VIII SA/Wa 614/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Gminy B. na czynność Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie czynności Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej polegającej na odmowie zwrotu gminie utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. Gmina [...] (dalej: "Gmina", "wnioskodawca") na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 lipca 2006 r. w sprawie zwrotu gminom utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne (Dz.U. nr 142, poz. 1023; dalej: "rozporządzenie z dnia 20 lipca 2006 r.") zwróciła się do Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...] (dalej: "WFOŚiGW" , "organ") o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa gruntów, zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne. Uzasadniając wskazała, iż grunty ujęte w przedmiotowym wniosku stanowią własność Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych – Nadleśnictwa [...], a obecnie znajdują się we władaniu osoby fizycznej (na podstawie umowy dzierżawy zawartej z Nadleśnictwem). Wskazała, iż podstawą dokonywania wymiaru podatków zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.) są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, którą na terenie Gminy [...] prowadzi Starostwo Powiatowe w [...]. Zauważyła, iż grunty wykazane we wniosku są oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako "Ws" (grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi) i stanowią sztuczny zbiornik wodny – staw. Zgodnie z oznaczeniem podlegają one opodatkowaniu stawką od tzw. gruntów pozostałych, dla których Rada Miasta i Gminy [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. (Dz.Urz. Woj. Maz. z 2011 r. nr 229, poz. 7258) określiła stawkę w kwocie [...] od 1 m2 powierzchni. W ocenie wnioskodawcy grunty te korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na mocy art. 7 ust. 1 pkt 8 a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95 poz. 613 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."). Jednocześnie zauważył, iż mimo przekazania przedmiotowych gruntów przez zarządcę na rzecz osoby fizycznej nie tracą preferencji, ale nadal korzystają ze zwolnienia nawet wówczas, gdy znajdują się w posiadaniu innego podmiotu. Uchwałą z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Zarząd WFOŚiGW, działając na podstawie art. 400k ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), art. 7 ust. 6 u.p.o.l., § 3 i 4 rozporządzenia z dnia 20 lipca 2006 r., § 6 ust. 1 oraz § 17 ust. 1 Statutu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...] negatywnie rozpatrzył przedmiotowy wniosek Gminy, z uwagi na klasyfikację gruntów w rejestrze gruntów niezgodną ze stanem faktycznym. W piśmie z dnia [...] maja 2013 r. (znak: [...]) WFOŚiGW poinformował Gminę o negatywnym rozpatrzeniu wniosku, wskazując, iż na podstawie załączonych przez Gminę dokumentów tj. umowy dzierżawy stwierdzono, iż grunt ten to stawy rybne (prowadzona jest produkcja ryb) i stanowi nieruchomość rolną zgodnie z art. 46 kc. Dlatego też zdaniem organu grunty takie nie powinny być sklasyfikowane jako wody stojące (Ws), gdyż wykorzystywane są do produkcji ryb i powinny być one oznaczone w rejestrze symbolem Wsr. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. Gmina wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając naruszenie przepisów: § 2 i § 3 rozporządzenia z dnia 20 lipca 2006 r. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 8 a u.p.o.l. Uzasadniając wskazała m.in., iż organ podatkowy na gruncie przedmiotowej sprawy nie jest i nie był uprawniony do dokonywania zmian klasyfikacji gruntu, a w obecnym stanie rzeczy był zobligowany do uznania oświadczenia podatnika za zasadne, gdyż grunty faktycznie zajęte na staw hodowlany jak wynika z załączonej umowy dzierżawy nie są w ewidencji oznaczone jako Wsr (grunty pod stawami - jako grunty podlegające opodatkowaniu podatkiem rolnym ), ale oznaczone są jako Ws ( grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi) i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Gminy w tej sytuacji, ponieważ grunty te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości mogą korzystać z przywileju zwolnienia do którego uprawnia art. 7 ust. 1 pkt 8a u.p.o.l., bowiem spełnione zostały dalsze warunki niezbędne do zwolnienia tj.: przedmiotowe grunty są własnością Skarbu Państwa, a pokryte nimi wody stanowią sztuczny zbiornik wodny. Jednocześnie Gmina podniosła, iż Zarząd odniósł się wyłącznie do stanu faktycznego na gruncie, wskazując na nieprawidłowość klasyfikacji przedmiotowych gruntów pokrytych stawem, pomijając uzasadnienie prawne wniosku i swojej odmowy oraz nie dowodząc w żaden sposób, że przedmiotowy staw nie stanowi sztucznego zbiornika wodnego, co w ocenie Gminy mogłoby być przesłanką do odmowy przyznania zwrotu utraconych przez gminę dochodów. Odpowiadając na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. WFOŚiGW podtrzymał decyzję o negatywnym rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] marca 2013 r. Uzasadniając wskazał, iż z dokumentów załączonych do wniosku Gminy wynikało, iż nieruchomość – obiekt stawowy "[...]" została wydzierżawiona na podstawie umowy z dnia [...] kwietnia 2012 r. Z. K. i w jej skład wchodzi m.in. staw rybny o powierzchni [...] ha, który został oznaczony symbolem Ws w rejestrze gruntów prowadzonym przez Starostwo Powiatowe w [...]. Zarząd WFOŚiGW dokonał analizy stanu faktycznego i obowiązujących przepisów prawnych i zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 46 kc staw rybny stanowi nieruchomość rolną i powinien być w ewidencji gruntów oznaczony symbolem Wsr, natomiast kwestia opodatkowania tego stawu powinna stanowić odzwierciedlenie danych zawartych w ewidencji gruntów. Organ wskazał, iż zgodnie z ust. 1 pkt 6 Załącznika Nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38 poz. 454) w sprawie ewidencji gruntów i budynków, do gruntów pod stawami zalicza się grunty pod zbiornikami wodnymi (z wyjątkiem jezior i zbiorników zaporowych z urządzeniami do regulacji poziomu) wyposażonymi w urządzenia hydrotechniczne, nadającymi się do chowu, hodowli i przetrzymywania ryb, obejmujące powierzchnię ogroblowaną wraz z system rowów oraz tereny przyległe do stawów i z nimi związane, a należące do obiektu stawowego. Grunty takie podlegają opodatkowaniem podatkiem rolnym na zasadach określonych w ustawie z dnia 15 listopada 1984 o podatku rolnym (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 136 poz. 969 ze zm.) i nie korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 8a u.p.o.l. WFOŚiGW wskazał, iż w świetle powyższego stanu faktycznego choć wniosek Gminy o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości opiera się na ustalonych dla celów podatkowych danych wynikowych z ewidencji gruntów i budynków prowadzonych przez Starostwo Powiatowe w [...], to nie korzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 8a u.p.o.l. z uwagi na błędne zakwalifikowanie stawu rybnego jako gruntu oznaczonego symbolem Ws, co jest niezgodne z faktycznym sposobem użytkowania tego gruntu. Zauważył, iż powyższa rozbieżność powinna być usunięta przez organ prowadzący powiatowy zasób geodezyjno - kartograficzny tj. Starostę Powiatowego w [...]. Skargę na czynność WFOŚiGW z dnia [...] maja 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Gmina [...], wnosząc o jej uchylenie oraz stwierdzenie obowiązku zwrotu utraconego podatku. Uzasadniając wskazała m.in., iż przy wymiarze podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Od reguły tej potwierdzonej treścią art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Gmina zauważyła także, iż w postępowaniu podatkowym nie jest możliwe dokonywanie zmian w ewidencji geodezyjnej, gdyż organy podatkowe nie są do tego uprawnione przez żaden przepis prawa. Konkludując Gmina wskazała, iż organ podatkowy w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do dokonywania zmian klasyfikacji gruntów i jest zobowiązany do uznania oświadczenia podatnika za zasadne, gdyż grunty faktycznie są zajęte na staw hodowlany, nie są oznaczone symbolem Wsr (grunty pod stawami jako grunty opodatkowane podatkiem rolnym), ale są oznaczone symbolem Ws (grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi) i podlegają opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości. Skoro zatem są to grunty o symbolu Ws to podlegają one zwolnieniu od podatku, gdyż są własnością Skarbu Państwa i są zajęte na sztuczny zbiornik wodny. Gmina zauważyła także, iż wbrew twierdzeniom WFOŚiGW staw nie jest wykorzystywany do działalności gospodarczej, lecz do produkcji rolnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i postanowień, a także innych niż decyzje i postanowienia, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). W wyniku takiej kontroli Sąd może orzec o bezskuteczności czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (art. 146 § 1 p.p.s.a.) lub uznać uprawnienie lub obowiązek, wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 2 p.p.s.a.). Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny zasadności wniesionej skargi, Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona czynność Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej nie narusza prawa. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a.") zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku poprzedzać powinno dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie, stosownie do treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wskazać też należy, że realizacja tych zasad wymaga, by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści (por. wyrok NSA z 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99). Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Gmina [...] utraciła dochody z tytułu podatku od nieruchomości w związku z wynikającym z art. 7 ust. 1 pkt 8a u.p.o.l. zwolnieniem z podatku od nieruchomości w wymiarze określonym we wniosku, a tym samym czy skutecznie mogła domagać się ich zwrotu. Zgodnie z dyspozycją art. 7 ust. 1 pkt 8a u.p.o.l., zwalnia się od podatku od nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa grunty pokryte wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz grunty zajęte pod sztuczne zbiorniki wodne. Jak stanowi natomiast ust. 6 przywoływanego przepisu, z tytułu zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 8a, gminom przysługuje zwrot utraconych dochodów ze środków wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej. Zasady zwrotu zostały natomiast określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 20 lipca 2006 r. w sprawie zwrotu gminom utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne (Dz.U. nr 142, poz. 1023). Zgodnie z § 2 ust. 3 powyższego rozporządzenia gmina we wniosku wykazuje wysokość utraconych dochodów, a następnie składa wniosek do właściwego wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej (dalej: "wojewódzki fundusz") w terminie do dnia 25 marca roku następującego po roku, wykazując faktyczne roczne utracone dochody, wynikające z decyzji oraz deklaracji podatkowych, na dany rok podatkowy według stanu na dzień 31 grudnia roku, za który sporządzany jest wniosek. Zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia z dnia 20 lipca 2006 r., właściwy wojewódzki fundusz sprawdza wniosek pod względem rachunkowym oraz formalnym w terminie do dnia 15 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, a następnie w myśl § 3 tego rozporządzenia w terminie do dnia 31 maja roku następującego po roku, w którym nastąpiło zwolnienie, właściwy wojewódzki fundusz przekazuje na rachunek budżetu gminy kwotę środków stanowiącą równowartość wysokości utraconych dochodów z tytułu zwolnienia. Z przywoływanych przepisów wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że w zwolnieniu z podatku, określonym w art. 7 ust. 1 pkt 8a u.p.o.l. kluczowe są dwa elementy: zwolnieniu podlegają tylko grunty będące własnością Skarbu Państwa, ponadto tylko te grunty, które są pokryte wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz grunty zajęte pod sztuczne zbiorniki wodne. Nie ma zatem wątpliwości, że zwolnienie dotyczy wszystkich gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, które pokryte są wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz grunty zajęte pod sztuczne zbiorniki wodne. Nie ma przy tym znaczenia, że są one np. w posiadaniu innego podmiotu. Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy zauważyć wypada, iż WFOŚiGW ustalił, że nieruchomość – obiekt stawowy "[...]" została wydzierżawiona przez Nadleśnictwo [...] (będące zarządcą w imieniu właściciela Skarbu Państwa) na podstawie umowy z dnia [...] kwietnia 2012 r. Z. K. i w jej skład wchodzi m.in. staw rybny o powierzchni [...] ha (objęty wnioskiem Gminy [...] z dnia [...] marca 2013 r.), który został oznaczony symbolem Ws w rejestrze gruntów prowadzonym przez Starostwo Powiatowe w [...]. Podkreślenia wymaga także, iż przedmiotowy staw rybny został we wskazanej umowie dzierżawy zakwalifikowany jako grunt produkcyjny, który jest przeznaczony na prowadzenie racjonalnej hodowli ryb z pobieraniem pożytków w postaci ryb i trawy z koszonych grobli (por. § 7 ust. 1 umowy z dnia 30 kwietnia 2012 r. znajdującej się w aktach administracyjnych). Ze względu na powyższe – w ocenie Sądu - wojewódzki fundusz zasadnie dokonał analizy prawnej złożonego wniosku, wywodząc, iż staw rybny stanowi nieruchomość rolną i powinien być w ewidencji gruntów oznaczony symbolem Wsr. Definicja nieruchomości rolnej została zawarta w art. 461 kc. Kwestia opodatkowania tego stawu powinna stanowić odzwierciedlenie danych zawartych w ewidencji gruntów. Natomiast sposób prowadzenia tej ewidencji reguluje rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r.( Dz. U. Nr 38 poz. 454) w sprawie ewidencji gruntów i budynków, które w § 68 ust. 1 pkt 6 do użytków rolnych zaliczą grunty pod stawami, które powinny być oznaczone w rejestrze symbolem Wsr. Zgodnie z ust. 1 pkt 6 Załącznika Nr 6 do rozporządzenia do gruntów pod stawami zalicza się grunty pod zbiornikami wodnymi (z wyjątkiem jezior i zbiorników zaporowych z urządzeniami do regulacji poziomu) wyposażonymi w urządzenia hydrotechniczne, nadającymi się do chowu, hodowli i przetrzymywania ryb, obejmujące powierzchnię ogroblowaną wraz z system rowów oraz tereny przyległe do stawów i z nimi związane, a należące do obiektu stawowego. Grunty takie podlegają opodatkowaniem podatkiem rolnym na zasadach określonych w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 136 poz. 969 ze zm.) i nie korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 8a u.p.o.l. W ocenie Sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem wojewódzkiego funduszu, iż choć wniosek Gminy [...] o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości opiera się na ustalonych dla celów podatkowych danych wynikowych z ewidencji gruntów i budynków prowadzonych przez Starostwo Powiatowe w B., to zwrot ten nie przysługuje z uwagi na błędne, niezgodne z faktycznym sposobem użytkowania tego gruntu zakwalifikowanie stawu rybnego jako gruntu oznaczonego symbolem Ws. Jednocześnie Sąd zauważa, iż na skutek wystąpienia wojewódzkiego funduszu Starostwo Powiatowe w [...] dokonało [...] lipca 2013 r. zmiany (nr [...]), dotyczącej korekty użytków na działce nr [...] położonej w jednostce ewidencyjnej [...][...] – obszar wiejski, obręb ewidencyjny [...]. Korekta ta polegała na zmianie zapisu użytku z Ws na Wsr. Jak wyjaśniło Starostwo błąd zapisu powstał na etapie zmiany formy prowadzenia ewidencji gruntów z papierowej na elektroniczną, jednocześnie podnosząc, iż zagospodarowanie oraz sposób korzystania z przedmiotowej działki wskazuje, iż w ewidencji gruntów i użytków była ona sklasyfikowana w niewłaściwy sposób. W ocenie Sądu podkreślenia wymaga także, iż nadrzędnym celem postępowania w sprawie zwrotu utraconych dochodów musi pozostać ochrona gminy przed zmniejszeniem jej dochodów wskutek zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów na mocy art. 7 ust. 1 pkt 8a u.o.p.l. Tymczasem w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie występuje, gdyż w związku z faktycznym sposobem zagospodarowania i wykorzystania nieruchomość ta nie mogła wygenerować dla Gminy dochodu w postaci podatku od nieruchomości. Utrata dochodu, o którym mowa jest warunkiem koniecznym do skutecznego domagania się jego zwrotu (por. wyroki: WSA w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1131/12, WSA w Gliwicach z dnia 22 lipca 2013 r., sygn. akt I SAB/Gl 2/13). Za bezzasadne Sąd uznał zarzuty skargi, iż organy podatkowe przy wymiarze podatku od nieruchomości nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, gdyż zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków są dla nich wiążące. Sąd zauważa, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych odchodzi się od dawania bezkrytycznego prymatu danym z ewidencji gruntów (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 11 maja 2010 r. I SA/Rz 196/10). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 stycznia 2009 r. (II FSK 1475/07) zajął stanowisko, że uprzednie dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego (art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa Dz.U. z 2012, poz.749 j.t. ze zm.) (dalej: "O.p."), to jednak moc takiego dokumentu może być podważona, na co wskazuje art. 194 § 3 O.p. W wyroku z 11 września 2007 r. (II FSK 958/06) NSA stwierdził, że przeprowadzenie takiego przeciwdowodu nie jest wyłączone przez art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ewidencja jako dokument stwierdzający pewien stan zaistniały w określonej chwili podlega ocenie zgodnie z art. 194 § 3 O.p. czy istniała możliwość jego zakwestionowania, w szczególności w sytuacji, gdy ewidencja zawierała dane nie odpowiadające prawdzie - rzeczywistości. W rozpatrywanej sprawie wojewódzki fundusz zasadnie wykazał, że ewidencja gruntów zawierała dane niezgodne ze stanem faktycznym. Powyższe potwierdza dokonanie w jej zapisach stosownych zmian, o których była mowa wyżej. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę, orzekając jak wyroku.