II SA/Ke 852/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2013r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta i Gminy, na podstawie z art. 16 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) w związku z art. 39 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 104 K.p.a., odmówił A. G. udzielenia informacji publicznej w przedmiocie wykazu umów wraz z kwotami zawartych z H. 2011r. i 2012 r. w ramach zamówień publicznych (także z wolnej ręki) na dostawę towarów i usług. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 8 grudnia 2011r. A. G., radny Rady Miejskiej, złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez podanie w jakich jednostkach podporządkowanych Radzie Miejskiej i Urzędowi Miasta i Gminy w 2011 r. przetarg wygrała firma H. oraz wskazanie wartości zamówień oraz informacji, których jednostek i jakich asortymentów zamówienie dotyczy, jak również na jaki okres zawarto umowę. W dniu 17 stycznia 2012 r., po zebraniu danych ze wszystkich jednostek organizacyjnych Gminy, organ udzielił A. G. żądanych informacji wskazując, że firma H. nie wygrała żadnego przetargu w 2011 r. w Urzędzie Miasta i Gminy, jak również w jednostkach organizacyjnych Gminy, a tym samym nie zostały podpisane umowy na dostawę towarów z ww. hurtownią. Pismem z dnia 22 lutego 2012 r. A. G. złożył kolejny wniosek o udostępnienie informacji poprzez podanie wykazu umów wraz z kwotami zawartych z H. w 2011r. i 2012 r. w ramach zamówień publicznych (także z wolnej ręki) na dostawę towarów i usług. W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ pismem z dnia 2 marca 2012 r. udzielił A. G. wyjaśnień że w 2011r. w gminnych jednostkach organizacyjnych nie organizowano przetargów w rozumieniu ustawy Prawo zamówień publicznych, bowiem wartość zamówienia nie przekroczyła kwoty 14.000,00 euro. Z uwagi na potrzebę przetworzenia i ponownego zebrania danych z podległych jednostek, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ zażądał wskazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu oczekiwanej informacji. Pismem z dnia 20.04.2012r. A. G. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej Kolegium, zażalenie na bezczynność Burmistrza w ww. sprawie. Postanowieniem z dnia 21.06.2012r. Kolegium uznało zażalenie za nieuzasadnione i odmówiło wyznaczenia organowi I- szej instancji dodatkowego terminu do załatwienia sprawy. Burmistrz Miasta i Gminy pismem z dnia 9.07.2012r. ponownie zażądał od A. G. wskazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji. Pismem z dnia 16.07.2012r. A. G. wskazał, że z prośbą o interwencję zwróciły się do niego "podmioty gospodarcze". Jednocześnie (cyt.): "Podmioty te zobowiązały mnie do zachowania anonimowości". Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta i Gminy odmówił A. G. udostępnienia informacji publicznej wskazując, że wnioskodawca nie wykazał istnienia szczególnego interesu publicznego. Decyzją z dnia [...] Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania A. G., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I – szej instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało potrzebę ponownego przeanalizowania zakresu pojęciowego "interesu publicznego". W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Burmistrz Miasta i Gminy ponownie odmówił A. G. udostępnienia informacji publicznej. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] o odmowie udostępnienia A. G. informacji publicznej. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej ustawą, informacją publiczną jest "każda informacja o sprawach publicznych". Definicja informacji publicznej zawarta w art. 1 ust. 1 ustawy ma charakter ogólnikowy, a katalog zawarty w art. 6 konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, lecz poprzez wyliczenie przykładowe nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Tak więc przy wykładni pojęcia "informacji publicznej" trzeba posłużyć się przepisem art. 61 Konstytucji RP. Konstytucja przewiduje, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Uwzględniając powyższe organ podkreślił, że "sprawą publiczną", o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, będzie działalność organów władzy publicznej (samorządów, osób i jednostek organizacyjnych) w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, a więc mieniem komunalnym lub Skarbu Państwa (zob. też Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka — Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2012, str. 16-18). W tym kontekście informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jak przyjmuje się w judykaturze, informacja publiczna co do zasady dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzone przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Pomimo szerokiego, chociaż mało precyzyjnego rozumienia pojęcia informacji publicznej organ podkreślił, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest środkiem do wykorzystywania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2004r., sygn. akt II SAB/Wa 2/04). W sprawie niniejszej nie jest kwestionowane, że żądane przez A. G. informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Sporna jest natomiast kwestia, czy żądana informacja ma charakter przetworzony, a co za tym idzie, czy wnioskodawca ma obowiązek wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu społecznego, czy też nie. W tym zakresie organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądowe, podkreślił, że w przedmiotowej sprawie zarówno we wniosku z dnia 8.12.2011r., jak i z dnia 22.02.2012r. (rozszerzającym wniosek wcześniejszy pod względem czasowym i zakresowym - zamówienia z wolnej ręki), A. G. żądał umów wraz z kwotami zawartych z H. zarówno przez Gminę, jak i podległe jej jednostki organizacyjne. Danych tych Burmistrz nie posiadał, w związku z powyższym zwrócił się do kierowników podległych jednostek o przekazanie żądanych przez wnioskodawcę informacji. Te informacje proste, przekazywane przez kierowników jednostek organizacyjnych muszą być przez Burmistrza przetworzone w sposób umożliwiający udzielenie stosownej odpowiedzi. To zaś oznacza, że wniosek strony dotyczy udostępnienia informacji przetworzonej. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pojęcie szczególnie istotnego interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym. Jest ono znaczeniowo węższe od pojęcia interesu społecznego, gdyż odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa i innych podmiotów publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza, jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Żądając informacji publicznej przetworzonej wnioskodawca powinien więc wykazać, w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, tj. w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego (zob. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. I OSK 1870/10 oraz J. Drachal, Zagadnienia sądowej ochrony prawa do informacji, ZNSA, 2010/5-6/100). A. G. w swoim piśmie z dnia 16.07.2012r. wskazał, że udostępnienie wnioskowanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, gdyż z prośbą o interwencję zwróciły się do niego "podmioty gospodarcze". Jednocześnie (cyt.): "Podmioty te zobowiązały mnie do zachowania anonimowości". Burmistrz Miasta i Gminy dokonując oceny powyższych okoliczności uznał, iż wnioskodawca nie wykazał interesu publicznego, bowiem uzyskanie żądanych informacji nie stwarza realnej możliwości ich wykorzystania dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Uzyskane informacje, w ocenie organu, mogą zaś służyć jedynie ochronie interesów prywatnych podmiotów gospodarczych działających na terenie [...]. Jednocześnie wnioskodawca nie wskazał, w jaki sposób uzyskane informacje mogłyby być wykorzystane w interesie społecznym. Po analizie przedmiotowej sprawy, Kolegium uznało, iż stanowisko organu pierwszej instancji jest zasadne. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie została spełniona przesłanka przewidziana w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, albowiem wnioskowane dane zostaną wykorzystane przez wnioskodawcę w celu przekazania ich występującym z taką prośbą podmiotom gospodarczym z terenu. Nie można zatem uznać, że działania te przyczynią się do usprawnienia działalności organów Gminy. Przeciwnie, nie będą one miały żadnego pozytywnego wpływu na wykonywanie zadań przez ten organ. Niewątpliwie zaś udostępnienie wnioskowanych danych może być pomocne przedsiębiorcom, w imieniu których działa A. G., do ochrony ich interesów. Powoływanie się przez wnioskodawcę na mandat radnego ma tu o tyle znaczenie, że uzasadnia prawo wystąpienia do organu administracji o udzielenie informacji publicznej. Nie wyłącza to jednak konieczności wykazania szczególnie istotnego interesu społecznego, a nie partykularnych celów wąskiej grupy przedsiębiorców. W ocenie organu odwoławczego wnioskowane informacje nie są "szczególnie istotne dla interesu publicznego". Ten zakres pojęciowy oznacza bowiem interes niezwykły, charakteryzujący się czymś osobliwym, mający nadzwyczajne znaczenie (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2004r., sygn. akt II SA/Ka 2633/03). Organ nadmienił, że organ I- szej instancji wobec braku wykazania przez wnioskodawcę szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji sam przeprowadził stosowną analizę w tym zakresie nie dopatrując się spełnienia tej przesłanki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. G. zarzucił powyższej decyzji Kolegium naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 1 pkt 1, art. 6, art.7, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, dokonanie pobieżnej oceny materiału dowodowego, a także poczynienie błędnych ustaleń faktycznych i niezasadne wezwanie wnioskodawcy do wskazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji, a w konsekwencji nieprawidłowe stwierdzenie przez Kolegium, iż wnioskodawca działa w interesie prywatnym. W ocenie skarżącego uchybienie to doprowadziło do naruszenia podstawowych zasad postępowanie administracyjnego, m.in. zasady legalizmu, prawdy obiektywnej oraz zasady przekonywania. Skarżący zarzucił również naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust 1, art. 2 ust 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na bezpodstawnym odmówieniu udostępnienia informacji publicznej zawartej we wniosku z dnia 22.02.2012r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 – t. j.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej właściwości stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W niniejszej sprawie skarżący domagał się udzielenia informacji publicznej w przedmiocie wykazu umów wraz z kwotami zawartych z H. w 2011r. i 2012 r. w ramach zamówień publicznych (także z wolnej ręki) na dostawę towarów i usług. Wnioskiem z dnia 22.02.2012 skarżący rozszerzył żądanie z dnia 8.12.2011r., pod względem zarówno czasowym jak i zakresowym (zamówienia z wolnej ręki), żądając wykazu umów wraz z kwotami zawartych z H. zarówno przez Gminę, jak i podległe jej jednostki organizacyjne. U podstaw wydania rozstrzygnięć organów obu instancji dotyczących odmowy udzielenia informacji w powyższym zakresie legło stwierdzenie o braku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanki szczególnego interesu publicznego, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Poza sporem w niniejszej sprawie jest to, że żądane przez skarżącego informacje są informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy. Zgodnie z dyspozycją art. 1 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Jak wskazuje się w doktrynie "sprawą publiczną", o której mowa w art. 1 ust. 1 tej ustawy, będzie działalność organów władzy publicznej (samorządów, osób i jednostek organizacyjnych) w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, a więc mieniem komunalnym lub Skarbu Państwa. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do dwóch kwestii. Pierwsza dotyczy tego, czy żądane przez skarżącego informacje są informacjami przetworzonymi, a jeśli tak, to czy w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka wynikająca z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy tj. czy udostępnienie informacji w zakresie określonym we wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma informacji tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną. Przetworzenie informacji jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia i zredagowania informacji, którymi dysponuje podmiot zobowiązany oraz podmioty mu podległe. W ślad za stanowiskiem doktryny, skład orzekający stoi na stanowisku, że informacja przetworzona to taka informacja publiczna, która polega na wytworzeniu nowego dokumentu, który zawiera informacje zebrane z wielu dokumentów będących w dyspozycji podmiotu zobowiązanego i podmiotów mu podległych i przetworzonego według kryterium wskazanego przez wnioskodawcę. W rezultacie tych czynności powstaje jakościowo nowa informacja powstała z jednostkowych informacji jakimi dysponuje podmiot zobowiązany i podmioty mu podległe. Zgodzić się należy z organami, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Biorąc pod uwagę zakres informacji tj. zamówienia publiczne (także z wolnej ręki) na terenie Gminy (Urząd Gminy i podlegle gminie jednostki organizacyjne), okres jakiego informacja ma dotyczyć, tj.- 2011r. i 2012r., jak również sposób udzielenia informacji tj. wykaz umów wraz z kwotami zawartych z H. zarówno przez Gminę, jak i podległe jej jednostki organizacyjne, nie budzi wątpliwości Sądu, że informacja publiczna, o którą ubiega się wnioskodawca jest informacją publiczną przetworzoną. W związku z powyższym, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, uzyskanie tego typu informacji możliwe jest w zakresie, w jakim jest to szczególnie uzasadnione ze względu na interes publiczny. Z brzmienia tego przepisu ustawy wynika, że nie wystarczy aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego. Informacja ta może być bowiem udzielona jedynie w zakresie "w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego". Zgodzić się należy z organem, że pojęcie szczególnie istotnego interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym. Niewątpliwie jest to pojęcie węższe od pojęcia interesu społecznego i odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa i innych podmiotów publicznych jako prawnej całości, a żądający udzielenia przetworzonej informacji publicznej winien wykazać, w jakim zakresie jest ona szczególnie istotna dla interesu publicznego, co jest równoznaczne ze wskazaniem, w jaki sposób zamierza on wykorzystać uzyskane informacje dla lepszej ochrony interesu publicznego. W orzecznictwie podkreśla się, że za sprawę szczególnie istotną dla interesu publicznego należy uznać taką, która – ze względu na rodzaj, czas, miejsce, sposób, okoliczności rozstrzygania i późniejszej realizacji - w istotnym zakresie wpływa lub może wpływać na wykonywanie przez podmioty władzy publicznej ich uprawnień i obowiązków. W zakresie prawa do dostępu do informacji oznacza to, że interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2006r., sygn. akt II SA/Wa 1720/05, LEX nr 219985). Sąd podziela stanowisko organów, że w niniejszej sprawie wnioskodawca interesu takiego nie wykazał. Wnioskodawca nie wykazał bowiem w jaki sposób zamierza wykorzystać żądane informacje publiczne, zgodnie z wymaganym do ich udostępnienia " szczególnym interesem publicznym". W szczególności nie wskazał konkretnych przyczyn ani celu udzielenia mu żądanych informacji dla ochrony interesu publicznego lub poprawy funkcjonowania organów władzy publicznej. W związku z tym, iż skarżący nie wykazał istnienia szczególnie ważnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanych informacji, organ samodzielnie zbadał istnienie tego interesu i trafnie uznał, że w stanie faktycznym tej sprawy, wnioskowane dane zostaną wykorzystane przez skarżącego w celu przekazania ich występującym z taką prośbą podmiotom gospodarczym. W konsekwencji trudno uznać, by działania te przyczyniły się do usprawnienia działania organów Gminy. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że udostępnienie skarżącemu żądanych informacji dotyczących H. może służyć tylko i wyłącznie prywatnemu interesowi nieokreślonych podmiotów gospodarczych, natomiast pozostaje bez znaczenia dla ogółu społeczności lokalnej. Należy również zauważyć, że wnioskodawca nie kwestionuje samego sposobu wydatkowania środków publicznych oraz nie uzasadnia udostępnienia żądanych informacji zamiarem skontrolowania trybu i celu wydatkowania tych środków. Wymaga wyraźnego podkreślenia, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w przypadku udostępniania informacji publicznej przetworzonej, nie jest istotne, kto się o nią ubiega, ale w jakim celu. Jest to w sprawie niniejszej o tyle istotne, że z wniosku o udostępnienie informacji publicznej zdaje się wynikać, że skarżący interes publiczny w udostępnieniu żądanej informacji wywodzi z faktu sprawowania mandatu radnego. Z kolei na rozprawie sądowej w dniu 7 listopada 2013r. pełnomocnik skarżącego popierając skargę podkreślił, że " szczególnie istotny interes", o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, skarżący wywodzi z faktu, że jest radnym Rady Miejskiej w Busku- Zdroju. W tym zakresie skład orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela pogląd przedstawiony w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 8 października 2008r., sygn. akt IV SA/Wr 352/08, zgodnie z którym: "Sam fakt występowania w charakterze radnego w żaden sposób nie powinien wpływać na zakres stosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Trudno (...) opowiedzieć się za wyłączeniem stosowania normy zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy w stosunku do radnych ubiegających się o udostępnienie przetworzonej informacji publicznej. Szczególny wymóg obowiązuje bowiem w sposób generalny, bez żadnych ograniczeń podmiotowych. Status radnego, z punktu widzenia przesłanki "szczególnej istotności", jest zatem prawnie obojętny". Wbrew zarzutom skargi postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami procedury administracyjnej, a organy orzekające – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 K.p.a. – podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 K.p.a. Z kolei uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszystkie wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.