II OZ 1233/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. M. i O. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2015/13 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. M. i O. M. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2015/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił W. M. i O. M. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. M. i O. M. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże nie uzasadnili należycie swojego wniosku. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004r., sygn. akt FZ 496/2004). Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku skarżących, Sąd uznał, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Wniosek zawiera żądanie wstrzymania wykonania oraz wskazanie, że wykonanie decyzji pociągnie nieodwracalne i niebezpieczne dla skarżących skutki. Skarżący nie wykazali okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie poniesienia negatywnych skutków, przez co nie uprawdopodobnili istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie Sąd wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz wydającej pozwolenie na budowę należy traktować w sposób wyjątkowy, a oceniając okoliczności powołane we wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji, pamiętać należy o tym, jakie konsekwencje takie wstrzymanie będzie miało dla inwestora. Sam fakt, że inwestor może wybudować obiekt do czasu rozpoznania sprawy, której przedmiotem jest kontrola legalności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie uprawdopodabnia jeszcze, że stronie zostanie wyrządzona szkoda (tak: w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2012 r., II OZ 54/12). Wybudowanie obiektu budowlanego nie wywołuje skutku o charakterze nieodwracalnym. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, który można odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora. Zatem to inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, a więc jakakolwiek szkoda finansowa powstanie po stronie inwestora, a nie skarżącego. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu. Na powyższe postanowienie skarżący złożyli zażalenie, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że inwestor wykonując zaskarżoną decyzję generuje na wspólnej działce nr [...], stanowiącej bardzo wąski i niezgodny z ustawowymi przepisami "ciąg pieszy", duży ruch szerokich, wielotonowych pojazdów budowlanych, które całkowicie blokują tę działkę na czas przejazdu, uniemożliwiając bezpieczne przebywanie skarżących oraz ich dzieci i innych pieszych na niej. Skarżący podkreślili, że przebywanie pieszych i zwierząt na tak wąskiej działce podczas przejazdów maszyn i samochodów budowlanych wiąże się z realnym zagrożeniem ich życia i uniemożliwia całkowicie korzystanie ze współwłasności skarżącym w tym czasie. Pojazdy inwestora systematycznie niszczą także należąca do skarżących nawierzchnie działki nr [...] z kostki brukowej (okleinowanie i wybrzuszanie). Skarżący wskazali, że działania inwestora niosą dla skarżących także potencjalne ryzyko okradzenia oraz naruszania ich prywatności poprzez wejścia osób postronnych na ich działkę i samowolne dysponowanie ich własnością. Pojazdy inwestora regularnie wjeżdżają na działkę skarżących, którzy nie posiadają ogrodzenia ich działki od wspólnej działki i podnoszą, że wybudowanie ogrodzenia stanowi duży koszt i może okazać się niepotrzebne w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek zawiera jedynie żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz wskazanie, że wykonanie decyzji pociągnie nieodwracalne i niebezpieczne dla skarżących skutki. Skarżący nie uprawdopodobnili wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazali bowiem, ani nie udokumentowali konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Należy zwrócić także uwagę, że podniesienie dopiero w zażaleniu argumentów pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie może stanowić podstawy do uwzględnienia zażalenia. Zażalenie nie jest bowiem środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o nowe okoliczności, które nieznane były Sądowi I instancji, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie – zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego – oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być uwzględniony. Możliwość podnoszenia dodatkowych argumentów, czy przedkładania dokumentów w postępowaniu odwoławczym oznaczałaby zaprzeczenie funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który byłby podmiotem ponownie oceniającym sam wniosek, a nie sposób jego rozstrzygnięcia w pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt II FZ 464/10). W tej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2013 r., odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać za zasadne. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.