I FSK 447/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1505/13 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz M. Sp. z o.o. w K. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi. 1.1. Wyrokiem z 12 listopada 2013 r., sygn. akt: I SA/Kr 1505/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w K. (dalej: "spółka", "skarżąca", "wnioskodawca") uchylił zaskarżone postanowienie Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2013 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji a także poprzedzające je postanowienie z dnia 13 maja 2013 r. oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. 1.2. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że do Dyrektora Izby Skarbowej w K. wpłynął wniosek spółki o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia: 1) czy opisane w stanie faktycznym faktury elektroniczne mogą być przechowywane tylko w formie papierowej, czy też istnieje obowiązek zachowywania oryginalnych załączników maili w których te faktury otrzymano, 2) czy opisany w stanie faktycznym system otrzymywania faktur w wersji elektronicznej, ich weryfikowania oraz przechowywania jedynie w formie papierowej spełnia wymogi określone w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2012r. w sprawie przesyłania faktur w formie elektronicznej, zasad ich przechowywania oraz trybu udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej (Dz. U. 2012r., poz. 1528 – dalej: "rozporządzenie MF z 2012 r.") odnośnie zapewnienia autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności tych faktur od momentu ich wystawienia do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, 3) czy faktury w formacie PDF otrzymywane przez wnioskodawcę w okolicznościach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego (zwłaszcza brak archiwizacji maili, w których otrzymano faktury elektroniczne) będą uprawniały wnioskodawcę do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur. Pismem z dnia 12 kwietnia 2013 r., na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h oraz art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r., Nr 137, poz. 926 ze zm. - dalej: "O.p.") wezwano wnioskodawcę do usunięcia stwierdzonych braków formalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, poprzez jednoznaczne wskazanie w opisie przedstawionego zdarzenia przyszłego czy system kontroli biznesowej jaki wprowadzi wnioskodawca, celem weryfikacji otrzymanych drogą elektroniczną faktur, będzie gwarantował autentyczność pochodzenia, integralność treści i czytelność faktur oraz czy zakupy towarów i usług dokumentowane fakturami elektronicznymi, o których mowa we wniosku, będą związane z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT. Odpowiadając na wezwanie, w piśmie z dnia 23 kwietnia 2013r., wnioskodawca stwierdził, że nie jest uprawniony do odpowiedzi na sformułowane w wezwaniu z dnia 12 kwietnia 2013 r. pytanie. Zdaniem wnioskodawcy stwierdzenie, że w stanie faktycznym autentyczność pochodzenia, integralność treści i czytelność faktur byłaby zagwarantowana, a więc spełnione byłyby przesłanki wymienione w § 4 ust. 1 oraz § 6 w zw. z § 2 pkt 1-2 rozporządzenia MF z 2012 r., stanowiłoby akt stosowania prawa. Natomiast akt stosowania prawa jak i wykładnia prawa w sposób autorytatywny i wiążący należy do wyłącznej kompetencji właściwych organów administracyjnych, a nie jednostki, która określonym normom abstrakcyjnym i generalnym podlega. 1.3. Postanowieniem z dnia 13 maja 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w działając w imieniu Ministra Finansów pozostawił wniosek spółki bez rozpoznania. W ocenie organu informacja, czy system kontroli biznesowej jaki wprowadzi wnioskodawca, celem weryfikacji otrzymanych drogą elektroniczną faktur, będzie gwarantował autentyczność pochodzenia, integralność treści i czytelność faktur, winna stanowić niezbędny element przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego. Organ zwrócił uwagę, że w związku z obowiązkiem dokładnego odzwierciedlania faktycznych transakcji w zakresie dostaw towarów i świadczenia usług, przepisy wymagają, aby autentyczność pochodzenia, integralność treści oraz czytelność faktur były zapewnione od momentu ich wystawienia do końca okresu przechowywania zaś za zapewnienie powyższych wymogów odpowiada podatnik (odpowiednio: wystawiający jak i otrzymujący fakturę). Zatem, mając na względzie treść § 4 ust. 2 rozporządzenia MF z 2012r. zaakcentował, że to podmiot (w warunkach tej sprawy – spółka), który decyduje się na używanie danego systemu w zakresie wystawiania i przesyłania faktur, sam winien zweryfikować czy zapewnia on autentyczność pochodzenia i integralność treści faktur, gdyż zgodnie z tym przepisem to na nim spoczywa ten obowiązek. Mając także na uwadze, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, stosownie do treści art. 14b § 1 O.p., opiera się jedynie na interpretacji prawa podatkowego podkreślił natomiast, iż organ przy jej wydawaniu nie dysponuje odpowiednimi narzędziami, w tym określonymi w Dziale IV Ordynacji podatkowej, umożliwiającymi przeprowadzenie postępowania, w trakcie którego mógłby pozyskać wiedzę specjalistyczną niezbędną do stwierdzenia powyższych kwestii. 1.4. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2013r. Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 2.1. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik spółki zarzucił organowi naruszenie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h oraz 14g § 1 i § 3 i art. 14b § 3 O.p. poprzez błędne zastosowanie i pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji podatkowej bez rozpatrzenia. 2.2. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. W ocenie Sądu pierwszej instancji z przedmiotowego wniosku w sposób jednoznaczny wynikało, że spółka powzięła wątpliwości, czy system kontroli biznesowej jaki zamierza wprowadzić, celem weryfikacji otrzymanych drogą elektroniczną faktur, będzie gwarantował autentyczność pochodzenia, integralność treści i czytelność faktur a zatem kwestia ta pozostawała w istocie przedmiotem wątpliwości jakie spółka próbowała wyjaśnić poprzez skorzystanie z instytucji interpretacji indywidualnej. Mając to na względzie Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd spółki, zgodnie z którym ocena, czy opisane w stanie faktycznym czynności wypełniały przesłanki zapewnienia autentyczności pochodzenia, integralność treści i czytelność faktur nie powinna być w badanym przypadku elementem stanu faktycznego, lecz elementem oceny prawnej. Niewątpliwym wobec tego pozostaje, że informacje, uzupełnienia których żądał organ podatkowy pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, miały być w istocie przedmiotem interpretacji indywidualnej. W ocenie Sądu oczekiwana przez organ odpowiedź na to wezwanie a zwłaszcza potraktowanie jej jako okoliczność faktycznej, pozbawiałoby sensu występowanie z wnioskiem o wydanie takiej interpretacji, gdyż wnioskodawca sam sobie odpowiedziałby na zadane pytanie. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w świetle przepisów normujących wydawanie interpretacji indywidualnych, możliwa była ocena stanowiska strony skarżącej dotyczącego zgodności z przepisami prawa podatkowego zaproponowanych rozwiązań. Nie mogło równocześnie, w ocenie Sądu, budzić wątpliwości, że rozporządzenie MF z 2012 r. stanowi – w świetle definicji legalnych zawartych w art. 3 pkt 1 i 2 O.p. – przepis prawa podatkowego. Akt ten został wydany na podstawie delegacji zawartej w art. 106 ust. 10 i 11 ustawy o VAT co oznacza, że formułując wezwanie o tego rodzaju treści jak to miało miejsce w badanej sprawie a następnie pozostawiając wniosek spółki o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania organ naruszył przepisy art. 169 §1 w związku z art. 14h, art. 14g § 1oraz art. 14b § 3 O.p. Nie sposób również, w ocenie Sądu, podzielić stanowiska organu o nieprzydatności poglądu wyrażonego w orzeczeniu wyroku NSA z dnia 22 stycznia 2013r., sygn. akt I FSK 357/12, z uwagi na fakt, że został on sformułowany na bazie rozporządzenia Ministra Finansów, które obowiązywało do 31 grudnia 2012r. i nie zawierało w swych postanowieniach dyspozycji, wedle której sposób zapewnienia autentyczności pochodzenia i integralności treści faktury określa podatnik, tak jak to ma miejsce w stanie prawnym obowiązującym po tej dacie. Mając na uwadze, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym metodyka omawianej regulacji nie uległa radykalnej zmianie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że stanowi ona co do zasady podobne rozwiązanie jak w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, odrębnością jest wyraźne wyartykułowanie zasady i zarazem możliwości określenia sposobu zapewnienia tych warunków przez podatnika, poprzednio jedynie wynikającej z wykładni obowiązujących przepisów, na bazie, których NSA wydał swój wyrok. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Minister Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h, art. 14g § 1 oraz 14b § 3 O.p. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do wzywania do uzupełnienia stanu faktycznego. Zasadny, zdaniem Sądu, jest "pogląd spółki, według którego ocena czy opisane w stanie faktycznym czynności wypełniają przesłanki zapewnienia autentyczności pochodzenia, integralność treści i czytelność faktur nie powinna być w badanym przypadku elementem stanu faktycznego, lecz elementem oceny prawnej, zaś informacje, uzupełnienia których żądał organ podatkowy pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania miały być w istocie przedmiotem interpretacji indywidualnej". 4.2. Przy tak sformułowanych zarzutach organ wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 4.3. Spółka nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 5.2. Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji pozostaje postanowienie Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2013 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji. 5.3. Sformułowanymi zarzutami kasacyjnymi autor środka zaskarżenia odwołał się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) P.p.s.a. w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h, art. 14g § 1 oraz 14b § 3 O.p. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do wzywania do uzupełnienia stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji. Zatem istota sprawy sprowadza się do ustalenia, czy treść tego wniosku była wystarczająca do udzielenia interpretacji, czy też wymagała uzupełnienia we wskazanym przez organ zakresie. 5.4. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 ustawy ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1O.p.), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c §2 O.p.). Z kolei z art. 3 pkt 2 O.p. wynika, że za przepisy prawa podatkowego uznaje się przepisy ustaw podatkowych, postanowień ratyfikowanych przez Rzeczypospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczypospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h O.p., ma zastosowanie art. 169 §1-2 O.p. Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ podatkowy, uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 O.p., tj. elementów stanu faktycznego. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3, zgodnie z art. 14g § 1 O.p., pozostawia się bez rozpoznania. 5.5. Poszukując odpowiedzi, czy w rozpatrywanej sprawie organ podatkowy mógł pozostawić wniosek podatnika bez rozpoznania z powodu braku uzupełnienia stanu faktycznego należy zwrócić uwagę na następujące cechy interpretacji. Instytucja interpretacji indywidualnej pełni funkcje informacyjne oraz gwarancyjne w stosunku do wnioskodawcy. Podatnik bowiem uprawniony jest wystąpić o wyjaśnienie treści i znaczenia określonej normy prawnej, zaliczanej do prawa podatkowego. W ten sposób uzyskuje on informacje jak należy rozumieć określony przepis prawny. Podatnik ma zaś gwarancje przewidywalności postępowania ze strony organu podatkowego. W sytuacji ciągłej zmienności prawa podatkowego, bardzo dużej ilości tych przepisów, braku precyzji w ich tworzeniu podatnik inicjuje niejako prewencyjną aktywność organu podatkowego, poznając jego stanowisko jeszcze przed ewentualnym wszczęciem postępowania wymiarowego. Niewątpliwie zarzuty analizowanej skargi kasacyjnej należy rozpatrywać w kontekście funkcji i celów instytucji indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przypomnieć w tym miejscu należy, że we wniosku o interpretację spółka zwarła następujące pytania: 1) czy opisane w stanie faktycznym faktury elektroniczne mogą być przechowywane tylko w formie papierowej, czy też istnieje obowiązek zachowywania oryginalnych załączników maili w których te faktury otrzymano, 2) czy opisany w stanie faktycznym system otrzymywania faktur w wersji elektronicznej, ich weryfikowania oraz przechowywania jedynie w formie papierowej spełnia wymogi określone w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MF z 2012 r. odnośnie zapewnienia autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności tych faktur od momentu ich wystawienia do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, 3) czy faktury w formacie PDF otrzymywane przez wnioskodawcę w okolicznościach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego (zwłaszcza brak archiwizacji maili, w których otrzymano faktury elektroniczne) będą uprawniały wnioskodawcę do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur. 5.6. Zasadnicze znaczenie dla odpowiedzi na powyższe pytania miała treść przepisów rozporządzenia MF z 2012 r. Zgodnie z § 4 ust 1 tego rozporządzenia faktury mogą być przesyłane w drodze elektronicznej, w dowolnym formacie elektronicznym, pod warunkiem zapewnienia autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności faktury. Sposób zapewnienia autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności faktury określa podatnik (§ 4 ust 2). W ust 3 ustawodawca sprecyzował, że celowi temu mogą służyć dowolne kontrole biznesowe, które ustalają wiarygodną ścieżkę audytu między fakturą a dostawą towarów lub świadczeniem usług natomiast w ust. 4 stwierdził, że poza nimi (kontrolami biznesowymi określonymi przez podatnika) autentyczność pochodzenia i integralność treści faktury są zachowane, w szczególności, w przypadku wykorzystania: 1) bezpiecznego podpisu elektronicznego w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. Nr 130, poz. 1450, z późn. zm.4)), weryfikowanego za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, lub 2) elektronicznej wymiany danych (EDI) zgodnie z umową w sprawie europejskiego modelu wymiany danych elektronicznych5), jeżeli zawarta umowa, dotycząca tej wymiany, przewiduje stosowanie procedur gwarantujących autentyczność pochodzenia faktury i integralność jej danych. Przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia MF z 2012 r. stanowi natomiast, że faktury przesłane drogą elektroniczną są przechowywane w podziale na okresy rozliczeniowe w dowolny sposób zapewniający: 1) autentyczność pochodzenia, integralność treści i czytelność tych faktur od momentu ich wystawienia do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego; 2) łatwe ich odszukanie; 3) organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej na żądanie, zgodnie z odrębnymi przepisami, bezzwłoczny dostęp do faktur. 5.7. W świetle wskazanych przepisów rozporządzenia spółka chciała uzyskać odpowiedź, czy zaproponowany przez nią sposób przechowywania i przesyłania faktur w formie elektronicznej zapewni autentyczność i integralność faktur. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie stwierdziła, że zaproponowany system kontroli biznesowych zapewni spełnienie wymaganych przez przepisy cech faktur. Spółka powzięła jednak wątpliwości, czy system kontroli biznesowej jaki zamierza wprowadzić, celem weryfikacji otrzymanych drogą elektroniczną faktur, będzie gwarantował autentyczność pochodzenia, integralność treści i czytelność faktur. Zatem kwestia ta pozostawała w istocie przedmiotem wątpliwości jakie spółka próbowała wyjaśnić poprzez skorzystanie z instytucji interpretacji indywidualnej. Mając na względzie powyższe uznać należy, że ocena, czy opisane w stanie faktycznym czynności wypełniały przesłanki zapewnienia autentyczności pochodzenia, integralność treści i czytelność faktur nie powinna być w badanym przypadku elementem stanu faktycznego, lecz elementem oceny prawnej. 5.8. Niewątpliwym również pozostaje, że przepisy rozporządzenia MF z 2012 r. stanowią przepisy podatkowe w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. Ponieważ prawodawca użył w rozporządzeniu wykonawczym pojęć niedookreślonych w postaci "autentyczności" i "integralności" faktur przesyłanych drogą elektroniczną, podatnik był uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o interpretacje tych określeń użytych w rozporządzeniu wykonawczym. Nie ulega również wątpliwości, że stosownie do dyspozycji art. 14b ust. 3 O.p., we wniosku o interpretację podatnik przedstawił stan faktyczny, obrazujący planowany przez podatnika sposób przesyłania i przechowywania faktur elektronicznych. Jednocześnie, jak zwrócił na to uwagę Sąd pierwszej instancji nie można na tym etapie postępowania wykluczyć, że organ wezwie wnioskodawcę o dodatkowe wyjaśnienia i informacje, w tym szczegółowe informacje dotyczące rozwiązań metodycznych i technicznych, które strona zamierza wykorzystać w celu zapewnienia autentyczności pochodzenia faktury oraz integralności jej treści. 5.9. Uwzględniając powyższe obowiązkiem organu podatkowego było udzielenie interpretacji indywidualnej. Wnioskodawca bowiem domagał się interpretacji przepisu prawa podatkowego w kontekście ściśle wskazanego stanu faktycznego. W istocie więc wnosił o zweryfikowanie przez Ministra Finansów, czy prawidłowo dokonał subsumcji tego stanu faktycznego pod wyżej wskazane normy rozporządzenia wykonawczego. Nie budzi żadnych wątpliwości to, że w przypadku czynności podejmowanych przez organ podatkowy w toku ewentualnego postępowania podatkowego, obowiązkiem organu, wynikającym z art. 122 O.p. było by przeanalizowanie sposobu przesyłania i przechowywania przez podatnika faktur elektronicznych. Tenże organ musiałby wówczas przeanalizować, czy stosowane przez podatnika metody postępowania gwarantują określoną w rozporządzeniu autentyczność i integralność faktur. Zatem całkowicie sprzeczne z funkcją gwarancyjną i informacyjną indywidualnej interpretacji jest postępowanie Ministra Finansów, który odmówił wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Skoro okoliczności mogą być przeanalizowane w toku postępowania podatkowego to tym bardziej mogą być przedmiotem indywidualnej interpretacji. 5.10. Należy podkreślić, że analogiczne stanowisko wyraził wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2013r., I FSK 357/12( publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; dalej powoływana jako CBOSA) w odniesieniu do przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie przesyłania faktur w formie elektronicznej, zasad ich przechowywania oraz trybu udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej (Dz. U. Nr 249, poz. 1661). W tezie tego orzeczenia wskazano, że organ podatkowy musi wydać firmie interpretację podatkową dotyczącą możliwości przesyłania kontrahentom faktur w formie elektronicznej. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano zaś, że w świetle przepisów normujących wydawanie interpretacji indywidualnych, możliwa jest ocena stanowiska skarżącej dotyczącego zgodności z przepisami prawa podatkowego zaproponowanych rozwiązań w zakresie przesyłania faktur w formie elektronicznej. Pogląd taki został również powtórzony w orzeczeniu NSA w sprawie o sygn. akt: I FSK 1456/13 z dnia 15 października 2014r. (publ. w CBOSA). 5.11. Za niedopuszczalne uznać natomiast należało "odesłanie" wnioskodawcy do wyniku ewentualnego postępowania podatkowego i konieczności powołania w tym zakresie biegłego. Stanowisko takie niweczy sens postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji. Skoro bowiem organ uważa, że daną sprawę można zbadać w postępowaniu podatkowym, to nie może twierdzić, iż jest to niemożliwe w postępowaniu interpretacyjnym. Nie można też uznać, że zweryfikowanie przewidzianych przez przepisy prawa podatkowego warunków stosowania tych przepisów wymaga wiadomości specjalnych. Stanowiłoby to naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 2 i art.31 ust.3 Konstytucji RP. Organ ma bowiem możliwość wezwania wnioskodawcy o dodatkowe wyjaśnienia i informacje, w tym szczegółowe informacje dotyczące rozwiązań technicznych, które strona zamierza wykorzystać w celu zapewnienia autentyczności pochodzenia faktury oraz integralności treści. Nie można bowiem tracić z pola widzenia faktu, że instytucja interpretacji indywidualnych stanowi element ochrony praw jednostki przy wywiązywaniu się z obowiązków podatkowych a celem jej wprowadzenia była ochrona podatników przed konsekwencjami nieprawidłowego samoobliczenia zobowiązań podatkowych. 6. Wobec braku zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a.