I SA/Po 378/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 listopada 2013r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 stycznia 2013 r. Nr ILPB2/415-947/12-4/TR w przedmiocie: podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę Wnioskiem złożonym w dniu [...] "X." Sp. z o.o. z siedzibą w P. wystąpiła, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p."), do Dyrektora Izby Skarbowej w P. - upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania w jego imieniu interpretacji indywidualnych, z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zwrotu wydatków poniesionych przez pracowników w związku z wykonywaniem pracy. Opisując zdarzenie przyszłe wnioskodawczyni wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest m.in. sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana. Spółka posiada sieć sklepów na obszarze całego kraju. Jako pracodawca zatrudnia pracowników m.in. na stanowisku kierownika regionu. Spółka zamierza zmienić treść umowy o pracę z kierownikami regionu w ten sposób, że jako miejsce świadczenia pracy, chce wpisać dany, ściśle skonkretyzowany region (np.: powiat [...] i powiat [...]), przynależny ściśle określonemu pracownikowi. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że praca osoby zatrudnionej na stanowisku kierownika regionu ma charakter mobilny i polega na kontroli sklepów Spółki zlokalizowanych na terenie działalności danego kierownika regionu. Tym samym, pracownik zatrudniony na takim stanowisku nie posiada skonkretyzowanego, stałego miejsca pracy rozumianego jako ściśle określona miejscowość, ale wskutek świadczenia obowiązków pracowniczych, przemieszcza się do kolejnych miejscowości, położonych w ramach przynależnego mu terytorium. Z powyższego wywiodła, że pracownicy zatrudnieni na stanowisku kierownik regionu, podczas wykonywania obowiązków pracowniczych, nie pozostają w podróży służbowej w rozumieniu przepisu art. 775 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm. – dalej w skrócie: "K.p."). Wskazano ponadto, że wykonywanie obowiązków pracowniczych przez pracowników zatrudnionych na powyższym stanowisku generuje koszty w postaci kosztów przejazdów i innych wydatków związanych z noclegiem oraz wyżywieniem. Wszelkie przedmiotowe wydatki pozostają należycie udokumentowane. Wydatki tytułem zakwaterowania pracownika uiszczane są bezpośrednio przez pracodawcę na podstawie faktury VAT wystawionej na pracodawcę z odroczonym terminem płatności. Pozostałe wydatki, w przypadku niemożliwości wystawienia faktury VAT na pracodawcę, zwracane są pracownikowi na podstawie paragonów fiskalnych. W konsekwencji, pracownik nie ponosi jakichkolwiek kosztów związanych ze świadczeniem pracy, a po stronie pracownika nie powstają jakiekolwiek korzyści pieniężne tytułem kosztów poniesionych w toku świadczenia obowiązków pracowniczych. Zaznaczono również, że w incydentalnych przypadkach, jeżeli uzyskanie dokumentu (faktury VAT, rachunku lub paragonu) nie będzie możliwe, pracownik będzie składał pisemne oświadczenie o dokonanym wydatku i przyczynach braku jego udokumentowania. Pracodawca uznaje, że generalnie jest możliwe uzyskanie rachunku, faktury, paragonu, z których wynika koszt, ale mogą się zdarzyć przypadki, że pracownik zagubi dokumenty lub też przyniesie dokumenty wystawione imiennie na siebie, nocleg odbędzie się u osoby nieprowadzącej działalności gospodarczej. Spółka zaznaczyła, że za przejazd środkami transportu publicznego, zwracałaby pracownikowi faktycznie poniesiony koszt wynikający z przedłożonych biletów, a w przypadku ich braku - według aktualnych cen ustalonych przez przewoźnika. Za pozostałe wydatki rozliczenie następowałoby na podstawie wewnętrznego dowodu, w którym pracownik oświadczałby o rodzaju i kwocie poniesionego wydatku netto oraz uzasadniał brak zewnętrznego dowodu poniesienia danego kosztu. W oparciu o tak przedstawiony opis zdarzenia przyszłego zadano organowi podatkowemu następujące pytanie: czy wobec tego, że wszystkie koszty tytułem świadczenia pracy przez pracowników, nie pozostających w podróży służbowej, uiszczane są przez pracodawcę na podstawie imiennie wystawionych faktur VAT lub rachunków bądź zwracane są pracownikowi na podstawie przedstawionych paragonów fiskalnych, po stronie pracownika nie powstaje jakiekolwiek świadczenie dokonane przez pracodawcę, podlegające opodatkowaniu w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych? Przedstawiając własne stanowisko Spółka wskazała, że koszty ponoszone przez pracodawcę tytułem wykonywania przez pracowników obowiązków pracowniczych, przy jednoczesnym braku przesłanek do stwierdzenia podróży służbowej, nie są przychodem po stronie pracownika i nie podlegają opodatkowaniu w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Brak przychodu po stronie pracownika wyłącza również obowiązek uwzględnienia kosztów ponoszonych przez pracodawcę do postawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne oraz zdrowotne. Ponadto Spółka podniosła, że poniesione przez pracowników wydatki mają bezpośredni związek z wykonywaniem obowiązków służbowych wynikających z umowy o pracę. Wobec powyższego zdaniem strony wydatki te nie mają związku z celami osobistymi pracowników, a wyłącznie z celami służbowymi, gdyż w trakcie wykonywania pracy pracownicy zatrudnieni na stanowisku kierownika regionu ponoszą wydatki związane z wykonywaniem określonych czynności w imieniu i na rzecz Spółki. Wnioskodawczyni wskazała, że prawidłowość jej stanowiska znajduje potwierdzenie w indywidualnej interpretacji podatkowej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...], [...] oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2012 r., o sygn. akt III SA/Wa 2629/11. W interpretacji indywidualnej z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając z upoważnienia Ministra Finansów, uznał stanowisko "X." Sp. z o.o. za nieprawidłowe. Argumentując swoje stanowisko w uzasadnieniu organ powołał się m.in. na przepisy art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) i pkt 19, art. 21 ust. 14 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.d.o.f."). W motywach interpretacji organ podatkowy stwierdził, że w sytuacji gdy Spółka będzie ponosiła wydatki na noclegi, wyżywienie oraz będzie pokrywała koszty związane z przejazdami środkami transportu publicznego w związku z wykonywaną przez pracowników na jej rzecz pracą, to wartość tych świadczeń wynikająca ze stosownych dokumentów - zwrócona pracownikom, będzie stanowiła dla nich przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Wartość świadczenia zwróconego pracownikowi niebędącego w podróży służbowej - ewentualnie nadwyżki ponad kwotę określoną w art. 21 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f. – wnioskodawczyni będzie miała obowiązek doliczyć do wynagrodzenia wypłacanego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy, według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z art. 31, art. 32 i art. 38 u.p.d.o.f. Ponadto organ stwierdził, że tak samo opodatkowany będzie zwrot przez Spółkę wydatków z tytułu użytkowania przez pracowników pojazdów prywatnych dla celów służbowych, w sytuacji, gdy pracownicy ci do opisanych przejazdów będą wykorzystywali prywatne środki transportu, a wnioskodawczyni będzie im te wydatki zwracała. Natomiast w sytuacji, gdy pracownicy do wykonywania określonych zadań służbowych w imieniu i na rzecz Spółki będą wykorzystywali pojazdy służbowe i Spółka będzie dokonywała zwrotu kosztów za przejazd (np. paliwo) pracownicy nie będą uzyskiwali z tego tytułu przychodu w rozumieniu u.p.d.o.f. Tym samym, z tegoż tytułu po stronie wnioskodawczyni nie powstanie obowiązek ustalenia przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Organ podatkowy dodał, że przedmiotem interpretacji jest zagadnienie dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych, natomiast w zakresie zagadnień dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych wydane zostały odrębne rozstrzygnięcia (zgodne z poglądami Spółki).  Nie zgadzając się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów, strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę przedmiotowej interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na to wezwanie organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany aktu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu "X." Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie powyższej interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.d.o.p."), art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f., a także art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r., Nr 152, poz. 1223 ze zm. – dalej w skrócie: "u.r."). W uzasadnieniu skargi skarżąca przywołała argumentację prawną zawartą w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2012 r., o sygn. akt III SA/Wa 2629/11. We wskazanym orzeczeniu Sąd stwierdził, że zapłata przez pracodawcę kosztu noclegu pracownika wykonującego swe obowiązku w miejscu określonym w umowie o pracę (poza siedzibą firmy oraz miejsca zamieszkania pracownika) stanowi racjonalny wydatek firmy związany z realizacją określonych celów gospodarczych. Tożsamo sytuacja przedstawia się w przypadku kosztów w postaci kosztów przejazdu pracownika publicznymi środkami lokomocji w celu świadczenia pracy przez pracownika, ale w obrębie uzgodnionego w umowie o pracę miejsca świadczenia pracy. Powielając argumentację zawartą w powyższym orzeczeniu WSA w Warszawie autor skargi uznał, że powyższy wydatek ponoszony jest w interesie pracodawcy i stanowi koszt działalności gospodarczej poniesiony w celu osiągnięcia przychodów pracodawcy. Tym samym, nie może być uznany za element przychodu pracownika. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do paradoksalnego wniosku, iż wartość związanych z obowiązkami pracownika wydatków pracodawcy w postaci m.in. materiałów biurowych, zużytego prądu, wydatków związanych z eksploatacją samochodu służbowego itp. powinna być proporcjonalnie przypisywana do przychodów pracowników z tytułu stosunku pracy - jako nieodpłatne świadczenie otrzymane przez pracowników. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. podniósł, że żaden z przepisów, których naruszenie zarzuciła w skardze Spółka nie miał wpływu na rozstrzygnięcie zapadłe w zaskarżonej interpretacji. Ponadto organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2013 r. skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła m.in., że przepis art. 775 K.p. - odmiennie niż dotyczący wynagrodzenia art. 771 K.p. – wcale nie reguluje przysporzeń. Zasadniczy cel tego przepisu stanowi kompensacja lub zapewnienie pracownikowi mobilnemu warunków wykonania pracy w terenie. Tak interpretowane pojęcie podróży służbowej na podstawie art. 775 K.p. nie może być użyte wprost do celów podatkowych. Zdaniem strony skarżącej, pojęcia prawa pracy należy odpowiednio stosować, mając na uwadze charakterystykę podatku dochodowego. Dla celów podatkowych należy ocenić kiedy pracownik mobilny uzyskuje od pracodawcy korzyść osobistą, gdy przemieszcza się podczas wykonywania swoich obowiązków w wyłącznym interesie pracodawcy. Zarzucając organowi dokonanie błędnej wykładni przepisów art. 12 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 w zw. z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., skarżąca Spółka stwierdziła, że przepisy te dotyczą realnych przysporzeń majątkowych natomiast cechą przysporzenia osoby fizycznej jest zaspokajanie jakiś potrzeb skutkujących w jej sferze osobistej. Spółka wyraziła przekonanie, że zakwaterowanie osoby (lub pokrycie jej wydatków), która działa w ramach pracy na rzecz przedsiębiorcy, w hotelu lub innym ośrodku położonym na obszarze określonym w umowie o pracę jako miejsce pracy, nie zaspakaja potrzeb osobistych tej osoby, ani nie ma dla tej osoby żadnego wymiaru finansowego. Jeśli płaci ona za usługę noclegową, to czyni to w imieniu oraz na rzecz pracodawcy, a takie działanie oznacza zaś, że pracownik nie jest ani formalnym, ani faktyczny, nabywcą świadczenia. Brak przysporzenia oznacza z kolei brak dochodu do opodatkowania. Podczas rozprawy przed WSA w Poznaniu w dniu 7 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że nie podtrzymuje zarzutu sformułowanego w pkt 1 skargi, tj. zarzutu naruszenia u.p.d.o.p. Ponadto potwierdził, że w przedmiocie podatku od osób prawnych Minister Finansów wydał odrębną interpretację indywidualną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Badając zaskarżony akt według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Punktem wyjścia dla uznania interpretacji indywidualnej organu podatkowego za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd opisu zdarzenia przyszłego, który został przedstawiony we wniosku strony i stanowił podstawę faktyczną tej interpretacji. Należy bowiem zaznaczyć, że postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wszczynane jest tylko na wniosek, na podstawie art. 14b § 1 O.p. Treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego. Wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz systemowe odczytanie art. 14b-14h O.p. prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1135/10, publ.: LEX nr 1082188). Powyższe rozważania są o tyle istotne, że wnioskodawczyni we wniosku o wydanie interpretacji jednoznacznie wskazała, iż pracownicy zatrudnieni na stanowisku kierownika regionu, podczas wykonywania obowiązków pracowniczych, nie będą pozostawać w podróży służbowej, w rozumieniu przepisu art. 775 K.p. Z treści wniosku i zaprezentowanego przez skarżącą Spółkę stanowiska wynika wprost, że sporne należności, tj. wydatki na przejazdy, a także wydatki związane z noclegiem oraz wyżywieniem danego pracownika, nie będą wypłacane pracownikowi w ramach podróży służbowych, gdyż pracownik będzie świadczył pracę na terenie ściśle skonkretyzowanego regionu (np. powiat [...] i powiat [...]), ale obszar ten określony będzie w umowie o pracę danego kierownika regionu jako miejsce świadczenia tej pracy. W tym stanie rzeczy analiza przepisów musi odbywać się przy założeniu, że świadczenie obowiązków pracowniczych przez kierownika regionu i związane z tym przemieszczanie się do kolejnych miejscowości, położonych na przypisanym mu terytorium, w ramach których pracownik będzie ponosił wskazane we wniosku wydatki, nie będą mieć charakteru podróży służbowej w rozumieniu art. 775 K.p. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy wartość wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego wydatków ponoszonych przez pracowników skarżącej Spółki zatrudnionych na stanowisku kierownika regionu w związku ze świadczeniem przez nich pracy, nie będzie stanowiła dla nich przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., a tym samym nie będzie podlegać opodatkowaniu, jak twierdzi strona skarżąca, czy też, jak wywodzi organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji, będzie ona stanowić dla kierowników regionu przychód, a wartość świadczenia zwróconego pracownikowi niebędącego w podróży służbowej - ewentualnie nadwyżki ponad kwotę określoną w art. 21 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f. - skarżąca będzie miała obowiązek doliczyć do wynagrodzenia wypłacanego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy, według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z art. 31, art. 32 i art. 38 u.p.d.o.f. Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie podzielił stanowisko organu interpretacyjnego. Sąd miał na uwadze, że w myśl art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychody m.in. ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Zaznaczyć należy, że powołany przepis nie wymienia wszystkich kategorii przychodów ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych w sposób wyczerpujący, a zatem każda korzyść uzyskana w związku z wykonywaniem przez podatnika (w niniejszej sprawie pracownika zatrudnionego na stanowisku kierownika regionu) funkcji służbowych podlega opodatkowaniu. Z kolei z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. wynika, że przychodami, z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w analizowanej sprawie, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zatem w praktyce, w pojęciu przychodu, mieści się w istocie każda realna korzyść, jaką uzyska lub uzyskał podatnik. Przenosząc powyższe regulacje prawne na grunt badanej sprawy, nie tracąc przy tym z pola widzenia zakreślonego przez skarżącą opisu zdarzenia przyszłego, Sąd stwierdza, że nie zasługuje na aprobatę argumentacja Spółki, iż w przypadku opłacania przez Spółkę przejazdów, noclegów oraz wyżywienia pracowników zatrudnionych na stanowisku kierownika regionu nie wystąpi żadne przysporzenie majątkowe, gdyż wydatki te nie mają związku z celami osobistymi pracowników, a wyłącznie z celami służbowymi. Zdaniem Sądu, skoro w interesie skarżącej Spółki jest, aby pracownik w uzasadnionych przypadkach nocował poza miejscem zamieszkania, co wymaga od niego poniesienia pewnych kosztów, to brak zrefinansowania mu tych kosztów stanowiłby swego rodzaju uszczerbek w majątku pracownika. Zatem zwrot tych wydatków będzie w istocie stanowił dla niego przysporzenie majątkowe. Gdyby bowiem do niego nie doszło pracownik musiałby pokryć koszty utrzymania z własnych dochodów. Należy zauważyć, że przedmiotowe wydatki zostają poniesione przez kierownika regionu w związku z pozostawaniem w stosunku pracy, a zatem kwota ich zwrotu wypełni dyspozycję art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., np. jako świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika. W ocenie Sądu w badanej sprawie nie będzie miało zastosowanie zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) u.p.d.o.f., albowiem obejmuje ono swym zakresem jedynie diety i inne świadczenia otrzymane przez pracownika za czas podróży służbowej, do wysokości określonej w odrębnych przepisach. Natomiast, jak już wyżej zaznaczono, w opisie zdarzenia przyszłego skarżąca jednoznacznie wskazała, że pracownicy zatrudnieni na stanowisku kierownika regionu nie będą odbywać podróży służbowych w rozumieniu przepisów K.p. Tym samym za prawidłowe należy uznać stanowisko organu podatkowego, który w spornej interpretacji stwierdził, że w przypadku, gdy pracownik nie jest w podróży służbowej, pracodawca nie jest zobowiązany do zwrotu pracownikowi kosztów noclegów, kosztów zakupu biletów komunikacji zbiorowej - kolejowej, autobusowej, itp., stanowi wówczas świadczenie ze strony pracodawcy na rzecz pracownika, które nie korzysta ze zwolnienia zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) u.p.d.o.f. Zdaniem Sądu trafnie Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający z upoważnienia Ministra Finansów wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f., wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, z zastrzeżeniem ust. 14 - do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty [...] zł. Stosownie natomiast do art. 21 ust. 14 u.p.d.o.f., zwolnienie, o którym mowa wyżej, ma zastosowanie do pracowników, których miejsce zamieszkania jest położone poza miejscowością w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie korzysta z kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 i 4. Powyższe oznacza zatem, że świadczenia związane z zapewnieniem noclegu przez pracodawcę mogą korzystać ze zwolnienia przy zachowaniu warunków i w granicach określonych w art. 21 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f. Uznanie poglądu strony skarżącej skutkowałoby natomiast odliczeniem całej kwoty poniesionych przez pracowników (zatrudnionych na stanowisku kierownika regionu) wydatków związanych z zakwaterowaniem, prowadząc niejako do obejścia przepisu ograniczającego kwotowo ten rodzaj wydatków (nieprzekraczalna miesięcznie kwota [...] zł). Tym samym, stwierdzić należy, że aprobata stanowiska skarżącej byłaby de facto przyzwoleniem na obejście prawa, w rezultacie którego nie byłby zapłacony podatek dochodowy od osób fizycznych. Z treści zaskarżonej interpretacji, jak i z oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej złożonego w trakcie rozprawy, wynika, że organ wydał również interpretację indywidualną w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, w której podzielił stanowisko Spółki i uznał, że faktury i rachunku dokumentujące wydatki ponoszone przez pracowników zatrudnionych na stanowisku kierownika regionu, w związku ze świadczeniem przez nich pracy na rzecz Spółki, skarżąca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu. Mając zatem na względzie, że skarżąca może ująć po stronie kosztów przedmiotowe wydatki, przy jednoczesnym zaakceptowaniu stanowiska, że pracownik zatrudniony na stanowisku kierownika regionu otrzymywałby korzyści (czyli zwrot poniesionych kosztów) w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, doprowadziłoby do sytuacji, w której żaden z podatników (ani spółka, ani jej pracownik) nie zapłaciłby z tego tytułu podatku. W konsekwencji powyższych rozważań uznać zatem należy, że wbrew stanowisku skarżącej, kwota wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego wydatków ponoszonych przez pracowników zatrudnionych na stanowisku kierownika regionu w związku ze świadczeniem przez nich pracy, będzie stanowiła dla nich przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., a wartość świadczenia zwróconego pracownikowi niebędącego w podróży służbowej - ewentualnie nadwyżki ponad kwotę określoną w art. 21 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f. - skarżąca będzie miała obowiązek doliczyć do wynagrodzenia wypłacanego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy, według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy. Odnosząc się do zaprezentowanego w skardze stanowiska zawartego w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2012 r., o sygn. III SA/Wa 2629/11, Sąd orzekający w niniejszej sprawie, z przyczyn wyżej wskazanych, poglądu tego nie podziela. Na marginesie Sąd wskazuje, że wobec cofnięcia w dniu rozprawy zarzutów skargi naruszenia przepisów art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p nie ma obowiązku odnieść się do nich. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić pozostałe zarzuty skargi, gdyż jak trafnie dostrzegł organ w odpowiedzi na skargę, żaden z przepisów art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f., a także art. 20 ust. 4 u.r., nie stanowił podstawy prawnej wydanej w sprawie interpretacji, a tym samym organ nie mógł ich naruszyć. Dodatkowo należy zauważyć, że strona skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła, ani w treści skargi, ani w piśmie procesowym z dnia [...] października 2013 r., zarzutu dotyczącego naruszenia art. 20 ust. 4 u.r., co uniemożliwiło także Sądowi odniesienie się do niego. Pozostawienie tego zarzutu bez rozpoznania, jest tym bardziej zasadne, że przepis ten nie był w ogóle powołany w zaskarżonym akcie. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające konieczność wyeliminowania zaskarżonej interpretacji z obrotu prawnego. Z tych też względów Sąd, w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a., uznał skargę za nieuzasadnioną i orzekł jak w sentencji wyroku.