I OSK 2777/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1917/13 w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 17 czerwca 2013 r. nr [..] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J.P. na rzecz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014 r. o sygn. akt II SA/Wa 1917/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.P. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 17 czerwca 2013 r. nr [..]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej jako "organ" lub "Szef ABW") decyzją z dnia 17 czerwca 2013 r. nr [..], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako "K.p.a."), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 27 lutego 2013 r. nr [..]o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [..]z dnia 22 maja 2007 r. oraz o odmowie zaliczenia J.P. okresu pomiędzy 1 lipca 2007 r. a 18 marca 2008 r. do okresu służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW). W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, że raportem z dnia 27 kwietnia 2007 r. J.P. zwrócił się do Szefa ABW z prośbą o zwolnienie go ze służby w ABW. Rozkazem personalnym nr [..]z dnia 22 maja 2007 r., Szef ABW zwolnił wyżej wymienionego ze służby w ABW z dniem 31 czerwca 2007 r. Z uwagi na oczywistą pomyłkę pisarską zawartą w wyżej wymienionym rozkazie personalnym dotyczącą wyznaczenia daty zwolnienia ze służby na dzień 31 czerwca 2007 r., powyższy rozkaz został niezwłocznie sprostowany rozkazem personalnym nr 1891 z dnia 28 maja 2007 r., w którym prawidłowo ustalono dzień zwolnienia ze służby na 30 czerwca 2007 r. Wobec faktu, że J.P. w przewidzianym do tego czasie nie skorzystał ze środków zaskarżenia zawartych w pouczeniu do obu ww. rozkazów, decyzje te zyskały walor ostateczności w administracyjnym toku instancji. Wnioskiem z dnia 10 grudnia 2012 r. J.P. zwrócił się do Szefa ABW o stwierdzenie na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. nieważności rozkazu personalnego nr [..]z dnia 22 maja 2007 r. oraz o zaliczenie okresu pomiędzy 1 lipca 2007 r. a 18 marca 2008 r. do okresu służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W uzasadnieniu swojego wniosku podniósł, że wskazana w treści ww. rozkazu personalnego data zwolnienia ze służby określona na dzień 31 czerwca 2007 r. nie istnieje, zatem rozkaz nie był wykonalny w dacie jego wydania, a jego niewykonalność ma charakter trwały. Decyzją z dnia 27 lutego 2013 r. nr K[..]Szef ABW odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [..]z dnia 22 maja 2007 r. oraz zaliczenia do służby okresu od dnia 1 lipca 2007 r. do dnia 18 marca 2008 r. jako czasu pozostawania w służbie. Wnioskiem z dnia 13 marca 2013 r., doprecyzowanym poprzez pismo z dnia 27 kwietnia 2013 r. J.P. wystąpił do Szefa ABW o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem kwestionowanej przez niego decyzji. Przechodząc do merytorycznej części uzasadnienia Szef ABW stwierdził, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji konieczne jest wykazanie takich wad decyzji administracyjnej, które uznane są przez ustawodawcę za wady powodujące wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Z uwagi na okoliczności sprawy i zarzuty podniesione przez J.P. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [..]z dnia 22 maja 2007 r., sprowadza się do oceny tego, czy rozkaz ten obarczony jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., tj. czy był niewykonalny w dniu jego wydania i czy jego niewykonalność miała charakter trwały. Organ wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej na podstawie ww. przepisu uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia niewykonalności decyzji w momencie jej wydania oraz trwałego charakteru tej niewykonalności. Przez niewykonalność decyzji mającą charakter trwały rozumie się taką decyzję, której adresat jest na stałe pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonywania obowiązków, dlatego ocena wykonalności decyzji nie może wiązać się tylko z datą wydania tej decyzji, lecz musi uwzględniać także okoliczności zachodzące później. W rozkazie personalnym nr 1832 z dnia 22 maja 2007 r. prawidłowo wskazana została podstawa zwolnienia ze służby, jak również rok i miesiąc zwolnienia. Omyłkowo określono natomiast dzień rozwiązania stosunku służbowego z J.P., wyznaczając go na nieistniejącą w kalendarzu datę - 31 czerwca 2007 r. Błędne określenie daty zwolnienia ze służby stanowiło w tym przypadku nic innego jak tylko oczywistą pomyłkę pisarską, która została dostrzeżona przez organ i rozkazem personalnym nr [..]z dnia 28 maja 2007 r. sprostowana w trybie art. 113 § 1 K.p.a. W ocenie organu powyższa pomyłka, nie miała jednak żadnego wpływu na wykonalność rozkazu o zwolnieniu ze służby J.P.. Wyżej wymieniony otrzymał bowiem od organu wszystkie świadczenia pieniężne związane ze zwolnieniem ze służby z dniem 30 czerwca 2007 r. Ponadto dowodem wskazującym na wykonanie decyzji o zwolnieniu ze służby J.P. są dokumenty wydane przez organ w związku z rozwiązaniem z nim stosunku służbowego, które wskazują jako datę zwolnienia ze służby dzień 30 czerwca 2007 r. Jest to świadectwo służby z dnia 29 czerwca 2007 r., którego odbiór pokwitował wyżej wymieniony, jak również dokumenty na podstawie których organ emerytalny wydał decyzję o ustaleniu wysokości emerytury. Nie ma zatem racji strona w twierdzeniu, że rozkaz personalny nr [..]z dnia 22 maja 2007 r. był niewykonalny w dacie jego wydania z powodu "nieistniejącej daty zwolnienia ze służby". Ustosunkowując się do zarzutu strony zawartego w piśmie z dnia 27 kwietnia 2013 r. stanowiącym uzupełnienie do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odnośnie braku skutecznego doręczania rozkazu personalnego nr [..]z dnia 28 maja 2007 r. w sprawie sprostowania błędu pisarskiego, Szef ABW stwierdził, że zarzut ten jest chybiony. Wbrew bowiem twierdzeniu wyżej wymienionego, przedmiotowy rozkaz personalny został mu doręczony w dniu 6 czerwca 2007 r. w siedzibie Delegatury ABW w Białymstoku. Brak jest na tym dokumencie podpisu strony świadczącego o zapoznaniu z jego treścią, gdyż J.P. odmówił przyjęcia i podpisania tego dokumentu. Powyższa okoliczność została udokumentowana w formie pisemnej adnotacji na rozkazie personalnym nr [..]z dnia 28 maja 2007 r. i znajduje również swoje potwierdzenie w notatce służbowej z dnia 9 maja 2013 r. nr BI-9400/2013. Zdaniem organu bez wpływu na wykonalność rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby J.P. jest także podnoszony przez niego fakt poczynienia na jednej z kopii rozkazu personalnego nr [..]z dnia 22 maja 2007 r., w jego uzasadnieniu, odręcznej poprawki korygującej wysokość kwoty do jakiej podwyższono mu dodatek służbowy. Organ stwierdził również, że zarzut dotyczący braku upoważnienia Dyrektora Biura Kadr do podpisania rozkazu nr [..]z dnia 28 maja 2007 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej nie dotyczy przedmiotu niniejszego postępowania, którego celem jest ocena ewentualnych wad prawnych rozkazu nr [..]z dnia 22 maja 2007 r. o zwolnieniu J.P. ze służby w ABW. Powołując się na wyrok NSA z 29 czerwca 1999 r., IV SA 1015/97- LEX nr 47274 organ dodał, że możliwość sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, podobnie jak i możliwość dokonywania wyjaśnień co do treści decyzji nie jest ograniczona żadnym terminem. Odnosząc się zaś ponownie do wniosku J.P. o zaliczenie okresu pomiędzy 1 lipca 2007 r. a 18 marca 2008 r. do okresu służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Szef ABW wskazał, że w tym okresie stosunek służbowy ww. funkcjonariusza nie istniał wobec faktu skutecznego zwolnienia go ze służby w ABW, stąd też okres ten nie podlega zaliczeniu do okresu pełnienia służby w ABW. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J.P. (dalej jako "skarżący"), który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Szefa ABW oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Szef ABW w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że nie można zgodzić się ze skarżącym, iż rozkaz personalny nr 1832 z dnia 22 maja 2007 r. był niewykonalny w dacie jego wydania z powodu "nieistniejącej daty zwolnienia ze służby". Sąd podał, że przez niewykonalność decyzji mającą charakter trwały rozumie się taką decyzję, której adresat jest na stałe pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonywania obowiązków. Ocena wykonalności decyzji nie może wiązać się tylko z datą wydania tej decyzji, lecz musi uwzględniać także okoliczności zachodzące później. Istotnym jest, że w rozkazie personalnym nr [..]z dnia 22 maja 2007 r. prawidłowo została wskazana podstawa zwolnienia ze służby, jak również rok i miesiąc zwolnienia. Omyłkowo określono jedynie dzień rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym, wyznaczając go faktycznie na nieistniejącą w kalendarzu datę, tj. 31 czerwca 2007 r. Sąd I instancji przyznał rację organowi, że błędne określenie daty zwolnienia ze służby stanowiło w tym przypadku nic innego, jak tylko oczywistą omyłkę pisarską, która to zresztą została dostrzeżona przez organ, bowiem rozkazem personalnym nr [..]z dnia 28 maja 2007 r. dokonano stosownego sprostowania w trybie art. 113 § 1 K.p.a. Powyższa omyłka nie miała jednak żadnego wpływu na wykonalność rozkazu o zwolnieniu ze służby skarżącego. Wyżej wymieniony otrzymał bowiem od organu wszystkie świadczenia pieniężne związane ze zwolnieniem ze służby z dniem 30 czerwca 2007 r. Ponadto, jak zauważył organ w odpowiedzi na skargę dowodem wskazującym na wykonanie decyzji o zwolnieniu ze służby skarżącego są dokumenty wydane przez organ w związku z rozwiązaniem z nim stosunku służbowego (tj. świadectwo służby z dnia 29 czerwca 2007 r. oraz dokumenty na podstawie których organ emerytalny wydał decyzję o ustaleniu wysokości emerytury), które to wskazują jako datę zwolnienia ze służby dzień 30 czerwca 2007 r. Dalej Sąd I instancji podkreślił, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji konieczne jest wykazanie takich wad decyzji administracyjnej, które uznane są przez ustawodawcę za wady powodujące wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. W ocenie Sądu, rozkaz personalny organu z dnia 22 maja 2007 r. nr [..]nie zawiera takiej wady która skutkowałaby koniecznością stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 156 K.p.a. Fakt, czy i kiedy skarżący został poinformowany o oczywistych omyłkach pisarskich jakie zawierał rozkaz o zwolnieniu go ze służby, nie może skutkować stwierdzeniem nieważności tego rozkazu. Sąd I instancji dodał ponadto, iż słusznie również organ stwierdził, że nie jest możliwe zaliczenie skarżącemu okresu pomiędzy 1 lipca 2007 r. a 18 marca 2008 r. do okresu służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Skoro bowiem w tym okresie stosunek służbowy skarżącego nie istniał wobec faktu skutecznego zwolnienia go ze służby w ABW, okres ten nie podlega zaliczeniu do okresu pełnienia służby w ABW. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył J.P., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa procesowego tj. 1) art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 29 poz. 154 z późn. zm.) poprzez pominięcie w rozpoznaniu sprawy korekty zapisu słownego kwoty dodatku służbowego w rozkazie personalnym nr [..]z dnia 22 maja 2007 r. Szefa ABW dokonanego przez podmiot nieuprawniony tj. specjalistę Wydziału II Biura Kadr ABW kpt. mgr M.P. w dacie 14 czerwca 2007 r., co miało istotny wpływ na treść skarżonego wyroku; 2) art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 39, 9 i 14 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie w rozpoznaniu sprawy niedoręczenia skorygowanego wyżej wymienionego rozkazu personalnego nr [..]Szefa ABW skarżącemu, co miało istotny wpływ na treść skarżonego wyroku; 3) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy o ABW i AW oraz art. 39, 9 i 14 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku zwięzłego przedstawienia a następnie rozstrzygnięcia w zakresie korekty zapisu słownego kwoty dodatku służbowego w rozkazie personalnym nr [..]z dnia 22 maja 2007 r. Szefa ABW dokonanego przez podmiot nieuprawniony tj. specjalistę Wydziału II Biura Kadr ABW kpt. mgr M.P. w dacie 14 czerwca 2007 r. oraz jego niedoręczenia skarżącemu, co miało istotny wpływ na treść skarżonego wyroku. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W piśmie z dnia 3 czerwca 2016 r. uzupełniającym skargę kasacyjną, pełnomocnik skarżącego wniósł o uwzględnienie nowych dowodów w sprawie tj. zarządzenia nr 52 Szefa ABW z dnia 29 sierpnia 2007 r. w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych oraz zarządzenia nr 69 Szefa ABW z dnia 1 października 2007 r. zmieniające zarządzenie w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się zatem wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a., polegające na nieuwzględnieniu korekty dokonanej przez osobę nieuprawnioną na rozkazie personalnym Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 22 maja 2007r. Nr. [..], dotyczącej wysokości przyznanego dodatku służbowego oraz nie wzięcie pod uwagę, że rozkaz personalny z dnia 28 maja 2007r. Nr. [..]w przedmiocie sprostowania błędu w pierwszym z wymienionych rozkazów, nie został skarżącemu doręczony. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny jest zatem związany granicami danej sprawy. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem (art. 1 § 2 P.u.s.a.) zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala stwierdzić, że wprawdzie Sąd I instancji nie wypowiedział się wprost w kwestii korekty na rozkazie personalnym z dnia 22 maja 2007r. Nr. [..], to jednak musiał tę kwestię oceniać w pełnym zakresie, skoro na str. 8 uzasadnienia stwierdził też " W ocenie Sądu rozkaz personalny organu z dnia 22 maja 2007r. Nr. [..]nie zawiera takiej wady, która skutkowałaby koniecznością stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 156 K.p.a" . Takie stwierdzenie Sądu I instancji dowodzi, że Sąd ocenił rozkaz personalny w całości, mając także na uwadze jego ewentualne inne wady, które mogłyby skutkować nieważnością przedmiotowego rozkazu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał sprawę poddaną jego kontroli, dokonał kontroli sprawy w jej całokształcie, nie wykraczając poza granice sprawy. Nie można zatem Sądowi I instancji zarzucić naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Powyższa ocena dotyczy również zarzutu związanego z nie zajęciem przez Sąd i instancji stanowiska w przedmiocie doręczeniem skarżącemu rozkazu o sprostowaniu. W tym miejscu dodać należy, że Sąd wypowiedział się w tej materii ( str. 9 uzasadnienia ). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażany jest pogląd zgodnie z którym o naruszeniu art. 134 § 1 P.p.s.a. można mówić w sytuacji, gdy sąd wykracza poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona albo gdy - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wychodzi poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego lub też gdy wydaje orzeczenie na niekorzyść skarżącego pomimo niestwierdzenia naruszeń prawa skutkujących nieważnością aktu lub czynności. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. może być usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, bez względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego ( por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2015r. I OSK 528/14 LEX nr 1989974, wyrok NSA z dnia 30 października 2015r. II OSK 485/14 LEX nr 1987288 ). Niezależnie od powyższego naruszenie przepisów postępowania jako podstawa skargi kasacyjnej wymaga każdorazowo wykazania, że naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 174 pkt. 2 P.p.s.a.. Przez "wpływ", o którym mowa w pkt 2 art. 174 P.p.s.a., rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną, wynikającym z art. 176 P.p.s.a., jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno wiązać się z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji byłby inny. Istotny wpływ na wynik sprawy oznacza prawdopodobieństwo takiego oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść wyroku, które prowadziłyby do innego rozstrzygnięcia, niż zapadło w rozstrzyganej sprawie. Stawiając zarzut tego rodzaju należy zatem wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Naruszenie przepisów postępowania nie zawsze bowiem musi prowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy ( por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015r. II OSK 609/14 LEX nr 1990888, wyrok NSA z dnia 13 listopada 2015r. I OSK 1060/14 LEX nr 1989804 ). Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, poza gołosłownym twierdzeniem że naruszenia miały istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, nie wykazuje jaki wpływ na wynik sprawy miały akcentowane nieprawidłowości. W sprawie nie może budzić żadnych wątpliwości, że przyznany skarżącemu rozkazem Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 22 maja 2007r. Nr. [..]dodatek służbowy wynosił 1.400zł. Taka wysokość dodatku nie była z resztą kwestionowana przez skarżącego i jest potwierdzona w innych, poza rozkazem z dnia 22 maja 2007r. dokumentach np. zaświadczeniu dla celów emerytalnych. Z akt administracyjnych ( k. 5 ) wynika też , że doręczenie skarżącemu rozkazu o sprostowaniu nastąpiło w trybie art. 46 § 2 K.p.a. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uważa, że chociaż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie w pełni odnosi się do omówionych wyżej kwestii, to także zarzut naruszenia art. 141 § 14 P.p.s.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W wyroku z dnia 5 listopada 2015r. II OSK 518/14 LEX nr 1990846 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. polegający na nie odniesieniu się w treści uzasadnienia do podniesionych w skardze zarzutów, może odnieść skutek tylko wtedy, gdy Sąd I instancji pominął istotne dla oceny sprawy argumenty skargi, bowiem z przepisu tego nie wynika obowiązek sądu do ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą sprawę uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób pozwalający poznać przesłanki rozstrzygnięcia, a także ocenić jego prawidłowość. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 204 pkt. 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.