I OSK 1509/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Powiatowego Lekarza Weterynarii [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1581/11 w sprawie ze skargi Powiatowego Lekarza Weterynarii [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...]maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1581/11 oddalił skargę Powiatowego Lekarza Weterynarii [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], którą to decyzją, wydaną na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, ze zm., dalej w skrócie p.r.d.), odmówił Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii [...] zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu samochodowego marki [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...]. W uzasadnieniu decyzji podał, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d., pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy jednostki niewymienionej w pkt 1-11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego – na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. W ocenie organu, w tej sprawie wnioskodawca nie wykazał, aby przesłanki określone w tym przepisie zostały spełnione, tj. aby proponowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazd samochodowy był używany stale i bezpośrednio w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego. Jest on wykorzystywany do realizacji zadań nałożonych na Inspekcję Weterynaryjną między innymi ustawą z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 ze zm.). Wiążą się one z kontrolą zdrowia zwierząt, kontrolą podmiotów produkujących żywność w zakresie bezpieczeństwa zdrowotnego, badaniem zwierząt w kierunku chorób zakaźnych. Nie są one związane z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia określonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.) organ wyjaśnił, że w tej sprawie celem postępowania było ustalenie, czy proponowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazd samochodowy uczestniczy w akcjach związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Po wnikliwej analizie całości materiału dowodowego nie stwierdzono przesłanek do uprzywilejowania w ruchu drogowym tego pojazdu samochodowego. Granice uznania administracyjnego, wyznaczone w tego rodzaju sprawie powołanym przepisem art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. oraz przepisem ogólnym art. 7 K.p.a., tj. interesem wnioskodawcy i interesem społecznym, nie zostały przez organ przekroczone, a kwestionowana decyzja nie nosi cech dowolności. Zgodnie z wymogami zawartymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. organ wskazał przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję i stanowisko swoje uzasadnił. Zdaniem organu w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., gdyż nie zgromadzono w niej innych dowodów niż przedstawione przez stronę. W konsekwencji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że do realizacji zadań nałożonych na Inspekcję Weterynaryjną nie jest konieczne korzystanie z pojazdu uprzywilejowanego w ruchu drogowym. Inspekcja Weterynaryjna nie jest instytucją powołaną do ratowania życia lub zdrowia ludzkiego. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Powiatowego Lekarza Weterynarii [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 12 § 1, art. 76, art. 77 § 1, art. 80 i art.107 § 3 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d., poprzez błędne uznanie, że skarżący nie spełnia wymogów określonych tym przepisem. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że w niniejszej sprawie organ prawidłowo odmówił zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu samochodowego Powiatowego Inspektoratu Weterynaryjnego [...]. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącego, postępowanie administracyjne nie zostało przeprowadzone z naruszeniem prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że w tej sprawie o kształcie postępowania dowodowego zadecydowała konieczność dokonania przez organ wykładni art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d., który to przepis na zasadzie wyjątku, stanowi podstawę do udzielenia zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu samochodowego. Dyspozycja tego przepisu decyduje o sposobie przeprowadzenia postępowania dowodowego, w którym wnioskodawca winien wykazać, że pojazd inspekcji weterynaryjnej ma związek z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. W sprawie należało zatem ustalić, czy służba weterynaryjna posiada kompetencje związane z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ prawidłowo uznał, że z obowiązujących przepisów prawa nie można wyprowadzić takiego uprawnienia. Z art. 3 ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej jednoznacznie wynika, że ta służba nie jest powołana do ratowania życia lub zdrowia ludzkiego. Realizuje ona zadania z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego. Analiza treści art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. prowadzi do wniosku, że zezwolenia są wydawane przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w ramach uznania administracyjnego, przy spełnieniu zawartych w nim przesłanek, a więc wówczas, gdy pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Dotyczy to stałego i bezpośredniego wykorzystywania pojazdu w takich celach, nie zaś w sytuacjach hipotetycznych, które mogą wystąpić w nieokreślonej przyszłości. Zadania inspekcji weterynaryjnej nie są związane z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, choć ich pośrednim celem jest zapewnienie ochrony zdrowia publicznego. Osiągnięcie celu określonego w art. 3 ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej nie stanowi przesłanki, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. Inspekcja weterynaryjna ma osiągnąć cel podany w cyt. ustawie tylko w związku z ochroną zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Sąd pierwszej instancji odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów dotyczących postępowania dowodowego uznał, iż jest on nietrafny, gdyż w tej sprawie pisma składał wyłącznie skarżący. Niewykonanie obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenia się co zebranych dowodów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji (art. 10 ust. 1 K.p.a.) nie uzasadnia jej uchylenia, gdyż w tym przypadku niepoinformowanie strony o zebraniu materiału dowodowego nie wiązało się z negatywnymi dla niej skutkami, tj. brakiem zaznajomienia się z materiałem dowodowym, który został w całości przez nią dostarczony. Ponadto Sąd ubocznie wskazał, że dowody dołączone do skargi na etapie postępowania sądowego nie były przez stronę przedstawione w postępowaniu administracyjnym i z tego względu organ nie mógł się co do nich wypowiedzieć. Natomiast Sąd, nie prowadząc postępowania dowodowego, może poddać je ocenie jedynie jako dodatkowy materiał dowodowy, który w istocie potwierdza stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z przedstawionych pragmatyk wynika, że w przypadku zagrożenia epidemiologicznego czynności służb weterynaryjnych są wykonywane łącznie z organami Policji, które dysponują pojazdami uprzywilejowanymi gotowymi do użycia w razie potrzeby. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Powiatowy Lekarz Weterynarii [...], reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie: I. prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, ze zm.), polegającą na nietrafnym przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdu służbowego Powiatowego Inspektoratu Weterynarii [...], gdyż pojazd ten nie uczestniczy w akcjach związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, podczas gdy prawidłowa analiza materiałów sprawy prowadzi do przeciwnego wniosku, uzasadniającego udzielenie takiego zezwolenia. II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi: a) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 10 § 1, art. 11 i art. 12 K.p.a., wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że zaskarżona decyzja została wydana przez organ z rażącą obrazą zasad postępowania administracyjnego, zawartych w przywołanych przepisach. b) oparcie zaskarżonej decyzji na przekonaniu organu, że jednostki Inspekcji Weterynaryjnej nie uczestniczą w akcjach ratowania życia i zdrowia ludzi, wynikającym li tylko z faktu, że w zakresie obowiązków Inspekcji Weterynaryjnej nie leży leczenie ludzi, chociaż w aktach prawnych znajdują się przepisy jednoznacznie wskazujące na to, że działania ratujące bezpośrednio życie lub zdrowie ludzi należą także do kompetencji tej instytucji. Mimo usilnych działań strony, zmierzających do zwrócenia uwagi na nietrafność tego poglądu w świetle obowiązującego prawa, przy jednoczesnym zaniechaniu przeprowadzenia dodatkowych ustaleń dowodowych, stanowisko Sądu jest nie do zaakceptowania w państwie prawa i narusza zasadę zaufania oraz przekonywania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. c) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd pierwszej instancji, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo, że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy jego uzupełnieniu mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o przekonanie w zakresie niezasadności wniosku strony, nie dostrzegł, że materiał ten mógłby zostać uzupełniony o przesłuchanie wnioskodawcy na okoliczność wyjaśnienia roli jednostek Inspekcji Weterynaryjnej w ratowaniu życia i zdrowia ludzi. W niniejszej sprawie brak było wyjaśnienia przyczyn, dla których organ zamiast zażądać uzupełnienia wniosku na podstawie stosownego przepisu K.p.a. w kierunku ustalenia, czy pojazd proponowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym rzeczywiście uczestniczy w akcjach związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, poprzestał tylko na przyjęciu pisma wyjaśniającego, które w jego ocenie było niewystarczające. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podał m.in., że na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych, dotyczących problemu uprzywilejowania pojazdów w ruchu drogowym w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. wypracowano w zasadzie konsekwentną linię orzeczniczą, zgodnie z którą udział w akcji związanej z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzi nie ogranicza się tylko do działań jednostek ratowniczych Straży Pożarnej, pogotowia ratunkowego lub Policji, ale dotyczy czynności wykonywanych także przez inne podmioty. W ten sposób nikt nie kwestionuje uprzywilejowania pojazdów pogotowia gazowego lub energetycznego, a nawet nadzoru ruchu MPK, chociaż podmioty te również nie zajmują się leczeniem ludzi. Działanie tych podmiotów jest skierowane bezpośrednio na maszyny lub urządzenia (sieci gazowe, energetyczne lub tramwajowe) i z tego względu udział tych instytucji w akcji ratowania życia lub zdrowia ludzi ma charakter funkcjonalny – chociaż nie jest skierowane bezpośrednio na osoby, to mimo to działania tych jednostek bezpośrednio ratują życie lub zdrowie ludzi. W tym kontekście działanie Inspekcji Weterynaryjnej jest dokładnym odpowiednikiem działań np. pogotowia energetycznego, z tym że jednostki Inspekcji Weterynaryjnej usuwają zagrożenia biologiczne. O tym, że zagrożenia biologiczne chorobami odzwierzęcymi są nie mniej groźne niż te spowodowane awariami sieci energetycznej lub gazowej może świadczyć fakt, że broń biologiczna jest uważana za broń masowego rażenia. Ponadto niemal codziennie pojawiają się nowe zagrożenia chorobami odzwierzęcymi. Wystarczy przypomnieć epidemię BSE, choroby SARS, wirusa H5N1 ptasiej grypy, lub tzw. świńskiej grypy. Nagłe pojawienie się nowych chorób odzwierzęcych powoduje ,że leczenie ludzi, którzy zapadli na te choroby jest mało skuteczne, a śmiertelność wysoka. W tym stanie rzeczy twierdzenie organu, iż działania Inspekcji Weterynaryjnej nie służą bezpośredniemu ratowaniu życia ludzi jest bezzasadne. Skarżący wskazał również, iż rola Inspekcji Weterynaryjnej w zakresie działań ratujących życie lub zdrowie ludzi wynika wprost z ustaw – art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej oraz art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 ze zm.). W jego ocenie szczególnie ten drugi przepis wskazuje, że działania Inspekcji Weterynaryjnej z mocy prawa mają charakter ratujący życie lub zdrowie ludzi. Trafny jest zatem zarzut, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł bezzasadnej konsekwencji poglądów organu co do zasad procedowania i ustalenia prawdy materialnej w tej sprawie, a więc nie dostrzegł naruszenia art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 12, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i nie zastosował środków przewidzianych w ustawie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego podał, iż Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarł bardzo krótkie rozważania na temat art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d., które nie wnoszą nic istotnego do sprawy. Kwestia zasadnicza, a więc udział Inspekcji Weterynaryjnej w ratowaniu życia lub zdrowia ludzi, wynika z przepisów prawa, a rolą organu w przedmiotowej sprawie było przeprowadzenie procesu kwalifikacji prawnej. Przyjęcie przez organ pewnej z góry założonej tezy, przesłaniającej wszelką argumentację wnioskodawcy, nie mogło doprowadzić do prawidłowych wniosków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który zaaprobował stwierdzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, że nie znaleziono podstaw do uznania, że proponowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazd samochodowy jest używany stale i bezpośrednio w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego. W sprawie nie zostały zatem spełnione przesłanki określone w art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, co jest niezbędnym warunkiem wydania przez ministra spraw wewnętrznych zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu samochodowego. W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Powołany jako naruszony przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zawiera on normy o charakterze ustrojowym, a nie procesowym. Sąd pierwszej instancji skontrolował działalność organu administracji publicznej, tj. ówczesnego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, pod względem zgodności z prawem, bowiem rozstrzygnął skargę na decyzję administracyjną tego organu z dnia 4 maja 2011 r. nr 182/2011 i tym samym wywiązał się z obowiązku sprawowania kontroli działalności administracji publicznej. Wyjaśnić jedynie należy, iż do naruszenia art. 3 p.p.s.a. mogłoby dojść wówczas, gdyby sąd administracyjny nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych, aniżeli zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie, lub gdyby odmówił rozpoznania skargi mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa. Tego rodzaju uchybień skarga kasacyjna nie zarzuca. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. nie określa wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Okoliczność, że skarżący nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza jednak, że przepis ten został naruszony. Sąd pierwszej instancji dokonał oceny, czy organy administracji w toku postępowania nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i zastosował środek przewidziany w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 12, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, brak ustalenia pełnego stanu faktycznego i dokonanie rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, stwierdzić należy, iż jest on niezasadny. Zgodnie z powołanymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko oraz są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie, Sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić niedostrzeżenia naruszenia przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji powołanych przepisów postępowania. Prawidłowo uznał, że organy orzekające nie dopuściły się naruszeń przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan faktyczny wskazuje, że w postępowaniu administracyjnym zgromadzono materiał dowodowy w zakresie wystarczającym dla oceny zaistnienia przesłanek określonych w art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo wskazał, że decyzja w przedmiocie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu samochodowego ma charakter uznaniowy. Oznacza to, iż wybór sposobu rozstrzygnięcia należy do organu, a decyzja w tym zakresie powinna być starannie uzasadniona. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej i wywodom w niej zawartym Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił i rozważył, czy organ rozstrzygający sprawę w ramach uznania administracyjnego nie przekroczył jego granic, a więc czy decyzja nie posiada cech dowolności. Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji, jak i wynikających z nich wniosków, prowadzących do określonego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia jest wyczerpująca, logiczna i przekonywująca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie stwierdził, że decyzja administracyjna wydana w niniejszej sprawie nie jest wynikiem dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ustalony w sprawie stan faktyczny nie nasuwa wątpliwości. W tej sprawie organ przy uwzględnieniu treści art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. rozważał jakie zadania spoczywają na jednostce występującej o wydanie zezwolenia oraz czy proponowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazd samochodowy jest faktycznie i bezpośrednio używany do działań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, a nie działań mogących hipotetycznie wystąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej w tej sprawie organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, uwzględniając interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ustalenia faktyczne poczynił na podstawie wniosku strony oraz nadesłanych przez nią dokumentów. Uznał zatem, iż w sprawie brak jest potrzeby uzupełniania materiału dowodowego o dowód z przesłuchania wnioskodawcy na okoliczność wyjaśnienia roli jednostek Inspekcji Weterynaryjnej w ratowaniu życia i zdrowia ludzi. Rozważania dotyczące wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji oparł na analizie przepisów prawa. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, iż ewentualne naruszenie przez organ art. 10 § 1 K.p.a. nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, stwierdził, iż jest on niezasadny. Przepis ten stanowi, że pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy jednostki niewymienionej w pkt 1-11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego – na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Jak wyżej wskazano w tej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozważał, jakie zadania spoczywają na jednostce występującej o wydanie zezwolenia oraz czy proponowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazd samochodowy jest faktycznie i bezpośrednio używany do działań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, a nie działań mogących hipotetycznie wystąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości (por. wyroki NSA z dnia 17 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1884/07 oraz z dnia 15 stycznia 2009 r. sygn. akt I OSK 91/08, www.cbois.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 ze zm.), Inspekcja realizuje zadania z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego. Inspekcja wykonuje swoje zadania m.in. przez: zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt, w tym chorób odzwierzęcych; badania kontrolne zakażeń zwierząt; monitorowanie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe u zwierząt; badanie zwierząt rzeźnych oraz produktów pochodzenia zwierzęcego; przeprowadzanie: weterynaryjnej kontroli granicznej, kontroli weterynaryjnej w handlu i wywozie zwierząt oraz produktów w rozumieniu przepisów o kontroli weterynaryjnej w handlu; sprawowanie nadzoru nad: bezpieczeństwem produktów pochodzenia zwierzęcego, w tym nad wymaganiami weterynaryjnymi przy ich produkcji, umieszczaniu na rynku oraz sprzedaży bezpośredniej, wprowadzaniem na rynek zwierząt i ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, wytwarzaniem, obrotem i stosowaniem pasz, dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt, organizmów genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych do użytku paszowego i pasz genetycznie zmodyfikowanych oraz nad transgranicznym przemieszczaniem organizmów genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych do użytku paszowego, zdrowiem zwierząt przeznaczonych do rozrodu oraz jakością zdrowotną materiału biologicznego i jaj wylęgowych drobiu, obrotem i ilością stosowanych produktów leczniczych weterynaryjnych, wytwarzaniem i stosowaniem pasz leczniczych, przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt, przestrzeganiem zasad identyfikacji i rejestracji zwierząt oraz przemieszczaniem zwierząt, przestrzeganiem wymagań weterynaryjnych w gospodarstwach utrzymujących zwierzęta gospodarskie, utrzymywaniem, hodowlą, prowadzeniem ewidencji zwierząt doświadczalnych w jednostkach doświadczalnych, hodowlanych i u dostawców. Zgodnie z art. 44 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 ze zm.), w celu zwalczania chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania powiatowy lekarz weterynarii, w drodze decyzji, może m.in.: nakazać odosobnienie, strzeżenie lub obserwację zwierząt chorych lub zakażonych albo podejrzanych o zakażenie lub o chorobę; wyznaczyć określone miejsce jako ognisko choroby; nakazać zabicie lub ubój zwierząt chorych lub zakażonych, podejrzanych o zakażenie lub o chorobę albo zwierząt z gatunków wrażliwych na daną chorobę zakaźną zwierząt; zakazać osobom, które były lub mogły być w kontakcie ze zwierzętami chorymi, zakażonymi lub podejrzanymi o zakażenie lub o chorobę, czasowego opuszczania ogniska choroby; nakazać odkażanie rzeczy osób, które miały lub mogły mieć kontakt ze zwierzętami chorymi, zakażonymi lub podejrzanymi o zakażenie lub o chorobę. Także w przypadku zagrożenia wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt powiatowy lekarz weterynarii może, w drodze decyzji m.in. nakazać odosobnienie, strzeżenie lub obserwację zwierząt chorych lub zakażonych albo podejrzanych o zakażenie lub o chorobę. Decyzjom, o których mowa w ust. 1 i 1a, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Z przytoczonych przepisów wynika, że Inspekcja Weterynaryjna realizuje zadania dotyczące ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego. Wykonywane przez nią działania polegają przede wszystkim na zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, w tym chorób odzwierzęcych, kontroli zakażeń zwierząt, monitorowaniu chorób odzwierzęcych oraz sprawowaniu nadzoru nad bezpieczeństwem produktów pochodzenia zwierzęcego. Podstawowym celem Inspekcji Weterynaryjnej jest zapobieganie powstaniu ewentualnych zagrożeń związanych z bezpieczeństwem zdrowotnym na skutek wystąpienia chorób zakaźnych u zwierząt. Zwalczanie chorób odzwierzęcych niewątpliwie dotyczy ochrony zdrowia ludzi, to jednak nie sposób uznać, aby standardowo, a więc m.in. stale i bezpośrednio, w zwykłych warunkach działalności Inspekcji Weterynaryjnej przyjmowało ono formę ratowania życia lub zdrowia ludzkiego. Tego typu pomoc ma zazwyczaj charakter planowy i przewidywalny. Wskazanie przez autora skargi kasacyjnej na art. 44 ust. 2 cyt. ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt jako przepis potwierdzający, że działania Inspekcji Weterynaryjnej z mocy prawa mają charakter ratujący życie lub zdrowie ludzi, a także na przypadki zagrożeń poważnymi chorobami odzwierzęcymi, które w jego ocenie skutkują koniecznością pomocy niezbędnej dla ratowania życia i zdrowia ludzkiego, mogą hipotetycznie wystąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości, w nieznanej skali i stopniu zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego. Nie są one jednak bezpośrednio związane z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego. W razie ich wystąpienia Inspekcja Weterynaryjna może skorzystać z pojazdów uprzywilejowanych należących do innych służb, gdyż w takim przypadku czynności służb weterynaryjnych są wykonywane we współpracy z organami Policji. Inspekcja Weterynaryjna nie jest powołana do ratowania życia lub zdrowia ludzkiego. Powyższe rozważania uprawniają do stwierdzenia, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.