II SA/Wa 1699/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi T. Z. na uchwałę Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Krajowej Rady Notarialnej na rzecz skarżącego T. Z. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] września 2012 r. T. Z. wystąpił do Krajowej Rady Notarialnej w W. o doręczenie mu protokołu posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] września 2012 r., na którym została podjęta uchwała nr [...], w sprawie rozpoznania jego zażalenia na uchwałę nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Rady Izby Notarialnej w W., utrzymującą w mocy zaskarżoną uchwałę nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Rady Izby Notarialnej w W.. Pismem z dnia [...] października 2012 r. Prezes Krajowej Rady Notarialnej w W., odpowiadając na powyższy wniosek, przesłał T. Z. wyciąg z protokołu posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej w W. z dnia [...] września 2012 r. w zakresie podjęcia uchwały nr [...]. Pismem z dnia [...] października 2012 r. T. Z. powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wskazał, że jego wniosek z dnia [...] września 2012 r., nie został zrealizowany w całości, bowiem występował z żądaniem doręczenia całego, kompletnego protokołu wraz z listą obecności członków Krajowej Rady Notarialnej, z posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] września 2012 r., a doręczono mu tylko wyciąg z tego protokołu. Kolejnym pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. Prezes Krajowej Rady Notarialnej w W., przesłał kserokopię listy obecności z posiedzenia z dnia [...] września 2012 r. Jednocześnie pismem z tej samej daty Prezes Krajowej Rady Notarialnej w W. wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego do uzyskania informacji przetworzonej, wskazując 7-dniowy termin na realizację tego żądania. T. Z. nie udzielił odpowiedzi na to pismo. Uchwałą z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], wydaną na postawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), Krajowa Rada Notarialna odmówiła udostępnienia informacji publicznej – protokołu z posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] września 2012 r. W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że Krajowa Rada Notarialna, zgodnie z art. 26 § 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o Notariacie, jest organem samorządu notarialnego. Oznacza to, że KRN wykonuje zadania w imieniu tego samorządu. Zadania te dzielą się na wewnątrzkorporacyjne oraz zadania zlecone. W przekonaniu Krajowej Rady Notarialnej nie są informacją publiczną te kwestie, które związane są z wykonywaniem pieczy nad samorządem notariuszy o charakterze wewnątrzkorporacyjnym. Upublicznieniu podlegają zaś wszystkie te informacje, które dotyczą realizacji zadań zleconych z zakresu administracji publicznej. W związku z tym, konieczne jest dokonanie w pierwszej kolejności wyboru, które z elementów protokołu dotyczą spraw związanych z wykonywaniem przez KRN zadań z zakresu administracji publicznej, a w dalszej konieczności konieczne jest dokonanie anonimizacji danych osobowych, których sprawy indywidualne były rozpatrywane przez KRN. Zdaniem organu, powyższe czynności wymagają znacznego nakładu pracy w zakresie dokonania anonimizacji danych osobowych oraz wyboru treści protokołu, podlegających udostępnieniu, co negatywnie wpłynie na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na Krajową Radę Notarialną, co należy traktować jako udostępnienie informacji przetworzonej. Organ wskazał również, że wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego do uzyskania informacji przetworzonej, jednocześnie udostępniając mu informację publiczną w pozostałym zakresie. Wobec braku odpowiedzi T. Z. na wezwanie, organ orzekający stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego do uzyskania informacji przetworzonej. Ponadto w decyzji organ wskazał osoby, które zajęły stanowisko w toku przedmiotowego postępowania. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. T. Z. skierował do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. We wniosku tym wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem Krajowej Rady Notarialnej, uznając, że protokół z posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] września 2012 r. stanowi informację prostą, podlegającą udostępnieniu. Uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., wydaną na podstawie art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 kpa oraz art. 16 ust. 1 i 2 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, Krajowa Rada Notarialna ponownie odmówiła udostępnienia informacji publicznej – protokołu z posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] września 2012 r. W uzasadnieniu uchwały organ, odnosząc się do twierdzeń T. Z., wskazał, że zostało wykazane, że dokonanie wyboru, które z elementów protokołu dotyczą spraw związanych z wykonywaniem przez KRN zadań z zakresu administracji publicznej, a w dalszej konieczności dokonanie anonimizacji danych osób, których sprawy indywidualne były rozpatrywane przez KRN, spowoduje, że powyższe czynności wymagać będą znacznego nakładu pracy w zakresie anonimizacji danych osobowych oraz wyboru treści protokołu podlegającego udostępnieniu co negatywnie wpłynie na tok realizacji zadań nałożonych na KRN. Organ wskazał ponadto, że T. Z. nie wykazał szczególnie istotnego interesu, a to powoduje, że Krajowa Rada Notarialna nie widzi podstaw faktycznych do uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. T. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., żądając jej uchylenia oraz uchylenia uchwały z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]. Uchwale tej zarzucił naruszenie art. 61 Konstytucji RP oraz rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi T. Z. wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem Rady Izby Notarialnej w W. wyrażonym w zaskarżonej uchwale. Skarżący podał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, Krajowa Rada Notarialna, będąc organem samorządu zawodowego, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, żądana zaś informacja jest informacją publiczną. Skarżący przywołał też treść art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wskazał, że ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie nie stanowi, iż uchwały Krajowej Rady Notarialnej podejmowane są na posiedzeniach niejawnych. Uchwały KRN nie są również objęte inną tajemnicą ustawowo chronioną. Ponadto zgodnie z załącznikiem do zarządzenia nr 2/2008 Krajowej Rady Notarialnej z dnia 18 października 2008 r. regulamin urzędowania KRN, dostępny na stronie internetowej KRN, w zakładce status prawny, z posiedzenia sporządza się protokół (§ 15 tego regulaminu), głosowanie jest jawne, jednakże na żądanie choćby jednego członka Rady przeprowadza się głosowanie tajne. Oznacza to, zdaniem skarżącego, że protokoły posiedzenia KRN są jawne i nie podlegają ograniczeniu ze względu na ochronę informacji niejawnych, czy też innych tajemnic ustawowo chronionych. Reasumując skarżący uznał, że żądana informacja publiczna – protokół posiedzenia nie stanowi informacji przetworzonej, albowiem jest to informacja prosta, udostępnienie tego rodzaju dokumentu nie wymaga w żaden sposób jej przetworzenia. Tym samym skarżący uznał, że nie miał obowiązku wykazywania się szczególnie istotnym interesem. Odniósł się też do powołanego przez organ orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego i wskazał, że jest ono nieadekwatne do stanu niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej uchwale. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli podniesione przez skarżącego. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w myśl którego, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, lecz nie może wydać nawet orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Stosownie do treści art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a realizacja tego prawa spoczywa na podmiotach określonych w art. 4 ust. 1, zaś w myśl art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy i udzielenie informacji publicznej powinno być udzielone zgodnie z treścią wniosku. Jednakże dostęp do informacji publicznej nie jest nieograniczony i m.in. zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy podlega takiemu ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Wówczas to, według art. 16 ust. 1 ustawy, odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji, a stosownie do treści art. 21 ustawy, do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. W rozpoznawanej sprawie T. Z. jest bez wątpienia uprawniony do uzyskania informacji publicznej, a Krajowa Rada Notarialna jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Nie budzi również wątpliwości, czego nie kwestionuje ani organ, ani skarżący, że żądany przez skarżącego protokół posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] września 2012 r., na którym została podjęta uchwała nr [...], w sprawie rozpoznania zażalenia T. Z. na uchwałę nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Rady Izby Notarialnej w W., utrzymująca w mocy zaskarżoną uchwałę nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Rady Izby Notarialnej w W., stanowi informację publiczną. A zatem skoro skarżący był uprawniony do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i taką skargę na decyzję odmowną organu z dnia [...] lipca 2013 r. złożył, to obowiązkiem organu – Krajowej Rady Notarialnej było na podstawie art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przekazać wraz ze skargą i odpowiedzią na nie całe akta sprawy, w tym kwestionowany protokół z dnia [...] września 2012 r. W rozpoznawanej sprawie organ nie wypełnił w całości wskazanego art. 54 § 2 ppsa, nie nadesłał bowiem protokołu, który był przedmiotem żądania skarżącego w jego wniosku z dnia [...] września 2012 r. Tak więc skoro, co zasygnalizowano już na wstępie uzasadnienia orzeczenia Sądu, kontrola sprawowana przez sąd administracyjny sprowadza się do badania, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa, to oczywiste jest, że w rozpoznawanej sprawie, Sąd nie mógł się oprzeć jedynie na uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, lecz był zobowiązany do skonfrontowania jej z materiałem źródłowym, jakim jest wskazany wyżej protokół z posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] września 2012 r. Innymi słowy mówiąc, skoro był to podstawowy argument organu i zasadniczy element żądania skarżącego, to niewątpliwie protokół taki winien podlegać weryfikacji przez Sąd w ramach prowadzonej przez siebie kontroli. W przeciwnym bowiem razie, tj. zaniechanie przeprowadzenia dowodu z tego dokumentu powoduje, że ewentualne rozstrzygnięcie nieuznające, bądź nawet uznające racje organu, czyniłoby ewentualne ustalenia Sądu całkowicie dowolnymi, ponieważ byłyby one oparte na absolutnie niezweryfikowanym stanie faktycznym. To zaś w konsekwencji sprowadziłoby się do iluzoryczności kontroli sprawowanej przez Sąd. Tym bardziej, że – jeśli chodzi o część merytoryczną – niezbadanie tego dokumentu nie pozwala na rozwianie podstawowych wątpliwości podnoszonych przez skarżącego, a mianowicie, czy żądana przez niego informacja ma w istocie charakter informacji przetworzonej, nie wspominając już o innych kwestiach wymagających kontroli sądowej. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie nie dość, że organ nie załączył do akt sprawy wspomnianego już wyżej protokołu, to jeszcze w sposób zupełnie niezrozumiały nie wykonał zarządzenia Sądu wzywającego do jego nadesłania, co potwierdziła pełnomocnik organu w trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Zatem już chociażby sam ten fakt świadczy niewątpliwie o niekompletności materiału dowodowego będącego podstawą zaskarżonej decyzji, a to w konsekwencji wskazuje na uchybienia w gromadzeniu materiału dowodowego. Tym bardziej, że w tym zakresie organ winien stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i tym samym naruszył on art. 77 § 1 i art. 80 kpa, co samo w sobie powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Ponadto – co już wyżej przedstawiono – brak powyższego dokumentu sprawia, że wydane decyzje są dla Sądu nieweryfikowalne, co w konsekwencji podważa ich zgodność z prawem. Podkreślić należy w ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1047/10, że "regulacje dotyczące dostępu do informacji niejawnych nie ograniczają sądów w prawidłowym wymierzaniu sprawiedliwości, a zwłaszcza nie ograniczają kompetencji sądu administracyjnego do badania wszystkich okoliczności, które mają znaczenie dla kontroli legalności zaskarżonego aktu". Wprawdzie organ powoływał się na fakt, że informacje żądane przez skarżącego mają charakter informacji przetworzonej, jednakże teza powołanego wyroku NSA zachowuje aktualność również w obecnie rozpoznawanej sprawie, a Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony we wskazanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niezależnie od wyżej wskazanych uchybień stwierdzić należy, że organ dopuścił się również innego uchybienia procesowego, a mianowicie art. 138 kpa. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu dotyczącym udostępnienia informacji publicznej przepisy kpa mają zastosowanie tylko w wyraźnie wskazanych tą ustawą sytuacjach. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Stosownie do postanowień art. 16 ust. 2 tej ustawy do takiej decyzji stosuje się przepisy kpa, co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji (patrz wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1002/09, publik. Lex nr 544497). W konsekwencji przyjęcia powyższego twierdzenia należy dojść do wniosku, iż w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej nie można pominąć regulacji art. 138 kpa. Wskazać należy, że organ – Krajowa Rada Notarialna, rozpoznając wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy od uchwały z dnia [...] lutego 2013 r. w uchwale z dnia [...] lipca 2013 r. powołał w podstawie prawnej decyzji jedynie art. 138 kpa, pomijając jednostki tego artykułu, zaś sentencja tej decyzji, wydanej w trybie odwoławczym, nieznana jest wskazanemu wyżej przepisowi. Brzmi ona bowiem, że organ - Krajowa Rada Notarialna ponownie odmawia udostępnienia informacji publicznej – protokołu z posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] września 2012 r. Zaskarżona decyzja wydana została w opisanym wyżej trybie, co oznacza, że decyzja organu II instancji stanowi wyraz ponownego rozpatrzenia sprawy, w granicach wyznaczonych wnioskiem strony, do którego to rozstrzygnięcia organ odwoławczy musi się odnieść, rozstrzygając tą samą sprawę ponownie. Wskazać należy, że przepis art. 138 kpa zawiera zamknięty katalog rodzajów rozstrzygnięć, które może wydać organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania, a w przedmiotowej sprawie po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z art. 138 § 1 kpa wynika zatem, że organ odwoławczy wydaje decyzję w której: 1. utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, albo 2. uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie I instancji w całości albo w części, albo 3. umarza postępowanie odwoławcze. Z powyższej regulacji wynika niezbicie, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w komentowanym przepisie. Wskazać należy, że to właśnie osnowa decyzji zawiera rozstrzygnięcie o przedmiocie sprawy i ją załatwia, a uzasadnienie decyzji tylko rozstrzygnięcie to motywuje. Stąd osnowa decyzji musi jasno i jednoznacznie zostać sformułowana obejmując takie właśnie rozstrzygnięcie zamieszczone w odpowiedniej części decyzji. Utrwalone jest stanowisko doktryny i judykatury, że katalog rozstrzygnięć, do wydania których uprawnione są organy odwoławcze, został wyczerpująco uregulowany w art. 138 kpa i jego wykładnia musi być ścisła, co oznacza zakaz formułowania innej treści niż tamże określonej (Andrzej Wróbel w Komentarzu do art. 138 kpa – System Informacji Prawnej LEX, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 221/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1829/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 157/11, wszystkie publikowane na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wydanie zatem, w trybie odwoławczym, w tym wypadku rozumianym jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zawierającej inne rozstrzygnięcie niż wymienione w sposób enumeratywny w art. 138 kpa stanowi działanie naruszające art. 138 § 1 kpa w sposób istotny, mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec wskazanych wyżej, przez Sąd, uchybień procesowych zbędne i wręcz niemożliwe było, na tym etapie postępowania, odnoszenie się do podnoszonych przez skarżącego naruszeń prawa materialnego. Organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni stanowisko Sądu zawarte w powyższej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Wobec uwzględnienia skargi należało orzec o niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku (art. 152 cyt. ustawy), natomiast o kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ww. ustawy.