I SA/Kr 1744/13

|Sygn. akt I SA/Kr 1744/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 stycznia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r., sprawy ze skargi "C" Sp. z o.o. w A., na interpretację indywidualną Burmistrza Gminy K., z dnia 19 lipca 2013 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości, I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Burmistrza Gminy K. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych). Wnioskiem z dnia 28 lutego 2013 r. "C". Sp. z o.o. (skarżąca) wystąpiła do Burmistrza Miasta K. o wydanie indywidualnej interpretacji w sprawie art. 4 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 95 poz. 613 ze zm.). W opisie stanu faktycznego wskazała, że prowadziła na podstawie pozwolenia na budowę inwestycję w postaci budowy wiaty magazynowej stalowej i zjazdu z drogi. W dniu 25 listopada 2011 r. inwestycja ta została zakończona, a skarżąca wystąpiła o wydanie pozwolenia na użytkowanie. W dniu 21 grudnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję udzielającą pozwolenie na użytkowanie. Decyzja ta została doręczona dnia 22 grudnia 2011 r. i stała się ostateczna dnia 6 stycznia 2012 r., na skutek niewniesienia odwołania. Skarżąca zapewniła, że inwestycja stanowi jej własność; jest wykorzystywana na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej i została przyjęta do używania jako środek trwały w rozumieniu art. 16 a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r., Nr 74 poz. 397 ze zm.) po dniu kiedy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie stała się ostateczna. W konsekwencji, na dzień 1 stycznia 2012 r. inwestycja ta nie była ujęta w ewidencji środków trwałych. Skarżąca zadała pytanie czy w składanej do dnia 31 stycznia 2012 r. deklaracji podatku od nieruchomości za 2012 r. powinna zostać wykazana opisana inwestycja jako przedmiot opodatkowania z podaniem jej wartości jako "0" zł, co skutkowałoby brakiem jej opodatkowania za 2012 r. Zdaniem skarżącej, pomimo że obowiązek podatkowy co do opisanej inwestycji zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (stanowiącej budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy) powstał w dniu 1 stycznia 2012 r., to podatek ten nie mógł przekształcić się w zobowiązanie podatkowe ze względu na brak ustalenia jednego z elementów konstrukcyjnych tj. podstawy opodatkowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w przypadku budowli podstawę opodatkowania stanowi jej wartość, o której mowa w przepisach o podatku dochodowym, ustalona na 1 stycznia każdego roku, stanowiąca podstawę amortyzacji w danym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Inwestycja skarżącej nie była przy tym budowlą, o której mowa w art. 4 ust. 4 i 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; nie była bowiem przedmiotem leasingu (art. 4 ust. 4); nie była ulepszana i jej wartość nie była aktualizowana (art. 4 ust. 6). W ocenie skarżącej w sprawie nie znajdował również zastosowania art. 4 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, pozwalający uznać za podstawę opodatkowania wartość rynkową budowli ":jeżeli (...) nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych", ponieważ inwestycja skarżącej, co do zasady, podlegała amortyzacji zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jako środek trwały w rozumieniu art. 16 a ust.1 pkt 1 tej ustawy. Skarżąca wskazała, że składnikami majątku, od których "nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych" w rozumieniu ww. art. 4 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych są wymienione w art. 16 c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów; budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej przez spółdzielnie mieszkaniowe; dzieła sztuki i eksponaty muzealne; składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane. Inwestycja (budowla) skarżącej nie zaliczała się do środków trwałych wymienionych w ww. art. 16 c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a więc art. 4 ust.5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie mógł mieć do niej zastosowania. Skarżąca nie kwestionowała przy tym, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych obowiązek podatkowy powstawał z dniem 1 stycznia następnego roku po wybudowaniu budowli, przy czym pojęcie "zakończenia budowy" w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należało utożsamić z faktycznym zakończeniem prac budowlanych (tj. w przypadku skarżącej – miało to miejsce 25 listopada 2011 r.), a nie z określonymi przepisami prawa budowlanego. W wydanej w sprawie indywidualnej interpretacji z dnia 19 lipca 2013 r. nr WD.310.1.2013.MB organ uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu podkreślił, że zakończenie budowy jest pewnym stanem faktycznym związanym z zakończeniem prac związanych z wznoszeniem obiektu budowlanego. Dalej organ zacytował art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definiujący co oznacza kategoria "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", a także art. 2 ust.1 pkt 3 wskazujący jakie nieruchomości lub obiekty budowlane nie podlegają opodatkowaniu. Powyższy przepis uzasadniał, zdaniem organu, twierdzenie, że wszystkie inne budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej powinny być opodatkowane. W związku z tym, art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie mógł być w ten sposób interpretowany, że wyłączał jakiś rodzaj budowli z opodatkowania. Odnosząc się do argumentów skarżącej o podstawie opodatkowania, organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 5 powołanej ustawy jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego (w tym zakresie organ powołał się na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14 czerwca 2013 r., I SA/Sz 239/13). W konsekwencji, zdaniem organu, skarżąca skoro zakończyła budowę 25 listopada 2011 r. to od dnia 1 stycznia 2012 r. powinna zadeklarować należny podatek, przy czym podstawą opodatkowania powinna być wartość rynkowa budowli. W skardze wniesionej po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (organ nie udzielił żadnej odpowiedzi) skarżąca domagając się uchylenia zaskarżonej interpretacji powtórzyła dotychczasową argumentację. Podkreślała, że zakończona inwestycja zgodnie z przepisami o podatku dochodowym (w przypadku skarżącej: od osób prawnych) podlegała amortyzacji, przy czym w dniu 1 stycznia 2012 r. brak było wartości środka trwałego, a co za tym idzie nie było możliwe ustalenie podstawy opodatkowania. Dalej skarżąca powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślała, że przepisy podatkowe powinny w ustawie precyzyjnie określać elementy konstrukcyjne podatku wpływające na jego wysokość, a z braku dostatecznej określoności regulacji prawnych, wykładnia na niekorzyść podatników jest zakazana. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, należny podatek przypadałby do zapłaty dopiero za 2013 r., bowiem od 1 stycznia 2013 r. będzie możliwe ustalenie podstawy opodatkowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. pełnomocnik skarżącej podkreślał, że skutkiem prezentowanej przez niego wykładni jest jedynie przesunięcie w czasie obowiązku podatkowego, a nie unikanie opodatkowania w ogóle. Natomiast pełnomocnik organu wskazywał, że zgodnie z art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu powinny podlegać wszystkie nieruchomości, a z powodu luki prawnej – możliwe jest skorzystanie z art. 4 ust. 5 powołanej ustawy. W przeciwnym razie podmioty mogłyby unikać podatku przez cały rok podatkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga była zasadna. Przedmiotem sporu była możliwość zastosowania art. 4 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dotyczącego ustalenia podstawy opodatkowania w oparciu o wartość rynkową budowli w sytuacji, gdy prace budowlane dotyczące budowli, podlegającej co do zasady amortyzacji, zostały zakończone faktycznie przed upływem roku kalendarzowego, ale ze względu na fakt, że wprowadzenie budowli do ewidencji środków trwałych mogło nastąpić dopiero po 1 stycznia roku następnego (z uwagi na przepisy ustaw o podatku dochodowym), nie było możliwości przyjęcia jako podstawy opodatkowania wartości budowli z ewidencji środków trwałych, ponieważ w tym dniu wartość ta nie istniała. Kluczowe w sprawie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przewidują, że podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, będąca podstawą obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego (art. 4 ust. 1 pkt 3). Jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego (art. 4 ust.5). Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem (art. 6 ust. 2). Stan faktyczny został we wniosku precyzyjnie przedstawiony i nie budził wątpliwości. Prace budowlane dotyczące budowli skarżącej zostały zakończone 25 listopada 2011 r., przy czym ze względu na obowiązujące przepisy konieczne było uzyskanie pozwolenia na użytkowanie w formie decyzji, która to decyzja uprawomocniła się 6 stycznia 2012 r., co dopiero pozwoliło zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, na przyjęcie budowli do używania i ujęcie jej jako środka trwałego w prowadzonej ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, a następnie amortyzowanie. Obydwie strony zgadzały się, że obowiązek podatkowy, co do zasady, powstawał 1 stycznia 2012 r. zgodnie z ww. art. 6 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych tj. z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została faktycznie zakończona, niezależnie od trwających nadal formalności związanych z uzyskiwanymi pozwoleniami na użytkowanie budowli. Organ przyznawał przy tym, że właściwie w ustawie jest luka prawna związana z brakiem wyraźnej regulacji dotyczącej opisanego we wniosku stanu faktycznego. W ocenie Sądu, racje miała skarżąca, że niedopuszczalne jest interpretowanie na niekorzyść podatnika nieprecyzyjnych przepisów ustawy podatkowej w części dotyczącej elementów konstrukcyjnych podatku. Takie stanowisko konsekwentnie prezentowane jest przez sądy administracyjne, a przede wszystkim przez Trybunał Konstytucyjny, który wskazuje, że: "...zgodnie z wymogami konstytucyjnymi niejasnych regulacji podatkowych nie wolno interpretować na niekorzyść podatników, a w konsekwencji jeśli takie regulacje okazują się ostatecznie wieloznaczne, to zgodnie z zasadą in dubio pro tributario należy opowiedzieć się za rozwiązaniem uwzględniającym interes podmiotu obowiązanego do świadczeń podatkowych. Tym bardziej za niedopuszczalne uznać trzeba analogiczne stosowanie nieprecyzyjnych przepisów podatkowych czy też rozszerzające stosowanie jednoznacznych przepisów podatkowych, gdyby miało to na celu zwiększenie obowiązków podatkowych" (wyrok z dnia 13 września 2011 r., P 33/09). W wydanej interpretacji organ oparł swoją wykładnię na założeniu, że wszystkie nieruchomości, w tym budowle mające związek z działalnością gospodarczą podlegają opodatkowaniu – tylko bowiem nieruchomości lub obiekty budowlane wymienione w art. 2 ust.1 pkt 3 nie podlegały opodatkowaniu. Pełnomocnik organu przyznawał przy tym, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku (prace budowlane zakończone faktycznie przed końcem roku kalendarzowego, ale ze względu na formalności prawne, możliwe było wprowadzenie wybudowanej budowli do ewidencji środków trwałych po 1 stycznia roku następnego) właściwie istniała luka co do sposobu określenia podstawy opodatkowania. W ocenie Sądu, organ sugerując dążenie skarżącej do unikania opodatkowania w rzeczywistości pominął fakt, że skutkiem wykładni zastosowanej przez skarżącą jest jedynie przesunięcie w czasie konieczności faktycznej zapłaty podatku. Takie jednak rozwiązanie istnieje w ustawie w zakresie nowowybudowanych budynków. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w części dotyczącej budynków - jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budynku lub jego części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. W krańcowych więc przypadkach, w sytuacji gdy budowa zostanie zakończona w styczniu, obowiązek podatkowy powstanie w styczniu, ale następnego roku. Powołany przepis dotyczy również budowli, ale nie uwzględnia różnic w sposobie określania podstawy opodatkowania, gdzie w budynkach podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa (art. 4 ust.1 pkt 2), a w przypadku budowli – wartość (art. 4 ust.1 pkt 3). Powyższa niezbyt precyzyjna legislacja nie może jednak być podstawą do rozszerzającej wykładni obowiązków podatkowych. Sąd nie dostrzegł więc naruszenia zasady powszechności opodatkowania, o której mowa w art. 84 Konstytucji RP. O nieprawidłowości zastosowanej wykładni świadczą również jej dalsze skutki co do wymiaru obowiązków podatkowych za lata następne. Gdyby bowiem przyjąć, że w przypadku skarżącej podstawą opodatkowania byłaby wartość rynkowa to brak jest w ogóle przepisów, aby w latach następnych, kiedy to budowla podlegałaby amortyzacji po wprowadzeniu jej do ewidencji środków trwałych, skarżąca mogła "powrócić" do zasad ogólnych tj. określania podstawy opodatkowania w oparciu o wartość początkową wynikającą z ewidencji środków trwałych. W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych w ogóle brak jest bowiem tego typu przepisów. W konsekwencji zastosowana interpretacja doprowadziłaby do zróżnicowania podatników na podmioty płacące podatek od podstawy obliczonej według wartości wytworzenia ( zgodnie z art. 16g ust.1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) oraz od wartości rynkowej - w zależności od szybkości zakończenia formalności prawnych związanych z oddaniem budowli do użytkowania. Z reguły wartość rynkowa budowli jest wyższa niż wartość wytworzenia, co stawiałoby skarżącą w gorszej pozycji w stosunku do przedsiębiorców, którzy ze względu na zakończenie formalności prawnych mogli wprowadzić wybudowane budowle do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia w następnym roku po wybudowaniu. Taka wykładnia kłóci się z zasadami równości wynikającymi z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Specyfika sytuacji skarżącej powoduje, że właściwie brak jest wypowiedzi doktryny i orzecznictwa co do sposobu ustalania podstawy opodatkowania. Niemniej jednak można zauważyć, że sądy administracyjne w ogólnych rozważaniach przyjmują, że art. 4 ust.5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych "...dotyczy bowiem budowli, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych w ogóle. Oznacza to, że pod tym pojęciem mieści się budowla w stosunku do której odpisy amortyzacyjne nigdy nie były dokonywane" (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 września 2010 r., I SA/Kr 845/10; przy czym spór dotyczył możliwości ustalenia podstawy opodatkowania całkowicie zamortyzowanej budowli w oparciu o jej wartość rynkową ). Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2011 r., II FSK 2027/09 rozstrzygając spór, czy organ może weryfikować wartość początkową (z ewidencji środków trwałych) budowli, która zgodnie z właściwymi przepisami o podatkach dochodowych miała być wartością rynkową wnoszonych aportów wskazał wyraźnie: "Zasadą jest, że podstawę opodatkowania budowli stanowi ich wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie «wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego» wskazuje jednoznacznie, że chodzi tu o «wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji» na potrzeby podatkowe, którą określają ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podkreślenia wymaga, że art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi, że podstawę opodatkowania stanowi wartość. Zatem ustawodawca dla celów podatku od nieruchomości nie nakazuje ustalać podstawy opodatkowania, wskazuje pewien określony stan faktyczny «wartość budowli» od którego należy obliczyć podatek stanowiący wskazany w ustawie procent tej wartości. Z treści przytoczonych wyżej przepisów należy także wyprowadzić wniosek, że podatnik nie może wedle swego uznania ustalać podstawy opodatkowania, przyjmując jak Sąd pierwszej instancji, wartość rynkową. Owa wartość rynkowa określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego może stanowić podstawę opodatkowania, o ile od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych". Sąd, rozpatrujący niniejszą sprawę, uznał przy tym za nieadekwatne do przedmiotu sporu powołanie się przez organ na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14 czerwca 2013 r., I SA/Sz 239/13. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotem zaskarżenia była decyzja kasacyjna organu odwoławczego – WSA w Szczecinie wskazywał, że: "...powodem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji było nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części odnośnie wartości przedmiotu opodatkowania w postaci budowli. Organ pierwszej instancji bowiem wartość tę ustalił odwołując się do wartości stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji, jednak wartość tę organ podatkowy uzyskał o podatnika na [...] roku, kiedy to została ona ujawniona w ewidencji środków trwałych. Tym samym ustalenie wartości budowli zdaniem organu podatkowego drugiej instancji nie nastąpiło w sposób odpowiadający treści art. 4 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż przepis ten stanowi o wartości stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji na dzień powstania obowiązku podatkowego, a na dzień powstania obowiązku podatkowego wartość przyjęta przez organ pierwszej instancji nie istniała. Kolegium wskazało na możliwość zastosowania innych podstaw do ustalenia wartości budowli w rozpatrywanym przypadku i wskazało na treść art. 4 ust. 5 i pośrednio 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, oraz na konieczność przeprowadzenia dowodowego". Dodawał jednak, że: "... rozpoznając ponownie sprawę organ pierwszej instancji będzie rozpoznawał sprawę na nowo w całości, zajmie się także zagadnieniem daty powstania obowiązku podatkowego. O ile zagadnienie to zostanie w sposób niekorzystny rozstrzygnięte dla wnoszącego skargę, to będzie mu przysługiwała pełna droga środków odwoławczych. Rozstrzyganie na tym etapie postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, czego zdaje się przede wszystkim oczekiwać strona skarżąca, kwestii powstania obowiązku podatkowego jest przedwczesne. Przedwczesne jest także ustosunkowywanie się do zarzutów zwartych w skardze (podkreślenie Sądu), organy podatkowe bowiem przy ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego mogą dojść do odmiennych wniosków". W istocie więc wskazany przez organ WSA w Szczecinie nie wyraził jakiegokolwiek poglądu w zakresie ustalania podstawy opodatkowania budowli, w tym daty powstania obowiązku podatkowego. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ wyda interpretację uwzględniającą stanowisko Sądu wyrażone w niniejszym wyroku. W związku z powyższym Sąd uznał, że organ błędnie zastosował art. 4 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych czym naruszył prawo materialne. Sąd uchylił więc zaskarżoną interpretacje na zasadzie art. 146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 720 ze zm.). Stwierdzenie przez Sąd, że na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu oznacza, że interpretacja ta nie wywołuje skutków prawnych, które z niej wynikają, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę interpretację nie jest jeszcze prawomocny. Zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej koszty postępowania Sąd kierował się art. 200 i 205 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy te stanowią, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200). Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się m.in. poniesione przez stronę koszty sądowe. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności dotyczących wydatków na adwokata lub radcę prawnego oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne. Przepisy te stosuje się odpowiednio do strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego. W oparciu o powyższe Sąd zasądził od organu kwotę stanowiącą sumę uiszczonego wpisu (200 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz należności z tytułu pomocy prawnej dla pełnomocnika – doradcy podatkowego (240 zł).