II OSK 942/14

Dnia 16 grudnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła /spr./ sędzia del. WSA Katarzyna Golat Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. S. i J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 763/13 w sprawie ze skargi J. S. i J. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie wznowienia postępowania dotyczącego nałożenia opłaty legalizacyjnej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 763/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi J. S. i J. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie wznowienia postępowania dotyczącego nałożenia opłaty legalizacyjnej, w pkt I. uchylił zaskarżone postanowienie, w pkt II. stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku, w pkt III. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], GINB działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "K.p.a.") po rozpatrzeniu zażalenia J. S. i J. S. (dalej: "skarżący") na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ I instancji" lub "MWINB") z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] stwierdzające wydanie własnego postanowienia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. z naruszeniem prawa – uchylił w całości postanowienie organu I instancji z dnia [...] marca 2011 r. oraz umorzył w całości postępowanie w sprawie zakończonej ww. postanowieniem. U podstaw podjętego ww. rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Pismem z dnia 3 listopada 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) dla miasta Radomia zawiadomił J. i J. S. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie legalności budowy stawów na działkach ewid. nr [...],[...] i [...] w [...] przy ul. [...]. W oparciu o wypis uproszczony z rejestru gruntów ustalono, że działki nr [...] i [...] stanowią współwłasność małżonków J. S. i J. S., a działka nr 50 własność J. S. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. o nr [...] PINB dla m. Radomia, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.; dalej "uPb"), wstrzymał prowadzenie robot budowlanych przy budowie stawów rybnych na terenie przedmiotowych działek, wykonywane bez wymaganego pozwolenia na budowę i nałożył na inwestora J. S. obowiązek przedłożenia w terminie do 30 marca 2009 r. wymienionych w postanowieniu dokumentów. Następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] PINB dla m. Radomia – działając na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 3, ust. 2, art. 59f i art. 83 ust. 1 uPb oraz art. 123 K.p.a. ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej w kwocie 225.000 zł za budowę stawów rybnych przez J. S. na terenie działek o nr ewid. [...],[...],[...] przy ul. [...] w [...]. Postanowienie to zostało doręczone J. S. J S. na powyższe postanowienie wniósł zażalenie. MWINB po rozpoznaniu zażalenia J. S., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie PINB dla m. Radomia. Także to rozstrzygnięcie zostało doręczone tylko J. S.. Skarga na postanowienie MWINB wniesiona przez J. S., została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2010 r., VIII SA/Wa 688/09. Wnioskiem z dnia 2 grudnia 2010 r. J. S. i J. S. wystąpili do organu nadzoru budowlanego o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem MWINB nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie opłaty legalizacyjnej. Jako podstawę wniosku podali przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. Wskazali, że J. S., mimo że przysługuje jej tytuł prawny do działek objętych postępowaniem, została pominięta w postępowaniu administracyjnym. Organ pozbawił także możliwości aktywnego udziału w postępowaniu J. S. Nie rozpoznał także dowodu w postaci ekspertyzy biegłego z zakresu rybactwa śródlądowego. Wskazano, że J. S. o podstawie wznowienia dowiedziała się w dniu 2 grudnia 2010 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], MWINB na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 147 K.p.a. wznowił postępowanie zakończone swoim ostatecznym postanowieniem (określonym mylnie jako decyzja) nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. stwierdzając, że zachowany został termin do złożenia wniosku, a strony zgłosiły przesłankę ustawową wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym rozstrzygnięciem. W następnej zaś kolejności postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...], MWINB na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 126, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 146 § 2 K.p.a. stwierdził wydanie własnego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie opłaty legalizacyjnej z naruszeniem prawa. Organ I instancji stwierdził, że wadliwość procesowa polegająca na braku zapewnienia stronie postępowania czynnego udziału przed organami nadzoru I i II instancji, nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Organ powiatowy prawidłowo bowiem uznał, że uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego nie zwalniało inwestora z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Zażalenia od tego postanowienia złożyli skarżący. GINB wskazanym na wstępie i zaskarżonym następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. uchylił postanowienie organu I instancji z dnia [...] marca 2011 r. i umorzył w całości postępowanie w sprawie zakończonej ww. postanowieniem. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie niedopuszczalne było wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Stwierdzono, że wyrok sądu wojewódzkiego z dnia 21 kwietnia 2010 r. zamyka organom administracji publicznej możliwość wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż kwestia udziału strony w postępowaniu musi być wyjaśniona w toku rozpoznania wniesionej skargi. Skargę na postanowienie GINB z 13 maja 2011 r. do WSA w Warszawie złożyli skarżący wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucili ww. rozstrzygnięciu szereg naruszeń prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz przepisów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 2011 r., VIII SA/Wa 683/11 orzekł o oddaleniu skargi. Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym w kontrolowanym postanowieniu. Wskazał, że będące przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania ostateczne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej w kwocie 225.000 zł za budowę stawów rybnych przez J. S., było przedmiotem oceny sądowej, a WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2010 r. (VIII SA/Wa 688/09) oddalił skargę wniesioną przez J. S.. W ocenie sądu wojewódzkiego wyrok tegoż sądu zamyka organom administracji publicznej możliwość wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż kwestia udziału strony w postępowaniu powinna być wyjaśniona w toku rozpoznania wniesionej na to postanowienie skargi. Wyrokiem z dnia 12 lipca 2013 r., II OSK 641/12 Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), po rozpoznaniu skargi kasacyjnej J. S. i J. S. uchylił zaskarżony wyrok WSA z dnia 23 listopada 2011 r. i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. NSA za niewystarczający uznał argument, że oddalenie skargi na postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej stoi na przeszkodzie prowadzeniu postępowania w przedmiocie wznowienia. W ocenie NSA oddalenie skargi nie stanowi automatycznie podstawy do stawiania tezy, że kwestia udziału stron w postępowaniu została zweryfikowana i rozstrzygnięta, co wyklucza wszczęcie postępowania nadzwyczajnego. Wymagałoby zatem uprzedniego wykazania, że wydając wyrok oddalający skargę, sąd administracyjny rozważał przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w odniesieniu do konkretnej osoby i dokonał jej weryfikacji, a gdy została ona podniesiona przez osobę nie legitymowaną, dokonał wezwania w trybie art. 110 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej Ppsa) i uzyskał stanowisko osoby pominiętej w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem NSA takie ustalenia w zaskarżonym wyroku nie zostały zawarte. NSA wskazał sądowi I instancji, że prowadząc ponownie postępowanie, winien nie tylko uwzględnić przedstawione uwagi dotyczące zasadności umorzenia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania ze względu na skutki wyroku z dnia 21 kwietnia 2010 r., VIII SA/Wa 688/09, dla dopuszczalności zgłoszenia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. przez J. S., ale także wziąć pod rozwagę, iż wnioski o wznowienie postępowania pochodziły od dwóch osób, a nadto zawierały wskazanie na dwie jego przesłanki, zarówno z art. 145 § 1 pkt 4, jak i art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W motywach wyroku uwzględniającego skargę WSA w Warszawie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie wykładnia prawa dokonana przez NSA dotyczy przepisów regulujących postępowanie wznowieniowe, które jest trybem nadzwyczajnym. W świetle tej wykładni nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie GINB z dnia 13 maja 2011 r. winno być uchylone, gdyż wydając je organ naruszył art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zdaniem sądu a quo GINB, po uprzednim uchyleniu rozstrzygnięcia organu I instancji, umorzył bowiem na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. postępowanie wszczęte przed organem I instancji, uznając za bezprzedmiotowe badanie przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sytuacji, gdy objęte wnioskiem o wznowienie postępowania rozstrzygnięcie ostateczne było już przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, który skargę na nie oddalił. W ocenie sądu I instancji, w świetle zaprezentowanego przez NSA stanowiska, brak jest podstaw do uznania za bezprzedmiotowe badanie przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a w konsekwencji za bezzasadne należy uznać umorzenie postępowania wznowieniowego ze względu na wydanie w sprawie VIII SA/Wa 688/09 wyroku oddalającego skargę na postanowienie MWINB z dnia 10 sierpnia 2009 r. w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej. Skargą kasacyjną - reprezentowanych przez pełnomocnika – J. i J. S. zaskarżono w całości ww. wyrok i orzeczeniu temu zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz prawa procesowego, a mianowicie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, art. 152 Ppsa oraz błędne uzasadnienie wyroku, tj. nie odniesienie się przez sąd do oceny merytorycznej dowodów w sprawie w szczególności polegające na braku odniesienia się czy i w jaki sposób nierozpoznanie dowodu w postaci ekspertyzy biegłego z Instytutu Rybactwa Śródlądowego z zakresu rybactwa stawowego z dnia [...] listopada 2009 r. – mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podnosząc ww. okoliczności skarżący kasacyjnie wnoszą o uchylenie zaskarżonego "postanowienia" w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono również następujące zarzuty naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1. art. 29 ust. 2 pkt 9a uPb; W odniesieniu do powyższego zarzutu zdaniem skarżących kasacyjnie nie można przyjąć, że stawy do chowu ryb i do hodowli ryb są "tymi samymi stawami"; wyodrębnienie chowu i hodowli ryb na gruncie ustawy o rybactwie śródlądowym nie powinno być pomijane w wykładni przepisów prawa. 2. art. 122 ust. 2 pkt 2 w zw. z ust. 3 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne; W odniesieniu do powyższego zarzutu skarżący kasacyjnie wywodzą, że stawy rybne zaliczone do urządzeń wodnych podlegają wyłącznie pozwoleniu wodnoprawnemu, błędnie "WSA w Radomiu" utrzymuje, że wzniesienie takiego obiektu winno być poprzedzone pozwoleniem na budowę. 3. art. 9 ust. 1 pkt 19c Prawa wodnego; Stawy jako urządzenia wodne podlegają wyłącznie prawu wodnemu, brak ma być przepisu prawa, który nakazywałby w takim stanie faktycznym uzyskiwać równolegle pozwolenie na budowę urządzeń wodnych, odmienna interpretacja jest niedopuszczalna. 4. art. 1 ust. 2 ustawy o rybactwie śródlądowym; W odniesieniu do powyższego zarzutu wyeksponowano, że w toku postępowania przed "WSA w Radomiu" strona przedłożyła opinię pracownika naukowego Instytutu Rybactwa Śródlądowego dr inż. A. L. w aspekcie różnicy między chowem a hodowlą ryb; sformułowano w tym aspekcie orzekanie przez organy na podstawie niepełnego materiału dowodowego, a sąd I instancji miał się do tego zagadnienia nie odnieść. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Niezasadny jest pierwszy zarzut skargi kasacyjnej, tj. błędnego uzasadnienia wyroku poprzez nie odniesienie się przez sąd do oceny merytorycznej dowodów w sprawie, w szczególności przez brak odniesienia się czy i w jaki sposób nierozpoznanie dowodu w postaci ekspertyzy biegłego Instytutu Rybactwa Śródlądowego z zakresu rybactwa stawowego z dnia [...] listopada 2009 r. – mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w istocie skarżącym chodzi w tym wypadku o przepis art. 141 § 4 Ppsa. W orzecznictwie prezentowany jest także pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 Ppsa w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1751/11). Sąd I instancji kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 12 lipca 2013 r., II OSK 641/12 wyjaśnił, że dopuszczalne jest wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem, co do którego sąd oddalił skargę, jeżeli po wyroku ujawnione zostaną przesłanki wznowienia, które nie były przedmiotem badania sądu w wyroku oddalającym skargę. Brak było zatem podstaw do uznania, że wyrok oddalający skargę na to postanowienie zamyka drogę do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W konsekwencji sąd ten za bezzasadne uznał umorzenie postępowania wznowieniowego ze względu na wydanie w sprawie VIII SA/Wa 688/09 przez WSA w Warszawie wyroku oddalającego skargę na postanowienie MWINB z dnia 10 sierpnia 2009 r. w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej, co prowadziło do uznania skargi za zasadną i rozstrzygnięcia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku sądu I instancji spełnia przesłanki wymienione w art. 141 § 4 Ppsa, tj. zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał też, że ponownie rozpoznając sprawę organ m. in. winien będzie rozważyć wystąpienie i szczegółowo odnieść się przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. tj. nieuwzględnienia ekspertyzy biegłego Instytutu Rybactwa Śródlądowego z dnia [...] listopada 2009 r. Podniesiony w skardze kasacyjnej J. S. i J. S. zarzut naruszenia art. 152 Ppsa nie został uzasadniony. Zgodnie z tym przepisem w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Sąd I instancji, uchylając zaskarżone postanowienie GINB z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie wznowienia postępowania dotyczącego nałożenia opłaty legalizacyjnej, zastosował ten przepis i brak jest podstaw do uznania, że stanowiło to naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do wymienionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzutów dot. naruszenia prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 2 pkt 9a uPb, art. 122 ust. 2 pkt 2 w zw. z ust. 3 uPw, art. 9 ust. 1 pkt 19c uPw i art. 1 ust. 2 ustawy o rybactwie śródlądowym, stwierdzić należało, że w sytuacji faktycznej i prawnej sprawy sąd I instancji przepisów tych nie stosował, w związku z czym nie mógł ich też naruszyć. WSA w Warszawie (a nie w [...], jak to określano w skardze kasacyjnej) rozpoznawał skargę J. S. i J. S. na postanowienie GINB wydane w sprawie umorzenia postępowania wznowieniowego dotyczącego opłaty legalizacyjnej. Istotą sprawy rozpoznanej przez organ nadzoru budowlanego było przekonanie, że nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania w trybie wznowienia, skoro uprzednio prawomocnie oddalono skargę na decyzję, która ostatecznie rozstrzygała kwestię opłaty legalizacyjnej. Pogląd prezentowany przez GINB został zakwestionowany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w sprawie II OSK 641/12. Stosując się do wytycznych zawartych w powyższym wyroku WSA w Warszawie ponownie rozpoznając skargę J. S. i J. S. uwzględnił ich skargę i uchylił skarżone przez nich postanowienie GINB. Otwiera to dopiero drogę do rozpoznania ponownie zażaleń stron. Innymi słowy, sąd wojewódzki nie roztrząsał kwestii materialnoprawnych w zakresie przedstawionym w skardze kasacyjnej, albowiem nie były one również przedmiotem uwagi organu zażaleniowego. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna J. S. i J. S. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Ppsa podlega oddaleniu.