I SA/Gd 763/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi "A" z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do listopada 2007 r. oddala skargę. ZASKARŻONĄ DO SĄDU DECYZJĄ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ [...] UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO [...] Z DNIA [...] W PRZEDMIOCIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA POSZCZEGÓLNE MIESIĄCE OD MARCA DO LISTOPADA 2007 R. W UZASADNIENIU ORGAN STWIERDZA, ŻE W DEKLARACJACH VAT ZA WW. MIESIĄCE "A" SP. Z O.O. [...] (ZWANA DALEJ PODATNIK) WYKAZYWAŁO KWOTY NADWYŻKI PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM - W CZĘŚCI DO ZWROTU NA RACHUNEK BANKOWY PODATNIKA W CZĘŚCI DO PRZENIESIENIA NA NASTĘPNY OKRES ROZLICZENIOWY. TYMCZASEM PRZEPROWADZONE Z URZĘDU POSTĘPOWANIE PODATKOWE W OPARCIU O MATERIAŁ DOWODOWY ZEBRANY W TOKU POSTĘPOWANIA KONTROLNEGO WYKAZAŁO SZEREG NIEPRAWIDŁOWOŚCI, CO ZNALAZŁO WYRAZ W DECYZJI NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO [...] Z DNIA [...] - OBEJMUJĄCEJ SWOIM ZAKRESEM PODATEK OD TOWARÓW I USŁUG ZA MIESIĄCE OD MARCA 2007 DO KWIETNIA 2008, OD CZERWCA DO SIERPNIA 2008 ORAZ ZA PAŹDZIERNIK I GRUDZIEŃ 2008 R. W UZASADNIENIU PRZEDMIOTOWEJ DECYZJI, W ZAKRESIE PODATKU VAT ZA M-CE OD MARCA DO LISTOPADA 2007 R., ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI STWIERDZIŁ NIEPRAWIDŁOWOŚCI PO STRONIE DOSTAWY I PODATKU NALEŻNEGO ORAZ NABYCIA I PODATKU NALICZONEGO. Po stronie podatku należnego stwierdzone nieprawidłowości dotyczą naruszenia: I. art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, poprzez opodatkowanie według stawki podatku 0% dostaw udokumentowanych fakturami Nr: - [...] z dnia 20 marca 2007 r., wartość brutto 5.000,00 EUR (w przeliczeniu na PLN wartość brutto faktury wyniosła 19.463,00 zł) za sprzedaż maszyny do rozbierania palet [...], - [...] z dnia 27 marca 2007 r., wartość brutto 181,71 EUR (w przeliczeniu na PLN wartość brutto faktury wyniosła 702,92 zł) za dostawę desek. Transakcje wykazane na powyższych fakturach Spółka rozliczyła w deklaracji VAT-7 za marzec 2007 r. jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Rozliczenia te zostały zakwestionowane przez organ podatkowy pierwszej instancji, który uznał, że nie stanowią one wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, lecz dostawy krajowe, które Spółka winna opodatkować podatkiem od towarów i usług według stawki 22%. Ustalenia te organ podatkowy pierwszej instancji oparł na tym, że: 1) Spółka nie posiadała w swojej dokumentacji dowodów, że towar - tj. maszyna do rozbierania palet wymieniona na fakturze nr [...] z dnia 20 marca 2007 r. - został wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy, na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, 2) w odniesieniu do transakcji sprzedaży desek wykazanej na ww. fakturze nabywca towarów nie był zarejestrowany dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych i nie posiadał ważnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. Po stronie podatku naliczonego, stwierdzone nieprawidłowości dotyczą naruszenia: I. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, poprzez odliczenie podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez firmy: 1. "B" E. W. [...]: - f-ra nr [...] z dnia 6 lipca 2007 r., wartość netto 24.250,00 zł, VAT 5.335,00 zł za: "Naprawa nawierzchni na składowisku zrębków", - f-ra nr [...] z dnia 12 lipca 2007 r., wartość netto 21.800,00 zł, VAT 4.796,00 zł za: "Naprawa nawierzchni na składowiska papierówki", - f-ra nr [...] z dnia 20 sierpnia 2007 r., wartość netto 36.802,00 zł, VAT 8.096,44 zł za: "Remont nawierzchni składowiska odpadów drzewnych". 2. "C" G. A., [...]: - f-ra nr [...] z dnia 30 listopada 2007 r., wartość netto 10.000,00 zł, VAT 2.200,00 zł za: "Świadczenie usług transportowych wewnątrz Zakładu". Z ustaleń organu pierwszej instancji oceniającego transakcje potwierdzone w/w fakturami wynika, iż prace wymienione na tych fakturach nie zostały w rzeczywistości wykonane przez wystawców faktur. Organ podatkowy pierwszej instancji nie dał wiary wyjaśnieniom pana H. W. - Prezesa Zarządu Spółki, który w piśmie z dnia 9 września 2011 r. podał, że usługi wymienione na spornych fakturach zostały wykonane, czego dowodem są wystawione faktury, które zostały zewidencjonowane w urządzeniach księgowych Spółki. Organ podkreślił, że zakwestionowane faktury zostały wskazane przez pana E. W., jako faktury, które nie potwierdzają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Do protokołu przesłuchania z dnia 5 października 2007 r. oraz w piśmie z dnia 12 kwietnia 2011 r. pan E. W. - wystawca spornych faktur - oświadczył, że w 2007 r. i 2008 r. wykonywał prace na rzecz Spółki z o.o. "A" i potrafi wskazać, które prace zostały faktycznie wykonane, a które zostały wymienione tylko na fakturze. Pan W. zeznał, że na rzecz Spółki wystawiał faktury, które nie odzwierciedlają faktycznie wykonanych prac. Wystawianie "pustych" faktur zaproponował mu pan H. W. "w rozmowie w cztery oczy u niego w biurze". Za wystawienie takich faktur pan W. otrzymywał od odbiorcy faktur równowartość podatku od towarów i usług. Faktury wypisywał na swoim komputerze. Treść faktur oraz kwoty podawał odbiorca faktur, natomiast podpisy na fakturach i dowodach KP i KW składał osobiście. Z kolei, w odniesieniu do usług udokumentowanych fakturą VAT nr [...] z dnia 30 listopada 2007 r. wystawioną przez pana G. A. za: "Świadczenie usług transportowych wewnątrz Zakładu", organ podatkowy wskazał, że brak jest dowodów potwierdzających rzeczywiste wykonanie zafakturowanych czynności przez firmę figurującą na tej fakturze jako jej wystawca. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] nie dał wiary wyjaśnieniom pana H. W., który nie tylko, że nie podał żadnych szczegółów współpracy ze swoim kontrahentem, ale wręcz oświadczył, że nie pamięta, czy prace były wykonywane przez pracowników, czy za pośrednictwem podwykonawców. Organ pierwszej instancji skorygował wykazane przez podatnika w deklaracjach VAT-7 kwoty podatku naliczonego, stwierdzając, że Spółka rozliczając w/w faktury w deklaracjach VAT-7 za: - lipiec 2007 r. zawyżyła podatek naliczony o kwotę 10.131,00 zł, - wrzesień 2007 r. zawyżyła podatek naliczony o kwotę 8.096,44 zł, - listopad 2007 r. zawyżyła podatek naliczony o kwotę 2.200,00 zł. II. naruszenie art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, poprzez odliczenie podatku naliczonego z: - faktury nr [...] z dnia 18 kwietnia 2007 r., wartość netto 2.700,00 zł, VAT 594,00 zł za "Przyj spr do windyk wg zestawienia", jako faktury dokumentującej zakup usług wykonanych na rzecz innego podmiotu, tj. na rzecz "D" Spółka Jawna, - faktur dokumentujących wydatki nie związane z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług oraz nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, a dokumentujących zakup zabawek, roweru, zegarka, okapu, piekarnika [...], lodówki [...], kurtki, swetra. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] podkreślił, że w toku kontroli podatkowej podatnik nie okazał ww. przedmiotów. Organ podatkowy nie dał wiary wyjaśnieniom strony, jakoby przedmioty, których zakup udokumentowano zakwestionowanymi fakturami, były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych jak również, że wszystkie te przedmioty - oprócz zabawek i rowerka dziecięcego - zostały zniszczone przed upływem 5 lat od daty ich zakupu w sposób uniemożliwiający ich naprawę i niepozwalający na dalsze wykorzystanie. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] również faktura nr [...] z dnia 18 kwietnia 2007 r. za "Przyjęcie spraw do windykacji wg zestawienia" nie może być powiązana ze sprzedażą opodatkowaną dokonywaną przez Spółkę, bowiem z załącznika do tej faktury wynika, że windykacja zaległych należności dotyczyła firm - dłużników Spółki Jawnej "D", a nie strony, tj. "A" Spółka z o.o. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji stwierdził, że Spółka ewidencjonując powyższe faktury zawyżyła podatek naliczony do odliczenia za m-c: - marzec 2007 r. o kwotę 90,16 zł, - kwiecień 2007 r. o kwotę 657,10 zł, - wrzesień 2007 r. o kwotę 870,98 zł, - PAŹDZIERNIK 2007 R. O KWOTĘ 163,92 ZŁ, - LISTOPAD 2007 R. O KWOTĘ 1.295,96 ZŁ. W KONSEKWENCJI NACZELNIK URZĘDU SKARBOWEGO [...] WSKAZAŁ, ŻE STWIERDZONE NIEPRAWIDŁOWOŚCI POWODUJĄ NIERZETELNOŚĆ KSIĄG PODATKOWYCH W CZĘŚCI WYKAZANEGO OBROTU ZE SPRZEDAŻY TOWARÓW ORAZ W ZAKRESIE ODLICZEŃ OD PODATKU NALEŻNEGO I TYM SAMYM NIE UZNAŁ ICH ZA DOWÓD W W/W CZĘŚCIACH W OPARCIU O PRZEPIS ART. 193 § 4 I § 6 ORDYNACJI PODATKOWEJ. Organ pierwszej instancji mając jednak na uwadze treść art. 23 § 2 Ordynacji odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Zgodnie bowiem z art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej, organ ma obowiązek odstąpić od szacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg, uzupełnione dowodami zebranymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, kiedy to skutki zakwestionowania faktur VAT zawierających podatek naliczony w istocie sprowadzają się do nie uwzględnienia przez organ tych dokumentów w rozliczeniu podatku od towarów i usług za dany okres rozliczeniowy, a w zakresie podatku należnego - uznania transakcji za transakcje krajowe podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Od powyższej decyzji Spółka odwołała się do Dyrektora Izby Skarbowej [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzuciła naruszenie: - art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] oraz Sąd Okręgowy [...], - art. 42 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego niezastosowanie, - art. 16 ust. 1 w zw. z art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez przyjęcie, że wyłącznie koszty poniesione w bezpośrednim związku z uzyskiwanym przychodem stanowi podstawę do odliczenia podatku VAT, - art. 6 K.C. poprzez przyjęcie, że na podatniku spoczywa ciężar dowodu, - art. 120, 121, 122 i art. 123 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie, - "sprzeczność istotnych ustaleń sadu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego", - niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu odwołania Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji wadliwą ocenę materiału dowodowego polegającą na uznaniu, iż strona nie dołożyła należytej staranności na udokumentowanie wewnątrzwspólnotowej dostawy udokumentowanej fakturą nr [...] z dnia 20 marca 2007 r., dokonanej na rzecz nabywcy posiadającego siedzibę w H. Spółka podniosła, że do Urzędu Skarbowego dostarczona została dokumentacja, która jednoznacznie wskazuje, że maszyna do rozbierania palet została wywieziona z terytorium kraju i dostarczona do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego. Ponadto potwierdzeniem, że maszyna była w H., jest też okoliczność, że maszyna ta została na powrót wwieziona do Polski, co wynika z dokumentu CMR [...] dołączonego do e-maila z dnia 31 sierpnia 2012 r., w którym J. F. (osoba reprezentująca [...] odbiorcę maszyny) potwierdził, że maszyna została dostarczona do nabywcy w D. Odwołująca się podkreśliła, że w art. 42 ust. 11 pkt 1 ustawy o VAT, ustawodawca posłużył się terminem "w szczególności", a zatem każdy dokument może stanowić dowód potwierdzający dostawę wewnątrzwspólnotową. Wobec powyższego dowodem takim może być korespondencja handlowa, fakt zapłaty ceny, faktura, dokument CMR, przy czym może to być dokument w formie elektronicznej lub przesłany faksem. Spółka podkreśliła, iż nabywca maszyny - firma "E" to podatnik podatku od wartości dodanej zidentyfikowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, posiadający właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. W tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że kontrahent jest nieuczciwy bądź nierzetelny. Kontrahent nie miał też interesu prawnego, aby maszyna miała być pozostawiona na terytorium Polski, tym bardziej, że J. F. nie zaprzeczył, że maszyna nie została sprzedana "E" czy też, że nie została wywieziona do H. Powyższe okoliczności winny być uwzględnione przy ocenie materiału dowodowego. Dodatkowo Spółka podniosła, że zgodnie z orzecznictwem ETS, dostawca może uniknąć opodatkowania według stawki 22%, jeżeli wykazał, że działał w dobrej wierze, czyli, że nie miał wiedzy na temat uchylenia się od obowiązków podatkowych przez zagranicznych kontrahentów. Na dowód powołał się na orzeczenia krajowych sądów administracyjnych, w tym: wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2009 r. sygn. akt I FSK 1515/07, WSA w Opolu z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt I SA Op 282/09. Spółka wskazała ponadto, że składała wniosek o wystąpienie do [...] organu podatkowego w celu potwierdzenia transakcji, jednak organ podatkowy zaniechał przeprowadzenia wskazanego dowodu. Organ podatkowy nie przesłuchał też pana D. B., który otrzymał zapłatę za fakturę i fakt ten potwierdził pisemnie oraz dowodem wpłaty gotówki, tj. 5.000 EUR. Zaniechanie przez organ podatkowy przeprowadzenia wskazanych dowodów stanowi naruszenie zasad postępowania określonych w art. 122 i art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Niedopuszczalnym jest bowiem podejmowanie ustaleń stojących w jaskrawej sprzeczności z zebranymi dowodami i przy braku dowodów przeciwnych. W dalszej części odwołania, strona wskazała, iż z uwagi na to, że kontrola podatkowa została zlecona przez Prokuraturę Rejonową [...], a w uzasadnieniu decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego wielokrotnie odwoływał się do toczącego się postępowania karnego, które nie zostało zakończone, postępowanie podatkowe winno być zawieszone do czasu zakończenia postępowania karnego, stosownie do art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Posługiwanie się materiałem dowodowym zebranym przez prokuraturę w postępowaniu przygotowawczym obarczone jest bowiem błędem i dopiero po zakończeniu postępowania sądowego i wydaniu prawomocnego wyroku, zebrany w sprawie karnej materiał dowodowy może stanowić dowód w postępowaniu podatkowym, w którym stronie należy zapewnić udział w każdym stadium postępowania. Zdaniem strony opieranie się przez organ podatkowy przy wydawaniu decyzji, na niewiarygodnych zeznaniach pana E. W. narusza liczne zasady postępowania, w tym art. 120, 121, 122 i art. 123 Ordynacji podatkowej. Ze względu na okoliczności sprawy, tj. z uwagi na interes prawny pana W. w składaniu fałszywych zeznań, organ podatkowy do akt niniejszego postępowania winien włączyć dowody dotyczące egzekucji zobowiązań podatkowych powstałych z tytułu wystawienia fikcyjnych faktur oraz postępowania karnego-skarbowego w stosunku do tego świadka. Powyższe dowody są niezbędne w celu ustalenia wiarygodności zeznań świadka - E. W., zwłaszcza w sytuacji gdy jego zeznaniom przeczy H. W., W. G., dowody w postaci faktur, a przede wszystkim okoliczności, że wymienione na fikcyjnych fakturach roboty zostały wykonane. W dalszej części odwołania strona zarzuciła organowi pierwszej instancji błędną kwalifikację faktur wystawionych przez pana G. A., tym bardziej, że W. G. odwołał swoje zeznania, a Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] nie powołał żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że G. A. nie wykonał zafakturowanych usług. Dla okoliczności sprawy obojętne jest też, czy pan A. zatrudniał pracowników i czy byli oni zgłoszeni do ZUS i czy od ich wynagrodzeń odprowadzano podatek dochodowy. W prawie polskim obowiązuje zasada swobody Kontraktowej, w związku z czym strona nie ma wpływu na formę działalności swoich kontrahentów. Również organy podatkowe obowiązane są tę zasadę respektować. W tej sytuacji wszystkie twierdzenia organu pierwszej instancji co do wykonywania prac przez pana G. A. są nieuprawnione, niezgodne z wolą i intencją stron, a przede wszystkim ze stanem faktycznym. Organ podatkowy nie jest uprawniony do narzucania stronom treści umowy oraz nie może wpływać na uzgodnienia stron w zakresie zasad wynagradzania, a tym bardziej nie jest uprawniony do oceny działalności gospodarczej podatnika, trafności i zasadności zawieranych umów. Odnośnie ustaleń dotyczących faktur dokumentujących zakup towarów, których nabycie nie było związane z czynnościami opodatkowanymi oraz co do których organ ustalił, że wydatki na ich nabycie nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, strona stwierdziła, że o tym czy wydatki są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą decyduje podatnik. W stanie faktycznym sprawy, zakup towarów udokumentowany spornymi fakturami został dokonany, a wydatki poniesione na ich nabycie są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, zwłaszcza że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do kosztów uzyskania przychodów zalicza się nie tylko koszty poniesione w celu ich osiągnięcia, ale także w celu ich zachowania albo zabezpieczenia źródeł przychodów. W obecnej sytuacji przedsiębiorcy muszą wykazywać się pomysłowością i oryginalnością, a różne elementy, np. wyposażenie biura w zabawki może wpłynąć i wpływa na wzbudzenie zaufania kontrahentów, poprawę wizerunku firmy, a w konsekwencji na uzyskiwane przychody oraz ich zabezpieczenie. Strona podkreśliła, że znaczna część nabytych towarów dotyczyła wyposażenia pomieszczeń socjalnych dla pracowników oraz pomieszczeń biurowych. Przedmioty te uległy zniszczeniu bądź to na skutek działań pracowników, bądź na skutek zalania, albo też zużycia. Spółka podniosła, że nie ma wpływu na zachowanie pracowników, którzy doprowadzili do zniszczenia wyposażenia stołówki i kuchni, zaś lodówka i ekspres do kawy uległy zużyciu i doszło do ich zezłomowania, o czym świadczy faktura za sprzedaż złomu. Powyższą okoliczność mogą też potwierdzić liczni świadkowie. Strona nie zgadza się też ze stanowiskiem organu podatkowego, który zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup zegarka i kurtki. Zdaniem podatnika są to rzeczy niezbędne przy prowadzeniu działalności gospodarczej. W kwestii faktury wystawionej przez "F" B. M. C. za "Przyjęcie spraw do windykacji", odwołująca się Spółka wskazała, że dłużnicy Spółki Jawnej wymienieni na załączniku do faktury, są również kontrahentami strony. Tym samym informacje pozyskane w tym postępowaniu miały wpływ na działalność Spółki. W konsekwencji zakwestionowana przez organ podatkowy faktura stanowi podstawę do odliczeń podatku naliczonego. Ponadto strona zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie art. 6 Kodeksu cywilnego. Zdaniem podatnika organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z jednej strony podał, że w postępowaniu podatkowym znajduje zastosowanie ogólna zasada wyrażona w art. 6 K.c., by następnie stwierdzić, że w postępowaniu podatkowym ciężar dowodu spoczywa - co do zasady - na organach podatkowych. Wskazując na powyższe uchybienia strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do odwołania, tj. Postanowienia Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] w przedmiocie zwrotu sprawy Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej [...] oraz zeznań świadków wskazanych w treści odwołania, zawieszenie prowadzonego dostępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. (Pozostałe zarzuty podniesione przez stronę w uzasadnieniu odwołania odnoszą się do miesięcy nie objętych niniejszą decyzją). Dyrektor Izby Skarbowej [...] działając w oparciu o przepis art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej pismem z dnia 11 grudnia 2012 r. powiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w związku ze złożonym odwołaniem w terminie siedmiodniowym od dnia doręczenia zawiadomienia. Spółka nie skorzystała z przysługującego w powyższym zakresie prawa. Organ uwzględniając okoliczność, że podatek od towarów i usług jest podatkiem rozliczanym miesięcznie, po analizie stanu faktycznego uznał za zasadne wyłączenie do odrębnego postępowania sprawy w zakresie rozliczenia m-cy od marca do listopada 2007 r. Niniejsza decyzja rozstrzyga zatem sprawę prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji za powyższe okresy rozliczeniowe. Za okresy rozliczeniowe: grudzień 2007 r., styczeń - kwiecień, czerwiec - sierpień, październik i grudzień 2008 r. zostały wydane odrębne decyzje. Dyrektor Izby Skarbowej [...], po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, odwołania strony, w obszernym uzasadnieniu w pełni podzielił trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia. W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE BEZSPORNE JEST, ŻE SPÓŁKA WYKAZUJĄC, ŻE NASTĄPIŁA WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWA DOSTAWA TOWARÓW PRZEDŁOŻYŁA FAKTURĘ VAT WW NR [...] Z DNIA 20 MARCA 2007 R., WARTOŚĆ BRUTTO 5.000 EUR (W PRZELICZENIU NA PLN 19.463,00), ZA DOSTAWĘ MASZYNY DO ROZBIERANIA PALET [...] NR INWENTARZOWY [...]. FAKTURA TA ZOSTAŁA PRZEZ PODATNIKA UJĘTA ZARÓWNO W PROWADZONYM REJESTRZE DOSTAW, JAK I DEKLARACJI PODATKOWEJ VAT-7 ZA MARZEC 2007 R. Oprócz w/w faktury strona nie przedłożyła jednak innych wiarygodnych dokumentów, wskazanych w przepisie art. 42 ust. 3, 4 i 11 ustawy, potwierdzających, że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy został wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego, niż terytorium kraju. Organ odwoławczy podkreślił, że w bogatym orzecznictwie sądowo - administracyjnym zaakcentowano, iż faktura nie jest wystarczającym dowodem dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Kopie faktur, które w swej treści zawierają specyfikację towaru i dane dotyczące stron wewnątrzwspólnot wej dostawy towaru, to nie są dowody jednoznacznie potwierdzające wywóz towarów poza terytorium kraju, a co najwyżej mogą stanowić dowód zamiaru wywozu towaru przez nabywcę. Braki w dokumentacji podatnika nie pozwalają na zakwalifikowanie spornej dostawy jako wewnątrzwspólnotowej i objęcie jej stawką podatku 0%. Podatnik musi posiadać jakiekolwiek dowody potwierdzające fakt, iż towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Za nieprawidłową organ uznał argumentację Spółki, iż przedłożone dokumenty w postaci: korespondencji e-mailowej z dnia 19 marca 2007 r. i z dnia 31 sierpnia 2012 r., wraz z listem przewozowym CMR, pisma z dnia 25 lipca 2012 r. oraz dowodu wpłaty gotówkowej i wyciągu z rachunku bankowego Spółki wyczerpują przesłanki wskazane w art. 42 ust. 3, 4 i 11 ustawy o podatku VAT. Z treści korespondencji z dnia 19 marca 2007 r. wynika, że nadawca e-maila wskazał jedynie adres, na który ma być dostarczona faktura za maszynę do naprawy palet, a zatem dokument ten z całą pewnością nie stanowi dowodu potwierdzającego fakt wywozu maszyny z terytorium Polski i jej dostarczenie do odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego. Z kolei pismo z dnia 25 lipca 2012 r., adresowane do "E" [...], to prośba o wysłanie kopii potwierdzenia otrzymania maszyny [...], a nie dokument stwierdzający jej odbiór. Natomiast korespondencja e-mailowa z dnia 30 sierpnia 2012 r. wraz z załączonym listem przewozowym CMR [...], otrzymana od J. F. stanowi informację o sprzedaży i wywozie do Polski w dniu 23 listopada 2011 r. bliżej niezidentyfikowanej maszyny do rozmontowywania palet za 1.250 euro. Organ wskazał, iż z listu przewozowego wynika, iż dostawcą maszyny do D. był podmiot o nazwie: "G" [...]. Ponadto przedłożone dokumenty nie zawierają żadnych informacji pozwalających na identyfikację maszyny, a zatem twierdzenie, iż była to maszyna, której sprzedaż udokumentowano sporną fakturą nie znajduje żadnego uzasadnienia. Z dowodu wpłaty gotówki oraz wyciągu bankowego wynika natomiast, że w dniu 26 lipca 2007 r., w związku z ustną dyspozycją, dokonano wpłaty gotówkowej na rachunek bankowy Spółki w kwocie 5.000 euro. Dokumenty te nie wskazują, ani tytułu wpłaty, ani podmiotu dokonującego tej wpłaty. Odręczne dopiski o treści "E" f.[...]" nie stanowią dowodu potwierdzającego, że wpłata pochodzi od podmiotu wymienionego na kwestionowanej fakturze jako nabywca i nie potwierdza otrzymania zapłaty za maszynę wymienioną na tej fakturze. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i okoliczności w opinii organu odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja strony, że przedłożone dowody wyczerpują przesłanki z art. 42 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym potwierdzają faktyczne wywiezienie przedmiotowej maszyny z terytorium kraju i jej dostarczenie do nabywcy na terytorium kraju członkowskiego. Reasumując, organ stwierdza, iż argumenty odwołania w kwestii spełnienia przez Spółkę wymagań uprawniających do zastosowania stawki 0% podatku VAT nie potwierdziły się. Organ podatkowy w sposób prawidłowy dokonał ustaleń w zakresie stanu faktycznego, nie naruszając podstawowych zasad postępowania podatkowego. Braki w dokumentacji podatnika nie pozwalają na zakwalifikowanie spornej dostawy jako wewnątrzwspólnotowej i objęcie jej stawką podatku 0%. Niespełnienie wymogu udokumentowania wywozu towaru z terytorium kraju powoduje, że dostawa nie może być kwalifikowana, jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, lecz musi być potraktowana, jako dostawa towarów na terytorium kraju. Tym samym powyższa dostawa winna być opodatkowana według stawki podstawowej w wysokości 22%, określonej w art. 41 ust. 1 stawy o podatku VAT. Kwota podatku należnego obliczona powinna być jako iloczyn wartości brutto wymienionej transakcji i współczynnika odpowiadającego stawce 22%, tj.: 19.463,00 zł x 22/122 = 3.509,72 zł. Podstawa opodatkowania (obrót) wyniósł 19.463,00 zł - 3.509,72 zł = 15.953,28 zł. Przechodząc do kolejnych ustaleń zawartych w skarżonej decyzji, organ odwoławczy za pozbawiony podstaw uznał zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego, wyjaśniając, że postępowanie karne i podatkowe są to dwa niezależne postępowania, toczące się w oparciu o inne przepisy, a określenie prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług za okres od marca do listopada 2007 r. nie jest uzależnione od ewentualnej sankcji karnej w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa polegającego na podrobieniu lub przerobieniu w okresie od 2009 r. do 2010 r. dokumentów i umów. Ustosunkowując się do zarzutu, że skarżona decyzja została oparta na podstawie dowodów pośrednich uzyskanych w postępowaniu karnym, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdza, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje otwarty katalog środków dowodowych oraz nie obowiązuje zasada bezpośredniości, co oznacza, że organy mogą czynić swe ustalenia na podstawie dowodów zebranych w innych postępowaniach, zgodnie z art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej prawidłowe jest również stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie pozbawienia podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez "B" E. W. oraz "C" G. A. Szczegółowa analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie dowodzi, że usługi potwierdzone w/w fakturami wystawionymi przez pana E. W. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, między stronami transakcji określonymi w w/w fakturach VAT. Powyższe wynika przede wszystkim z zeznań p. E. W., jego pracowników, oraz z zeznań p. W. G., nadzorującego prace w imieniu Spółki. Pan E. W. oświadczył, iż usługi udokumentowane między innymi fakturami nr [...], [...], [...] nie zostały przez niego wykonane. Wiarygodność zeznań pana E. W. potwierdzają wyciągi z rachunku bankowego Spółki z o.o. "A", z których wynika sposób regulowania należności wynikających z wystawionych przez niego faktur, a mianowicie z tytułu wystawionych faktur nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych otrzymywał jedynie zwrot podatku VAT. Nie bez znaczenia dla oceny powyższych dowodów jest też fakt, że za pośrednictwem przelewu regulowane były jedynie kwoty pokrywające podatek VAT, zaś kwoty netto znacznie przewyższające wartość podatku VAT, były regulowane gotówką (np. dnia 31 lipca 2007 r. - kwota 29.585,00 zł, dnia 16 sierpnia 2007 r. - kwota 16.465,00 zł, dnia 28 września 2007 r. - kwota 36.798,44 zł). Ponadto, analizując prawidłowość zapisów prowadzonej przez stronę ewidencji z dowodami źródłowymi, organ odwoławczy stwierdził, że w rejestrze zakupu za sierpień 2007 r. faktura nr [...] z dnia 20 sierpnia 2007 r. została zaksięgowana z datą wpływu 16 sierpnia 2007 r., tj. przed terminem jej wystawienia. W opinii organu odwoławczego istotne znaczenie dla oceny trafności podjętego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia mają też ustalenia zawarte w ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] Nr [...], określającej panu E. W. do zapłaty kwoty podatku od towarów i usług z tytułu wystawienia faktur VAT, w tym między innymi za okresy objęte niniejszą decyzją. Od powyższej decyzji pan E. W. nie złożył odwołania, a zatem trzeba przyjąć, że zgodził się z zawartymi w niej ustaleniami dotyczącymi braku faktycznego wykonania usług udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami. Skoro w odrębnym postępowaniu dowiedziono, że w okresie objętym niniejszą decyzją u pana E. W. - kontrahenta "A" Spółka z o.o. - nie wystąpiły czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wynikające z kwestionowanych faktur, to brak jest podstaw do odmiennej oceny prawnej tych samych okoliczności w postępowaniu prowadzonym wobec strony. Decyzja ta, stanowiąca niewątpliwie dokument urzędowy, korzysta z domniemania zgodności z prawdą informacji w niej zawartych. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż nie potwierdziły się twierdzenia strony co do faktycznego wykonania zafakturowanych czynności przez firmę "B" E. W., zaś Spółka - poza kwestionowanymi fakturami - nie posiada żadnych innych wiarygodnych dowodów potwierdzających fakt wykonania spornych usług. Skoro strona nie wskazała wiarygodnych dowodów potwierdzających faktyczne wykonanie zafakturowanych usług przez firmę - wystawcę faktur, to same faktury nie są dowodami potwierdzającymi wykonanie transakcji, tym bardziej, że jej kontrahent - pan E. W. konsekwentnie wskazuje, że faktury te nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych i zostały wystawione za namową pana H. W., który "potrzebował" tych faktur, "po to, aby obniżyć koszty". Przechodząc do oceny materiału dowodowego dotyczącego współpracy pomiędzy Spółką a firmą "C" G. A., organ stwierdza, iż materiał ten nie potwierdza stanowiska strony, że pomiędzy stronami transakcji określonymi w zakwestionowanej fakturze zostały dokonane rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. Oceniając na podstawie posiadanego materiału dowodowego (tj. jedynie na podstawie spornej faktury), okoliczności dokonywania przez Spółkę transakcji z firmą Pana G. A. w zakresie usług transportowych, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdza, iż brak materialnych dowodów wykonania usług przez podmiot - wystawcę faktur brak dowodów zapłaty, uniemożliwiają potwierdzenie dokonania czynności opisanej na spornej fakturze. O fikcyjnym charakterze spornych usług świadczą też wyjaśnienia złożone przez pana G. A., z których bezspornie wynika, że nie posiada on żadnych dowodów świadczących o ponoszeniu wydatków związanych z prowadzoną działalnością i wykonanymi usługami oraz nie dysponuje sprzętem (koparka) niezbędnym do wykonania zafakturowanych usług. Również sporna faktura nie zawiera podstawowych danych pozwalających ustalić zakres wykonanych usług. Faktura ta nie określa ani jednostki miary wykonanej pracy (np. ilości przepracowanych godzin bądź przejechanych kilometrów), ceny jednostkowej, wyszczególnienia ilości dni, w których usługi transportowe były świadczone, rodzaju, marki i numeru rejestracyjnego pojazdu, którym usługi były świadczone. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, Dyrektor Izby Skarbowej [...] stwierdza, że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie jednoznacznie świadczy o tym, że podmioty wskazane na kwestionowanych fakturach jako wykonawcy usług ("B" E. W. oraz "C" G. A.) w rzeczywistości tych usług nie wykonały, zaś sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji dokonanych pomiędzy stroną - jako nabywcą, a podmiotami wskazanymi na tych fakturach jako sprzedawcy usług i wystawcy faktur. Faktury te są nierzetelne i niezgodne ze stanem faktycznym i w świetle cyt. art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający. Odnośnie kolejnego zarzutu odwołania, tj. prawa Spółki do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez "F" B. M. C., organ odwoławczy stwierdza, iż zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego jedynie w przypadku zaistnienia związku poniesionych wydatków na nabycie towarów i usług ze sprzedażą opodatkowaną. W sprawie bezsporne jest, że w rozliczeniu za kwiecień 2007 r. Spółka odliczyła podatek naliczony wynikający z wystawionej przez "F" B. M. C. faktury VAT nr [...] z dnia 18 kwietnia 2007 r., wartość netto 2.700,00 zł VAT 594,00 zł za przyjęcie spraw do windykacji wg zestawienia. Z załączonego do faktury wykazu firm do windykacji wynika, że są to firmy - dłużnicy Spółki Jawnej "D", a nie Spółki z o.o. "A". Fakt, że firmy te współpracują też ze Spółką z o.o. "A" nie stanowi wystarczającej przesłanki do odliczenia podatku naliczonego z faktury za windykację długów należących do innej Spółki. Poniesienie wydatku przez podatnika w interesie innego podmiotu, nie daje się powiązać z dokonywaną przez stronę sprzedażą opodatkowaną podatkiem VAT. Kolejną kwestią sporną między organem podatkowym a podatnikiem jest odmienna interpretacja stanu faktycznego w odniesieniu do możliwości zastosowania przepisów art. 16 w związku z art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodu, w powiązaniu z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ podkreśla, że z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT wynika jednoznacznie, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczanego przysługuje jedynie podatnikom w związku z zakupem towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych; w odniesieniu do zakwestionowanych faktur, Spółka w sposób jednoznaczny nie wyjaśniła natomiast związku nabytych towarów z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług transportowych oraz produkcja i sprzedaż opakowań drewnianych (palet), drewna opałowego, a także wyrobów z drewna (np. desek, klepek, trocin). Dla potrzeb prowadzonej działalności Spółka nabyła: zabawki, rowerek dziecięcy, zegarek, okap, piekarnik, lodówkę oraz kurtkę i sweter. Podatek naliczony z tytułu zakupu wymienionych towarów Spółka rozliczyła w deklaracjach VAT-7 za miesiące: marzec, kwiecień, wrzesień, październik, listopad 2007 r. W ocenie organu argumentacja Spółki, że zakup w/w towarów związany był z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez stronę nie zasługuje na uwzględnienie. Spółka w żaden sposób nie wykazała, aby poniesione wydatki na zakup zabawek i rowerka dziecięcego miały związek bezpośredni, czy też pośredni z prowadzoną działalnością gospodarczą. Biorąc pod uwagę profil działalności prowadzonej przez Spółkę, trudno również dać wiarę, aby zakup rowerka dziecięcego, związany był z reklamą przedsiębiorstwa. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej brak jest też podstaw do uznania, że zakup zegarka (cena brutto 4.830,00 zł), kurtki (cena brutto 1.390,00 zł) i swetra (cena brutto 449,00 zł) związany był z działalnością opodatkowaną wykonywaną przez Spółkę. W tym zakresie organ odwoławczy podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], że tego typu wydatki są to wydatki o charakterze typowo osobistym, niesłużące sprzedaży opodatkowanej. W realiach niniejszej sprawy w opinii organu odwoławczego nie zasługują też na uwzględnienie zarzuty odwołania, dotyczące nie uwzględnienia przez organ pierwszej instancji podatku naliczonego z faktur VAT za zakup okapu, piekarnika i lodówki. Za niewiarygodne organ uznał wyjaśnienia, że rzeczy te zostały zdewastowane przez pracowników i zezłomowane. Wobec braku powyższego wyposażenia (lodówki, okapu i piekarnika), nie można stwierdzić, że wyposażenie to było faktycznie wykorzystywane przez Spółkę w jej działalności. Podsumowując, Spółka w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że zakup kwestionowanych towarów (tj. zabawek, rowerka dziecięcego, zegarka, kurtki, swetra, lodówki, okapu i piekarnika) miał związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i wykonywaniem przez stronę działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości organu stwierdzenie przez organ pierwszej instancji, że ewidencja zakupu za okres od marca do listopada 2007 r., jest nierzetelna w części w jakiej ujęto zakwestionowane faktury i nie stanowi dowodu w sprawie w tej części. Słusznie też organ pierwszej instancji zastosował w sprawie art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej. Niezależnie od powyższego, Dyrektor Izby Skarbowej za zasadne uznał wskazanie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do wygaśnięcia - wskutek przedawnienia - zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od marca 2007 r. do listopada 2007 r. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że postanowieniem z dnia [...] wszczęto dochodzenie w sprawie sporządzania i posługiwania się w latach 2007-2008 nierzetelnymi fakturami wystawionymi przez podmiot "B" E. W., tj. o przestępstwo określone w art. 62 § 2 K.k. Postanowieniem z dnia [...] panu H. W. - Prezesowi Zarządu Spółki z o.o. "A" przedstawiono zarzuty posługiwania się w latach 2007-2008 nierzetelnymi fakturami wystawionymi przez podmiot "B" E. W., tj. o czyn z art. 66 § 2 K.k.s. w związku z art. 286 § 1 K.k. i art. 11 § 2 K.k. Strona w dniu 8 grudnia 2011 r., tj. przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, została zapoznana z zarzutami, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Wszczęcie dochodzenia w myśl art. 303 k.p.k., w związku z art. 325a § 2 k.p.k. i art. 113 § 1 k.k.s. oznacza wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. W okolicznościach faktycznych sprawy bezsporne jest zatem, że w sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do listopada 2007 r., ponieważ miało miejsce zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych zaskarżonej decyzji strona zarzuciła rażące naruszenie: 1. przepisów proceduralnych, w szczególności: - art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] i Sąd Okręgowy [...], - art. 121, art. 122, art. 187 i 188 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie, tj. nie przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych w postępowaniu wyjaśniającym i odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, - art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie, tj. nie ustalenie na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona, 2. przepisów prawa materialnego, w tym: - art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący nie spełnił wymagań do zastosowania stawki 0%, - art. 42 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego niezastosowanie, - art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że usługi zakupione przez stronę nie zostały wykonane, - art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez błędną wykładnię. Dodatkowo strona skarżąca podniosła zarzuty dotyczące: - błędów w ustaleniach faktycznych, ponieważ w dokumentacji księgowej skarżącego znajdują się dowody potwierdzające wykonanie zakwestionowanych usług, tj. umowy o świadczenie usług oraz pokwitowania zapłaty za zakupione usługi, - sprzeczności istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, - niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, - przedawnienia zobowiązań podatkowych. Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca Spółka dodatkowo zgłosiła żądanie: 1. przeprowadzenia dowodów z dokumentów załączonych do skargi oraz zeznań świadków wskazanych w odwołaniu, 2. zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła argumenty z odwołania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Otóż w pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją - jako zarzutu najdalej idącego. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z brzmienia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, czyli z pierwszym dniem następnego roku, a kończy się z upływem 5 lat. Termin początkowy i końcowy przedawnienia zobowiązania podatkowego wyznacza zatem termin płatności zobowiązania podatkowego. Powyższe odnosi się również do nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu oraz do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. W uchwale z dnia 29 czerwca 2009 r. sygn. I FPS 9/08 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zaprezentował stanowisko, że przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie również do rozliczeń, w których obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług przekształcił się w kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (aktualnie art. 87 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. podatku od towarów i usług). Termin przedawnienia takiej kwoty zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zwrotu podatku, czyli z pierwszym dniem następnego roku, a kończy się z upływem 5 lat. Mając na uwadze powyższe regulacje należy stwierdzić, że termin przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres objęty zaskarżoną decyzją, tj. za okres od marca do listopada 2007 r. upływał w dniu 31 grudnia 2012 r. W określonych w ustawie przypadkach, bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu. I tak, w myśl art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Ze stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] 2011 r. wszczęte zostało dochodzenie w sprawie sporządzania i posługiwania się w latach 2007-2008 nierzetelnymi fakturami wystawionymi przez podmiot "B" E. W., tj. o przestępstwo określone w art. 62 § 2 K.k. Z tą datą nastąpiło zatem zawieszenie postępowania. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. panu H. W. - Prezesowi Zarządu skarżącej Spółki przedstawiono zarzuty posługiwania się w latach 2007-2008 nierzetelnymi fakturami wystawionymi przez podmiot "B" E. W., tj. o czyn z art. 66 § 2 K.k.s., w związku z art. 286 § 1 K.k. i art. 11 § 2 K.k. Strona w dniu 8 grudnia 2011 r., tj. przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, została zapoznana z zarzutami, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. POWYŻSZE ZATEM OZNACZA, ŻE PRZED UPŁYWEM TERMINU PRZEDAWNIENIA SKARŻĄCY ZOSTAŁ POINFORMOWANY O ZAWIESZENIU BIEGU TERMINU PRZEDAWNIENIA - CO CZYNI PRZEDMIOTOWY ZARZUT SKARGI BEZZASADNY. PRZECHODZĄC DO ROZPOZNANIA POZOSTAŁYCH ZARZUTÓW SKARGI, UZNAĆ NALEŻY JE RÓWNIEŻ ZA BEZZASADNE. W OPINII SĄDU ORGANY PODATKOWE TRAFNIE UZNAŁY, ŻE POSIADANE PRZEZ SKARŻĄCĄ SPÓŁKĘ DOWODY NIE UPRAWNIAŁY DO KWALIFIKACJI DOSTAWY DOKONANEJ NA PODSTAWIE FAKTURY NR [...] Z DNIA 20 MARCA 2007 R. JAKO WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWEJ DOSTAWY TOWARÓW I ZASTOSOWANIA STAWKI PODATKU 0%. PRZEPIS ART. 42 USTAWY O VAT W POSZCZEGÓLNYCH USTĘPACH SZCZEGÓŁOWO WSKAZUJE WARUNKI JAKIE MUSZĄ BYĆ SPEŁNIONE, ABY PODATNIK SKORZYSTAŁ Z 0% STAWKI VAT ORAZ SPOSÓB UDOKUMENTOWANIA WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWEJ DOSTAWY. W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE BEZSPORNE JEST, ŻE SPÓŁKA WYKAZUJĄC, ŻE NASTĄPIŁA WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWA DOSTAWA TOWARÓW PRZEDŁOŻYŁA FAKTURĘ VAT WW NR [...] Z DNIA 20 MARCA 2007 R., WARTOŚĆ BRUTTO 5.000 EUR (W PRZELICZENIU NA PLN 19.463,00), ZA DOSTAWĘ MASZYNY DO ROZBIERANIA PALET [...] NR INWENTARZOWY [...]. FAKTURA TA ZOSTAŁA PRZEZ PODATNIKA UJĘTA ZARÓWNO W PROWADZONYM REJESTRZE DOSTAW, JAK I DEKLARACJI PODATKOWEJ VAT-7 ZA MARZEC 2007 R. OPRÓCZ WW. FAKTURY STRONA NIE PRZEDŁOŻYŁA JEDNAK INNYCH WIARYGODNYCH DOKUMENTÓW, WSKAZANYCH W PRZEPISIE ART. 42 UST. 3, 4 I 11 USTAWY, POTWIERDZAJĄCYCH, ŻE TOWAR BĘDĄCY PRZEDMIOTEM WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWEJ DOSTAWY ZOSTAŁ WYWIEZIONY Z TERYTORIUM KRAJU I DOSTARCZONY DO NABYWCY NA TERYTORIUM PAŃSTWA CZŁONKOWSKIEGO INNEGO, NIŻ TERYTORIUM KRAJU. PRZEDŁOŻONE DOKUMENTY W POSTACI: KORESPONDENCJI E-MAILOWEJ Z DNIA 19 MARCA 2007 R. I Z DNIA 31 SIERPNIA 2012 R. WRAZ Z LISTEM PRZEWOZOWYM CMR, PISMA Z DNIA 25 LIPCA 2012 R. ORAZ DOWODU WPŁATY GOTÓWKOWEJ I WYCIĄGU Z RACHUNKU BANKOWEGO SPÓŁKI ORGANY TRAFNIE OCENIŁY JAKO NIESPEŁNIAJĄCE PRZESŁANKI WSKAZANEJ W ART. 42 UST. 3, 4 I 11 USTAWY O PODATKU VAT. W KONSEKWENCJI ZA BEZZASADNE UZNAĆ NALEŻY ZARZUTY SKARGI DOTYCZĄCE BŁĘDNYCH USTALEŃ W KWESTII SPEŁNIENIA PRZEZ SPÓŁKĘ WYMAGAŃ UPRAWNIAJĄCYCH DO ZASTOSOWANIA STAWKI 0% PODATKU VAT. ORGANY PODATKOWE W SPOSÓB PRAWIDŁOWY DOKONAŁY USTALEŃ W ZAKRESIE STANU FAKTYCZNEGO, NIE NARUSZAJĄC PODSTAWOWYCH ZASAD POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO. BRAKI W DOKUMENTACJI PODATNIKA NIE POZWALAŁY NA ZAKWALIFIKOWANIE SPORNEJ DOSTAWY JAKO WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWEJ I OBJĘCIE JEJ STAWKĄ PODATKU 0%. NIESPEŁNIENIE WYMOGU UDOKUMENTOWANIA WYWOZU TOWARU Z TERYTORIUM KRAJU POWODUJE, ŻE DOSTAWA NIE MOŻE BYĆ KWALIFIKOWANA, JAKO WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWA DOSTAWA TOWARÓW, LECZ MUSI BYĆ POTRAKTOWANA, JAKO DOSTAWA TOWARÓW NA TERYTORIUM KRAJU OPODATKOWANA WEDŁUG STAWKI PODSTAWOWEJ W WYSOKOŚCI 22%, OKREŚLONEJ W ART. 41 UST. 1 USTAWY O PODATKU VAT. ODNOSZĄC SIĘ DO KOLEJNYCH ZARZUTÓW DOTYCZĄCYCH USTALEŃ W ZAKRESIE PRAWA DO ODLICZENIA PODATKU NALICZONEGO Z FAKTUR WYSTAWIONYCH PRZEZ PANA E. W. I PANA G. A., NA WSTĘPIE ZA BEZZASADNY UZNAĆ NALEŻY ZARZUT NARUSZENIA ART. 201 § 1 PKT 2 ORDYNACJI PODATKOWEJ JAK TRAFNIE PODNIESIONO W ZASKARŻONEJ DECYZJI, ORGAN PODATKOWY ZAWIESZA POSTĘPOWANIE, GDY ROZPATRZENIE SPRAWY I WYDANIE DECYZJI JEST UZALEŻNIONE OD ROZSTRZYGNIĘCIA ZAGADNIENIA WSTĘPNEGO PRZEZ INNY ORGAN LUB SĄD. ZAGADNIENIE WSTĘPNE WIĄŻE SIĘ Z WYSTĄPIENIEM PRZESZKODY UNIEMOŻLIWIAJĄCEJ ROZSTRZYGNIĘCIE SPRAWY PODATKOWEJ. OCENA ZAGADNIENIA NALEŻY, ZE WZGLĘDU NA JEGO PRZEDMIOT DO KOMPETENCJI SĄDU LUB INNEGO ORGANU, NIŻ TEN, PRZED KTÓRYM TOCZY SIĘ POSTĘPOWANIE W GŁÓWNEJ SPRAWIE. TYM SAMYM, ABY MOŻNA BYŁO ZAKWALIFIKOWAĆ DANE ZAGADNIENIE JAKO "WSTĘPNE" MUSI ISTNIEĆ BEZPOŚREDNI ZWIĄZEK POMIĘDZY ROZPATRZENIEM SPRAWY I WYDANIEM DECYZJI A ROZSTRZYGNIĘCIEM ZAGADNIENIA. W NINIEJSZEJ SPRAWIE POSTĘPOWANIE PODATKOWE W ZAKRESIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA MIESIĄCE MARZEC - LISTOPAD 2007 R. NIE BYŁO I NIE JEST UWARUNKOWANE UPRZEDNIM ZAKOŃCZENIEM POSTĘPOWANIA KARNEGO W SPRAWIE O SYGN. [...]. WYNIK TEGO POSTĘPOWANIA, TJ. USTALENIE CZY ZOSTAŁO POPEŁNIONE PRZESTĘPSTWO POLEGAJĄCE NA PODROBIENIU LUB PRZEROBIENIU W OKRESIE OD 2009 R. DO 2010 R. DOKUMENTÓW I UMÓW PRZEDKŁADANYCH PRZEZ SPÓŁKĘ "H" S.A., NIE STANOWI ZAGADNIENIA WSTĘPNEGO W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM W ZAKRESIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA MARZEC - LISTOPAD 2007 R. KWESTIĄ SPORNĄ MIĘDZY ORGANAMI PODATKOWYMI A STRONĄ SKARŻĄCĄ JEST PRAWO SPÓŁKI DO OBNIŻENIA PODATKU NALEŻNEGO O PODATEK NALICZONY W ŁĄCZNEJ KWOCIE 20.427,44 ZŁ WYNIKAJĄCY Z 4 FAKTUR VAT (SZCZEGÓŁOWO WYMIENIONYCH NA STR. 21 ZASKARŻONEJ DECYZJI) WYSTAWIONYCH PRZEZ "B" E. W. ORAZ "C" G. A. Stosownie do treści art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a w/w ustawy). Realizację zasady określonej w art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) wym. ustawy, który wyłączył możliwość obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego w sytuacji, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie wynika zatem z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru lub usługi. Cechą charakterystyczną prawa podatkowego jest bowiem, odnoszenie obowiązków podatkowych przede wszystkim do rzeczywistych, a nie tylko formalnych zachowań podmiotów uczestniczących w obrocie prawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że sama faktura VAT nie tworzy prawą, do odliczenia podatku w niej wykazanego. Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej transakcji między wskazanymi w niej kontrahentami, jest bezskuteczna prawnie. Dlatego też istotne znaczenie ma zbadanie okoliczności, w których doszło do sprzedaży towarów bądź usług, czy faktura w istocie stwierdza fakt nabycia towarów lub usług, a więc czy między stronami wskazanymi na fakturze doszło do rzeczywistej operacji gospodarczej. Z ustalonego stanu faktycznego, wbrew twierdzeniom skarżącego, wynika, że zaewidencjonowane przez stronę skarżącą faktury, na których jako wystawcy widnieją: "B" E. W. oraz "C" G. A. opisujące wykonanie usług na rzecz skarżącej, w rzeczywistości nie dokumentują faktycznie dokonanych czynności i tym samym nie stanowią dla ich odbiorcy podstawy do odliczenia podatku w nich naliczonego. Zebrany i zaprezentowany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza stanowisko przyjęte w sprawie, że sporne faktury nie dają prawa do odliczenia podatku naliczonego z uwagi na fakt, że nie potwierdzają rzeczywistych transakcji pomiędzy wystawcą faktury i nabywcą. Skarżąca w złożonej skardze nie wskazała takich argumentów ani dowodów, które podważyłyby i zajęte w sprawie stanowisko. Podnieść należy, że zarzuty skargi są jedynie polemiką ze stanowiskiem organu odwoławczego bez wskazania konkretnych dowodów. Organ w wydanej decyzji bardzo obszernie przedstawił dokonane ustalenia, poddał je wszechstronnej analizie i ocenie - zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Okoliczności dokonywania przez Spółkę czynności udokumentowanych spornymi fakturami - w szczególności brak podpisanych umów (przedłożone do skargi budzą wątpliwości), brak kosztorysów (przedłożone do skargi stanowią załącznik do umowy zawartej przez inny podmiot), protokołów odbioru robót, czy też sposobu kalkulacji wartości usług, a także wystawianie faktur, na podstawie których nie można określić ani przedmiotu i rozmiaru wykonanych usług, ani terminu ich wykonania, brak dowodów zapłaty, a także brak możliwości potwierdzenia w jakikolwiek sposób transakcji - zasadniczo odbiegają od normalnych stosunków biznesowych i handlowych pomiędzy uczestnikami legalnego obrotu gospodarczego i świadczą co najmniej o braku należytej staranności. Niewystarczającym przy tym dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jest samo twierdzenie, że prace zostały wykonane, tym bardziej, że organ podatkowy wcale nie kwestionował faktu wykonania prac, ale to że ich wykonawcą byli pan E. W. i Pan G. A. Skoro postępowanie dowodowe wykazało, że Spółka nie dokonała zakupu usług udokumentowanych kwestionowanymi fakturami, a strona mimo to twierdzi, że było inaczej, winna w ramach obowiązku współdziałania z organem podatkowym przyczynić się do wyjaśnienia wątpliwości w tym zakresie. Organy podatkowe nie mają bowiem nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów na poparcie twierdzeń podatnika, w sytuacji gdy wszystkie zebrane w sprawie dowody poddają te twierdzenia w wątpliwość, a sam podatnik pozostaje bierny i poza fakturami nie przedstawia w istocie dowodów przeciwnych. W prawie podatkowym potrzeba należytego dokumentowania dokonanych czynności jest warunkiem koniecznym do tego, by podatnik z takiego faktu mógł wyprowadzić dla siebie wynikające z przepisów uprawnienia. Odnośnie kolejnego zarzutu skargi, tj. prawa Spółki do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez "F" B. M. C., organ trafnie zauważył w zaskarżonej decyzji, że poniesienie wydatku przez stronę skarżącą w interesie innego podmiotu, nie daje się powiązać z dokonywaną przez podatnika sprzedażą opodatkowaną podatkiem VAT i tym samym nie uprawnia do odliczenia podatku naliczonego z takiej faktury. Jak zostało wyżej wskazane, zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego jedynie w przypadku zaistnienia związku poniesionych wydatków na nabycie towarów i usług ze sprzedażą opodatkowaną. W sprawie bezsporne jest, że w rozliczeniu za kwiecień 2007 r. Spółka odliczyła podatek naliczony wynikający z wystawionej przez "F" B. M. C. faktury VAT nr [...] z dnia 18 kwietnia 2007 r., wartość netto 2.700,00 zł VAT 594,00 zł za przyjęcie spraw do windykacji wg zestawienia. Z załączonego do faktury wykazu firm do windykacji wynika, że są to firmy - dłużnicy Spółki Jawnej "D", a nie Spółki z o.o. "A". Fakt, że firmy te współpracują też ze Spółką z o.o. "A" nie stanowi wystarczającej przesłanki do odliczenia podatku naliczonego z faktury za windykację długów należących do innej Spółki. Za trafne uznać należy również stanowisko Izby Skarbowej w kwestii braku prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie zabawek, rowerka dziecięcego, zegarka, piekarnika, lodówki oraz kurtki i swetra. Jak podniesiono w zaskarżonej decyzji oceny prawa do odliczenia podatku naliczonego z w/w faktur dokonano pod kątem związku nabytych przedmiotów z działalnością opodatkowana prowadzoną przez skarżącą, a nie jak twierdzi skarżąca, możliwości zaliczenia dokonanych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług transportowych oraz produkcja i sprzedaż opakowań drewnianych (palet), drewna opałowego, a także wyrobów z drewna (np. desek, klepek, trocin). Spółka w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że zakup kwestionowanych towarów (tj. zabawek, rowerka dziecięcego, zegarka, kurtki, swetra, lodówki, okapu i piekarnika) miał związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i wykonywaniem przez stronę działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Udowodnienie, że sporne wydatki związane są z działalnością opodatkowaną spoczywało na Spółce, która winna wykazać istnienie związku pomiędzy realizowanymi czynnościami i poniesionymi wydatkami. Podatnik dokonując odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie określonych towarów i usług musi wykazać nie tylko fakt ich poniesienia, ale też ich związek z "podatkiem należnym" od sprzedaży towarów i usług. Na nim w tym zakresie spoczywa ciężar dowodzenia. Tymczasem w niniejszej sprawie strona mimo, że organ podatkowy zwracał się o przedłożenie stosownych dokumentów, nie dowiodła, że w/w przedmioty zostały wykorzystane w prowadzonej działalności gospodarczej. W prawie podatkowym potrzeba należytego dokumentowania dokonanych czynności jest warunkiem koniecznym do tego, by podatnik z takiego faktu mógł wyprowadzić dla siebie wynikające z przepisów uprawnienia. Z tych wszystkich względów sąd skargę jako niezasadną na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 z późn. zm.) oddalił. DSz