządzenie do wypieku pączków czy waga przemysłowa, a jednocześnie z niezrozumiałych względów uznał, że świadczą o możliwości prowadzenia w hurtowni praktyki przepakowywania towaru przeterminowanego i uszkodzonego do opakowań nowych, wraz z naklejanymi etykietami, drukowanymi na miejscu. Odwołujący się wyjaśnił, że nici i etykiety samoprzylepne używane są wtedy, gdy zdarzy się, że towar musi zostać przesypany czy odsypany do mniejszego opakowania - wtedy należy ten towar ponownie zamknąć (zaszyć worek) i opisać produkt przesypany do mniejszego opakowania; foremki i maszyna do wypieku pączków używane są przez Spółkę wyłącznie jako egzemplarze targowe — nie były nigdy używane w hurtowni; szufelki używane są do odsypywania części towaru, a waga przemysłowa nie powinna nikogo dziwić w hurtowni spożywczej, która sprzedaje w głównej mierze produkty mączne i musi posiadać wagę przemysłową. Zdaniem strony odwołującej się, nie może pozostać w obiegu prawnym decyzja, w której organ bezzasadnie stwierdza, że przedsiębiorca dokonuje fałszowania sprzedawanych przez siebie produktów. Zarzucono też, że inspektorom ustnie udzielono informacji, że towar przeterminowany lub z innych powodów nienadający się do sprzedaży jest magazynowany w hurtowni do czasu jego odesłania do producenta, co wynika z zasad postępowania z tym towarem, opracowanych przez producenta. Podano, że taki towar odsyłany jest w oparciu o wystawiane noty księgowe, z częstotliwością, którą umożliwiają okoliczności dostaw, tzn. jeżeli do Austrii (do producenta) wraca pusty transport, to można zapełnić go towarem przeznaczonym do zwrotu. Zaznaczono też, że fakt, iż w hurtowni znajdował się niebezpieczny środek spożywczy nie świadczy jeszcze o tym, że był on sprzedawany i organ w toku postępowania nie ujawnił okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że towar przeterminowany bądź nieoznakowany jest wprowadzany do obrotu. Zdaniem Spółki przyjęcie, że taki towar był wprowadzany do obrotu stanowi naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, tym bardziej, że pominięto fakt, że towar przeterminowany, przeznaczony do wysyłki do Austrii, znajdował się w oddzielnym miejscu, tj. na najwyższych miejscach regałowych po to, aby się nie pomylić i nie wprowadzić go do obrotu oraz żeby nie znajdował się w bliskiej odległości od towaru pełnowartościowego. W odwołaniu podano, że rzeczywiście Spółka nie miała możliwości okazać dokumentacji zdrowotnej pacjenta dla celów sanitarno — epidemiologicznych, ale pracownik ten posiada aktualne badania, na co przedstawiono stosowne orzeczenie lekarskie. W uzasadnieniu odwołania podniesiono także, że nieprawidłowo organ zastosował przepisy Załącznika II, Rozdziału II pkt l lit. a, b, c, e Rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, gdyż dotyczy on pomieszczeń, w których żywność jest przygotowywana, poddawana obróbce bądź przetwarzana, a sytuacja taka nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie, albowiem w hurtowni Spółki żywność była wyłącznie przechowywana, ewentualnie sporadycznie mogło dojść do jej przesypania z opakowania większego do opakowania mniejszego, czego nie można uznać za przygotowywanie, przetwarzanie bądź poddawanie żywności obróbce. Zdaniem strony odwołującej się, powołanie się w decyzji na Załącznik II Rozdział VIII pkt 2 Rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 jest wynikiem jego niewłaściwego zastosowania, gdyż w trakcie kontroli nie zostało ujawnione, aby jakakolwiek osoba pracująca w hurtowni spełniała cechy wskazane w tym przepisie. Zdaniem Spółki, aby móc zastosować art. 3 ust. 3 pkt 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w zw. z art. 3 pkt 8 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. i uznać, że żywność przeterminowana była wprowadzana na rynek należy wykazać, że Spółka posiadała ją w celu sprzedaży, oferowała do sprzedaży, dystrybuowała, a to nie zostało wykazane w niniejszej sprawie. Zdaniem strony odwołującej się, z uwagi na wskazane w odwołaniu uchybienia istnieje konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał zaskarżoną decyzję z dnia 28 września 2012 r. Nr [...] i utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2012 r. Nr [...]. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, a nadto stwierdził, że kontrola sanitarna interwencyjna została przeprowadzona w wyniku anonimowego wniosku z dnia 26 czerwca 2012 r., złożonego osobiście w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej. Wniosek dotyczył, nieprawidłowych warunków sanitarno-higienicznych oraz sanitarno-technicznych magazynowania i sprzedaży komponentów piekarniczych w odwołującym się zakładzie, a w szczególności wskazywał na przesypywanie towaru przeterminowanego, zanieczyszczonego do nowych opakowań wraz z naklejaniem nowych etykiet, mieszania komponentów piekarniczych w betoniarce, zbieraniu rozsypanych komponentów z betonu i pakowaniu do nowych worków, które po zaszyciu były wysyłane do sprzedaży na całą Polskę. We wniosku zawarto informację o obecności ptaków w magazynie i rozległym zanieczyszczeniu towaru ich odchodami. Ponadto według składającego doniesienie, Firma nie posiada atestów dla wprowadzanych do obrotu handlowego produktów, w szczególności dla tych mieszanych w betoniarce, a także nie posiadała bieżącej wody w pomieszczeniach magazynowych. W trakcie prowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono prowadzenie działalności żywnościowo-żywieniowej w zakresie magazynowania i hurtowej sprzedaży komponentów piekarniczych i sosów bez złożenia wniosku do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o zatwierdzenie zakładu oraz o wpis do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organ odwoławczy zaznaczył, że opisane w doniesieniu nieprawidłowości zostały w większości potwierdzone w czasie urzędowej kontroli. Organ II instancji zaznaczył, że we wniesionym odwołaniu, strona podniosła, że dokonała zgłoszenia do Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego, poprzez złożenie w dniu 23.08.2005 r. karty zgłoszenia pracodawcy, jednakże okoliczność ta nie ma znaczenia, albowiem złożenie karty zgłoszenia pracodawcy stanowi wymóg art. 209 Kodeksu Pracy i nie dotyczy prowadzenia działalności żywnościowo-żywieniowej. Firma nie przeczy, że nie ubiegała się o zatwierdzenie zakładu oraz o wpis do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Rozpoczęcie działalności w zakresie obrotu żywnością wymaga złożenia takiego wniosku w trybie i na zasadach określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 w sprawie higieny środków spożywczych oraz art. 63 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Zgodnie z przepisem zawartym w art. 64 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, podmiot działający na rynku spożywczym powinien złożyć taki wniosek w terminie, co najmniej 14 dni przed dniem rozpoczęcia planowanej działalności. W świetle obowiązujących przepisów prawa żywnościowego rozpoczęcie działalności na rynku spożywczym jest możliwe dopiero po pisemnym złożeniu stosownego wniosku i uzyskaniu decyzji zatwierdzającej zakład, wydanej przez właściwego terenowo państwowego inspektora sanitarnego. Wniosek o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów składa się w formie pisemnej, według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 maja 2007 r. w sprawie wzorów dokumentów dotyczących rejestracji i zatwierdzania zakładów produkujących lub wprowadzających do obrotu żywność podlegających urzędowej kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 106, poz. 730). Obowiązek powyższy nie został przez stronę dopełniony. Organ odwoławczy uznał, że słusznie organ I instancji przyjął, że istnieje podejrzenie możliwości prowadzenia w hurtowni praktyki przepakowywania towaru przeterminowanego i uszkodzonego do opakowań nowych wraz z naklejanymi etykietami drukowanymi na miejscu, albowiem podczas kontroli sanitarnej przeprowadzonej w dniu [...] 2012 r. stwierdzono obecność w pomieszczeniach magazynowych pustych, oryginalnych opakowań z nadrukiem nazwy Firmy A, nici - kilka szpulek, wydrukowane samoprzylepne etykiety dla różnych komponentów piekarniczych (drukowanie etykiet przeprowadzane jest w biurze Firmy A), szufelki, małe foremki do wypieku, wagę przemysłową oraz urządzenie, które według oświadczenia Prokurenta Firmy, służy do produkcji pączków. W trakcie czynności kontrolnych w przedmiotowej hurtowni stwierdzono 5706,00 kg żywności przeterminowanej, przetrzymywanej w obu halach magazynowych hurtowni i żywność ta składowana była zarówno w górnych partiach hal magazynowych, jak i na paletach na podłodze hal magazynowych, a ponadto nie był to towar opisany, bądź wydzielony w jednym miejscu jako tzw. odpady żywnościowe czy zwroty, lecz przetrzymywany na regałach czy na paletach wraz z żywnością o aktualnej dacie przydatności do spożycia. Organ II instancji zaznaczył, że te właśnie ustalenia oraz zeznania świadków, złożone w toku prowadzonego równolegle przez organ I instancji dochodzenia w sprawie wprowadzania do obrotu zafałszowanych środków spożywczych, dały podstawy do przypuszczeń, że może być prowadzona praktyka przesypywania komponentów piekarniczych po upływie terminu przydatności do spożycia do worków nowych wraz z nalepianiem nowych etykiet, opatrzonych aktualną datą przydatności do spożycia. W trakcie przesłuchania świadków tj. Prokurenta Spółki A Sp. z o.o. i pracowników hurtowni zostały potwierdzone informacje o przesypywaniu komponentów piekarniczych z worków 25 kg do mniejszych o gramaturze 10 kg, a jeden z pracowników hurtowni – (J. Ś. w protokole przesłuchania z dnia 10 lipca 2012 r.) potwierdził informację o przesypywaniu żywności z worków uszkodzonych i zanieczyszczonych m.in. odchodami ptaków do nowych worków, które po zaszyciu i oklejeniu etykietą były wysyłane do kontrahentów. Okoliczność ta została również przyznana przez Prokurenta Spółki, który w uzupełnieniu protokołu wycofał oświadczenie potwierdzające ten fakt. Zaznaczono, że także inny pracownik (A. B. w protokole przesłuchania z dnia 12 lipca 2012 r.) poinformował o przesypywaniu komponentów piekarniczych z worków, które uległy uszkodzeniu bądź zanieczyszczeniu w transporcie do hurtowni. Powyższa praktyka została opisana także w anonimowym wniosku, który wpłynął do organu I instancji w dniu 26 czerwca 2012 r., co powoduje przyjęcie, w sposób nie budzący wątpliwości, że w hurtowni stosowano praktykę przepakowywania towaru. Zdaniem organu odwoławczego, fakt nie posiadania przez Spółkę procedury postępowania z produktami nienadającymi się do spożycia został potwierdzony w trakcie kontroli w pomieszczeniach magazynowych hurtowni, gdzie stwierdzono przetrzymywanie 5706,00 kg komponentów piekarniczych po upływie terminu przydatności do spożycia. Ponadto 1000,5 kg produktów pozbawionych było etykiet, a tym samym nieidentyfikowalnych oraz stwierdzono 610,55 kg uszkodzonych opakowań produktów, w tym produktów rozsypanych do opakowań plastikowych. Zaznaczono, że Firma nie posiada opracowanej procedury postępowania z produktami niezgodnymi w zakresie bezpieczeństwa żywności, nie posiada opracowanej dokumentacji dobrej praktyki higienicznej jak i opracowanego i utrzymanego systemu HACCP, a nadto Prokurent Firmy w trakcie prowadzonych w dniu [...] 2012 r. czynności kontrolnych nie udzielił informacji oraz nie przedłożył jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej postępowanie z towarem nieprzydatnym do spożycia. W trakcie przesłuchań świadków ustalono, że ostatni zwrot towaru do firmy w Austrii, potwierdzony dokumentem, miał miejsce w 2009 roku, a nie ma dokumentów dotyczących postępowania z towarem nieprzydatnym do spożycia (odpadami) w latach od kwietnia 2005 r. (rozpoczęcie działalności przez Firmę), 2006, 2010, 2011 i do 4 lipca 2012 r., pomimo tego, że obowiązek dotyczący procedury postępowania z produktami nienadającymi się do spożycia wynika z art. 17 i art. 19 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.Urz.UE.L 2002 Nr 31, str. 1). Organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w toku postępowania nie ujawnił żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że towar przeterminowany bądź nieoznakowany jest wprowadzany do obrotu, ani w trakcie prowadzonego postępowania nie stwierdzono sprzedaży żywności przeterminowanej a jedynie stwierdzono, iż istnieje podejrzenie o wprowadzaniu do obrotu komponentów piekarniczych po upływie ich daty przydatności do spożycia, które to ustalenia zostały poczynione w trakcie prowadzonych czynności kontrolnych oraz wynikały z zeznań świadków złożonych w toku prowadzonego równolegle dochodzenia w sprawie wprowadzania do obrotu zafałszowanych środków spożywczych przez A Sp. z o.o. z siedzibą w K. Dokonane ustalenia dały podstawy do przypuszczeń, iż może być prowadzona praktyka przesypywania komponentów piekarniczych po upływie terminu przydatności do spożycia do worków nowych wraz z nalepianiem nowych etykiet, opatrzonych aktualną datą przydatności do spożycia. Organ II instancji podkreślił, że w trakcie kontroli pracownik Spółki nie posiadał aktualnej dokumentacji dla celów sanitarno-epidemiologicznych i z tego względu stwierdzono, iż zakład zatrudnia jednego pracownika, w charakterze magazyniera, który nie posiadał dokumentacji zdrowotnej dla celów sanitarno-epidemiologicznych. Dopiero w trakcie przesłuchania świadka (A. B. do protokołu z dnia 9 lipca 2012 r.) przedłożono do wglądu książeczkę zdrowia pracownika (J. Ś.) wykonującego czynności magazyniera w przedmiotowej hurtowni, z wpisem przeprowadzonych badań na nosicielstwo, oraz z wpisem przeprowadzonego badania dla celów sanitarno-epidemiologicznych z roku 1999, a nadto Prokurent firmy przedłożył aktualne zaświadczenie lekarskie tego pracownika o przydatności do pracy, lecz nie będące orzeczeniem dla celów sanitarno-epidemiologicznych, pomimo obowiązku wynikającego z art. 59 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, co jednoznacznie wskazano w decyzji organu I instancji. Brak orzeczenia nie daje pewności czy osoba mająca kontakt z żywnością nie cierpi na chorobę, która może być przenoszona poprzez żywność. Orzeczenie lekarskie dla celów sanitarno-epidemiologicznych o braku przeciwwskazań do wykonywania prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia na inne osoby, wydawane jest na podstawie przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi i nie zostało przez stronę przedłożone. Organ odwoławczy odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. e Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia, zgodności z prawem paszowym i żywnościowym (...), poprzez niezastosowanie sie do jego dyspozycji, które skutkowało zamknięciem zakładu bez wskazania właściwego okresu, który umożliwiłby zastosowanie przez podmiot gospodarczy środków zaradczych, oraz art. 27 c ust. 3 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez zamknięcie zakładu bez wskazania określonego terminu, nie dłuższego niż trzy miesiące, wyjaśnił, że podziela argumentację organu I instancji, że zgodnie z art. 54 ust. 1 i 2 lit. e tego Rozporządzenia, w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności może zamknąć całe przedsiębiorstwo do czasu usunięcia przyczyn umożliwiających podjęcie działalności żywieniowej. Zdaniem organu II instancji, na okres, w jakim podmiot nie może funkcjonować na rynku spożywczym ze względu na niezachowanie istotnych wymagań prawa żywnościowego, ma decydujący wpływ sam podmiot i to jego zaangażowanie w doprowadzeniu do zgodności z obowiązującymi wymaganiami determinuje czas zamknięcia zakładu, przy czym – co podkreślono – kontrolowany zakład nie posiadał zatwierdzenia i wpisu do rejestru i nie mógł w tym miejscu funkcjonować. Organ odwoławczy zaznaczył, że zarzut dotyczący niezastosowania okresu zamknięcia zakładu, nie dłuższego niż trzy miesiące wynikającego z art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (który to przepis nie stanowił podstawy prawnej wydanej decyzji) jest chybiony, albowiem zgodnie z art. 27c ust. 2 tej ustawy, przepisu tego nie stosuje się do produktów, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu jest regulowane w przepisach odrębnych, a takimi są regulacje prawa żywnościowego. Organ ten nie uznał także za zasadny zarzut naruszenia przepisu Załącznika II, Rozdziału II pkt 1 lit. a, b, c, e Rozporządzenia (WE) Nr 852/2004, albowiem, zgodnie z definicją ustanowioną w art. 3 pkt 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 – pojęcie "etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji" oznacza jakikolwiek etap, w tym przywóz, począwszy od produkcji podstawowej żywności, aż do uwzględnienia jej przechowywania, transportu, sprzedaży lub dostarczenia konsumentowi finalnemu oraz tam gdzie jest to stosowne - przywóz, produkcję, wytwarzanie, składowanie, transport, dystrybucję, sprzedaż i dostawy pasz. Skoro więc w pomieszczeniach zakładu towar był magazynowany i rozważany, to – zdaniem organu II instancji - działania te zawierają się we wskazanej wyżej definicji. Organ odwoławczy uznał za zasadny zarzut odwołującego się, że organ I instancji nie zamieścił pełnego pouczenia o trybie odwoławczym, jednak uchybienie to nie było istotne, albowiem nie spowodowało negatywnych skutków dla strony odwołującej się, która złożyła odwołanie zgodnie z obowiązującym prawem. Odnosząc się z do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. organ odwoławczy zaznaczył, że art. 10 § 2 k.p.a. dopuszcza odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym i w takim przypadku organ obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy w formie adnotacji przyczyny odstąpienia od tej zasady. Organ I instancji w adnotacji z dnia 6 lipca 2012 r. wskazał okoliczności faktyczne, które przyjął jako podstawę uzasadniającą odstępstwo od obowiązującej zasady i na jakiej podstawie ustalił wystąpienie takich okoliczności oraz w uzasadnieniu decyzji podał okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzkiego, podając przepis art. 77 ustawy bezpieczeństwie żywności i żywienia, na podstawie którego nadano wydanej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego skargę wniosła A Sp. z o.o., która w skardze przedstawiła te same zarzuty i argumenty, jak w odwołaniu. Nadto Spółka podniosła, że Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 - implementowane do polskiego porządku prawnego ustawą z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - nie może mieć zastosowania w stosunku do strony skarżącej, albowiem rozpoczęła ona działalność przed wejściem w życie tej ustawy, bo w roku 2005 i obowiązek, o którym mowa w przepisach (art. 63 i art. 64) ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. nie istniał, a przepisy tej ustawy odnoszą się wyłącznie do podmiotów rozpoczynających działalność na rynku spożywczym. W skardze w szczególności podkreślono, że decyzja o zamknięciu zakładu musi zostać wydana ze wskazaniem właściwego okresu, który pozwoli podmiotowi gospodarczemu na zastosowanie środków zaradczych, tj. dostosowanie zakładu do przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie argumentując jak w zaskarżonej decyzji i zaznaczając, że w przypadku zamknięcia tego zakładu trudno było ustalić konkretny termin, na jaki należało go zamknąć, dlatego nie podanie tego terminu jest "właściwym czasem", na jaki organ zdecydował o jego zamknięciu. Na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej podkreślił, że w zasadzie strona skarżąca kwestionuje to, że zakład został zamknięty bezterminowo. Pełnomocnik podał, że co prawda brak było decyzji pozwalającej na tego rodzaju działalność Spółki, jednak brak ten mógł być konwalidowany przez zwrócenie uwagi stronie skarżącej na taki brak. Podał, że co prawda Firma nie była pod kontrolą Sanepidu, nie mniej – jego zdaniem - organ został poinformowany, że taka działalność będzie prowadzona, przy czym nie był w stanie wyjaśnić, co stało się z tym zawiadomieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarga jest nieuzasadniona. Na wstępie rozważań należy zauważyć, że stan faktyczny sprawy między stronami jest niesporny, a przedmiotem sporu jest – tak jak sprecyzował to na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej – w zasadzie kwestia zamknięcia zakładu bezterminowo. Zdaniem organu, zamknięcie przedsiębiorstwa "na właściwy okres czasu" może oznaczać zamknięcie zakładu bez wskazania konkretnego terminu, na jaki zakład ma być zamknięty, gdyż w niniejszej sprawie nie sposób określić konkretnego terminu umożliwiającego stronie skarżącej podjęcie działalności, natomiast zdaniem strony skarżącej – zamknięcia przedsiębiorstwa "na właściwy okres czasu" oznacza, że organ nie może wydać decyzji o zamknięciu zakładu bez wskazania konkretnego terminu, na jaki zakład ma być zamknięty. Zdaniem Sądu, należy zwrócić uwagę na bardziej zasadniczą kwestię występującą w tej sprawie, a mianowicie na to, że kontrolowana hurtownia należąca do Firmy A Spółka z o.o. zlokalizowana w K przy ul. D działała w branży spożywczej całkowicie nielegalnie. Sąd zauważa, że Spółka rozpoczęła działalność w 2005 roku, a więc w chwili, gdy obowiązywała ustawa z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 63, poz. 634 z późn. zm.), która w art. 27 ust. 2 w związku z art. 21 ust. 1 ustanawiała dla podjęcia tego rodzaju działalności wymóg uzyskania od właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej stwierdzenia, w drodze decyzji, spełnienia wymagań koniecznych do zapewnienia higieny m.in. w obrocie żywnością, w tym wymagań dotyczących pomieszczeń i stanu zdrowia osób biorących udział w obrocie żywnością, który ma odpowiadać wymaganiom określonym w przepisach o chorobach zakaźnych i zakażeniach. Przepis art. 27 wymienionej wyżej ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia na dzień 26 lipca 2005 r. (data decyzji w sprawie nadania numeru identyfikacji podatkowej, w aktach) stanowił: "Art. 27. 1. Produkcję żywności, dozwolonych substancji dodatkowych lub innych składników żywności oraz materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością lub obrót nimi wolno prowadzić, jeżeli zostaną spełnione wymagania w zakresie właściwej jakości zdrowotnej żywności, w tym wymagania dotyczące pomieszczeń, urządzeń oraz ich lokalizacji, a stan zdrowia osób biorących udział w produkcji lub obrocie żywnością będzie odpowiadał wymaganiom określonym w przepisach o chorobach zakaźnych i zakażeniach. 2. Podjęcie przez przedsiębiorców produkcji lub obrotu artykułami, o których mowa w ust. 1, wymaga uzyskania uprzedniego stwierdzenia, w drodze decyzji, przez właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w odniesieniu do uprawnień, o których mowa w art. 40 ust. 5 - organ Inspekcji Weterynaryjnej, spełnienia wymagań koniecznych do zapewnienia higieny w procesie produkcji lub w obrocie oraz do zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej tych artykułów." Z treści wyżej wymienionego przepisu i niespornych ustaleń organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej dokonanych w niniejszej sprawie wynika, że Spółka od rozpoczęcia działalności do chwili interwencyjnej kontroli sanitarnej w dniu [...] 2012 r. nie posiadała decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia. Już tylko ta okoliczność świadcząca o nielegalnej działalności strony skarżącej wskazywała na konieczność zamknięcia zakładu. Zdaniem Sądu, nie była też możliwa "konwalidacja" tej kwestii, poprzez jedynie zwrócenie uwagi Spółce na ten stan rzeczy, jak chce tego strona skarżąca, albowiem z cytowanego wyżej przepisu wynika, że działalność w zakresie obrotu artykułami żywnościowymi mogła zostać podjęta dopiero po uzyskaniu przez przedsiębiorcę decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 2 tej ustawy, a nie w trakcie takiej działalności. Na takie stanowisko wskazuje też orzecznictwo sądowoadministracyjne, stwierdzające, że: "Przed rozpoczęciem działalności w zakresie obrotu żywnością konieczne jest uzyskanie decyzji potwierdzającej spełnienie wymagań koniecznych do zapewnienia higieny w obrocie żywnością oraz do zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej sprzedawanych artykułów. Decyzja taka potwierdza, że zostały spełnione wymagania w zakresie właściwej jakości zdrowotnej żywności, w tym wymagania dotyczące pomieszczeń, urządzeń oraz ich lokalizacji, a stan zdrowia osób biorących udział w produkcji lub obrocie żywnością odpowiada wymaganiom określonym w przepisach o chorobach zakaźnych i zakażeniach (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1762/05, opubl. LEX nr 212189). Nadto, zdaniem Sądu, w sytuacji całkowicie nielegalnej działalności w zakresie obrotu żywnością podmiotu gospodarczego, nie było możliwe jakiekolwiek utrzymanie działalności takiego podmiotu na rynku i nie były możliwe inne - niż całkowite zamknięcie nielegalnie działającego zakładu – działania organów zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. Sąd zauważa, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydając decyzję o zamknięciu całego zakładu, tj. hurtowni należącej do Firmy A Spółka z o.o. zlokalizowanej w K przy ul. D działały na podstawie przepisów obowiązujących w chwili wydania decyzji. Przepisy te są jeszcze bardziej restrykcyjne w stosunku do podmiotów, które rozpoczęły działalność w czasie ich obowiązywania. Z kolei należy podnieść, że treść przepisów będących podstawą prawną wydanych decyzji, tj art. 54 ust. 1 i ust. 2 litera a, b, e Rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności j z prawem paszowym i żywnościowym (...), a także na art. 54 ust. 2 lit. h tego Rozporządzenia, stanowią: Art. 54. Działanie w przypadku niezgodności 1. W sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. Podczas decydowania, jakie podjąć działanie, właściwy organ uwzględnia rodzaj niezgodności oraz poprzednie dane podmiotu gospodarczego w zakresie niezgodności. 2. Działanie takie zawiera, gdzie jest to stosowne, następujące środki: a) nałożenie procedur sanitarnych lub podjęcie wszelkich innych działań uważanych za niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa paszy lub żywności lub zgodności z prawem paszowym i żywnościowym, zasadami dotyczącymi zdrowia zwierząt lub dobrostanem zwierząt; b) ograniczenie lub zakaz wprowadzania do obrotu, przywozu lub wywozu paszy, żywności lub zwierząt; (...) e) zawieszenie działania lub zamknięcie całego lub części danego przedsiębiorstwa na właściwy okres czasu; (...) h) wszelkie inne środki jakie właściwy organ uznaje za właściwe. Podejmując decyzję o zamknięciu całego zakładu na podstawie art. 54 ust. 1 i ust. 2 pkt e wskazanego wyżej Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. bez wskazania daty, czy konkretnego okresu, na jaki zakład zostaje zamknięty, organy obu instancji – zdaniem Sądu – wbrew twierdzeniom strony skarżącej, także nie naruszyły prawa. Pojęcie "właściwy okres czasu" nie wymaga bowiem wskazania konkretnej daty, czy wskazania ściśle konkretnego okresu (np. 12 miesięcy od daty wydania decyzji) i "właściwym czasem" może być też "czas potrzebny przedsiębiorcy na podjęcie legalnej działalności na rynku obrotu żywnością", na co wskazuje treść zaskarżonej decyzji, pomimo braku takiego wyrzeczenia w niej zawartego. Sąd zwraca uwagę na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawarte w wyroku z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Po 321/06 (opubl. LEX nr 551971), które Sąd orzekający, mając na względzie charakter stwierdzonych naruszeń prawa przez kontrolowany zakład, w pełni podziela: "Warunki sanitarne żywności, ze względu na charakter ewentualnego zagrożenia, przestrzegane muszą być rygorystycznie. Konsumenci nabywając określony produkt działają w zaufaniu, iż został on wytworzony we właściwych warunkach. Organy inspekcji sanitarnej zobowiązane są zaś do pieczy nad tym, by zaufanie to nie było nadużywane przez producentów. Tak więc, zdaniem Sądu, nie powinno budzić żadnych wątpliwości to, że całkowite zamknięcie zakładu - hurtowni należącej do Firmy A Spółka z o.o. zlokalizowanej w K przy ul. D nastąpiło właśnie "na czas potrzebny przedsiębiorcy do podjęcia i prowadzenia działalności legalnej i zapewniającej przestrzeganie wszelkich warunków sanitarnych, o ile przedsiębiorca jest w stanie takie warunki stworzyć", a brak tego rodzaju wyrzeczenia w decyzji, wobec jego oczywistości, nie daje żadnych podstaw do uznania, że organy naruszyły prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na treść decyzji. Sąd zauważa, że strona skarżąca w zależności od tego, w jakiej kwestii próbuje podważyć stanowisko organów, prezentuje różne i wykluczające się stanowiska w kwestii przesypywania żywności z worków dostarczonych do worków kierowanych do odbiorców. Próbując zminimalizować do nieistotnej kwestii twierdzenie organów o panującym w hurtowni brudzie – zanieczyszczonej, niesprzątanej podłodze i zakurzonych ścianach strona skarżąca twierdzi, że nie jest w stanie utrzymać pomieszczeń w należytej czystości i sprzątać je co 15 minut, "która to częstotliwość i tak nie gwarantowałaby braku jakichkolwiek komponentów spożywczych na posadzce", co wskazuje na częste wykonywanie takich czynności jak przesypywanie produktów żywnościowych. Natomiast próbując podważyć twierdzenia organów o dokonywanej przez Spółkę na terenie hurtowni dystrybucji produktów żywnościowych, strona skarżąca wskazuje, że w pomieszczeniach hurtowni żywność była jedynie przechowywana. Sąd zwraca uwagę na to, że pojęcie "obrotu" artykułami żywnościowymi, o którym mówi przytoczony wyżej art. 27 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia jest wyjaśniony w art. 3 ust. 1 tej ustawy, w związku z art. 3 (pkt 16) Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U.UE.L.2002.31.1), do którego to aktu odsyła. Z aktów tych wynika, że "obrót artykułami żywnościowymi" oznacza wszelkie etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji, co z kolei pojęcie: "etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji" oznacza "jakikolwiek etap, w tym przywóz, począwszy od produkcji podstawowej żywności, aż do uwzględnienia jej przechowywania, transportu, sprzedaży lub dostarczenia konsumentowi finalnemu oraz tam gdzie jest to stosowne - przywóz, produkcję, wytwarzanie, składowanie, transport, dystrybucję, sprzedaż i dostawy pasz;" Z powyższego wynika, że niezależnie od tego, czy na terenie hurtowni dokonywano "dystrybucji" artykułów żywnościowych, jak próbuje zaprzeczyć strona skarżąca, to z całą pewnością produkty żywnościowe były w niej przechowywane, na co z kolei strona skarżąca sama wskazuje. Skoro "przechowywanie" stanowi także element "obrotu", jak wykazano to wyżej, to wszelkie zarzuty strony skarżącej dotyczące tej kwestii nie mogą być uwzględnione. Zdaniem Sądu, w świetle zebranego przez organy materiału dowodowego, nie budzi żadnych wątpliwości Sądu to, że na terenie hurtowni należącej do strony skarżącej dokonywano dystrybucji środków żywnościowych choćby przez przesypywanie żywności z oryginalnych worków do worków "mniejszych na życzenie klienta", czy z worków uszkodzonych. Nie budzi też wątpliwości Sądu, że dystrybucja produktów żywnościowych na terenie tej hurtowni odbywała się w warunkach urągających podstawowym zasadom higieny w warunkach rażąco naruszających podstawowe zasady i wymagania sanitarne, bez możliwości kontroli ze strony organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej z uwagi na podjęcie i prowadzenie działalności w sposób całkowicie nielegalny. Zdaniem Sądu, organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydając zaskarżone decyzje nie naruszyła ani przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynika sprawy, a zatem Sąd skargi nie uwzględnił orzekając na mocy art. 151 p.p.s.a. – jak w sentencji.