I OSK 1373/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant asystent sędziego Dorota Kozub-Marciniak przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. [...] po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 137/12 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 137/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Starosta [...] orzekł o zatrzymaniu S.B. prawa jazdy kat. B, C, D, DE, BE, CE, do czasu zdania odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ wskazał, że w okresie od 5 stycznia 2010 r. do 3 sierpnia 2010 r. S.B. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego otrzymując z tego tytułu łącznie 25 punktów. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek złożonego przez S. B. odwołania, Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] października 2011 r. uchyliło decyzję z [...] maja 2011 r. w całości i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 130 ust 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm. - dalej jako: "ustawa") kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z kolei z § 8 ust 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 - dalej jako: "rozporządzenie") wynika, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Zdaniem Kolegium, § 8 ust 6 rozporządzenia stanowiący, że nie można odliczyć punktów karnych, mimo przebytego szkolenia w przypadku przekroczenia 24 punktów jest niezgodny z ustawą. Z upoważnienia ustawowego wynika, że rozporządzenie miało określać jedynie liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia. Regulacja § 8 ust 6 rozporządzenia wprowadzająca dodatkowe ograniczenia w zakresie możliwości odejmowania punktów karnych po odbyciu szkolenia, wykracza poza delegację ustawową z art. 130 ust 4, ingerując w sferę stanowiącą materię ustawową, a tym samym nie może być stosowana. Przepis art. 130 ust 4 pkt 4 ustanawia zasadę, zgodnie z którą uczestnictwo w szkoleniu powoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jedyne ograniczenie wynikające z tego przepisu dotyczy kierowców w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. W tej sytuacji Kolegium jest zobligowane do uwzględnienia przedłożonego przez stronę w toku postępowania zaświadczenia wystawionego na podstawie § 8 ust 2 rozporządzenia przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w K. o odbyciu w dniu 3 września 2010 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust 3 ustawy, które ma charakter dokumentu urzędowego. Skoro S.B. odbył w dniu 3 września 2010 r. szkolenie w celu zmniejszenia liczby punktów karnych, to liczbę posiadanych punktów, tj. 25 należało pomniejszyć o 6 punktów, co w konsekwencji powoduje, że strona ma na swoim koncie 19 punktów. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie dokonał czynności związanych ze zmianą danych w ewidencji, które są zastrzeżone dla komendanta wojewódzkiego Policji, lecz uwzględnił tylko stan faktyczny, jaki miał miejsce w dniu orzekania i wynikające z niego konsekwencje prawne w świetle brzmienia art. 138 ust 1 w związku z art. 135 ust 1 pkt 1 lit g ustawy. Zdaniem organu odwoławczego nie ma on prawa, podobnie jak starosta do usunięcia punków z ewidencji. Zauważył jednak, że dane zawarte w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 § 1 K.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył Prokurator Rejonowy [...] w K. Zaskarżonym wyrokiem z 12 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] października 2011 r. Sąd I instancji wskazał, że stan faktyczny ustalony w sprawie jest bezsporny i wynika ze zgromadzonych dowodów. Zgodnie z art. 138 ust 1 ustawy o ruchu drogowym, w oparciu o który została wydana decyzja przez organ I instancji, decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust 1 pkt 1 lit. d i g wydaje starosta. Z kolei w art. 135 ust 1 pkt 1 lit. g wskazano, że policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zestawienie norm zawartych w wyżej zacytowanych przepisach wskazuje na to, że w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Tak sformułowana norma prawna nie pozostawia organowi żadnej możliwości odstępstwa od obowiązku zatrzymania prawa jazdy. Decyzja wydana w oparciu o ten przepis nie jest, bowiem decyzją uznaniową ani też nie zezwala na żadną dowolność. Zarówno wykładnia językowa przepisu art. 138 w zw. z art. 135 ust 1 pkt 1 lit g jak i wykładania systemowa i celowościowa jednoznacznie, zdaniem Sądu I instancji, wskazują na to, że w przypadku, gdy kierujący pojazdem w ciągu roku licząc od daty pierwszego wykroczenia, uzyska więcej niż 24 punkty, a więc przekroczy liczbę 24 punktów, nie ma do niego zastosowania norma wynikająca z art. 130 ust 3 ustawy Prawo ruchu drogowym. Odbycie, bowiem takiego szkolenia nie może spowodować cofnięcia faktu, że został przez kierującego przekroczony limit 24 punktów. Podkreślenia wymaga to, że ustawodawca nie wymaga, aby w dacie wydawania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego widniał wpis, że kierujący pojazdem nadal ma przypisanych ponad 24 punktów, gdyż w świetle przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym istotne jest samo przekroczenie tej liczby punktów. Tym samym przewidziana przepisem art. 130 ust. 3 możliwość zmniejszenia liczby punktów dotyczy tylko tych kierowców, którzy w chwili przystąpienia do szkolenia nie przekroczyli 24 punktów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyjaśnił nadto, że nawet gdyby przyjąć, że § 8 ust 6 rozporządzenia został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej, to nie można się zgodzić, aby był on sprzeczny z samą ustawą Prawo o ruchu drogowym. Przedstawiona wykładnia przepisów art. 138 w zw. z art. 135 ust 1 pkt 1 lit g ustawy świadczy o tym, że kwestionowany przepis rozporządzenia w całości koreluje z ustawowymi rozwiązaniami przyjętymi w przepisach art. 135 ust 2 pkt 1 lit g, a także art. 114 ust 1 pkt 1 lit b jak i art. 124 ust 1 pkt 2 lit b ustawy. Wszystkie normy zawarte w tych przepisach przewidują obowiązek wydania przez starostę stosownej decyzji w związku z wystąpieniem jednej przesłanki, a mianowicie przekroczenia przez kierującego 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Poddanie się dobrowolnemu szkoleniu nie może cofnąć skutku przekroczenia. Tylko tak długo, jak długo kierowca nie przekroczył 24 punktów można poprzez szkolenie spowodować zmniejszenie ich liczby o 6. Poza tym same przepisy art. 135 ust 1 pkt 1 lit g w zw. z art. 138 ust 1 ustwy pozwalają na stwierdzenie, że zachodziła podstawa do zatrzymania S.B. prawa jazdy, bez sięgania do regulacji zawartej w § 8 ust 6 rozporządzenia. Sąd zauważył także, że organy administracji publicznej nie są uprawnione do dokonywania oceny zgodności rozporządzeń z Konstytucją, a co za tym idzie do odmowy zastosowania obowiązującego rozporządzenia. Kolegium nie jest nadto uprawnione do samodzielnego ustalania ilości punktów karnych, jaka figuruje w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Wbrew stanowisku organu ewidencja nie jest dokumentem urzędowym. Co najwyżej za dokument może być uznane zaświadczenie wydane w oparciu o dane wynikające z tej ewidencji. Tymczasem w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie zweryfikowało zaświadczenia, lecz w sposób samodzielny dokonało ustalenia, jaka ilość punktów w tej ewidencji powinna być ujawniona, przekraczając w tej sposób swoje uprawnienia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi Prokuratora Rejonowego [...] w K. Nadto kolegium wniosło o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: • art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a." w związku z art. 130 ust 3 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że § 8 ust 6 rozporządzenia pozostaje w zgodzie z delegacją ustawową zawartą w art. 130 ust 3 i 4 ustawy; • art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. w związku z art. 138 ust 1 i art. 135 ust 1 pkt 1 lit g ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Sąd, że istnienie konieczność zatrzymania prawa jazdy, pomimo, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazywał, że S.B. w chwili orzekania przez Kolegium nie przekroczył 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego; • art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. w powiązaniu art. 130 ust 3 w zw. z art. 138 ust 1 i art. 135 ust 1 pkt 1 lit g ustawy Prawo o ruchu drogowym przez ich błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym zrekonstruowaniu treści normy prawnej wynikającej z powołanych przepisów i przyjęciu przez Sąd, że uczestnictwo w szkoleniu, o którym mowa w art. 130 ust 3 ustawy, po przekroczeniu 24 punktów przyznanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, nie może spowodować zmniejszenia liczby punktów karnych; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: • art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 6 K.p.a. i § 8 ust 6 rozporządzenia przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że Kolegium nieuprawnione było do odmowy zastosowania wskazanego przepisu rozporządzenia w sytuacji uznania, że zawarta w nim norma prawna poszerza zakres wyłączenia określony w art. 130 ust 3 zd. drugie ustawy Prawo o ruchu drogowym, a zatem przyjęcia, że wydanie rozporządzenia w tym zakresie nastąpiło z przekroczeniem delegacji ustawowej; • art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 K.p.a. poprzez przyjęcie, że Kolegium nie może uwzględnić dowodu w postaci zaświadczenia Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego o odbytym w dniu 3 września 2010 r. szkoleniu, o którym mowa w art. 130 ust 3 ustawy i wynikających z niego konsekwencji w postaci zmniejszenia o 6 liczby posiadanych punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; • naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd dowodu w postaci zaświadczenia Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego o odbytym w dniu 3 września 2010 r. szkoleniu, o którym mowa w art. 130 ust 3 ustawy i wynikających z niego konsekwencji w postaci zmniejszenia o 6 liczby posiadanych punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w decyzji z [...] października 2011 r. i przedstawiło wykładnię przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia wykonawczego potwierdzającą słuszność zarzutów, postanowionych wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Kolegium podkreśliło, że obowiązkiem organów administracji publicznej jest wyczerpujące zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób uzyskać podstawę do zastosowania właściwego przepisu prawa na dzień wydania rozstrzygnięcia. Skoro S.B. odbył szkolenie w dniu 3 września 2011 r., a organ I instancji wydał decyzję w dniu [...] maja 2011 r. to oczywistym jest, że dane zawarte w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w chwili orzekania przez organ odwoławczy były już nieaktualne, co Kolegium musiało wziąć pod uwagę. Na dzień wydania decyzji przez Kolegium, kierowca nie przekroczył 24 punktów i koniecznym było, zatem wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 138 ust 1 i art. 135 ust 1 lit g ustawy Prawo o ruchu drogowym. W ocenie Kolegium nie jest także trafny zarzut Sądu I instancji, że organ dokonał samodzielnego usuwania punktów z ewidencji prowadzonej przez Policję z racji odbycia przez skarżącego szkolenia. Dane zawarte w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego mają walor dokumentu urzędowego i wobec tego organy zobligowane domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym uprawnione są do przyjęcia, że S.B. uzyskał liczbą punktów określonych w ewidencji. Domniemanie takie może być jednak obalone przez przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu, co miało miejsce poprzez przedstawienie zaświadczenia o odbyciu szkolenia zmniejszającego liczbę punktów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie została oparta na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 P.p.s.a., zarówno naruszenia przepisów postępowania (pkt 2) jak i naruszenia przepisów prawa materialnego (pkt 1). W pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 77 K.p.a. Sąd w sposób wystarczający wykazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do wydania decyzji o zatrzymaniu S.B. prawa jazdy. Zauważyć należy, że kontrola Sądu I instancji odbywa się w granicach sprawy. Sąd zobowiązany jest rozstrzygać w oparciu o całokształt zgromadzonego i przedstawionego przez organ materiału dowodowego. Uzasadnienie zaś wyroku powinno odzwierciedlać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, a także stanowisk stron i podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Wszystkie wymagane prawem elementy znalazły się w zaskarżonym wyroku. Sąd I instancji wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z art. 141 § 4 P.p.s.a., dlaczego stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, odnosząc się przy tym do § 8 ust 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego i zasad jego stosowania. Odnosząc się do przedstawionych zarzutów naruszenia prawa materialnego, wskazać należy, co następuje. Zgodnie z art. 130 ust 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. W myśl art. 130 ust 2 ustawy punkty te usuwa się z ewidencji po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy, czyli dopuszczających się przekroczeń w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy - 20 punktów. Z powyższego unormowania niezbicie wynika, że przekroczenie liczby 24 punktów uniemożliwia ich usunięcie. Konsekwencją naruszenia przepisów ruchu drogowego i przekroczenie limitu 24 punktów jest, w myśl art. 135 ust 1 pkt 1 lit. g ustawy, zatrzymanie prawa jazdy przez policjanta za pokwitowaniem. Stosownie zaś do art. 138 ust 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania przez organ administracji starosta wydaje w takim przypadku decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Kierowca wpisany do ewidencji może – zgodnie z art. 130 ust 3 ustawy - na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to jednak kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Normę wynikającą z tego przepisu należy jednak postrzegać w ujęciu systemowym, w zestawieniu z pozostałymi przepisami ustawy, określającymi następstwa przekroczenia liczby punktów, o której mowa w powołanym wyżej art. 130 ust 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepisy te nakładają na organy obowiązek podjęcia działań w drodze decyzji o charakterze związanym, od których organy nie mogą odstąpić, co wyklucza zmniejszenie liczby punktów poprzez odbycie szkolenia po przekroczeniu takiej ich liczby, jaka wiąże się ze wspomnianymi następstwami (tak wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 495/12 dostępne: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10, LEX nr 990279, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10, LEX nr 1069603 i z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2038/11 niepublikowany). Nie można, bowiem uznać, że określone zdarzenie, w postaci przekroczenia limitu punktów i wynikające z tego konsekwencje, tj. wydanie decyzji przez właściwego starostę o zatrzymaniu prawa jazdy, należy uznać za niebyłe z uwagi na późniejsze okoliczności. Taka wykładnia przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym niweczyłaby jej cel polegający na dyscyplinowaniu kierujących do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganiu wielokrotnemu naruszaniu przez nich przepisów ruchu drogowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest dopuszczalna możliwość zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego poprzez uczestnictwo w szkoleniu w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło już po przekroczeniu 24 punktów wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Tym samym przedstawienie zaświadczenia o odbytym szkoleniu już po przekroczeniu liczby 24 punktów nie mogło skutkować zmniejszeniem o 6 liczby posiadanych punktów. Sąd I instancji zasadnie, zatem uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2011 r., dokonując prawidłowej wykładni przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. S.B. w okresie od dnia 5 stycznia 2010 r. do dnia 3 sierpnia 2010 r. przekroczył liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, natomiast szkolenie odbył dopiero w dniu 3 września 2010 r. Dodatkowo wyjaśnić należy, że jak słusznie podniósł Sąd I instancji, organy administracji publicznej były związane danymi, wynikającymi z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, i nie były upoważnione do ich weryfikacji, która przebiegać może w odrębnym trybie. Wyjaśnić także należy, że zarzut wskazujący, że § 8 ust 6 rozporządzenia wydany został z przekroczeniem delegacji ustawowej, nie może odnieść zamierzonego skutku, albowiem rozstrzygnięcie o zatrzymaniu prawa jazdy znajdowało swoją podstawę prawną w ustawie, w przywołanych wyżej przepisach. W tym zakresie podany zarzut skargi kasacyjnej pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela jednak stanowisko Sądu I instancji, że organ administracji nie może odmówić zastosowania przepisu rozporządzenia, który samodzielnie uznał za niezgodny z aktem prawnym wyższego rzędu. Rozporządzenie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, które musi być przestrzegane i stosowane. Dotyczy to także, a nawet zwłaszcza organów władzy publicznej, w tym organów administracji, które, jak stanowi art. 7 Konstytucji RP, działają na podstawie i w granicach prawa. Przepis rozporządzenia, który obowiązuje, może być więc pominięty jedynie przez sąd, ponieważ w myśl art. 178 Konstytucji RP wyłącznie sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Mając na względzie wszystkie powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.