II SA/Kr 1411/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. M., Przedsiębiorstwa Remontowo-Budowlanego "A" Sp. z o.o. w K. i Firmy Handlowej "B" Sp. j. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 2 sierpnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na dokonanie rozbiórki oddala skargę. Decyzją nr 1127/2011 z dnia 25 maja 2011 r. znak: AU-01-3.KPŁ.73570-121/09 Prezydent Miasta Krakowa, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn.zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 6 listopada 2009 r., Gminy Miejskiej Kraków reprezentowanej przez - dyrektora Wydziału Inwestycji Urzędu Miasta Krakowa po ponownym rozpatrzeniu sprawy udzielił Gminie Miejskiej Kraków pozwolenia na rozbiórkę: "5 obiektów: budynku Archiwum Urzędu Miasta Krakowa (nr 1), budynku Archiwum Urzędu Miasta Krakowa (nr 2), zbiornika przeciwpożarowego (nr 3), budynku portierni (nr 4), oraz podziemnego magazynu składu opału przy budynku Straży Miejskiej (nr 7a), wraz z likwidacją przyłączy instalacyjnych archiwum Urzędu Miasta Krakowa: c.o. do granicy nieruchomości należącej do Inwestora, SN do granicy nieruchomości należącej do Inwestora, oraz telekomunikacyjnego do granicy nieruchomości należącej do Inwestora, oraz likwidacją wewnętrznych instalacji: wodociągowej, kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, instalacji ciepłowniczej (w tym węzeł cieplny w rozbieranym budynku archiwum), oraz rozbiórką linii elektrycznych NN (w tym linii kablowych oświetlenia terenu), zlokalizowanych na działkach nr nr [....] , oraz [....] obr. [....] przy ulicy [....] w K". W uzasadnieniu podniesiono, że nie ma podstaw do wyłączenia Prezydenta Miasta Krakowa od rozpoznania sprawy niniejszej. Kwestie wyłączenia reguluje art. 24 § 1 pkt. 1 i 4 i art. 25 § 1 pkt 1 K.p.a. Prezydent Miasta Krakowa nie jest stroną postępowania, stroną tą jest, bowiem inna osoba - osoba prawna, jaką jest gmina. Przedmiotowa sprawa nie dotyczy interesów majątkowych Prezydenta Miasta Krakowa a wydana Decyzja nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby. Przepisy K.p.a. dotyczące wyłączenia organu od załatwienia sprawy administracyjnej nie pozwalają na przyjęcie poglądu o dopuszczalności wyłączenia organu od załatwienia sprawy ze względu na fakt, że organ rozstrzyga o prawach i obowiązkach jednostki organizacyjnej, która ten organ reprezentuje. Taki wniosek wynika również z faktu uchylenia (z dniem 6 grudnia 1994 r.) art. 27a K.p.a., który w § 1 stanowił, że organy gminy podlegają wyłączeniu od załatwienia sprawy, w której stroną jest gmina, który w wyraźny sposób regulował wyłączenie organów gminy od rozpatrzenia spraw, w których gmina była stroną postępowania. Uchylenie tego przepisu świadczy o woli ustawodawcy wprowadzenia odmiennej regulacji. Wójt, burmistrz (prezydent miasta) może wystąpić w charakterze nosiciela imperium w stosunku do własnej gminy. Wówczas wykonuje on funkcję organu administracji publicznej i dopiero ta sytuacja rodzi ograniczenia, ale tylko w zakresie uprawnień procesowych gminy. W zakresie w jakim wójt, burmistrz (prezydent miasta) pełni funkcje organu administracji publicznej w stosunku do własnej gminy jako osoby prawnej nie jest on ani żaden z innych organów uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez organ gminy w odniesieniu do niej jako osoby prawnej następuje zatem kosztem jej uprawnień procesowych. Taki też pogląd znaleźć można w literaturze przedmiotu (T. Woś, Glosa do przywołanej wyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2003 r., Samorząd Terytorialny nr 12, s. 70 i n.). Odwołanie M.M. [....] , Przedsiębiorstwa [....] sp. z o.o., Firmy Handlowej [....] sp.j. nie zostało uwzględnione i Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 2 sierpnia 2011 r. (znak: Wl.l.KP.7119-3-61-11) - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podnosząc w uzasadnieniu że zawarte w zaskarżonej decyzji, wyjaśnienie stanowiska organu l instancji w kwestii wyłączenia organu administracji, są logiczne jak i dopuszczalne w świetle obowiązującego prawa. Przepisy prawa procesowego, wskazują w sposób jednoznaczny na obowiązek wyłączenia organu administracji publicznej, od załatwienia sprawy, która dotyczy interesów majątkowych kierownika tego organu lub osoby zajmującej kierownicze stanowisko w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nimi w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a.. W tych sytuacjach wyłączenie organu administracji, nie budzi wątpliwości. W innych, nie określonych jednoznacznie w przepisach sytuacjach, sprawa związana z wyłączeniem winna podlegać, tak jak w tym przypadku, dogłębnej analizie organu administracji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli: [....] , Przedsiębiorstwo [....] Sp. z o.o. oraz firma [....] Spółka Jawna, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. Zakwestionowanej decyzji zarzucili: 1. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" P.p.s.a.) a w szczególności przez: - naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 10 oraz art.35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez nienależyte zbadanie jak i nie wzięcie pod uwagę zarzutów Skarżących co do niekompletności dokumentacji projektowej, z uwagi na fakt braku przeprowadzenia opinii budowlanych oraz badań geologicznych w zakresie ustalenia skutków, jakie może wywołać podczas rozbiórki demontaż ściany budynków Archiwum i Magazynu, która przylega bezpośrednio do budynku własności ZRB [....] Sp. z o.o., a które to prace mogą bezsprzecznie spowodować uszkodzenie wieloletniej bryły budynku Spółki, a roboty ziemne w tym obszarze w zależności od substancji gruntu oraz stosowanych prac mogą spowodować osunięcie się ściany budynku Spółki co spowoduje nieodwracalne skutki, a nawet zagrożenie zdrowia i życia pracujących w Spółce osób, mimo że kwestie te były przedmiotem zażalenia Skarżących; - naruszenie podstawowych zasad Prawa budowlanego poprzez wydzielenie w niniejszej sprawie kwestii udzielenia pozwolenia na budowę obiektu USC, jaki ma powstać w miejscu likwidowanego budynku Archiwum Miasta Krakowa, mimo że w przedmiotowej sytuacji niewątpliwie powinno się traktować rozbiórkę starego i budowę nowego obiektu, jako jedną całość zamierzenia inwestycyjnego, zwłaszcza z uwagi na charakter likwidowanego obiektu, który stanowi z budynkami Skarżących jedną całość pod kątem funkcjonalnym; - naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 10 oraz art. 35 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez nienależyte zbadanie jak i nie wzięcie pod uwagę zarzutów skarżących co do niekompletności dokumentacji projektowej w zakresie braku objęcia zakresem decyzji likwidacji przez Inwestora stacji trafo, zlokalizowanej na przedmiotowej nieruchomości; - naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez zatwierdzenie zamierzenia inwestycyjnego, które zakłada odcięcie od drogi dojazdowej oraz od dostępu do podstawowych mediów tj. gaz, prąd, ogrzewanie, Skarżących prowadzących działalność gospodarczą na tym obszarze, a zatem działanie przeprowadzone bezsprzecznie bez poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym pozbawienie ich podstawowych mediów i brak zapewnienia dostępu do drogi publicznej, od której służebność posiadali (Spółka URBI) na działkach będących przedmiotem inwestycji; - naruszenie art. 64 Konstytucji, poprzez nieuwzględnienie przy badaniu sprawy, że rozbiórka przez Inwestora planowanych obiektów pozbawi skarżących praw nabytych, które nabyli od Gminy Miejskiej Kraków wraz z nieruchomościami, a jakie w związku z treścią wydanej przez Wojewodę Małopolskiego zostaną im odebrane; - naruszenie art. 144 K.c. poprzez jego błędną wy kład nie i brak zastosowania w niniejszej sprawie, a to z uwagi na uznanie przez organ II instancji, że w sprawie nie zachodzi przypadek, w którym działania Inwestora nie spowodują zakłócenia funkcjonowania sąsiadujących nieruchomości ponad przeciętną miarę; - utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa zatwierdzającej rozbiórkę obiektu i systemu instalacji wbrew wydanym na ten obszar warunkom zabudowy i zagospodarowania terenu określony w załączniku nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 marca 2008 r. nr [....] , w których wprost w pkt 4 wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich wskazano, że: "realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie może powodować braku dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności", a co jak wynika wprost z projektu rozbiórki zatwierdzona inwestycja nie zapewnia, gdyż w zagadnieniach wstępnych zakłada ona odcięcie Firm produkcyjnych [....] , [....] Sp. z o.o. i [....] Sp.j. od wszelkich mediów, z których obecnie korzystają a kwestia zlikwidowania dostępu do drogi publicznej (przez którą Spółka URBI ma służebność drogi koniecznej, a pozostali Skarżący mają dostęp do drogi publicznej nie była przedmiotem należytej analizy organu administracji, pomimo zarzutów uczestników w tym zakresie.; - naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przez brak jego zastosowania i zatwierdzenie zamierzenia inwestycyjnego, które zakłada odcięcie od drogi dojazdowej oraz dostępu do podstawowych mediów tj. gaz, prąd, woda, ogrzewanie (instalacja c.o.) Skarżących prowadzących działalność gospodarczą na tym obszarze, a zatem działanie bezsprzecznie bez poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym pozbawienie ich podstawowych mediów i brak zapewnienia dostępu do drogi publicznej, do której służebność posiadali (spółka URBI) przez działkę będącą przedmiotem inwestycji; - utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji, prowadzącej zdaniem skarżących do obejścia prawa, gdyż i opierającej się na oświadczeniu Inwestora, że zlikwiduje on infrastrukturę przyłączy instalacyjnych dostaw mediów tylko w granicach swojej działki, co pozostanie bez wpływu na sytuację prawną i faktyczną Skarżących, mimo że po rozwiązaniu przez Inwestora porozumień dotyczących rozliczeń przesyłu mediów nawiązał on stosunek zobowiązaniowy w tym zakresie na nowo, gdyż nadal kontynuuje on rozliczanie przesyłu mediów na dotychczasowych zasadach; - wydanie decyzji mającej na celu obejście prawa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa i zaakceptowanie jako wystarczającego do wydania decyzji oświadczenia Inwestora, że zlikwiduje on infrastrukturę przyłączy instalacyjnych dostaw mediów tylko w granicach swojej działki, bez weryfikacji skutków takiego działania, a które spowoduje że skarżący zostaną pozbawieni dostaw wszystkich mediów ze względu na połączenia infrastruktury przyłączy w tym zakresie, które zapewniają skarżącym dostawę mediów przez instalację usytuowaną na działce Inwestora, a na której likwidację decyzja wyraża zgodę. 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c"): - naruszenie art. 136 K.p.a., utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa, z której treści wynikało nienależyte poddanie analizy sprawy pod kątem zarzutów Skarżących przez organ l instancji pomimo dyspozycji w tym zakresie organu II instancji zawartych w decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 17 marca 2011 r. zwłaszcza w kwestii przeprowadzenia powtórnej analizy sprawy z uwagi na przedwczesne wydanie decyzji, - naruszenie art. 7 K.p.a. oraz art. 77 K.p.a. poprzez nienależyte zbadanie sprawy i brak zweryfikowania prawdziwości oświadczenia Inwestora o nie ingerowaniu poprzez rozbiórkę przedmiotowego obiektu na sytuację podmiotów trzecich Firm produkcyjnych [....] , [....] Sp. z o.o. i [....] sp. j. w zakresie pozbawienia ich dostępu do mediów poprzez likwidację przyłączy stacji "trafo", węzła cieplnego, instalacji wodno-kanalizacyjnej, a nawet drogi wewnętrznej prowadzącej do drogi publicznej, gdyż wszystkie te obiekty infrastruktury są wspólne, a zlikwidowanie ich podczas rozbiórki spowoduje pozbawienie możliwości korzystania z nich pozostałych osób trzecich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1593/11, po rozpoznaniu skargi [....] i [....] Sp. z o.o. z/s w K. , Firmy Handlowej [....] sp.j. z siedzibą w K. , stwierdził nieważność decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 2 sierpnia 2011 r., nr [....] i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wydanych w przedmiocie pozwolenia na dokonanie rozbiórki oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdzając zaskarżonym wyrokiem nieważność decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 16 stycznia 2012 r., jak i decyzji ją poprzedzającej wskazał, że w przedmiotowej sprawie - wszczętej na wniosek Gminy Miejskiej Kraków - w l instancji orzekał Prezydent Miasta Krakowa. Kwestie ewentualnego wyłączenia tego organu dostrzeżono i szeroko przeanalizowano w uzasadnieniu decyzji organu l instancji, a wnioski wyprowadzone zostały w całości zaakceptowane przez organ odwoławczy. Tak więc orzekające organy stanęły na stanowisku, że fakt że sprawa dotyczy Gminy Miejskiej Kraków, nie stanowi podstawy wyłączenia Prezydenta Miasta Krakowa od jej rozpoznania. Nie ulega wątpliwości, że poglądy orzecznictwa w tej materii nie są, a raczej nie były jednolite. Jak się wydaje zaczyna przeważać pogląd, że Prezydent Miasta podlega wyłączeniu od rozpoznania sprawy, której stroną jest Gmina, a której organem jest Prezydent. Zgodnie z art. 31 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1531 z późn. zm.), prezydent miasta kieruje bieżącymi sprawami gminy i reprezentuje ją na zewnątrz. Z przepisu tego wynika, że jest też ustawowym przedstawicielem strony, a to oznacza, że zachodzi określona w art. 24 § 1 pkt 4 przyczyna wyłączenia prezydenta. Mało tego, prezydent, sprawując funkcje organu miasta, jest także pracownikiem gminy, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 223, poz. 1458). Pozostawanie z gminą w stosunku zatrudnienia oraz sprawowanie funkcji organu wykonawczego miasta i pełnienie funkcji jego ustawowego przedstawiciela można uznać za pozostawanie ze stroną w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na prawa i obowiązki prezydenta (art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a.). Odmienny pogląd - reprezentowany kiedyś w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - został zakwestionowany przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1351/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 503/10). W tej sytuacji, Sąd ograniczył kontrolę sprawy tylko do kwestii właściwości organu i skoro uznał, że Prezydent Miasta Krakowa podlega wyłączeniu od rozpoznania sprawy - winien tenże Prezydent wystąpić do Wojewody o wyznaczenie innego organu do rozpoznania sprawy. Wyznaczony organ, winien rozpatrując sprawę poczynić wszystkie ustalenia faktyczne niezbędne do jej rozstrzygnięcia i wydać orzeczenie zgodne z ustaleniami. W tym stanie rzeczy, skoro dokonana kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszają prawo - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. oraz art. 135, 152 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Wojewody Małopolskiego i Gminy Miasta Kraków od powyższego wyroku, wyrokiem z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OSK 987/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przedmiotem sporu w sprawie niniejszej jest kwestia, czy Prezydent Miasta Krakowa podlegał wyłączeniu w sprawie rozpatrzenia wniosku złożonego przez Gminę Miejską Kraków o wydanie pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, nie można podzielić poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, że w rozpoznawanej sprawie zachodziła podstawa wyłączenia, o której mowa w art. 24 § 1 pkt 1 i 4 K.p.a. Zauważono, że tak w orzecznictwie jak i w doktrynie, kwestia wyłączenia prezydenta miasta na prawach powiatu, działającego jako starosta, na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 K.p.a., od rozpoznania i wydania decyzji w sprawach, w których gmina jest stroną, budzi pewne kontrowersje. Na tle tych przepisów podkreśla się w orzecznictwie, że przy wykonywaniu zadań i kompetencji przez organy administracji publicznej dochodzi do połączalności ról procesowych: organu wyposażonego w kompetencje do orzekania i reprezentacji interesów państwa lub wspólnoty samorządowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 88/10, opub. w Lex nr 597931). W obowiązujących przepisach prawa, po uchyleniu art. 27a K.p.a., nie ma ogólnej regulacji zobowiązującej do wyłączenia organu samorządu terytorialnego w przypadku, gdy sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego pozostaje w związku z interesem prawnym danej jednostki samorządu terytorialnego, w niniejszej sprawie prezydenta miasta na prawach powiatu sprawującego jednocześnie funkcję starosty. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przyjęta w zaskarżonym wyroku przez Sąd I instancji wykładnia, że Prezydent Miasta Krakowa podlega na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 K.p.a. wyłączeniu od rozpoznania sprawy i wydania decyzji w sprawie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego na rzecz Gminy Miejskiej Kraków nie może być uznana za prawidłową, gdyż prowadzi do zmiany kompetencji organów, wynikających z norm prawa administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 88/10, opub. w Lex nr 597931). Wprowadzenie wyłączenia organu samorządu terytorialnego w drodze wykładni, jak to Sąd I instancji uczynił w niniejszej sprawie, w następstwie prowadzące do pozbawienia kompetencji organu samorządu terytorialnego, nie znajduje podstaw w Prawie budowlanym, ani oparcia w zasadzie racjonalności ustawodawcy. W ocenie składu orzekającego, w związku z powyższym, brak jest podstaw prawnych do wyprowadzenia obowiązku wyłączenia, w sprawach wynikających z przepisów ustawy - Prawo budowlane, organu samorządu terytorialnego w ramach wykładni, prowadzącej w następstwie do pozbawienia tego organu kompetencji. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach na tle Prawa budowlanego w wyrokach z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 702/10 oraz sygn. akt II OSK 703/10, opub. w CBOIS). Zatem, wbrew stanowisku Sądu I instancji, Prezydent Miasta Krakowa (miasta na prawach powiatu) nie podlega wyłączeniu i jest organem właściwym do wydania decyzji pozwalającej na rozbiórkę na wniosek Gminy Miasta Kraków. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że brak obowiązku wyłączenia organu w sytuacji wyżej opisanej, nie prowadzi do ograniczenia kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. Jeżeli sąd kontrolując zaskarżoną decyzję stwierdzi naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a.) przez niewyczerpujące lub tendencyjne prowadzenie postępowania, uchyla zaskarżony akt, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., wykazując, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolując zaskarżony wyrok Naczelny Sąd Administracyjny podniósł także, że w sprawie niniejszej Sąd I instancji, stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, zastosował błędną podstawę swojego rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlegał wyłączeniu od udziału w sprawie stanowi bowiem przesłankę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a.). Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego stanowi z kolei podstawę do uchylenia takiej decyzji przez sąd administracyjny (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l. instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Żadna z wyżej przedstawionych przesłanek w tej sprawie nie zachodzi. Skarga nie jest zasadna, a zawarte w niej argumenty nie uzasadniają uchylenia w sprawie decyzji organów administracji. W tej sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OSK 987/12 uchylił poprzedzający go wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1593/11 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając tą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie związany jest poglądem prawnym wyrażonym w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 190 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji zobowiązany jest rozpoznać sprawę zgodnie z wyraźnymi wytycznymi zawartymi w tym wyroku, a te wytyczne sprowadzają się do zobowiązania Sądu I instancji do przyjęcia, że w tej sprawnie nie zachodzi przesłanka unieważnienia zaskarżonej z tego powodu, że decyzje w I instancji wydał Prezydent Miasta Krakowa na wniosek o wydanie pozwolenia na ro zbiórkę złożony przez Gminę Miasto Kraków. Tak wyrażonym stanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie rozpoznając sprawę jest związany. Tym samym kontrolując działanie organów administracji i nie będąc związany ani granicami skargi, ani zawartymi w sakrze zarzutami uznał, a jedynie poglądem wyrażonym w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), dalej w skrócie "P.b.", pozwolenia nie wymaga rozbiórka budynków i budowli - niewpisanych do rejestru zabytków oraz nieobjętych ochroną konserwatorską - o wysokości poniżej 8 metrów, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości. Ponieważ wyżej opisana przesłanka w tej sprawie nie zaistniała, inwestor zobowiązany był uzyskać pozwolenie na rozbiórkę. Taki też wniosek inwestor złożył. Postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę prowadzone jest w oparciu w szczególności o art. 33 ust. 4 i art. 32 P.b. Zgodnie z art. 33 ust. 4 P.b. do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć: 1) zgodę właściciela obiektu; 2) szkic usytuowania obiektu budowlanego; 3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; 4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; 5) pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, a także inne dokumenty, wymagane przepisami szczególnymi; nie dotyczy to uzgodnienia i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 6) w zależności od potrzeb, projekt rozbiórki obiektu. Po tak złożonym wniosku z załącznikami, właściwy organ wydaje decyzję w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b.); 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (art. 32 ust. 1 pkt 2 P.b.); 3) wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa - w przypadku budowy gazociągów o zasięgu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych (art. 32 ust. 1 pkt 3 P.b.). W ocenie Sądu ww. przepisy zostały w tej sprawie prawidłowo zastosowane przez organy administracji. Nie ulega wątpliwości, że wniosek złożył wnioskodawca będący właścicielem działek, na których znajdują się obiekty i urządzenia przeznaczone do rozbiórki. Nie ulega także wątpliwości, że do wniosku dołączono projekt rozbiórki, zawierający opis zakresu prac objętych rozbiórką. Projekt ten znacznie wykracza poza wymaganiami stawianymi w art. 33 ust. 4 pkt 2 i 3 P.b., bowiem nie tyle zawiera szkic usytuowanych obiektów budowlanych i opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, ale szczegółowo opisane i szczegółowo zaznaczone na mapach (w tym na projekcie zagospodarowania terenu w zakresie prac rozbiórkowych) obiekty budowlane przeznaczone do rozbiórki. Należy jednak uznać zasadność jego sporządzenia na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 6 P.b. Projekt rozbiórki zawiera także opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia (strony 9 i 10 projektu). W ocenie Sądu nie ulega także wątpliwości, że w sprawie przedmiotowej rozbiórki nie zachodziła podstawa do domagania się od inwestora uzyskania oceny oddziaływania przedsięwzięcia polegającego na rozbiórce na środowisko albo oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Tym samym wniosek inwestora, po jego uzupełnieniu i doprecyzowaniu w toku postępowania administracyjnego, spełniał wymagania stawiane przez przepisy Prawa budowlanego. W tym zakresie Sąd nie podziela stanowiska zawartego w skardze, jakoby niezbędnym było dołączenie do projektu rozbiórki opinii budowlanych i badań geologicznych w zakresie ustalenia skutków, jakie może wywołać podczas rozbiórki demontaż ściany niektórych budynków (Archiwum i Magazynu), które to ściany przylegają do budynku stanowiącego własność jednej ze skarżących stron. Nałożenie na inwestora zamierzającego rozebrać dany obiekt obowiązku przedłożenia opinii czy stanowiska innego organu nie może wynikać z uznania organu prowadzącego postępowanie. Każde nałożenie obowiązku musi mieć podstawę prawną. W przypadku postępowania mającego na celu wydanie pozwolenia na rozbiórkę nie ma ani odpowiednika art. 34 ust. 3 pkt 4 P.b., ani tez nie można odpowiednio stosować tego przepisu. Nie ma więc podstawy prawnej pozwalającej na nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia (i to w zależności od potrzeb), wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Taki obowiązek dotyczy tylko postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Także przepisy obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 1998 r. Nr 126, poz. 839) nie przewidywały możliwości nakładania obowiązku sporządzania badań geologiczno-inżynierskich lub geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych w przypadku rozbiórki obiektu. Takiego obowiązku nie zawiera również obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r., poz. 463). Tym samym w ocenie Sądu ewentualne nakładanie wnioskowanych przez strony skarżące obowiązków byłoby obarczone wadą. Należy uwzględnić i to, że w postępowaniu dotyczącym rozbiórki nakładanie obowiązków stanowi także ingerencję w prawo inwestora do danego terenu, na którym zamierza on rozebrać obiekt. To zaś wskazuje, że nie można preferować np. właściciela sąsiedniej nieruchomości w stosunku do właściciela nieruchomości, który zamierza na swojej nieruchomości dokonać rozbiórki i na którego można nakładać tylko takie obowiązki z zakresu prawa publicznego, które wynikają z przepisów prawa. Dokonując dalszej oceny prawidłowości wydanej w sprawie decyzji należy stwierdzić, że także zachowane zostały warunki wydania pozwolenia na rozbiórkę wynikające z art. 32 ust. 1 P.b. Zamierzona inwestycja polegająca na rozbiórce pięciu obiektów: budynku Archiwum Urzędu Miasta Krakowa (nr 1), budynku Archiwum Urzędu Miasta Krakowa (nr 2), zbiornika przeciwpożarowego (nr 3), budynku portierni (nr 4), oraz podziemnego magazynu składu opału przy budynku Straży Miejskiej (nr 7a), wraz z likwidacją przyłączy instalacyjnych archiwum Urzędu Miasta Krakowa: c.o. do granicy nieruchomości należącej do inwestora, SN do granicy nieruchomości należącej do inwestora, oraz telekomunikacyjnego do granicy nieruchomości należącej do Inwestora, oraz likwidacją wewnętrznych instalacji: wodociągowej, kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, instalacji ciepłowniczej (w tym węzeł cieplny w rozbieranym budynku archiwum), oraz rozbiórką linii elektrycznych NN (w tym linii kablowych oświetlenia terenu), zlokalizowanych na działkach nr [....] , oraz [....] obr. [....] przy ulicy [....] w K. – nie jest zlokalizowana w obszarze Natura 2000 ani nie wymaga przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedmioty wniosek, co oczywiste, nie dotyczy budowy gazociągu (art. 32 ust. 1 pkt 3 P.b.). Jak już zostało to wskazane, także inwestor nie został zobowiązany przez obowiązujące przepisy do przedłożenia pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (art. 32 ust. 1 pkt 2 P.b.). Kolejny zarzut zawarty w skardze, zgodnie z którym w przypadku złożenia wniosku o rozbiórkę, koniecznym było dołączenie do tego wniosku także wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę na obszarze nieruchomości, na których – po ich rozbiórce – inwestor zamierza wznieść nowe obiekty – nie jest zasadny. Żaden przepis Prawa budowlanego nie nakłada takiego obowiązku. Inwestor może bowiem rozebrać wzniesione przez siebie lub też wzniesione na posiadanym terenie obiekty bez jakiegokolwiek obowiązku budowy nowych obiektów. To bowiem, jakimi zamiarami kieruje się inwestor dokonując rozbiórki obiektów, jest poza jakimkolwiek zainteresowaniem organu i nie może stanowić jakiejkolwiek podstawy do nakładania obowiązków. To sam inwestor decyduje, czy chce rozbiórki obiektu, czy też nie. Inwestor może bowiem po rozbiórce wybudować nowy obiekt, ale równie dobrze może nic nie budować. Tym samym zobowiązywanie w takiej sytuacji inwestora do koniecznego złożenia dwóch wniosków: o wydanie pozwolenia na rozbiórkę i o wydanie pozwolenia na budowę ani nie znajduje podstawy prawnej, ani też nie byłoby uzasadnione w związku z wykonywaną wówczas nadmierną ingerencją w prawa właścicielskie inwestora. Poza tym takie prowadzenie dwóch postępowań mogłoby wprost naruszać obowiązujące przepisy, a to dlatego, że nie można byłoby wydać pozwolenia na budowę w przypadku, gdy w danym miejscu istniałby obiekt budowlany, którego rozbiórki jeszcze nie orzeczono. Tym samym postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę i w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę to dwa odrębne od siebie postępowania, a nie jedno – jak wydaje się wskazują na to skarżący - postępowanie. Istota sporu między stronami skarżącymi a inwestorem (Gminą Miasta Krakowa) sprowadza się do zagadnień natury cywilnoprawnych. Trafnie tak to tez ujęły organy administracji. Skarżący bowiem podnoszą, że w związku z posiadaniem uprawnień o charakterze właścicielskim (prawa własności budynków i prawa użytkowania wieczystego sąsiednich nieruchomości gruntowych), zostaną oni pozbawieni dostępu do sieci gazowej, wodociągu, kanalizacji, sieci ciepłowniczej i energetycznej oraz dostępu do drogi publicznej poprzez teren objęty przyszłą rozbiórką. Przede wszystkim należy stwierdzić, że ani z pozwolenia na rozbiórkę, ani z projektu budowlanego nie wynika, aby strony skarżące zostały pozbawione dostępu do drogi publicznej. Tego w ogóle nie zawiera pozwolenie na rozbiórkę. Tym samym podnoszony w tym zakresie zarzut nie jest zasadny. Skarżący mają zagwarantowany dostęp do drogi publicznej poprzez teren objęty rozbiórką i w razie jakiegokolwiek ograniczania tego dostępu służą im stosowne roszczenia w zakresie ochrony prawa własności na gruncie prawa cywilnego. Wydane pozwolenie na rozbiórkę nie ingeruje w prawo dostępu do drogi publicznej. Także podnoszony zarzut tzw. "odcięcia" dostępu do sieci gazowej, wodociągu, kanalizacji, sieci ciepłowniczej i energetycznej nie może w tej sprawie odnieść zamierzonego przez skarżących skutku. Niewątpliwie udzielone pozwolenie na rozbiórkę obejmuje, między innymi, "likwidację przyłączy instalacyjnych archiwum Urzędu Miasta Krakowa: c.o. do granicy nieruchomości należącej do inwestora, SN do granicy nieruchomości należącej do inwestora, oraz telekomunikacyjnego do granicy nieruchomości należącej do Inwestora, wewnętrznych instalacji: wodociągowej, kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, instalacji ciepłowniczej (w tym węzeł cieplny w rozbieranym budynku archiwum) oraz rozbiórkę linii elektrycznych NN (w tym linii kablowych oświetlenia terenu)". Tym niemniej wprost z akt wynika, że dostawy ww. mediów były zabezpieczone na rzecz skarżących na podstawie umów o charakterze zobowiązaniowym i inwestor dnia 6 lipca 2009 r. wypowiedział tak zawarte umowy (tzw. porozumienia) (akta administracyjne organu I instancji, karty nr 96 (126) i nr 95 (125). Skoro wypowiedzenia te stały się skuteczne i nastąpiło rozwiązanie tytułów prawnych do dostarczania ww. mediów (energii, ciepła, wody, odprowadzania ścieków (kanalizacji), itd.) to nie można odmówić inwestorowi prawa do rozbiórki urządzeń na jego działkach, nawet jeżeli przy wykorzystywaniu tych sieci były ww. media dla skarżących. Przyjęcie stanowiska skarżących skutkowałoby niczym nie uzasadnioną sytuacją, w której właściciel skutecznie wypowiada umowy dostarczania ww. mediów, ale nie mógłby dysponować urządzeniami do przesyłania tych mediów, bo one nadal musiałyby służyć do dostarczania wody, energii, ciepła, kanalizacji. Niewątpliwie opisana przez skarżących sytuacja stanowi dla nich ograniczenie w dalszym prowadzeniu działalności, muszą bowiem skarżący uzyskać podłączenie swoich zakładów do sieci technicznych poprzez inne działki (inne niż inwestora) lub rozwiązać sprawę dostawy tych mediów w inny sposób. Tym niemniej sami skarżący zgodzili się na taki sposób dostawy dla swoich zakładów tych mediów i nie zabezpieczyli się przed możliwością dowolnego rozwiązania tak zawartych umów. Mogli skarżący, np. poprzez chociażby inną treść porozumień zagwarantować sobie dostarczanie tych mediów lub chociażby dużo dłuższe terminy wypowiedzeń. Nie byłoby przeszkód przed kwestionowaniem przed np. sądem powszechnym skuteczności wypowiedzenia porozumień co do dostaw tych mediów. Skoro jednak skarżący utracili prawo do przesyłania im wody, energii, ciepła lub dostępu do kanalizacji poprzez sieci zlokalizowane na działkach inwestora, który zamierza te sieci rozebrać – to nie można uznać za podlegające większej ochronie prawa należące do skarżących w stosunku do prawa własności inwestora. Nie można uznać, aby inwestor nie mógł dysponować swoją nieruchomością tylko dlatego, że ta nieruchomość (znajdująca się na niej infrastruktura) jest potrzebna dla korzystania z nieruchomości sąsiednich i mimo wypowiedzenia umów na korzystanie przez właścicieli sąsiednich nieruchomości z tej infrastruktury, nadal ograniczała ona uprawnienia właściciela. Przepisy prawa publicznego (a takimi jest Prawo budowlane) nie mogą być interpretowane w sposób wyraźnie negujący cel regulacji ustawowej w zakresie rozbiórek obiektów budowlanych. Ustawodawca celowo znacznie odformalizował postępowanie w sprawie rozbiórki w stosunku do postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, aby podmiot posiadający prawo do danej nieruchomości mógł z tej nieruchomości usunąć swoje obiekty lub urządzenia. Ponadto z akt sprawy wynika, że np. zawierając w dniu 15 kwietnia 2009 r. umowę oddania gruntu w użytkowanie wieczyste wraz z przeniesieniem własności pomiędzy Gmina Miasto Kraków a Zakładem [....] " sp. z o.o. w treści tej umowy wyraźnie zbywający (Gmina Miasto Kraków) wskazała, że będzie realizować na swoich działkach inwestycję obejmującą budowę Urzędu Stanu Cywilnego (akta administracyjne organu I instancji, karty nr 55-42). Już więc od 2009 r. było wiadomym, że inwestor (Gmina Miasto Kraków) zamierza realizować na tym terenie określoną inwestycję, co wobec działek zabudowanych będzie oznaczało rozbiórkę, między innymi, już istniejących budynków. W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty, dotyczące naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 10 P.b. w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. nie znajdują w tej sprawie zastosowania. Artykuł 35 ust. 1 pkt 3 P.b. nakłada obowiązek sprawdzenia kompletności projektu budowlanego, a ta sprawa nie dotyczy projektu budowlanego. Art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a nakazuje, aby obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi był, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektowany i budowany w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając przy tym spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji. Także i ten przepis w tej sprawie (dotyczące rozbiórki obiektów i urządzeń) nie ma zastosowania). Również art. 5 ust. 1 pkt 10 P.b. zgodnie z którym nakłada się obowiązek projektowania i budowania obiektu budowlanego wraz z urządzeniami w taki sposób, aby zapewnić warunki bezpieczeństwa i ochrony zdrowia osób przebywających na terenie budowy – w tej sprawie nie ma zastosowania. Już bowiem z powołanego art. 33 ust. 4 pkt 4 P.b. wynika obowiązek zawarcia w projekcie rozbiórki opisu sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia właśnie w czasie rozbiórki i ten warunek został w tej sprawie spełniony. Art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nakazujący poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej – dotyczy formalnie projektowania i budowy obiektu budowlanego. Tym niemniej w ocenie Sądu w tej sprawie nie można skutecznie zarzucić organom administracji uznania, że skoro właściciel wypowiedział umowy o dostawy mediów dla skarżących, to naruszył tym samym uzasadnione interesy osób trzecich występujące w obszarze oddziaływania obiektu. W ocenie Sądu także kwestie obejmujące warunki nabycia prawa użytkowania wieczystego oraz sposób ustalania wartości tego prawa nie są zagadnieniami istotnymi w tej sprawie z punktu widzenia Prawa budowlanego. Prawo budowlane nie pozwala powiem, aby z tych powodów (lub w oparciu o takie przesłanki) regulować zasadność wydawania pozwoleń na rozbiórkę. To są zagadnienia cywilnoprawne, które mogą skarżący dochodzić przed sądem powszechnym. Sąd nie dostrzegł w tej sprawie także naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a tym art. 64 Konstytucji (wydaje się, że błędnie w skardze powołano art. 61 Konstytucji). Art. 64 Konstytucji nie pozwala na zróżnicowanie poziomu ochrony prawa własności inwestora zamierzającego rozebrać swój obiekt budowlany w stosunku do właściciela nieruchomości sąsiedniej. Właściciel nieruchomości, zamierzający ją rozebrać nie może być pozbawiony takiej możliwości w związku ze stanowiskiem właściciela sąsiedniej nieruchomości. Sąd nie dostrzegł także naruszenia w tej sprawie art. 136 K.p.a. oraz art. 7 i art. 77 K.p.a. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, wyjaśniono wszystkie istotne kwestie niezbędne do załatwienia sprawy. Rekapitulując należy stwierdzić, że w tej sprawie organy administracji nie naruszyły prawa i stąd skarga zostaje oddalona. Mając powyższe na uwadze Sąd, stosownie do art. 151 K.p.a., skargę oddalił.