VI SA/Wa 1950/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w W., po rozpatrzeniu odwołania T. Sp. z o.o. z siedzibą w C., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2012 r. o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany nazwy i władającego punktem gier na automatach o niskich wygranych znajdującego się w miejscowości S. przy ul. [...]. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749, ze zm. – dalej jako: "O.p.") w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201, poz. 1540, ze zm. – dalej jako: "u.g.h."). W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podał, że decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. udzielił T. Sp. z o.o. z siedzibą w C. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 109 punktach gier na terenie województwa [...]. W dniu [...] marca 2012 r. strona wniosła o zmianę wskazanego zezwolenia w części dotyczącej zmiany nazwy i władającego lokalem znajdującym się w miejscowości [...] przy ul. [...]. W toku postępowania organ uzyskał od Naczelnika Urzędu Celnego w Siedlcach informację, że w przedmiotowym punkcie gier na automatach o niskich wygranych strona nie wykonuje działalności objętej wydanym zezwoleniem. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia udzielonego stronie, w części dotyczącej punktu gier na automatach o niskich wygranych, znajdującego się w miejscowości [...] przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., organ zezwalający I instancji cofnął, w części dotyczącej punktu gier na automatach o niskich wygranych znajdującym się w miejscowości [...] przy ul. [...], zezwolenie, udzielone stronie decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2007 r. W dniu [...] września 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w W. umorzył postępowanie w sprawie zmiany nazwy i władającego punktu gry na automatach o niskich wygranych znajdującego się w miejscowości [...] przy ul. [...], z uwagi na cofnięcie zezwolenia dotyczącego przedmiotowego punktu. Dyrektor Izby Celnej w W., rozpoznając niniejszą sprawę, na skutek odwołania T. Sp. z o.o. od decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2012 r. na wstępie wskazał na treść art. 8u.g.h. oraz podkreślił, że przepisami mającymi zastosowanie w przedmiotowej sprawie są przepisy O.p. Podniósł, że w myśl art. 208 § 1 O.p.organ podatkowy umarza postępowanie, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Stwierdził, że Dyrektor Izby Celnej w W. jest związany ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie cofnięcia, w części dotyczącej punktu gier na automatach o niskich wygranych, znajdującego się w miejscowości [...] przy ul. [...], zezwolenia udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2007 r.nr [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że związanie ostateczną decyzją w sprawie cofnięcia stronie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej punktu gier objętego wnioskiem o zmianę zezwolenia – uniemożliwia jego merytoryczne rozpoznanie. Związanie to powoduje brak prawnej i faktycznej podstawy orzekania oraz trwa przez cały okres pozostawania decyzji w obrocie prawnym. Dyrektor Izby Celnej w W. wywodził, że nie może on treści własnego rozstrzygnięcia, które ukształtowało prawa i obowiązki strony pominąć, wobec czego stan taki winien uwzględnić także w innych postępowaniach, które prowadzi, a które pozostają w związku podmiotowo-przedmiotowym z materią sprawy rozstrzygniętą choćby nieostateczną decyzją, ale już funkcjonującą w obiegu prawnym i z niego niewyeliminowaną. Podkreślił, że orzekanie merytoryczne w przedmiocie zmiany zezwolenia, które zostało cofnięte w części, oznaczałoby brak respektowania przez Dyrektora Izby Celnej w W. treści wydanej decyzji o cofnięciu zezwolenia, z naruszeniem przepisu art. 212 O.p. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wywodził, że przestał już istnieć - w znaczeniu materialnym - przedmiot postępowania o zmianę elementów administracyjnego stosunku prawnego, a organ jest związany nawet decyzją nieostateczną. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania – organ stwierdził m. in., że w istniejącym porządku prawnym nie ma instrumentów prawnych pozwalających organom administracji publicznej na dokonywanie oceny zgodności regulacji krajowych z prawem unijnym, co oznacza, że mają one obowiązek stosować ustanowione przepisy prawa, niezależnie od wątpliwości co do ich zgodności z Konstytucją RP, czy też z prawem unijnym. Wskazał na art. 1 i 82 Konstytucji RP oraz wynikający z nich obowiązek lojalności wobec państwa i troski o dobro wspólne oraz poszanowania prawa przez to państwo ustanowionego. Wyjaśnił, że obowiązek poszanowania i przestrzegania prawa powszechnie obowiązującego ciąży na obywatelach tak długo, jak długo prawo to nie utraciło mocy obowiązującej z punktu widzenia kształtowania ich indywidualnych i konkretnych praw i obowiązków. Nie mogą oni zatem odmówić jego przestrzegania tylko ze względu na powzięcie wątpliwości co do zgodności tego przepisu z prawem unijnym. Odpowiednio także i organy władzy wykonawczej nie mogą odmawiać stosowania i egzekwowania przepisów dopóki uprawnione do tego organy nie stwierdzą niezgodności danego aktu prawnego czy to z Konstytucją czy też z aktami prawa unijnego. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że obowiązek notyfikowania projektów aktów prawnych zawierających przepisy techniczne spoczywa na ministrze kierującym działem administracji, tj. w przypadku u.g.h. na Ministrze Finansów w związku z art. 38a ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz.U. z 2007 r. nr 65, poz. 437 ze zm.). Podkreślił, że Minister Finansów uznał, że u.g.h. nie podlegała procedurze notyfikacji, ponieważ nie zawiera przepisów technicznych. Wyjaśnił, że dyrektywa 98/34/WE odnosi się do usług społeczeństwa informacyjnego. Podniósł, że zgodnie z definicją legalną wskazaną w art. 1 pkt 2 powołanej dyrektywy termin "usługa" oznacza każdą usługę społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każdą usługę normalnie świadczoną za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektronicznąna indywidualne żądanie odbiorcy usług. Organ odwoławczy wskazał, że do celów tej definicji prawodawca unijny przyjął, że: "na odległość" oznacza usługę świadczoną bez równoczesnej obecności stron; "drogą elektroniczną" oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych, i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych; "na indywidualne żądanie odbiorcy usług" oznacza, że usługa świadczona jest poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie. Wywodził, że w załączniku V do dyrektywy wymieniony został wykaz usług nieobjętych przytoczoną definicją. W pkt 1 lit. d) załącznika V zatytułowanym "Usługi, które nie są świadczone "na odległość", usługi świadczone w fizycznej obecności dostawcy i odbiorcy, nawet jeżeli korzystają oni z urządzeń elektronicznych wskazano explicite "udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika". Ponadto organ wskazywał, że gra na automatach o niskich wygranych w punktach gier nie spełnia dwóch z czterech elementów definicji usługi, bowiem nie jest świadczona "na odległość" i nie jest świadczona "drogą elektroniczną" w rozumieniu przywołanej definicji legalnej. Dyrektor Izby Celnej w W. odniósł się także do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. wydanym w sprawie C-213/11 zgodnie z którym przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. W ocenie organu odwoławczego, za przepisy techniczne wymagające notyfikacji Komisji można zatem uznać jedynie te przepisy u.g.h., które spełniają łącznie dwa warunki: 1) mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry oraz 2) wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Jednocześnie Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził, że żaden z przepisów leżących u podstaw rozstrzygnięcia organu zezwalającego zarówno I, jak i II instancji nie był przedmiotem orzekania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, tak więc Dyrektor Izby Celnej w W. nie jest związany powołanym wyrokiem TSUE. Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił także, że u.g.h. w sposób skuteczny uchyliła ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Dodał także, że ewentualne uznanie niektórych nienotyfikowanych przepisów u.g.h. za przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, w niczym nie zmienia faktu, że u.g.h. weszła już w sposób skuteczny w życie i stanowi obecnie w sensie formalno-walidacyjnym część polskiego porządku prawnego. W konkluzji Dyrektor Izby Celnej w W. wskazał, że decyzja z dnia [...] września 2012 r. ma charakter wyłącznie proceduralny, oparty na przepisach O.p., które nie podlegały ocenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła T. Sp. z o.o. dalej jako: "skarżącą", "skarżąca spółka". Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. 208 § 1, 2 O.p. w zw. z art. 117 ust. 1 w zw. z art. 121 w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 roku o grach i zakładach wzajemnych, poprzez przyjęcie, że w sprawie występuje stan bezprzedmiotowości postępowania uzasadniający jego umorzenie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji bezzasadnie umarzającej przedmiotowe postępowanie; 2) oparcie skarżonej decyzji na przepisach u.g.h. która w związku z niezachowaniem przez ustawodawcę krajowego w toku jej uchwalania obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, jako wprowadzonej z naruszeniem prawa wspólnotowego, pozostaje prawnie bezskuteczne i nie może być stosowana. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu co do bezprzedmiotowości postępowania. Jej zdaniem istotą sprawy jest błędne i niewłaściwe cofnięcie w części zezwolenia w oparciu o przepisy u.g.h., której wobec braku jej notyfikacji, jako ustawy zawierającej przepisy techniczne, postawiono zarzut bezskuteczności prawnej. Wskazała na stanowisko zaprezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach m. in. w wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r. o sygn. akt II Sa/Ke 576/12. Stwierdziła, że oparcie skarżonej decyzji na przepisach u.g.h. pozostaje prawnie bezskuteczne wobec niedochowania przez ustawodawcę krajowego obowiązku notyfikacji projektu u.g.h. z Komisją Europejską. Podkreśliła, że przepis art. 8 pkt 1 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku przewiduje obowiązek ze strony ustawodawcy krajowego notyfikacji projektów ustaw, które zawierają unormowania o charakterze technicznym. Wywodziła, że u.g.h. winna być już na etapie projektu przesłana do Komisji celem jej notyfikacji, albowiem przedmiot zmian wprowadzonych "nową" ustawą z całą stanowczością wypełnia przesłanki zmian ustawodawstwa o charakterze technicznym, o którym mowy w Dyrektywie 98/34/WE. Podniosła, że tożsama przedmiotowo sprawa była już przedmiotem orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który w wyroku z dnia 26 października 2006 roku w sprawie C-65/05 stwierdził, że ustawowe przepisy krajowe zakazujące korzystania z wszelkich gier we wszystkich miejscach publicznych i prywatnych, z wyjątkiem kasyn należy uznać za przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 ust. 11 Dyrektywy 98/34 i w związku z tym przepisy te powinny zostać notyfikowane Komisji na podstawie art.8 ust. 1 Dyrektywy 98/34. W ocenie skarżącej, skoro przepisy u.g.h. zakazują korzystania z gier we wszelkich miejscach, z wyjątkiem kasyn, należy uznać je za przepisy techniczne w rozumieniu art. 11 pkt 11 powołanej Dyrektywy i w związku z tym przepisy te powinny zostać notyfikowane Komisji. Stwierdziła, że niedochowanie tego obowiązku oznacza, że przepisy te są prawnie bezskuteczne w sferze prawa prywatnego, jako wprowadzone z naruszeniem wspólnotowej procedury uchwałodawczej. Na poparcie swojego twierdzenia powołała się na wyrok ETS z dnia 30 kwietnia 1996 roku w sprawie C-194/94 CIA Securuty International SA v. Signalson SA i Securitel SPRL, w którym Trybunał stwierdził, że uchybienie obowiązkowi notyfikacji stanowiące uchybienie proceduralne przy przyjmowaniu danych przepisów technicznych powoduje bezskuteczność tych przepisów technicznych, co oznacza, że nie można się na nie powoływać wobec jednostek. W ocenie skarżącej, skutek prawny uchybienia przez ustawodawcę krajowego - polskiego, obowiązkom notyfikacji u.g.h. jako normom o charakterze technicznym, jest jednoznaczny, co uzasadnia w pełni, jak podkreśliła, żądanie uchylenia skarżonej decyzji, opartej na bezskutecznych prawnie przepisach wadliwej ustawy. W konkluzji skarżąca odwołała się do znajdujących się na stronach internetowych Ministra Gospodarki wytycznych - nie tylko do obywateli, w zakresie oceny skutków prawnych naruszenia obowiązku informowania Komisji o projektowanych zmianach ustawodawstwa krajowego -pt. "Przewodnik po procedurze udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego". W przewodniku tym, jak skarżąca podkreślała można przeczytać, że: "osoby fizyczne i przedsiębiorstwa mają możliwość upewnienia się, że wszelkie przepisy techniczne przejęte przez państwo członkowskie są monitorowane przed ich przyjęciem przez Komisję lub inne państwa członkowskie (oprócz wyjątków wskazanych w dyrektywie). Jeśli tak się nie stało, wówczas np. przedsiębiorstwo może bronić się niemożnością zastosowania przedmiotowego przepisu, gdyby zostało oskarżone przez władze o brak zgodności. W przypadku jakiegokolwiek postępowania sądowego przed sądem krajowym w tej sprawie sąd musi wyłączyć stosowanie przepisów i nie może, w rezultacie, uznać ich za naruszone". Podniosła, że w wytycznych tych/przewodniku została wytłuszczona wręcz zasada (Rozdział VI, pkt3 Przewodnika) "Niemożności zastosowania nienotyfikowanych przepisów technicznych". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540). Stosownie do art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Jak stanowi art. 208 § 1 O.p. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Z niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych treści powołanego przepisu wynika, że obligatoryjną przesłanką umorzenia postępowania jest jego bezprzedmiotowość. W tym zakresie organ podatkowy nie może działać w ramach tzw. uznania administracyjnego. Decyzja taka posiada bowiem wszelkie znamiona decyzji związanej. Decyzja umarzająca wydana na podstawie art. 208 O.p. nie ma charakteru decyzji merytorycznej, nie orzeka co do istoty sprawy, lecz wywołuje skutek procesowy polegający na przerwaniu stosunku procesowego pomiędzy stroną a organem (wyrok WSA w Kielcach, I SA/Ke 43/09, LEX nr 507146). W wyroku z dnia 24 kwietnia 2003 r. o sygn. akt III SA 2225/01, Biul. Skarb. 2003, nr 6, s. 25). NSA wyjaśnił,że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Natomiast w wyroku z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1019/09 NSA stwierdził, że na gruncie art. 208 § 1 O.p. bezprzedmiotowość należy rozumieć jako stan, w którym istnieje brak podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego rozpoznana sprawy. Przy tym nie ma znaczenia przyczyna takiego stanu rzeczy, gdyż przepis nakazuje umorzyć postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny. Bezprzedmiotowość postępowania może dotyczyć czterech aspektów, innymi słowy czterech elementów składających się na treść stosunku prawnego - podmiotu, przedmiotu, stanu faktycznego, stanu prawnego. Bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdził brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Należy nadto podkreślić, iż jak stanowi art. 212 o.p. organ, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2000 r., I SA/Wr 613/98, LEX nr 43034). Decyzja wchodzi do obrotu prawnego jako akt administracyjny załatwiający konkretną sprawę indywidualnego podmiotu w dacie jej doręczenia o od tej daty jakakolwiek zmiana decyzji pod względem treści lub formy może nastąpić tylko na zasadach i w trybie przewidzianym przepisami postępowania podatkowego. Doręczenie powoduje utrwalenie treści i formy załatwienia sprawy, organ nie może wycofać się z zajętego w decyzji stanowiska co do załatwienia sprawy czynnościami pozaprocesowymi, lecz może to nastąpić tylko w ramach przepisów procesowych (wyrok NSA z dnia 19 października 2005 r., I FSK 132/05, LEX nr 173287). Związanie organu oznacza, że nie może on treści własnego rozstrzygnięcia, które ukształtowało prawa i obowiązki strony pominąć, wobec czego stan taki winien uwzględnić także w innych postępowaniach, które ten organ prowadzi, a które pozostają w związku podmiotowo-przedmiotowym z materią sprawy rozstrzygniętą funkcjonującą w obiegu prawnym decyzją. Innymi słowy związanie organu decyzją doręczoną stronie trwa przez cały okres pozostawania jej w obrocie prawnym, a więc do chwili jej zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności czy też wygaśnięcia. Przedmiotem wniosku skarżącej spółki z dnia [...] marca 2012 r. jest zmiana decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2008 r. w części dotyczącej punktu gier na automatach o niskich wygranych zlokalizowanego w miejscowości [...], ul. [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. organ zezwalający I instancji cofnął wskazane zezwolenia w części dotyczącej punktu objętego żądaną zmianą. Istniała wobec tego formalna przeszkoda do procedowania w sprawie przedłużenia zezwolenia skoro zostało ono cofnięte. Orzekanie merytoryczne w przedmiocie przedłużenia zezwolenia, które zostało cofnięte decyzją oznaczałoby brak respektowania przez organ treści wydanej decyzji o cofnięciu zezwolenia, z naruszeniem przepisu art. 212 O.p. Przestał już bowiem istnieć - w znaczeniu materialnym - przedmiot postępowania o zmianę elementów administracyjnego stosunku prawnego. Należy zatem przyjąć, że warunkiem rozpatrzenia wniosku skarżącej spółki o zmianę zezwolenia jest pozostawania w obrocie prawnym decyzji zezwalającej, gdyż po jej wyeliminowaniu ze zbioru obowiązujących aktów wszelkie zmiany zezwolenia są niemożliwe, co prowadził wprost do umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem spółki (art. 208 § 1 O.p.). Tak też się stało w rozpoznawanej sprawie. Stanowisko organu celnego znajduje wsparcie zarówno w judykaturze, jak i w piśmiennictwie. Decyzja, której ustawodawca nadał przymiot ostateczności, korzysta z domniemania jej "prawidłowości" (tak np. stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w 2. tezie wyroku z dnia 31 marca 2011 r., I SA/Ke 164/11), czy też - inaczej rzecz ujmując - domniemania jej "zgodności z prawem" (takiego określenia użył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2008 r., I FSK 558/07) i tak długo, jak pozostaje w obrocie prawnym, wiąże zarówno organ, który ją wydał, jak i strony, a to według zasady trwałości decyzji ostatecznych ujętej w art. 128 o.p. Logiczną konsekwencją poczynionych wywodów jest konieczność umorzenia postępowania (art. 208 § 1 o.p.) wszczętego wnioskiem skarżącej. Skoro nie ma już aktu, tj. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach w określonym punkcie, który miałby podlegać ewentualnej zmianie, to bezprzedmiotowe staje się orzekanie w sprawie jakiejkolwiek modyfikacji takiego orzeczenia. Nie bez znaczenia jest także i to, że art. 208 § 1 O.p. nie wskazuje zamkniętego katalogu przyczyn obligatoryjnego umorzenia postępowania. Dlatego też, w kontekście tego przepisu, utrwalone zostało stanowisko o konieczności umorzenia każdego postępowania, które z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Mając na uwadze pozostałe zarzuty podniesione przez skarżącą, należy podkreślić, że przedmiot postępowania sądowego - umorzenie postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier – ogranicza sądową kontrolę do oceny legalności wydania tej decyzji. Poza zakresem tej oceny pozostaje kwestia związana z cofnięciem zezwolenia w określonym zakresie. Zgodnie z ugruntowanym poglądem judykatury - granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia. Treść i zakres sprawy administracyjnej, czyli tożsamość sprawy, wyznaczają normy prawa materialnego, które determinują treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzują czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny. Rozstrzyganie "w granicach danej sprawy" oznacza przypisanie kontroli sądowej tylko do sprawy ze stosunku administracyjnoprawnego, w którym wydano zaskarżone rozstrzygnięcie (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II GSK 12/11, LEX nr 1125455 oraz z dnia 10 listopada 2011 r. sygn. akt I GSK 559/10, LEX nr 1148871). Zakres sądowej kontroli sprowadzał się zatem w niniejszej sprawie do oceny legalności (trafności) podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia o charakterze procesowym. Zdaniem Sądu stanowisko organu należy uznać za prawidłowe, organ dokonał właściwej interpretacji przepisów stwierdzając, iż w zaistniałej sytuacji faktycznej nie ma możliwości prowadzenia postępowania wszczętego żądaniem skarżącej. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.