I SA/Bd 48/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 marca 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. oddala skargę I SA/Bd 48/12 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] określającą J. S. (Skarżącemu) wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2008 r. w kwocie 15.128,00 zł do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przywołał stan faktyczny sprawy i wskazał, że Skarżący w 2008r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą : Przedsiębiorstwo Wielobranżowe S. J.S., ul. P. I. , której przedmiotem m.in. były roboty budowlano-montażowe. Organ kontroli w prowadzonym postępowaniu ustalił, iż podatnik dokonał bezpodstawnego odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT Nr [...] z dnia 15 grudnia 2008r. na kwotę netto 305.898,40 zł, kwotę VAT 67.297,65 zł, brutto 373.196,05 zł wystawionej przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe S. –P. P. S. , dotyczącej usługi montażu fasady słupowo - ryglowej w osi D oraz dobudówce ciągów komunikacyjnych Galerii F.. Z kosztorysu stanowiącego załącznik do umowy z dnia 11 stycznia 2008r., zawartej pomiędzy ww. podmiotami, na wykonanie robót budowlano - montażowych wynika, iż wartość robót została wyceniona na kwotę netto 320.000,00 zł, brutto 390.400,00 zł, VAT 70.400,00 zł i obejmowała swoim zakresem wykonanie następujących prac: wykonanie inwentaryzacji ścian, płaszczyzn i poziomów; uzgodnienie z biurem projektów punktów oraz sposobów mocowania; wykonanie przekuć oraz mocowań konstrukcji nośnej; osadzenie marek wsporczych i ustalających; przygotowanie oraz montaż termo i paraizolacji na stykach fasad; wykonanie robót związanych z eliminacją mostka termicznego i punktu rosy; prefabrykacja elementów aluminiowych; prefabrykacja elementów stalowych, montaż konstrukcji fasady; montaż wypełnień ścian; roboty wykończeniowe z kapowaniem i uszczelkami; wykonanie i montaż obróbek blacharskich oraz mikrowentylacji; inwentaryzacja wykonanej elewacji. Zdaniem organu I instancji czynności wykazane w ww. fakturze nie miały odzwierciedlenia w rzeczywistości. W toku postępowania ustalono, że płatność za roboty wynikające z zakwestionowanej faktury na kwotę brutto 373.196,05 zł została dokonana w dniach: 26 lutego 2009r. przelew na kwotę 70.000 zł; 25 stycznia 2010r. przelew na kwotę 16.500 zł; 25 lutego 2010r. przelew na kwotę 53.000 zł. Łącznie na kwotę 139.500 zł. Wskazano, że zgodnie z umową z dnia 11 stycznia 2008r. dotyczącą wykonania robót budowlano-montażowych zapłata za wymienione w umowie roboty winna zostać dokonana na podstawie faktury VAT przelewem w ciągu 30 dni kalendarzowych, licząc od dnia doręczenia właściwej faktury zamawiającemu. Natomiast z treści przedmiotowej faktury wynika, że formą uregulowania płatności miał być przelew, którego termin określono na dzień 15 stycznia 2009r. W toku postępowania kontrolnego w dniu 2 grudnia 2010r. Skarżący przedłożył ugodę z dnia 6 kwietnia 2009r., z której wynika, iż zobowiązanie wynikające z ww. faktury VAT Nr [...] powinno zostać uregulowane do dnia 10 grudnia 2010r. W dniu 10 grudnia 2010r. podatnik przedłożył dowód zapłaty pozostałej części zobowiązania w kwocie 233.696,05 zł - w dniu 5 grudnia 2010r. Jako powód opóźnienia w zapłacie zobowiązania należności wynikającej z przedmiotowej faktury podał trudności finansowe PW S. J. S., jakie wystąpiły w 2009r. i 2010r. Organ I instancji ustalił jednak, iż wg bilansu na dzień 31 grudnia 2008r. podatnik dysponował środkami pieniężnymi w gotówce i na rachunkach bankowych w kwocie 2.051.794,94 zł, a w ciągu 2008r. uzyskał przychody z tytułu odsetek od środków na rachunkach bankowych w wysokości 45.999,01 zł. Natomiast z wyciągu z dnia 26 lutego 2009r. z rachunku w banku BPH wynika, że w tym dniu Skarżący otrzymał zwrot lokaty w kwocie 384.000,00 zł. W konsekwencji w ocenie organu nieuregulowanie zobowiązania w terminie płatności wynikającym z umowy do dnia 15 stycznia 2009r. nie było wynikiem trudnej sytuacji finansowej, ponieważ podatnik dysponował środkami niezbędnymi dla dokonania zapłaty. W trakcie postępowania organ pierwszej instancji ustalił również, iż w celu realizacji zadań Skarżący dokonywał nabycia usług "podnajmu pracowników produkcyjnych" z PPH M. Spółka z o.o. Na powyższą okoliczność były wystawiane w każdym kontrolowanym miesiącu faktury VAT, gdzie w treści faktury jako nazwę usługi wpisywano "za usługi wykonane przez pracowników wg umowy". Ustalono, iż w ramach realizacji umowy przy budowie Galerii Fordon na stałe pracowała trzyosobowa ekipa pracowników firmy M.: J. S., M. W. oraz M. A., a zaopatrzeniem budowy w materiały i dokonywaniem pomiarów zajmował się B. K. - zatrudniony na stanowisku mistrza robót montażowych, a następnie kierownika robót montażowych. Brak jest natomiast dowodów potwierdzających wykonywanie przy budowie Galerii usług przez P. S. i jego pracowników z firmy PW S.-P. P. S.. W ocenie organu zeznania pracowników Spółki M., a także zeznania pracowników, którzy zostali wskazani jako osoby świadczące usługi z ramienia firmy PW S.-P. P.S. , tj.: K. M., I.C. i G. D. przeczą twierdzeniu o wykonaniu usługi wynikającej z zakwestionowanej faktury przez firmę P.S.. Zdaniem organu o pozorności wykonania zakwestionowanej usługi przez firmę P.S. świadczą niezgodne z rzeczywistością twierdzenia o wykonaniu przez jego firmę czynności związanych z uzgodnieniami projektu i kontaktami z Biurem Projektowym D. oraz zeznania projektanta A. Z.. P.S. przesłuchany w charakterze świadka zeznał, iż rozmowy z biurem projektowym D. odnośnie konstrukcji fasady szklanej budynku galerii rozpoczęły się w grudniu 2007r., a uczestniczył w nich - on oraz J.S.(jego ojciec) i A.Z.- projektant z biura D.. Natomiast A.Z. wyjaśnił, iż jego kontakty jako projektanta, z firmami (wykonawcami) przy budowie Galerii F., polegały na konsultacjach i uzgodnieniach w trakcie narad na budowie, odbywających się cyklicznie, raz w tygodniu. Oświadczył ponadto, iż w związku z budową galerii kontaktował się z J. S. i miało to miejsce na naradach. Jego zdaniem mogła to być jeszcze inna osoba, ale nie pamięta nazwiska, mógł to być jakiś majster, kierownik robót. Zeznał też, że w biurze spółki (D.), ani w biurze S. nie były prowadzone jakiekolwiek uzgodnienia, ani konsultacje oraz, że nie zna P. S.. Powyższe zeznanie jest sprzeczne z zeznaniem P. S., który zeznał, iż kontaktował się tylko z biurem projektowym D., natomiast nie kontaktował się z kierownikiem budowy ani inspektorem nadzoru, gdyż był podwykonawcą. Powyższego nie potwierdzają również wyjaśnienia skarżącego, iż uzgodnienia z projektantem odbywały się w siedzibie firmy D. bądź na budowie bądź w siedzibie P/W S. w B., ale nigdy podczas narad koordynacyjnych na budowie. Tymczasem konsultacje i uzgodnienia, w wyniku których dochodziło do kontaktów firm pracujących na budowie z biurem projektowym G. jak wynika z zeznań A. Z. miały miejsce na cotygodniowych naradach odbywających się na budowie. W konsekwencji organ stwierdził, że P.S. przy realizacji Galerii F. nie kontaktował się z biurem projektowym. Nie kontaktował się również z kierownikiem budowy ani inspektorem nadzoru, co sam zeznał, gdyż był podwykonawcą. Wobec powyższego uzasadnione jest twierdzenie, iż P. S. nie zajmował się pomiarami przy budowie Galerii F.. Stwierdzenie to znajduje również potwierdzenie w pisemnych wyjaśnieniach B. K. z dnia 20 lutego 2011r., który oświadczył, iż pomiary fasad przeprowadzał J. S.oraz częściowo on osobiście. Faktu kontaktów P. S. z projektantem z Biura Projektowego D. nie potwierdziło również postępowanie prowadzone na wniosek Skarżącego zmierzające do pozyskania dokumentów (list obecności i protokołów z narad odbywających się z udziałem inwestora, projektanta, Generalnego Wykonawcy i przedstawiciela S.). Inwestor tj. Spółka W. oświadczył, iż nie posiada dokumentacji dotyczącej narad na budowie, w których uczestniczył przedstawiciel PW S. , wskazując przy tym, że dokumenty takie powinien posiadać Generalny Wykonawca firma P.. Podmiot ten również poinformował, iż nie posiada dokumentacji dotyczącej narad na budowie (list obecności, protokołów, ani notatek), w których uczestniczył przedstawiciel PW S. J.S.. Konkludując organ stwierdził, że o pozorności wykonania zakwestionowanej usługi przez firmę P. S. świadczą m.in.: niezgodne z rzeczywistością twierdzenia o wykonaniu przez firmę P. S. czynności związanych z uzgodnieniami projektu i kontaktami z Biurem Projektowym D. oraz zeznania projektanta A.Z.. Organ wskazał ponadto na brak dowodów potwierdzających wykonanie prac przy budowie Galerii F. przez pracowników PW S.-P. P.S.: K.M., I. P. i G. D.. W konsekwencji w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ I instancji zasadnie przyjął, iż zakwestionowana faktura, nie dokumentowała rzeczywistej operacji gospodarczej, w związku z czym odliczając podatek naliczony w niej wykazany podatnik zawyżył podatek naliczony o wartość wynikającą z tej faktury. Organ wskazał przy tym na treść art. 86 ust. 1 i 2 w związku z art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi (z zastrzeżeniem ust. 3-7) suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust.2 pkt 1 lit. a ww. ustawy). Stosownie natomiast do treści art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ww. ustawy nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. W ocenie organu odwoławczego prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związane jest z nabyciem towarów i usług, a nie tylko z otrzymaniem faktury. Zastosowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur, które nie dokumentują rzeczywistych czynności stanowi naruszenie całej konstrukcji systemu podatku VAT. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej każda czynność dla wywarcia w systemie VAT pełnych skutków charakterystycznych dla czynności opodatkowanej musi cechować się "stroną materialną - oraz stroną formalną". Czynność nie posiadająca "strony materialnej" to taka, która ma jedynie swój obraz w dokumentacji, lecz nie została w rzeczywistości przeprowadzona, nie rodzi ani obowiązku podatkowego (powoduje konieczność zapłaty podatku wykazanego na fakturze), ani prawa do odliczenia podatku. Prawidłowość materialnoprawna faktury oznacza, że nie można uznać za dokument księgowy faktury, która sprzecznie z jej treścią, wykazuje zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami. Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami, jest prawnie bezskuteczna, a w konsekwencji nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych zarówno u jej wystawcy, jak i u odbiorcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. W konsekwencji w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ I instancji prawidłowo zastosował art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług. Ustawodawca bowiem w krajowej ustawie zawarł przepisy, które obligują organy podatkowe do ich stosowania. Z przepisów tych wyraźnie wynika, iż warunkiem odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej nabycie towaru, usługi jest faktyczne nabycie tego towaru lub wykonanie usługi. Skoro faktura nie dokumentuje rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, to nie przysługuje podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego z niej wynikającego. W konsekwencji w ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie nie występuje naruszenie ww. przepisów prawa materialnego. Jednocześnie organ stwierdził, że w zaskarżonej decyzji organ I instancji przedstawił fakty i szczegółowo uzasadnił brak możliwości dokonania odliczenia zakwestionowanego podatku naliczonego. Dyrektor Izby Skarbowej odparł przedstawione w odwołaniu zarzuty podatnika dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego oraz postępowania stwierdził, że nie znajdują potwierdzenia w materiale zebranym w sprawie. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy J. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wniósł ponadto o przeprowadzenie dowodu z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] i skargi złożonej od tej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: • art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust 3a pkt 4 lit a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług poprzez przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że transakcja udokumentowana fakturą VAT Nr SP/63/2008 z dnia 15 grudnia 2008r. miała charakter fikcyjny, a podatek VAT w niej naliczony nie podlegał odliczeniu. Strona podniosła ponadto zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj., : • art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. Nr 8 z 2005r., poz. 60 ze zm.) poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału w sprawie. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organów, że transakcje udokumentowane fakturą VAT nr [...], wystawioną w dniu 15.12.2008 r. przez PW S.-P. P.S. w Inowrocławiu miały charakter fikcyjny. Strona podniosła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co do ustalonego stanu faktycznego zostało okrojone mocno w stosunku do stanu faktycznego ustalonego w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...] nr [...] w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, w części dotyczącej tego samego stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi strona sformułowała zarzuty odnosząc się do ww. decyzji wskazując, że odnoszą się one również do zaskarżonej decyzji dotyczącej rozliczenia podatku VAT. Skarżący nie zgadza się z wyciąganiem wniosków o fikcyjności zakwestionowanych transakcji z okoliczności dotyczących rozliczeń pomiędzy Przedsiębiorstwem Wielobranżowym S.-P.P.S. a PW S. J.S. Jego zdaniem z różnych przyczyn płatności przewidziane umową nie następują w wyznaczonych terminach i normalnym tokiem sprawy jest ustalenie nowych zasad rozliczeń za wykonane roboty, w tym nowych terminów i sposobu zapłaty, jednakże dzieje się to w ramach uprawnień stron umowy i nie oznacza, że opóźnienia w zapłacie faktury są równoznaczne z niewykonaniem prac nią objętych. Końcowo Strona podważyła również, powołując się na ww. decyzję dot, podatku dochodowego postępowanie dowodowe w zakresie ustaleń dotyczących okoliczności kiedy i jak często P.S. przebywał na budowie galerii. Dodatkowo skarżący podniósł, że organ II instancji w sprawie nr [...] nie ustosunkował się do zarzutów odwołania mających znaczenie także w niniejszej sprawie, dotyczących ustaleń czasu przebywania na budowie świadka B. K., które strona na podstawie zeznań tego świadka określiła w wielkości 1/40 bądź 2/40 normalnego tygodniowego czasu pracy pracowników oraz do tego, że według zeznań tego świadka, jego przyjazdy następowały w różnych porach dnia. Tym samym w opinii strony organ II instancji nie podważył zasadności tych zastrzeżeń co do ustaleń poczynionych na podstawie zeznań tego świadka, jacy pracownicy strony i jej podwykonawcy przebywali na budowie. Zdaniem strony skoro świadek ten będąc kierownikiem robót montażowych przebywał na budowie G. F. jedynie w minimalnym zakresie, to jego zeznania mogą być traktowane jako wiarygodne co do obecności innych pracowników strony lub pracowników przedsiębiorstw kierowanych przez P. S. jedynie w takim samym zakresie czasowym. Z faktu braku wiedzy tego świadka co do tego, kto jeszcze oprócz niego wykonywał prace pomiarowe na budowie, nie można wysnuwać wniosku, że nikt poza świadkiem B.K. (w tym np. P. S.) nie zajmował się także pracami pomiarowymi na budowie Galerii F. - tyle, że w czasie o bardzo dużej rozpiętości, w którym świadka B. K.na budowie po prostu nie było. Odnosząc się do okoliczności uczestnictwa P. S. w naradach z udziałem projektanta A. Z. Skarżący wskazuje na użyte przez tego świadka sformułowania "najczęściej" i "przeważnie". Wynika z nich, że udział w naradach w imieniu firmy S. (w rozumieniu świadka A.Z., któremu nie były znane fakty związane z powierzeniem wykonania części robót podwykonawcy kierowanemu przez P.S.) nie zawsze brał J.S.. Potwierdza to wypowiedź świadka, że: "Mogła być jeszcze jakaś inna osoba, ale nie pamiętam nazwiska. To mógł być jakiś majster, kierownik robót. To też było na naradach, które odbywały się na budowie." Skoro nie mógł być to świadek B.K., którego świadek A.Z. widywał w dniach narad i to rzadko wyłącznie na placu budowy, to wszystko wskazuje na to, że był to właśnie P. S. który poświadczył ten fakt. W żadnym jednak razie nie można zdaniem skarżącego z faktu, iż świadek A.Z. nie pamiętał nazwiska osoby, która zamiast J. S. (lub razem z nim, bo zeznanie tego nie przesądza) uczestniczyła w naradach, dokonywać ustalenia, że zeznanie to potwierdza, iż P.S. nie uczestniczył w naradach. Zeznania A.Z. co do drugiej osoby biorącej udział w naradach są jedynie dowodem na okoliczność braku jego wiedzy co do imienia i nazwiska tej osoby, a nie faktu jej uczestniczenia w nich. Strona podważa również ustalenia dotyczące rozbieżności w zeznaniach świadków co do wykonywania pracy przy pomocy podnośników i rusztowań. Wyjaśnia, że w szczytowym okresie na budowie pracowało ponad 200 osób, kilka dźwigów samochodowych, kilkanaście różnego rodzaju podnośników i wind przyściennych oraz rusztowania ramowe i przestawne. Pracownikom na budowie były udostępniane różne urządzenia dźwigowe i rusztowania w zależności od ich możliwości technicznych w stosunku do zapotrzebowania. Pracownicy nie musieli być informowani czyją własnością są urządzenia W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Sąd administracyjny dokonuje kontroli działań administracji publicznej stosując kryterium legalności. To oznacza, ze Sąd bada zgodność tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Skarżący w złożonej skardze przedmiotowej decyzji zarzucił przede wszystkim błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. W opinii skarżącego zebrany materiał nie upoważniał do twierdzenia, że przedmiotowa faktura była fikcyjna. Podniósł, iż organ nie udowodnił, że P.S. nie wykonał prac, za które wystawił zakwestionowaną fakturę. W związku z czym w opinii strony naruszono zasadę wynikającą z przepisu art. art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. Nr 8 z 2005r., poz. 60 ze zm.) – zwana dalej w skrócie Op. - poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału w sprawie. Należy wskazać, że dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, o którym stanowi przepis art. 122 Ordynacji podatkowej, nakłada na organ podatkowy obowiązek dokonania ustaleń faktycznych odpowiadających prawdzie. Zatem stan faktyczny musi być prawidłowo odczytany. Dokonując ustaleń faktycznych na podstawie gromadzonych w toku postępowania informacji organ podatkowy wyrabia sobie pogląd o stanie faktycznym sprawy. Organ może w związku z tym, analizując materiał dowodowy, wyciągać swobodne wnioski i decydować , jakie normy zastosuje, uwzględniając przyjęte przez siebie ustalenia faktyczne. Dzięki temu dokonanie oceny dowodów jest wynikiem samodzielnego ustalenia elementów stanu faktycznego służących zbudowaniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Podstawa faktyczna takiego rozstrzygnięcia musi uwzględniać okoliczności mające znaczenie z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, które stanowić muszą wierne odbicie całej interesującej organ podatkowy obiektywnej rzeczywistości. Konieczność ustalenia stanu faktycznego odpowiadającego prawdzie oznacza również obowiązek organu podatkowego dokonania ustaleń faktycznych w ujęciu całościowym, nie fragmentarycznym lub pozbawionym kontekstu. Z tego punktu widzenia organ podatkowy powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy i przedstawić stronie w uzasadnieniu decyzji stanowisko organu, które spowodowało takie rozstrzygnięcie sprawy. Wbrew opinii strony materiał dowodowy został zebrany w sposób wystarczający do rozstrzygnięcia. To na podatniku spoczywał również obowiązek wykazania, że prace zostały przez firmę S. –P. w rzeczywistości wykonane. Jak wynika z materiału dowodowego P. S. był nieznany głównemu projektantowi A. Z. z Biura Projektowego D. zeznanie z 18 kwietnia 20011 r. ), według zeznań którego to na budowie raz w tygodniu odbywały się narady, w których syn skarżącegowinien uczestniczyć, co wynikała z zakresu prac do wykonania. Zeznania świadków pracowników syna skarżącego, tj. K.M., I. P. i G. D. nie potwierdziły, że to właśnie oni wykonali zlecone prace. Przy budowie pracowała ekipa pracowników z PPU "M." spółka z o.o. (skarżący posiadał 87,5% udziałów w kapitale zakładowym tej spółki i był jej prezesem) – M. W., J. S., M. A., oraz B. K.. Spółka ta była podwykonawcą i świadczyła usługi na rzecz PW "S." J. S., co wynika z decyzji z dnia [...] dopuszczonej jako dowód zgodnie z wnioskiem strony. A ponadto jak wynika z zeznań pracowników S.P. nie znali oni drogi dojazdowej do F., ani maszyn, które musieli eksploatować przy tych pracach. Obecności P.S. nie potwierdzili także inni świadkowie ( A.Z., B.K.) , ani żądane przez stronę od inwestora listy obecności. Sam P.S. zeznał, że nie kontaktował się z kierownikiem budowy ani z inspektorem nadzoru bo był tylko podwykonawcą. W ocenie Sądu materiał dowodowy został zebrany wyczerpująco. Na jego podstawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny a następnie po jego analizie organy wyciągnęły prawidłowe wnioski przy zastosowaniu swobodnej oceny dowodów bez przekroczenia granicy swobody oraz naruszenia zasad postępowania procesowego art. 122 , art. 187 § 1 , art. 180 i art. 191 cytowanej ustawy Op. Na uwagę zasługuje fakt, że sam skarżący nie dostarczył żadnych dowodów na potwierdzenie swych twierdzeń o wykonaniu prac przez P.S.. A zatem uprawnione zdaje się w ocenie Sądu twierdzenie organów podatkowych, że wystawca faktury nie był wykonawcą robót, a faktura nie odzwierciedlała rzeczywistej transakcji gospodarczej. W konsekwencji należy uznać, że organ na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego dokonał prawidłowej subsumcji i zastosował odpowiednie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, tj. art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust 3a pkt 4 lit a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług poprzez przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że transakcja udokumentowana fakturą VAT Nr [...]z dnia 15 grudnia 2008r. miała charakter fikcyjny, a podatek VAT w niej naliczony nie podlegał odliczeniu. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę dokonaną wykładnię powołanych przepisów, jako słuszny należy uznać wniosek organu podatkowego, iż w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy faktury odnosiły się do czynności fikcyjnych (w przypadku S. – P. . S.), brak jest po stronie skarżącej możliwości odliczenia podatku naliczonego z nich wynikającego. Wskazany wniosek znajduje poparcie w bogatym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku z dnia 22 kwietnia 2009r. sygn. akt I FSK 282/08 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż : " podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku". Także w wyroku WSA w Poznaniu sygn. akt I SA/Po 973/07 Sąd stwierdził, że obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie istnieje, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odpowiada faktowi zdarzenia gospodarczego. W szczególności, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wskazano dacie lub w innych rozmiarach niż wynika to z faktury bądź jeśli zaistniało między innymi, niż to wynika z faktury, podmiotami gospodarczymi (patrz: też wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt I SA/Po 22/11 i SA/Po 23/11). Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) skargę oddalił. E. Kruppik – Świetlicka H. Adamczewska – Wasilewicz L. Kleczkowski