I FSK 253/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (spr.), Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 października 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1113/13 w sprawie ze skargi A. P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz A.P. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi. 1.1. Wyrokiem z dnia 31 października 2013 r. w sprawie III SA/Wa 1113/13 ze skargi A.P. (dalej: "Skarżący") na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną oraz zasądził od Ministra Finansów na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. 1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że w dniu 27 września 2012 r. do Ministra Finansów wpłynął wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. Opisując stan faktyczny Skarżący wskazał, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonuje zabudowy z płyt wiórowych laminowanych, służących jako trwale wydzielona z lokalu lub budynku przestrzeń do przechowywania. W większości przypadków zabudowa ta jest zamykana drzwiami przesuwnymi lub uchylnymi. Stawka VAT jaką Skarżący stosował do tych transakcji, przy sprzedaży osobom fizycznym, w zakresie w jakim ich lokale mieszczą się w definicji budownictwa społecznego, to stawka 8% podatku. Procedura sprzedaży zabudowy wnęk i przestrzeni do przechowywania wygląda następująco: 1. Klient odwiedza jedną z ekspozycji, gdzie projektant zapoznaje go z ofertą firmy oraz wykonuje wstępny projekt zabudowy, doradzając optymalne rozwiązania funkcjonalne i konstrukcyjne. Po przygotowaniu projektu projektant przekazuje klientowi wydruk zabudowy wraz z wyceną. 2. Po akceptacji wstępnego projektu przez klienta, projektant ustala termin i miejsce wykonania pomiaru przestrzeni do wykonania zabudowy w lokalu klienta. 3. W trakcie pomiaru przestrzeni wnękowej u klienta projektant dopasowuje projekt zabudowy do wymiarów rzeczywistych, wprowadza wraz z klientem końcowe modyfikacje do projektu oraz przyjmuje zamówienie. 4. Zamówienie jest przekazywane do produkcji do firmy K. 5. W wyznaczonym dniu montażu, ekipa monterska odbiera z firmy K. wyprodukowane elementy trwałej zabudowy (ścianki, półki, maskownice do wyrównania krzywizny ścian, drzwi) oraz dokonuje montażu zgodnie z projektem w lokalu klienta. Montaż jest niezbędnym i nierozłącznym elementem transakcji, gdyż klient - jeśli nie posiada odpowiednich narzędzi i przygotowania zawodowego w tym zakresie - samodzielnie nie jest w stanie tego poprawnie wykonać. 6. Po montażu następuje rozliczenie. Na fakturze transakcja zostaje uwidoczniona jako "dostawa i montaż trwałej zabudowy K.". Skarżący wskazał, że faktycznie wykonuje usługi polegające na trwałym wydzieleniu z obiektu budowlanego przestrzeni do przechowywania, a nie dostarcza - jak to bywa traktowane potocznie - szafy. Przedmiotowa zabudowa jest zawsze połączona z elementami konstrukcyjnymi budynku (ściany, podłoga, sufit) w sposób uniemożliwiający jej przesunięcie w inne miejsce, a fakt każdorazowego idealnego dopasowywania wymiarów zabudowy do wymiarów konkretnej wnęki czy pomieszczenia czyni tą czynność dodatkowo niemożliwą do wykonania. Nie spełnia ona zatem kryterium "przenośności" czyli podstawowego kryterium z definicji mebla, którym zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN jest "przenośny sprzęt będący częścią wyposażenia mieszkania, biura itp.". Trwała zabudowa wnęki czy innej przestrzeni do przechowywania nie może być więc dla celów podatkowych traktowana jako szafa czy inny mebel. W związku z powyższym Skarżący zadał następujące pytanie. Czy prawidłowe jest stosowanie stawki 8% w sprzedaży usług trwałej zabudowy wnęk i przestrzeni do przechowywania w obiektach budowlanych lub ich częściach, zaliczonych do budownictwa mieszkaniowego, objętego społecznym programem mieszkaniowym zgodnie z art. 41 ust. 2 w związku z ust. 12-12c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177 poz. 1054 ze zm. dalej: "u.p.t.u.")? Zdaniem Skarżącego, przy wykonaniu ww. usługi zastosowanie ma obniżona stawka podatku VAT - 8%. Usługa ta spełnia wymogi dla uznania jej za "modernizację" obiektu budowlanego lub jego części, o której mowa w art. 41 ust. 2 w związku z ust. 12-12c u.p.t.u. Ponieważ ustawa o VAT nie definiuje pojęcia "modernizacji", to należy sięgnąć do słownikowego rozumienia tego pojęcia, z którego wynika, że modernizacja to działania i prace zmierzające do uczynienia produktu czy miejsca bardziej nowoczesnym, pod względem funkcjonalnym i estetycznym. W ocenie Skarżącego dokonanie wykładni literalnej przepisu 41 ust. 12 u.p.t.u., przemawia bezwzględnie za uznaniem usług trwałej zabudowy wnęk i przestrzeni jako modernizacji obiektu budowlanego lub jego części. Również dokonanie wykładni celowościowej i systemowej tego przepisu wskazuje, że usługi trwałej zabudowy wnęk i przestrzeni powinny zostać uznane za "modernizację" obiektu budowlanego lub jego części dla potrzeb rozumienia 41 ust. 12 u.p.t.u. Zdaniem Skarżącego zgodnie z zasadą zaufania obywatela do stanowionego prawa należy wnioskować, że jeżeli usługi trwałej zabudowy wnęki przestrzeni do przechowywania są świadczone w obiektach budowlanych lub ich częściach, zaliczonych do budownictwa mieszkaniowego, objętego społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust 12a - 12c u.p.t.u., ich opodatkowanie podatkiem od towarów i usług powinno nastąpić z zastosowaniem stawki 8% podatku. 1.3. W interpretacji indywidualnej z 19 grudnia 2012 r. Minister Finansów uznał za nieprawidłowe stanowisko Skarżącego. W uzasadnieniu, z treści przepisów art. 41 ust. 12a, art. 41 ust. 12b i ust. 12c, art. 2 pkt 12 u.p.t.u. oraz § 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 oraz § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm., dalej: "rozporządzenie z 14 kwietnia 2011 r."), organ wywiódł, że od dnia 1 stycznia 2011 r. zastosowanie stawki preferencyjnej (8%) możliwe jest jedynie dla dostawy, jak również usług budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Ponieważ przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęć: budowa, remont modernizacja, termomodernizacja oraz przebudowa, to w tym zakresie organ odwołał się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) tj. art. 3 pkt 6, pkt 7a, pkt 8 tej ustawy oraz do słownikowego znaczenia tych pojęć. Mając na uwadze treść ww. przepisów obowiązujących od dnia 1 stycznia 2011 r., stwierdził, że do opisanych czynności, polegających na trwałej zabudowie wnękowej w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym, zastosowanie ma stawka 23%, ponieważ czynności te nie stanowią czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., jak również robót, o których mowa w § 7 rozporządzenia z 14 kwietnia 2011 r. Stałą zabudowę wnęk należy uznać za wyposażenie budynku (lokalu), a fakt trwałego ich przytwierdzenia do ścian, podłoża i sufitu pozostaje bez znaczenia, bowiem nie nastąpi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku (lokalu). Tym samym, stała zabudowa wnęk jest jedynie wyposażeniem budynku (lokalu), a świadczone przez Skarżącego usługi montażu trwałej zabudowy wnęk podlegają opodatkowaniu stawką podstawową, tj. 23%. 1.4. Skarżący nie zgadzając się z taką interpretacją wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. 1.5. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 2.1. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą interpretację zarzucając jej naruszenie: - art. 41 ust. 12 -12c) u.p.t.u. - przez błędną interpretację, która doprowadziła do nieprawidłowego wniosku, że w przedstawionym stanie faktycznym wskazane przepisy nie znajdują zastosowania tj., że usługa polegająca na montażu trwałej zabudowy przestrzeni wnękowych w budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym nie stanowi modernizacji i jako taka nie podlega opodatkowaniu wg stawki 8%, - art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a ust.1 u.p.t.u. - przez nieprawidłowe zastosowanie stawki podatku 23% do przedstawionego stanu faktycznego, - art. 14b § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r., Nr 137, poz. 926 ze zm. dalej: "O.p.") - przez naruszenie zasady działania w celu zapewnienia jednolitości wydawanych wiążących interpretacji, poprzez wydanie interpretacji indywidualnej sprzecznej z interpretacją indywidualną z dnia 6 kwietnia 2011 r. sygn. [...], czy też z 17 czerwca 2011 r., sygn. [...], z których wynika, że usługa montażu stałej zabudowy wnękowej i kuchennej z zakupionych płyt meblowych, blatów, luster, elementów dociętych na konkretny wymiar i stale zamontowanych w budynkach mieszkalnych PKOB 11, podlega opodatkowaniu obniżoną stawką podatku VAT tj. 8%, zgodnie z art. 41. ust. 12 ustawy o VAT, - art. 14c § 1 i 2 oraz art. 14e § 1 O.p. - przez nieustosunkowanie się do argumentów przedstawionych przez Skarżącego we wniosku o interpretację indywidualną oraz niewyjaśnienia przyczyn odrzucenia stanowiska Skarżącego i podstaw prawnych i faktycznych rozstrzygnięcia organu, - art. 121 w związku z art. 14 h O.p. - przez niewypełnienie nakazu pogłębiania zaufania do organów podatkowych przez wydanie rozbieżnych interpretacji w tym samym stanie faktycznym oraz zastosowanie interpretacji zawężających uprawnienia podatnika do zastosowania stawki 8% VAT, - art. 120 O.p. - przez wydanie interpretacji indywidualnej rozbieżnej z interpretacjami wydanymi w tym samym stanie faktycznym, - art. 125 w związku z art. 14 h O.p. - przez nie dość wnikliwe zbadanie sprawy i pobieżne ustalenie ogólnikowej definicji modernizacji, - błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że montaż trwałej zabudowy wnękowej nie stanowi modernizacji w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u., w konsekwencji czego Skarżący nie jest uprawniony do zastosowania stawki podatku 8%, co jest wyrazem korzystania przez organ z nieuzasadnionych domniemań w celu uzupełnienia stanu faktycznego na niekorzyść Skarżącego, w miejsce wezwania Skarżącego do uzupełnienia złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, - art. 7 Konstytucji RP ustanawiającego zasadę działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa oraz artykułu 32 Konstytucji RP ustanawiającego zasadę równego traktowania przez władze publiczne, w sytuacji, gdy różne podmioty gospodarcze prowadzące analogiczną działalność są naprzemiennie uprawniane lub pozbawiane możliwości korzystania z obniżonej stawki podatku VAT - 8%. W związku z tym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie od Ministra Finansów na jego rzecz kosztów postępowania. 2.2. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem uchylił zaskarżoną interpretację oraz zasądził od Ministra Finansów zwrot na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego. 3.2. Sąd podkreślił, że problem, którego dotyczy spór budził poważne wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, które zostały rozstrzygnięte uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 i podzielił wyrażoną tam ocenę. Sąd pierwszej instancji, za Naczelnym Sądem Administracyjny uznał, że: "(...) W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.).". Uzasadniając swoje stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż unormowanie krajowe, mimo pewnych różnic terminologicznych, w istocie odpowiada regulacji zawartej w pkt 10 załącznika III do Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. Nr 347, ze zm., dalej: "Dyrektywa 2006/112/WE"), zawierającego "Wykaz dostaw towarów i świadczenia usług, do których można zastosować stawki obniżone, o których mowa w art. 98". Zgodnie z tym punktem państwa członkowskie mogą stosować stawki obniżone do dostawy, budowy, remontu i przebudowy budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej. Regulacja wspólnotowa w sposób syntetyczny ujmuje tę samą materię, którą ustawodawca krajowy rozwinął w ustawie o podatku od towarów i usług w art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2, a także ust. 12a – 12c, definiującymi pojęcie budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Wykładnia celowościowa pozwala na przyjęcie, że zawarte w przepisie krajowym – art. 41 ust. 12 - pojęcia modernizacji i termomodernizacji nie wykraczają poza zakres przedmiotowy pkt 10 załącznika III do Dyrektywy 2006/112/WE. 3.3. Sąd pierwszej instancji wskazał, że rodzaje usług wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., których wykonanie w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym daje podstawę do stosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług, nie zostały zdefiniowane w tej ustawie. Ustawodawca nie odesłał również w tej materii do stosowania definicji zawartych w innych ustawach, w szczególności w Prawie budowlanym. Z tego powodu, w ocenie Sądu, należało przyjąć, że czynności wymienione w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., w tym pojęcie modernizacji, zostały wprowadzone do tej ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. Sąd wyjaśnił, że w przypadku świadczeń kompleksowych (złożonych) istnieje szereg działań podejmowanych przez podatnika na rzecz konsumenta, które z gospodarczego punktu widzenia tworzą jedną całość. Taka transakcja, co potwierdza zarówno orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak i krajowych sądów administracyjnych, z podatkowego punktu widzenia nie powinna być w sposób sztuczny dzielona. Natomiast o tym czy będzie to dostawa towarów, czy świadczenie usług przesądza element, który w ramach danego świadczenia ma charakter dominujący (zob. np. wyroki ETS: z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C -231/94, Faaborg – Gelting Linien; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C -349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C - 41/04, Levob Verzekeringen BV,OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien, z glosą P. Selera, opubl. Lex/el. 2010). Mając na uwadze czynności składające się na świadczenie kompleksowe polegające na trwałej zabudowie meblowej z uprzednio nabytych komponentów, które polega na montażu elementów mebli do zabudowy kuchennej, wnękowej, łazienkowej itp., przygotowanych na konkretny wymiar i wbudowanych w budynku mieszkalnym lub lokalu mieszkalnym w sposób trwały stwierdzono, że jeśli czynności te polegają na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową to mają one charakter usługi. Elementem dominującym jest w takim przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), zaś wydanie towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonanie na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Tylko w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. W przypadku zaś gdy modernizacja dotyczy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym to wymienione wyżej czynności są objęte hipotezą normy wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Oznacza to, że do takich czynności ma zastosowanie preferencyjna stawka podatku, o której mowa w ust. 2 tego artykułu. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Minister Finansów wniósł skargę kasacyjną i zaskarżonemu wyrokowi zarzucił wydanie z naruszeniem prawa w rozumieniu art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."): - obrazę przepisów prawa procesowego art. 141 § 1 i 4 i art. 146 § 1 P.p.s.a, polegającym na nie dokonaniu przez Sąd pełnej analizy stanu faktycznego sprawy i nie odniesieniu się w wyroku do stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę we wniosku z dnia 25 września 2012 r. o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz ograniczenie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do przytoczenia cytatów uzasadnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w uchwale z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13 i podzielenie przyjętego w niej stanowiska, co miało wpływ na wynik sprawy poprzez uchylenie prawidłowo wydanej interpretacji; - obrazę przepisów prawa materialnego art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 u.p.t.u. poprzez błędne ich zastosowanie do stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że czynności w zakresie wykonania stałej zabudowy wnękowej i kuchennej z zakupionych płyt meblowych, blatów, luster, elementów dociętych na konkretny wymiar i zamontowanych w budynkach mieszkalnych, objętych społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną 8 % obniżoną stawką podatku. Wskazując na powyższe naruszenia, na podstawie art. 188 i 185 § 1 P.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisowych. 4.2. Pełnomocnik Strony Skarżącej w piśmie procesowym nazwanym odpowiedzią na skargę kasacyjną (złożonym jednak po upływie terminu przewidzianego dla złożenia takiej odpowiedzi – por. art. 179 P.p.s.a.), wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 5.1. Chybiony jest przede wszystkim zarzut naruszenia art. 141 § 1 i 4 i art. 146 § 1 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy stwierdził, że będące przedmiotem rozpoznania sporne zagadnienie w zakresie interpretacji art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 u.p.t.u., zostało rozstrzygnięte uchwałą NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 (treść uchwały dostępna na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), trafnie oparł swoje rozstrzygnięcie na jej treści. Wprawdzie powołana uchwała jest tzw. uchwałą konkretną, bowiem podjęta została w następstwie wniesienia konkretnego pytania prawnego na podstawie art. 187 § 1 P.p.s.a., lecz jej moc wiążąca nie odnosi się tylko do konkretnej sprawy. Uchwały konkretne posiadają bowiem w innych sprawach sądowoadministracyjnych także ogólną moc wiążącą, na co wskazuje jednoznacznie art. 269 P.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałyby być stosowany interpretowany przepis (por. A. Skoczylas, "Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego", C. H. Beck, Warszawa 2004, s. 221 i nast.). Pogląd wyrażony w konkretnej uchwale NSA może zostać zmieniony tylko ponowną uchwałą odpowiedniego składu NSA. Dopóki zatem nie nastąpi w takim trybie zmiana stanowiska wyrażonego w stosownej uchwale NSA, dopóty sądy administracyjne są zobowiązane je respektować. 5.2. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano, że stan faktyczny sprawy, na kanwie którego zapadła powyższa uchwała był odmienny od tego, na podstawie którego wyrokował Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Pytanie podatnika, w sprawie w której wydano uchwałę (7) NSA, brzmiało następująco: "Czy właściwą stawką podatku VAT mającą zastosowanie do opodatkowania opisanego we wniosku kompleksowego świadczenia, polegającego na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym zainstalowaniu (zabudowie) drewnianych komponentów meblowych nabytych przez Spółkę od podmiotów trzecich, wykonywanego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym lub lokalu mieszkalnym klienta zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, jest obniżona stawka podatku VAT wynikająca z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT?" W rozpoznawanej sprawie pytanie przez podatnika zostało zaś sformułowane następująco: "Czy prawidłowe jest stosowanie stawki 8% w sprzedaży usług trwałej zabudowy wnęk i przestrzeni do przechowywania w obiektach budowlanych lub ich częściach, zaliczonych do budownictwa mieszkaniowego, objętego społecznym programem mieszkaniowym zgodnie z art. 41 ust. 2 w związku z ust. 12-12c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177 poz. 1054 ze zm.)?" Uwzględniając, że we wniosku o interpretację, Wnioskodawca podał, że przed zabudową wnęk i przestrzeni do przechowywania, wykonywany jest projekt zabudowy, pomiar przestrzeni wnękowej, a następnie – po wykonaniu elementów trwałej zabudowy przez podmiot trzeci – jej montaż, okoliczności spraw, na tle których wydawane były interpretacje w tych sprawach, uznać należy za analogiczne. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji, będąc w tej sytuacji związany dyspozycją art. 269 P.p.s.a., prawidłowo – oceniając zaskarżoną interpretację – oparł się na uchwale (7) NSA, rozstrzygającej sporne również w tej sprawie zagadnienie prawne. Działanie takie nie może być uznane za naruszające art. 141 § 1 i 4 i art. 146 § 1 P.p.s.a. 5.3. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 u.p.t.u. poprzez błędne ich zastosowanie do stanu faktycznego i uznanie, że czynności Wnioskodawcy stanowią usługę modernizacji opodatkowaną 8 % stawką podatku. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, zdaniem jej autora, w podanym stanie faktycznym dominującym elementem transakcji jest "wydanie towaru (mebli), który zostaje wyprodukowany na zlecenie klienta w celu przeniesienia prawa do rozporządzenia nim jako właściciel", a pozostałe czynności mają jedynie charakter pomocniczy. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Byłoby ono trafne, gdyby faktycznie przedmiotem umowy było wykonanie na konkretny wymiar elementów składowych mebla, który po zmontowaniu u klienta, samodzielnie spełniałby użytkowe przymioty przynależne temuż meblowi, np. łóżka, stołu, czy szafy. Jednak okoliczności faktyczne podane we wniosku o interpretację są odmienne. Jak stwierdził Sąd pierwszej instancji: "Skarżący wskazał, że faktycznie wykonuje usługi polegające na trwałym wydzieleniu z obiektu budowlanego przestrzeni do przechowywania, a nie dostarcza - jak to bywa traktowane potocznie - szafy. Przedmiotowa zabudowa jest zawsze połączona z elementami konstrukcyjnymi budynku (ściany, podłoga, sufit) w sposób uniemożliwiający jej przesunięcie w inne miejsce, a fakt każdorazowego idealnego dopasowywania wymiarów zabudowy do wymiarów konkretnej wnęki czy pomieszczenia czyni tą czynność dodatkowo niemożliwą do wykonania. Nie spełnia ona zatem kryterium "przenośności" czyli podstawowego kryterium z definicji mebla, którym zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN jest "przenośny sprzęt będący częścią wyposażenia mieszkania, biura itp.". Trwała zabudowa wnęki czy innej przestrzeni do przechowywania nie może być więc dla celów podatkowych traktowana jako szafa czy inny mebel". Jeżeli zatem o użytkowych walorach wykonywanej zabudowy wnękowej decyduje trwałe połączenie wykonanych na zlecenie części zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (ściany, podłoga, sufit) w sposób uniemożliwiający jej przesunięcie w inne miejsce, a same te części, bez trwałego ich przymocowania do elementów konstrukcyjnych budynku (ścian, podłogi, sufitu), nie spełniają pod względem użytkowym przymiotu szafy – nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że przedmiotem powyższych czynności jest dostawa mebla. W takiej sytuacji należy powtórzyć za uchwałą (7) NSA z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, że: "W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.)". 5.5. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 P.p.s.a.