I FSK 527/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki (spr.), Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia del. WSA Dagmara Dominik - Ogińska, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 1121/13 w sprawie ze skargi P.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 12 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległość podatkową spółki z o. o. w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P.K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2013r., sygn. akt I SA/Łd 1121/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę P.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 12 lipca 2013r. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania 2.1. Zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji decyzją z dnia 12 lipca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z dnia 31 października 2012 r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności P.K. za zaległość podatkową Spółki z o.o. C. (dalej w skrócie Spółka) w podatku od towarów i usług za marzec 2007r. wraz z należnymi odsetkami na dzień wydania decyzji oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Organ ustalił, że zaległości podatkowe ww. Spółki wynikają ze złożonych w [...] Urzędzie Skarbowym w L. korekt deklaracji VAT-7 za marzec 2007 r.: w dniu 25 maja 2007 r., w której wykazano kwotę podatku podlegającego wpłacie do Urzędu skarbowego, w dniu 4 sierpnia 2010 r., w której wykazano kwotę podatku podlegającego wpłacie do Urzędu skarbowego oraz w dniu 13 września 2010 r., w której wykazano kwotę podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego. Korekty deklaracji zostały złożone z uwagi na fakt dokonania korekty podatku należnego przez Spółkę jawną "M." [...] na podstawie art. 89a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) (dalej "ustawa o VAT") za czerwiec 2009 r. w związku z niezapłaceniem przez dłużnika (C. Sp. z o.o.) należności wynikających z wystawionych faktur VAT. Na ww. zaległość podatkową wynikającą z deklaracji VAT-7 za wskazany okres wystawiony został tytuł wykonawczy o nr SM 5/1135/10. Ponieważ egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna, Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w L. postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2012 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o wymieniony tytuł wykonawczy. Powyższa zaległość dotyczy zobowiązania, którego termin płatności upływał w czasie, kiedy skarżący pełnił obowiązki członka zarządu Spółki. Przeprowadzona przez organ pierwszej instancji analiza sytuacji finansowej Spółki wykazała, że wniosek o ogłoszenie upadłości jednostki winien być złożony w czasie, kiedy skarżący był członkiem zarządu Spółki. Według organu skarżący zdawał sobie sprawę z problemów finansowych Spółki, jednak nie podjął jakichkolwiek działań zmierzających do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, czy też do wszczęcia postępowania układowego dla ratowania sytuacji finansowej Spółki. Z wniosków końcowych opinii biegłego sporządzonej w dniu 3 stycznia 2011 r. na okoliczność oceny sytuacji finansowej Spółki wynikało, że datą właściwą dla zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości był przełom 2006 i 2007 r. W toku prowadzonego postępowania nie wskazano mienia Spółki (innego niż mienie ustalone przez organ egzekucyjny), z którego egzekucja umożliwiałaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki. 2.2. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu podatkowego, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wskazując w niej, że przedmiotowe zobowiązanie powstało w następstwie dokonania przez kontrahenta Spółki korekty deklaracji VAT-7 w związku ze skorzystaniem z tzw. ulgi za złe długi w podatku od towarów i usług w 2010 r. Termin płatności tego przedmiotowego podatku nie mógł zatem upłynąć w czasie (kwietniu 2007 r.), gdy strona miałaby hipotetycznie pełnić funkcję członka zarządu Spółki, gdyż wtedy zobowiązanie to nie istniało. 2.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. 3.2. Sąd podzielił stanowisko organu, że w sprawie zostały spełnione wszystkie warunki zawarte w przepisie art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) (dalej: O.p.) uprawniające organ podatkowy do przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku VAT za marzec 2007 r. 3.3. Sąd wskazał, że Spółka złożyła w ustawowym terminie deklarację VAT-7 za marzec 2007 r. Korekty deklaracji VAT-7 zostały zaś złożone z uwagi na fakt dokonania korekty przez Spółkę jawną M. w oparciu o treść art. 89a ustawy o VAT. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. na zaległości podatkowe wynikające z korekt deklaracji VAT-7 za wymieniony okres wystawił tytuł wykonawczy, zaś organ egzekucyjny przystąpił do jego realizacji. 3.4. Sąd odnośnie zobowiązania podatkowego za marzec 2007 r. zauważył, że termin płatności tego zobowiązania upłynął w dniu 25 kwietnia 2007 r., zgodnie z brzmieniem art. 103 ustawy o VAT. Tymczasem Skarżący był członkiem zarządu Spółki od początku jej istnienia, zgodnie z umową spółki z dnia 7 sierpnia 2003 r., spisaną aktem notarialnym Rep. A Nr 4318/2003, do dnia złożenia swojej rezygnacji w dniu 11 czerwca 2007 r. (a zatem w czasie, kiedy upłynął termin płatności ww. zobowiązania). Sąd wyjaśnił, że skoro umowa spółki nie przewidywała kadencyjności zarządu spółki należało przyjąć, że jego członkowie powołani zostali na czas nieoznaczony. Sąd odwołał się do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt II CSK 29/11 (publ.: Lex nr 1043996), w którym stwierdzono, że w razie powołania członka zarządu na czas nieoznaczony nie znajdują zastosowania przepisy art. 202 § 1-2 K.s.h., lecz § 4 tego przepisu, co oznaczało, że członek zarządu powołany na czas nieoznaczony będzie pełnić swoją funkcję tak długo, dopóki nie spełni się którakolwiek z przesłanek wygaśnięcia mandatu w nim określona, w szczególności zaś, dopóki nie zostanie uchwałą wspólników odwołany. 3.5. Według Sądu biorąc pod uwagę treść art. 89b ust. 3 ustawy o VAT, który odnosi się do przepisów Ordynacji podatkowej, w zakresie odpowiedzialności osób trzecich, stwierdzić należało, że zobowiązanie Spółki za marzec 2007 r. powstało z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Okoliczność, że Spółka złożyła deklaracje korygujące w 2010 r., tj. w czasie kiedy skarżący nie pełnił już obowiązków członka Zarządu Spółki, nie miała żadnego znaczenia dla możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności za zobowiązania podatnika. Sąd podzielił tutaj pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że w przypadku korekty deklaracji nie może być mowy o "nowym", w dosłownym tego słowa znaczeniu, zdarzeniu prawnym, a jedynie o zmianie uprzednio złożonego rozliczenia za dany okres – Sąd wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2011 r. sygn. akt I FSK 1493/10. 3.6. W ocenie Sądu organ prawidłowo również ustalił, że skarżący, będąc członkiem zarządu Spółki, winien podjąć działania zmierzające do ogłoszenia upadłości jednostki, bowiem dłużnik w tym czasie był niewypłacalny. Z akt sprawy wynikało, że stan wymagalnych już zobowiązań tylko wobec spółki M. na koniec marca 2007 r. wyniósł 333.289,19 zł, a zatem najbardziej właściwym terminem do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości byłby kwiecień 2007 r., zwłaszcza, że ze sporządzonej w niniejszej sprawie opinii biegłego z dnia 3 stycznia 2011 r. wynikała nawet dalej posunięta konkluzja, że Spółka już na przełomie 2006 i 2007 r. zagrożona była upadłością. 3.7. Według Sądu w sprawie skarżący nie tylko nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości, ale nie wypełnił kolejnego warunku, którego spełnienie uprawniałoby go do zwolnienia z odpowiedzialności za zaległości Spółki - nie wykazał bowiem, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Skarżący nie wskazał również mienia Spółki (innego niż ustalone przez organ egzekucyjny), z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. 3.8. Sąd nie podzielił argumentów Strony odnośnie pozostałych zarzutów opisanych w skardze, a odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania w szczególności dotyczy to naruszenia art. 122 , art. 187 § 1, oraz art. 197 O.p. W ocenie Sądu organ w sposób kompleksowy zebrał w niniejszej sprawie materiał dowodowy, a następnie dokonał jego właściwej oceny w oparciu o obowiązujące normy prawne. 4. Skarga kasacyjna 4.1. W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego, zaskarżono powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 116 § 1 i 2 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie, poprzez: - uznanie, że odpowiedzialność jako osoba trzecia może ponosić członek zarządu, którego mandat wygasł na skutek upływu kadencji, tj. osoba, która nie była członkiem zarządu w czasie upływu terminu płatności podatku; - przyjęcie, że członek zarządu, może ponieść odpowiedzialność za zaległość podatkową, która powstała co najmniej trzy lata po wygaśnięciu jego mandatu, tj. w okresie, w którym nie pełnił on już funkcji członka zarządu spółki z o.o.; 2. postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.) poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia polegający na niewskazaniu argumentacji prawnej uzasadniającej przyjęcie jednego z dwóch poglądów w przedmiocie prawidłowej wykładni art. 116 O.p. i sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uchybiający regułom przekonywania; - art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c u.p.p.s.a poprzez nieuchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L., podczas gdy istniała podstawa do stwierdzenia naruszenia przez organ podatkowy drugiej instancji przepisów prawa materialnego (art. 116 O.p.) oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 122, art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 197 § 1 O.p. 4.2. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o: rozpoznanie skargi kasacyjnej; uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną W odpowiedzi na skargę kasacyjną, sporządzonej przez pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej, wniesiono o: oddalenie skargi kasacyjnej; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 6.2. W sprawie podstawą materialnoprawną wydania decyzji w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu spółki z o.o. za zaległości tej spółki, był art. 116 § 1 i 2 O.p. Organ podatkowy ustalił, co nie jest kwestionowane, że zaległości podatkowe ww. Spółki wynikają ze złożonych korekt deklaracji VAT-7 za marzec 2007 roku: w dniu 25 maja 2007 r., w dniu 4 sierpnia 2010r., oraz w dniu 13 września 2010 r. Korekty deklaracji zostały złożone z uwagi na fakt dokonania korekty podatku należnego przez Spółkę jawną M. [...] na podstawie art. 89a ustawy o VAT za czerwiec 2009 r. w związku z niezapłaceniem przez dłużnika (Spółkę) należności wynikających z wystawionych faktur VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku, w ślad za organami podatkowymi ocenił, że po stronie skarżącego spełnione zostały przesłanki do orzeczenia o jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. 6.3. W skardze kasacyjnej pełnomocnik strony twierdzi, że skarżący nie może ponosić odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki, gdyż w czasie upływu płatności podatku, tj. kwietniu 2007 r. skarżący nie był już członkiem zarządu Spółki. Według pełnomocnika strony, nawet gdyby przyjąć, że skarżący był członkiem zarządu, to skarżący nie może ponosić odpowiedzialności za zobowiązania Spółki, gdyż Spółka złożyła deklaracje korygujące w 2010 r., tj. w czasie kiedy skarżący nie pełnił już obowiązków członka zarządu sp. z o.o. Autor skargi kasacyjnej w tym zakresie formułuje zarzuty naruszenia art. 116 § 1 i 2 O.p. 6.4. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska autora skargi kasacyjnej, że skarżący w kwietniu 2007 r. nie był członkiem zarządu spółki. Z akt sprawy wynika, że skarżący pełnił funkcję Spółki od początku jej istnienia, tj. od 2003 roku zgodnie z umową spółki z dnia 7 sierpnia 2003 r., spisaną aktem notarialnym Rep. A Nr 4318/2003, do dnia złożenia swojej rezygnacji w dniu 11 czerwca 2007 r. (a zatem w czasie, kiedy upłynął termin płatności ww. zobowiązania). To, że skarżący pełnił ww. okresie funkcję członka zarządu znajdowało potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy. Z protokołu przesłuchania K.S. wynikało, że skarżący był Prezesem Spółki. Opinia biegłego na okoliczności oceny sytuacji finansowej Spółki wskazywała, że w okresie od 2 marca do 11 czerwca 2007 r. w skład zarządu wchodzili P.K. jako Prezes Zarządu. Nadto organy podatkowe na potwierdzenie wywodzonych okoliczności odwołały się do sprawozdań i protokołów wspólników Spółki złożonych do Krajowego Rejestru Sądowego. Wszystkie zebrane dokumenty wskazywały, że skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu w kwietniu 2007 r. Nie można podzielić twierdzeń pełnomocnika strony, odwołującego się do orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2010 r. o sygn. akt III CZP 23/10, że powołanie członka zarządu na czas nieoznaczony równoznaczne jest z powołaniem go na roczną kadencję. Powołane przez pełnomocnika strony orzeczenie zostało wydane w związku z powstałą wątpliwością co do rozumienia art. 202 K.s.h. regulującego kwestie związane z wygaśnięciem mandatu członka zarządu. Podkreślenia jednak wymaga, że Sąd Najwyższy zmienił swoje stanowisko co zostało wyrażone w wyroku z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt II CSK 29/11. W orzeczeniu tym Sąd Najwyższy stwierdził, że w razie powołania członka zarządu na czas nieoznaczony nie znajdują zastosowania przepisy art. 202 § 1-2 K.s.h., lecz § 4 tego przepisu, co oznacza, że członek zarządu powołany na czas nieoznaczony będzie pełnić swoją funkcję tak długo, dopóki nie spełni się którakolwiek z przesłanek wygaśnięcia mandatu w nim określona, w szczególności zaś, dopóki nie zostanie uchwałą wspólników odwołany. Stanowisko to zostało również zaaprobowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 921/11). W zaskarżonym orzeczeniu Sąd pierwszej instancji odwołał się do orzeczenia Sądu Najwyższego sygn. akt II CSK 29/11 co zasługiwało na aprobatę. Sąd pierwszej instancji nie odwołał się do poglądów opartych na przywoływanym przez pełnomocnika strony orzeczeniu o sygn. akt III CZP 23/10. Nie można jednak uznać aby stanowiło to naruszenie art. 141 § 4 u.p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie trafnie wskazał organ, a za nim Sąd pierwszej instancji, że skoro umowa Spółki nie przewidywała kadencyjności zarządu Spółki należało przyjąć, że jego członkowie powołani zostali na czas nieoznaczony. Ponieważ umowa Spółki nie zawierała uregulowań dotyczących wygaśnięcia mandatu członka (członków zarządu) oraz nie określała czasu trwania ich kadencji w konsekwencji przyjąć należało, że mandat pierwszego powołanego zarządu w osobach Prezesa – P.K. i Wiceprezesa – K.S. wygaśnie zgodnie z § 4 art. 202 K.s.h., tj. wskutek śmierci, rezygnacji albo odwołania ze składu zarządu. Zatem mandat skarżącego, wbrew zarzutom zarówno w marcu, jak i kwietniu 2007 roku nie wygasł. Dopiero z dniem 11 czerwca 2007 r. P.K. złożył rezygnację z funkcji Prezesa Spółki. Z uchwały nr 5 Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników C. Sp. z o.o. w L. z dnia 20 lipca 2007 r. wynika zaś, że nie podjęto uchwały o udzieleniu absolutorium Prezesowi Zarządu P.K. wykonania obowiązków za 2006 rok, zaś uchwałą nr 9 z tej samej daty na stanowisko Prezesa powołany został K.S. 6.5. Przepis art. 116 § 2 O.p. wskazuje, że odpowiedzialność członka zarządu dotyczy zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. W sprawie przesłanka wynikająca z tej regulacji została spełniona. Termin płatności zobowiązania podatkowego za marzec 2007 r. upłynął w dniu 25 kwietnia 2007 r., zgodnie z brzmieniem art. 103 ustawy o VAT. Okoliczność, że Spółka złożyła deklaracje korygujące w 2010 r., tj. w czasie kiedy skarżący nie pełnił już obowiązków członka Zarządu Sp. z o.o., nie miała znaczenia dla możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności za zobowiązania podatnika. Istotne bowiem jest to, że zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. powstały w czasie gdy skarżący pełnił funkcję członka zarządu. 6.6. W skardze kasacyjnej sformułowano również zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 197 § 1 O.p. Naruszenie tych regulacji jest upatrywane w zaniechaniu przez organ podatkowy przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność sytuacji finansowej Spółki w kwietniu 2007 r. Był to, zdaniem pełnomocnika strony, istotny dowód w przedmiocie zaistnienia braku winy członka zarządu w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego przez organy podatkowe nie pozwala zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej co do naruszenia ww. przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Organy nie mają obowiązku przy dokonywaniu ustaleń dotyczących przesłanek ogłoszenia upadłości powoływać biegłych z zakresu rachunkowości na okoliczność ustalenia faktu oraz daty powstania niewypłacalności, jeśli materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia danego stanu faktycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1235/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1586/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 285/09, dostępne w bazie internetowej CBOIS). Z akt sprawy wynika, że Spółka nie regulowała zobowiązań pieniężnych wobec firmy M. już od lutego 2007 roku. Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt X GC 413/07 Sąd Okręgowy w L. X wydział Gospodarczy zasądził od C. Sp. z o.o. na rzecz M. sp. jawna kwotę 162.532,62 wraz z ustawowymi odsetkami Organ, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, dokonał również analizy sytuacji finansowej Spółki wyliczając wskaźniki finansowe, które stosowane są do sprawdzania stanu przedsiębiorstwa. Ocena finansowa dokonana na podstawie bilansów jednostki wykazała, że na przestrzeni lat 2004-2008 spółka posiadała przewyższający wartość aktywów, wysoki poziom zobowiązań. Fakt istnienia szeregu nieprawidłowości potwierdzają również zeznania K.S. z dnia 12 października 2007 r. J.L. z dnia 25 października 2010 r. oraz P.P. z dnia 12 października 2011 roku. Z zeznań tych wynika, że już w lutym 2007 r. Spółka nie regulowała swoich zobowiązań i to nie tylko w stosunku do spółki M. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że stan wymagalnych już zobowiązań tylko wobec spółki M. na koniec marca 2007 r. wyniósł 333.289,19 zł, a zatem najbardziej właściwym terminem do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości byłby kwiecień 2007r., zwłaszcza, że ze sporządzonej w niniejszej sprawie opinii biegłego z dnia 3 stycznia 2011 r. wynika nawet dalej posunięta konkluzja, że Spółka już na przełomie 2006 i 2007 roku zagrożona była upadłością. Przedstawione dowody potwierdzały, że sytuacja finansowa Spółki uzasadniała złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości w czasie, kiedy skarżący był członkiem zarządu ww. Spółki. 6.7. W świetle przedstawionych uwag, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 204 pkt 1 u.p.p.s.a.