I SA/Kr 1582/13

|Sygn. akt I SA/Kr 1582/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 listopada 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Nina Półtorak, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r., sprawy ze skargi S. K. B., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 11 czerwca 2013 r. Nr [...], w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych, I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych). Ponownie wydanym postanowieniem nr [...] z dnia 28 grudnia 2012 r. Prezydent Miasta K. uznał wniesione przez skarżącą S.B. zarzuty w sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 24 maja 2011 r.: - nr [...] w zakresie dotyczącym zdarzeń z dnia 21 września 2006 r. oraz z dnia 18 października 2006 r. - odnośnie przedawnienia obowiązku – za uzasadnione i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o ten tytuł w zakresie dotyczącym powyższych zdarzeń; - nr [...] w zakresie dotyczącym zdarzeń z dnia 6 lutego 2007 r., od nr [...] do nr [...] oraz z dnia 29 stycznia 2010 r. w zakresie błędu co do osoby zobowiązanego - za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że w oparciu o wyżej wskazane tytuły wykonawcze podjął czynności egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania zaległości dotyczących nieuiszczonych opłat za parkowanie pojazdu samochodowego na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania. W zarzutach do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wniesionych w dniu 25 maja 2012 r. skarżąca wskazała na błąd co do osoby zobowiązanego oraz przedawnienie obowiązku. Wskazując m.in. na treść art. 13 § 1 pkt 1 i art. 13 f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) organ podał, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej jest ściśle związany z opłatą za parkowanie i powstaje z mocy prawa. Zdaniem organu podniesiony przez skarżącą zarzut przedawnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, zasługiwał na uwzględnienie jedynie w części dotyczącej zdarzeń z dnia 21 września 2006 r. oraz z dnia 18 października 2006 r. stosownie do treści art. 40 d ust. 3 ww. ustawy. Organ nie uznał za uzasadniony zarzut dotyczący błędu co do osoby zobowiązanego. Podał, że gminie przysługuje domniemanie, że z drogi bez uiszczenia opłaty korzystał właściciel samochodu i jest to pogląd powszechnie akceptowany w orzecznictwie. Wierzyciel nie jest w żaden sposób zobligowany do ustalania osoby faktycznie zobowiązanej do uiszczenia opłaty. Prawne znaczenie dla powstania obowiązku zapłaty dodatkowej opłaty i jej egzekwowania ma fakt zajmowania przez pojazd miejsca w strefie płatnego parkowania. Dla wierzyciela nie ma przy tym znaczenia, do którego z właścicieli, w przypadku współwłasności pojazdu skieruje egzekucję bowiem właściciele ponoszą odpowiedzialność solidarną. Śmierć jednego ze współwłaścicieli pojazdu nie stanowi również podstawy do anulowania powstałego z mocy prawa obowiązku i odstąpienia od egzekucji. W wniesionym zażaleniu skarżąca ponownie twierdziła, że przedawniły się również należności za 2007 r., co powinno skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Argumentowała również, że ponieważ była mniejszościową współwłaścicielką samochodu o numerze rejestracyjnym [...], to upomnienie zostało wysłane najpierw do Z.P. – drugiego z właścicieli. Dopiero po uzyskaniu informacji o jego śmierci – organ automatycznie, bez żadnych dodatkowych czynności wyjaśniających, uznał skarżącą za zobowiązaną do uiszczenia naliczonej opłaty. Skarżąca przyznała przy tym, że zdaje sobie sprawę, że część sądów administracyjnych dopuszcza dochodzenie należności z tytułu opłat za parkowanie od osób, które faktycznie nie korzystały z dróg publicznych, ale żaden ze znanych jej wyroków nie akceptuje możliwości zamiany zobowiązanego, jeżeli osoba pierwotnie uznana za zobowiązaną zmarła. Zdaniem skarżącej, organ powinien ustalić spadkobierców Z.P.. Dodatkowo skarżąca zarzuciła, że tytułu wykonawczego nie opatrzono klauzulą o skierowaniu do egzekucji. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w okresie, którego dotyczyło postępowanie egzekucyjne (opłaty za lata 2006-2008), właścicielami samochodu byli: skarżąca i Z.P. który zmarł 14 marca 2009 r. Organ argumentował, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2009 r., II FSK 591/08, że korzystającym z dróg i tym samym zobowiązanym do ponoszenia opłat za parkowanie, jest właściciel pojazdu. Wierzyciel może przy tym wystawić tytuł wykonawczy na jednego z współwłaścicieli, a obciążony opłatami właściciel może zwolnić się z powinności uregulowania opłaty dodatkowej poprzez wskazanie faktycznego użytkownika pojazdu. Ponadto, zdaniem organu, skarżąca nie mogła rozszerzać zarzutów o przedawnienie za rok 2007 na etapie zażalenia. Organ zaznaczał, że na etapie postanowienia organu egzekucyjnego w dniu 28 grudnia 2012 r. obowiązek poniesienia opłat dodatkowych za 2007 r. był wymagalny. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 27 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych, które nie zawierają klauzuli organu egzekucyjnego o skierowaniu ich do egzekucji administracyjnej, - art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez nieuwzględnienie przez organ przedawnienia części zobowiązań objętych zarzutami skarżącej i nieumorzenia postępowania w tym zakresie, - art. 13 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13f ustawy o drogach publicznych i art. 370 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) , poprzez ich nieprawidłową interpretację i niewłaściwe określenie zobowiązanego, - art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie przez i dokonanie zmiany osoby zobowiązanego w trakcie trwania postępowania egzekucyjnego, po tym jak organ egzekucyjny powziął wiadomość, że zobowiązany Z.P. nie żyje, - art. 7 i art. 124 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie za prawidłowe postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 1 lutego 2013 r. prostujące błędy w treści rozstrzygnięcia postanowienia tego organu z dnia 28 grudnia 2012 r., pomimo, że skarżąca złożyła już zażalenie na to postanowienie. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia organu odwoławczego w całości i zasądzenie od Kolegium zwrotu kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując zajęte wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi były zasadne. Przedmiotem sporu była możliwość skierowania do drugiego z współwłaścicieli egzekucji dotyczącej opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania (art. 13 f ust.1 ustawy o drogach publicznych) w sytuacji, gdy jeden z właścicieli samochodu (do którego pierwotnie skierowano upomnienie) zmarł. Dodatkowo strony spierały się co do konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 §1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli zarzut przedawnienia został zgłoszony dopiero na etapie zażalenia od postanowienia organu egzekucyjnego, które zostało wydane przed upływem terminu przedawnienia. Odnosząc się do zarzutów przedawnienia to należałoby zaznaczyć, że wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 §1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z powodu przedawnienia egzekwowanej należności może być złożony na każdym z etapów postępowania egzekucyjnego. Okoliczność wygaśnięcia zobowiązania powinna być również uwzględniana z urzędu. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (wyrok z dnia 7 kwietnia 2010 r., I SA/Sz 1001/10), na który powołała się skarżąca, że "... obowiązkiem organu egzekucyjnego wszczynającego egzekucję administracyjną, zgodnie z art. 29 § 1 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest badanie dopuszczalności egzekucji tj. czy wniosek oraz tytuł wykonawczy pochodził od uprawnionego wierzyciela i odpowiadał wymaganiom art. 24 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym czy nie istnieje przesłanka negatywna dopuszczalności egzekucji - m.in. np. przedawnienia obowiązku". Co więcej, sądy administracyjne przyjmują powszechnie, że: "Istotne jest, że postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu z urzędu jeżeli zachodzą okoliczności określone we wskazanym art. 59 § 1 pkt. 2 u.p.e.a., a więc wtedy gdy obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu, w tym np. z uwagi na przedawnienie. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę do umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego jego zakończenia, bez względu na to czy przesłanki te zostaną stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów" (wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., II FSK 170/10 i powołane tam orzeczenia innych sądów administracyjnych). Konieczność uwzględniania z urzędu okoliczności przedawnienia egzekwowanych zobowiązań dotyczy również organu drugiej instancji. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organ drugiej instancji nie mógł więc pominąć zarzutu przedawnienia należności za 2007 r. tylko dlatego, że został on zgłoszony w zażaleniu. Dodać przy tym należy, że skarżąca nie mogła zgłosić tego zarzutu w 2012 r., ponieważ zgodnie z art. 40d ust.3 ustawy o drogach publicznych egzekwowane opłaty przedawniały się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty te powinny zostać uiszczone tj. z upływem 2012 r. W rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że w dacie wydania postanowienia organu egzekucyjnego należności za 2007 r. nie były przedawnione. Jednakże z akt postępowania administracyjnego wynika, że postanowienie Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 28 grudnia 2012 r. zostało nadane na poczcie dnia 7 stycznia 2013 r. (data stempla pocztowego placówki nadawczej) i doręczone DNIA 9 stycznia 2013 r., a więc już po upływie terminu przedawnienia. Zgodnie z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Przepis ten zgodnie z art. 126 k.p.a. stosuje się również do postanowień. Wprawdzie przepisy k.p.a. nie dają podstaw, by utożsamiać wydanie decyzji (tu: postanowienia) z jej doręczeniem (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r, I OSK1171/11), niemniej jednak dopiero doręczenie wywołuje skutek prawny. W konsekwencji orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał, że organ drugiej instancji powinien rozpatrzyć merytorycznie zarzut przedawnienia. Uchylając się od tej powinności, naruszył art.59 §1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, błędnie przyjmując, że nie może w postępowaniu zażaleniowym od postanowienia organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów na postępowania egzekucyjne, uwzględniać z urzędu lub na wniosek okoliczności przedawnienia jakie miało nastąpić po wydaniu zaskarżonego postanowienia, a przed jego doręczeniem zobowiązanemu. W ponownym postępowaniu organ zbada czy należności, co do których zostało wszczęte postępowanie zażaleniowe nie uległy przedawnieniu i w razie potwierdzenia powyższych okoliczności uchyli postanowienie organu egzekucyjnego wskazując, że w tej części należy umorzyć postępowanie egzekucyjne w trybie art. 59 §1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów to nie do końca są one zasadne. Po pierwsze wszystkie tytuły wykonawcze znajdujące się w aktach sprawy zawierają klauzule o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji, opatrzone datą, pieczęcią i podpisem pracownika działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta K. Sąd uznał więc w tym zakresie zarzuty skargi za bezzasadne. Rozpatrując natomiast zarzut nieprawidłowego określenia osoby zobowiązanego i nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do osoby, która faktycznie powinna uiścić opłatę dodatkową za brak opłaty za parkowanie (w tym dowolność ustaleń w tym zakresie po ustaleniu, że jeden z współwłaścicieli samochodu nie żyje), Sąd zauważa, że zgodnie z poglądami sądów administracyjnych generalnie obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, co oznacza, że nie jest nakładany w drodze decyzji administracyjnej. W tej sytuacji możliwość dochodzenia swych racji oraz obrony swoich interesów przez zobowiązanego powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego, co następuje poprzez zgłoszenie zarzutu. Pomimo więc ogólnej zasady wyrażonej w art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (stanowiącej, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym) należy przyjąć, że wniesienie zarzutu wszczyna postępowanie w sprawie jego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie jego zasadności (co do zasadności tego obowiązku). Organ egzekucyjny jest zobowiązany po wniesieniu zarzutu do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu k.p.a. W sytuacji kiedy obowiązek powstaje z mocy prawa, jest bowiem to jedyna możliwość obrony swoich praw przez dłużnika ( wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 sierpnia 2012 r., III SA/Kr 686/11 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2012 r., III SA/Gd 107/12). W rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie zaakceptowało domniemania wynikające z prawa własności. Wprawdzie, zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, korzystającym z drogi publicznej w rozumieniu art. 13 ust.1 ustawy o drogach publicznych niekoniecznie musi być właściciel samochodu, niemniej jednak organ egzekucyjny ma prawo domniemywać, że korzystającym z drogi publicznej jest właściciel pojazdu, który może dochodzić swoich racji, podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut błędu co do osoby zobowiązanego (por. wyroki NSA m.in. z dnia 7 grudnia 2005 r., FSK 2580/04; z dnia 12 czerwca 2007 r., I OSK 209/07; z dnia 11 marca 2009 r., I OSK 1514/08; z dnia 18 sierpnia 2009 r. II FSK 591/08; z dnia 12 marca 2010 r. I OSK 1683/09; z dnia 15 kwietnia 2011 r., I OSK 129/11). Dodać też należy, że w przypadku egzekwowania opłat, o których mowa w art. 13f ust.1 ustawy o drogach publicznych nie ma mowy o solidarnej odpowiedzialności właścicieli. Zobowiązanym jest bowiem tylko jedna osoba, tj. korzystająca z drogi publicznej i tym samym zgodnie z art. 13 ust.1 pkt 1 ww. ustawy zobowiązana do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Konsekwencją niewypełnienia tego obowiązku jest zgodnie z art. 13f ust.1 tejże ustawy obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej. Korzystającym z drogi publicznej może być wyłącznie kierowca samochodu, który pozostawił samochód w płatnej strefie parkowania. Orzekający Sąd podziela przy tym pogląd wyrażany w orzecznictwie, że wierzyciel może powołać się na domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych, czyli kierującym tym samochodem, który w danym dniu pozostawił samochód w płatnej strefie parkowania. Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Drugim elementem ww. domniemania jest zaś założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie, kto to czynił i może udowodnić, że swój pojazd użyczył innej osobie (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., I GSK 1730/11). Z tych to powodów, w przypadku kilku współwłaścicieli, wierzyciel opłat, o których mowa w art.13f ust.1 ustawy o drogach publicznych, może wskazać któregokolwiek w współwłaścicieli powołując się na domniemanie faktyczne, że to właśnie ten współwłaściciel pozostawił samochód w płatnej strefie parkowania bez uiszczania należnej opłaty. Dodatkowo, w przypadku gdy wszczęte postępowanie egzekucyjne wobec jednego z współwłaścicieli nie może się toczyć (np. z powodu jego śmierci), wierzyciel może wskazać drugiego, chyba że na poprzednim etapie ustalono ponad wszelką wątpliwość, że to zmarły współwłaściciel korzystał z płatnej strefy parkowania. Oczywistym jest też, że jeżeli dotychczas wierzyciel i organ egzekucyjny nie wyjaśniali tej kwestii, wskazany w drugiej kolejności następny z współwłaścicieli może uwolnić się od odpowiedzialności wykazując kto faktycznie korzystał z samochodu. W rozpatrywanej sprawie skarżąca właściwie nie wskazywała w sposób wyraźny, że to zmarły współwłaściciel był faktycznie korzystającym z drogi publicznej w dniach, których dotyczyły dodatkowe opłaty nałożone w trybie art.13f ust.1 ustawy o drogach publicznych. Organy mogły więc powoływać się na powyższe domniemanie. Sam fakt zmiany osoby zobowiązanej w toku postępowania egzekucyjnego nie miał znaczenia, skoro wystawiono w sposób prawidłowy nowe tytuły wykonawcze poprzedzone skierowaniem do skarżącej upomnienia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, podkreśla, że tylko wykazanie przez skarżącą, że drugi współwłaściciel tj. Z. P. był użytkownikiem pojazdu pozostawionym bez uiszczenia opłaty w strefie płatnego parkowania, uzasadniałoby egzekwowanie obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej od tego współwłaściciela i zwalniałoby jednocześnie skarżącą z takiego obowiązku. W rozstrzyganej sprawie skarżąca takich okoliczności nie podnosiła. Z akt postępowania wynika ponadto, że ostatnim miejscem zamieszkania Z.P. była Ł. co oczywiście nie wyklucza, że to zmarły faktycznie korzystał z drogi publicznej i powinien ponosić należne opłaty za parkowanie. Niemniej jednak skarżąca zamieszkuje w K/, ul T., a część opłat (k.17 akt administracyjnych) dotyczy tej samej ulicy. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, zastosowane przez organy domniemania nie zostały skutecznie podważone wobec braku aktywności skarżącej co do wskazania danych osobowych osób faktycznie zobowiązanych do uiszczenia opłat. Sąd uznał również za niezasadne zarzuty o niezrozumiałości postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia 28 grudnia 2012 r. Zgodnie z art. 113 §1 k.p.a. organ administracji publicznej może w każdym czasie z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przepis ten stosownie do art.126 k.p.a. stosuje się do postanowień. Prezydent Miasta K. sprostował datę tytułu wykonawczego i datę zdarzenia – korzystania z drogi publicznej. Niemniej jednak prostowana data ("z dnia 18 października 2016 r." na " z dnia 18 października 2006 r.") zdarzenia tj. pkt 1a oraz data wydania tytułu wykonawczego ("z dnia 24 maja 2012 r." na "z dnia 24 maja 2011 r.") tj. pkt 2 postanowienia pierwotnego - dotyczyły opłat, które zostały uznane za przedawnione, a samo postępowanie egzekucyjne w tym zakresie zostało umorzone. W ocenie Sądu powyższe pomyłki nie miały więc wpływu na pozostałą, sporną część postępowania. W związku z powyższym Sąd uchylił zaskarżone postanowienie zgodnie z art. 145 §1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) ze względu na błędną wykładnię ww. art. 59 §1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 §2 i §4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy ten stanowią, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200). Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 §2).