I SA/Kr 2062/13

|Sygn. akt I SA/Kr 2062/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lutego 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Protokolant: st. referent Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r., sprawy ze skargi T.W., na postanowienie Ministra Finansów, z dnia 4 października 2013 r. Nr [...], w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji I. skargę oddala, II. zarządza zwrot z kasy tutejszego Sądu na rzecz skarżącego kwoty 100 zł (sto złotych) tytułem nadpłaconego wpisu. W dniu 10 maja 2013 r. za pośrednictwem platformy epuap do Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów wpłynął wniosek T.W. o udzielenie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych likwidacji spółki jawnej powstałej z przekształcenia innej spółki osobowej. W uzasadnieniu wniosku, opisując zdarzenie przyszłe wskazano, że wnioskodawca jest osobą fizyczną (polskim rezydentem podatkowym) i będzie on wraz z drugą osobą fizyczną oraz spółką z ograniczoną odpowiedzialnością wspólnikiem w spółce jawnej. Spółka powstanie z przekształcenia innej spółki osobowej w drodze procedury zawartej w Kodeksie spółek handlowych. Po przekształceniu w majątku spółki będą się znajdować; pieniądze, jednostki uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych, akcje lub udziały w spółkach kapitałowych mających siedzibę na terenie Polski oraz będących rezydentami podatkowymi oraz wierzytelności o zwrot pożyczek. W przyszłości dojdzie do likwidacji spółki jawnej. Na moment likwidacji spółki wnioskodawca otrzymałby składniki majątku, zaliczające się do majątku spółki wcześniej wymienione. W związku z powyższym stanem rzeczy wnioskodawca postawił pytanie, czy w razie likwidacji spółki jawnej po jego stronie nie powstanie przychód i w związku z nim obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, jeżeli w ramach likwidacji spółki wnioskodawca otrzyma składniki majątku likwidacyjnego spółki w postaci środków pieniężnych, jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych, akcji lub udziałów w polskich spółkach kapitałowych oraz wierzytelności o zwrot pożyczki? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wnioskodawca stwierdził, że otrzymanie przez niego w/w składników majątku likwidowanej spółki jawnej nie będzie rodziło po jego stronie przychodu i w związku z nim obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. Ponieważ według organu wniosek nie spełniał istotnych wymogów formalnych, tj. nie zwierał wyczerpującego opisu zdarzenia przyszłego pismem z 2 lipca 2013 r. wezwano w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej wnioskodawcę do jego uzupełnienia, wskazując szczegółowo jakie elementy (informacje) wnioskodawca powinien przedstawić uzupełniając opis zdarzenia przyszłego w tym m. in. o wskazanie; z przekształcenia jakiej spółki powstanie spółka jawna, wspólnikiem o jakim statucie w spółce, która zostanie przekształcona w spółkę jawną będzie wnioskodawca oraz jakie dokładnie będzie źródło pochodzenia otrzymywanych przez wnioskodawcę pieniężnych i niepieniężnych składników majątku tj. o wskazanie w szczególności czy będą one pochodziły z niepodzielnego (pozostawionego w spółce) i nieopodatkowanego zysku spółki przekształconej. W dniu 9 lipca 2013 r. wpłynęło pismo mające stanowić uzupełnienie wniosku. Analizując treść otrzymanego uzupełnienia, Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że jego treść nie zawiera odpowiedzi na wszystkie zadane w ww. wezwaniu pytania, co w konsekwencji nie pozwala na merytoryczne rozpatrzenie wniosku w pełnym zakresie. Z uwagi na powyższe, w dniu 13 sierpnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej , działający w imieniu Ministra Finansów wydał interpretację indywidualną znak: [...], w której rozpatrzył merytorycznie wniosek w zakresie dotyczącym skutków podatkowych likwidacji spółki jawnej powstałej z przekształcenia spółki komandytowej lub spółki komandytowo-akcyjnej, w której wnioskodawca będzie posiadał status komplementariusza, tj. w części możliwej do rozpatrzenia na skutek uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego. Natomiast w pozostałym zakresie, tj. w zakresie dotyczącym skutków podatkowych likwidacji spółki jawnej powstałej z przekształcenia spółki komandytowo-akcyjnej, w której wnioskodawca będzie posiadał status akcjonariusza postanowieniem z 13 sierpnia 2013 r. znak: [...], pozostawił ww. wniosek T. W. bez rozpatrzenia (postanowieniem z 19 sierpnia 2013 r. znak: [...] sprostowano ujawnioną w nim oczywistą pomyłkę). Organ interpretacyjny uzasadnił swoje rozstrzygniecie tym, że wnioskodawca mimo wyraźnie sformułowanego wezwania, nie wskazał, czy otrzymywane przez niego z tytułu likwidacji spółki jawnej, składniki majątku spółki komandytowo-akcyjnej, której on był akcjonariuszem będą pochodziły z niepodzielonego (pozostawionego w spółce i nieopodatkowanego zysku spółki przekształconej. W ocenie organu powyższa kwestia ma zasadnicze znaczenie dla możliwości dokonania kompleksowej wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie dotyczącym skutków podatkowych likwidacji spółki osobowej powstałej z przekształcenia spółki komandytowo-akcyjnej, w której wnioskodawca będzie posiadał status akcjonariusza. Organ odwołał się przy tym do ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych według którego akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej obowiązują odmienne zasady opodatkowania podatkiem dochodowym niż pozostałych wspólników spółek osobowych. Na powyższe postanowienie, pismem z 19 sierpnia 2013 r. wniesiono zażalenie, w którym zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa: 1. art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewydanie interpretacji przy spełnieniu przesłanek ustawowych, 2. art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego mimo spełnienia wymogów określonych w tym przepisie; 3. art. 14d Ordynacji podatkowej w związku z niewydaniem interpretacji indywidualnej w terminie 3 miesięcy od złożenia wniosku. Efektem tego naruszenia jest wydanie w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, interpretacji indywidualnej stwierdzającej prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie (tzw. milcząca interpretacja); 4. art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku spełniającego przesłanki wskazane w art. 14b § 3 tej ustawy; 5. art. 169 w zw. z art. 14h oraz 14f Ordynacji podatkowej, poprzez niewezwanie wnioskodawcy do uiszczenia dodatkowej opłaty w związku z uznaniem, że wniosek dotyczy większej niż opłacona ilości zdarzeń przyszłych. Uzasadniając powyższe zarzuty żalący się wskazał, że złożony przez niego wniosek spełniał wszystkie warunki określone w art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej. W jego ocenie wezwanie do uzupełnienia rzekomych braków formalnych wniosku dotyczyło kwestii nieistotnych dla przedmiotowej sprawy, bowiem mające w sprawie zastosowanie przepisy art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że przychodem z działalności gospodarczej są przychody z odpłatnego zbycia składników majątku otrzymanych w związku z likwidacją spółki niebędącej osobą prawną lub wystąpieniem wspólnika z takiej spółki, nie uzależniają skutków likwidacji spółki jawnej od rodzaju spółki osobowej z przekształcenia której owa spółka powstała. Pomimo tego żalący się podniósł, że motywowany chęcią uzyskania interpretacji indywidualnej uzupełnił wniosek i udzielił odpowiedzi na zadane przez organ pytania. Wskazał m. in., że dochody (przychody) będą opodatkowane podatkiem liniowym, stawką 19% zgodnie z art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wspólnicy spółki przekształconej będą opodatkowali przychody z udziału w spółce niemającej osobowości prawnej zgodnie z przepisami prawa oraz w tym zakresie przyjętą praktyką. W szczególności zgodnie z treścią art. 8, art. 11 oraz art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Żalący się podniósł, że ponieważ wezwanie organu było w tym zakresie niejasne, udzielił odpowiedzi wedle swoich możliwości i zrozumienia intencji organu. Żalący się wskazując na przepis art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej (w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie), zaznaczył, że wniosek został przez niego złożony 10 maja 2013 r. zatem 3 miesięczny termin przysługujący organowi na wydanie interpretacji upłynął 12 sierpnia 2013 r. Zatem w ocenie żalącego się na skutek niewydania interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie, doszło do wydania tzw. "milczącej interpretacji" w pełni potwierdzającej jego stanowisko przedstawione we wniosku. Na potwierdzenie powyższego przywołano wyrok WSA z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 912/11. Po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w zażaleniu, Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów postanowieniem z dnia 4 października 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 13 sierpnia 2013 r. o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. Organ drugiej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 14b § 1, § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może dotyczyć zarówno zaistniałego stanu faktycznego (tj. sytuacji, która miała już miejsce w rzeczywistości), jak i planowanego przez wnioskodawcę zdarzenia przyszłego. Zdarzenie to musi być jednak na tyle konkretnie opisane, aby organ mógł dokonać jego prawnopodatkowej oceny. Ciężar kompleksowego przedstawienia opisu zdarzenia przyszłego spoczywa na wnioskodawcy. Dla możliwości wydania interpretacji indywidualnej zasadnicze znaczenie mają zatem trzy elementy: kompleksowe i jednoznaczne przedstawienie stanu faktycznego (opisu zdarzenia przyszłego), treść zadanego pytania (zadanych pytań) oraz treść własnego stanowiska wnioskodawcy w sprawie. W przypadku, gdy organ posiada wątpliwości w zakresie treści któregokolwiek z ww. elementów, zobowiązany jest wezwać wnioskodawcę do ich wyjaśnienia, bądź uzupełnienia, na podstawie stosowanego odpowiednio zgodnie z art. 14h przepisu art. 169 Ordynacji podatkowej. Zauważyć przy tym należy, iż fakt, że wnioskodawca uważa, że przedstawiony przez niego opis zdarzenia przyszłego jest przedstawiony jasno, klarownie i w sposób niebudzący wątpliwości nie oznacza, iż w ocenie organu spełnia on przesłanki wskazane w cyt. przepisach Ordynacji podatkowej i umożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Organ odwołał się w tym zakresie do orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz piśmiennictwa, w których podkreśla się, że przez wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny rozumie się taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości określonego zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionej we wniosku sprawy. W sytuacji zatem, gdy zdaniem organu interpretacyjnego przedstawiony we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego stan faktyczny nie wykazuje cech indywidualizujących go, w stopniu umożliwiającym dokonanie właściwej oceny zaprezentowanego stanowiska, organ powinien zastosować unormowania zawarte w art. 169 § 1-2 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej. W ocenie organu rozpatrującego zażalenie złożony wniosek nie zawierał wyczerpującego opisu zdarzenia przyszłego, tj. precyzyjnego wskazania planowanych przez niego (zależnych od jego woli i decyzji) działań. W wezwaniu o uzupełnienie wniosku szczegółowo i precyzyjnie wskazano, jakie informacje są organowi niezbędne do kompleksowej oceny przedstawionego we wniosku stanowiska podatnika, został on wezwany m.in. do wskazania jakie dokładnie będzie źródło pochodzenia otrzymywanych przez wnioskodawcę pieniężnych i niepieniężnych składników majątku, tj. o wskazanie przez którą spółkę i w drodze jakich czynności, bądź zdarzeń składniki te zostaną nabyte, w szczególności czy będą one pochodziły z niepodzielonego (pozostawionego w spółce) i nieopodatkowanego zysku spółki przekształcanej. W uzupełnieniu wniosku udzielono odpowiedzi na wszystkie pozostałe zawarte w wezwaniu pytania, nie wskazano jednak czy otrzymane przez niego składniki majątku będą pochodziły z niepodzielonego (pozostawionego w spółce) i nieopodatkowanego zysku spółki przekształcanej. Wskazał jedynie, że wspólnicy spółki przekształconej będą opodatkowywali przychody z udziału w spółce niemającej osobowości prawnej zgodnie z przepisami prawa oraz w tym zakresie przyjętą praktyką. W szczególności zgodnie z treścią art. 8. art. 11 oraz art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednakże stwierdzenia tego nie można uznać za odpowiedź na ww. pytanie organu. Z pierwotnego wniosku nie wynikało, z przekształcenia jakiej spółki osobowej powstanie spółka jawna (podlegająca następnie likwidacji) i wspólnikiem o jakim statusie w tej spółce będzie wnioskodawca. Wobec wskazania w uzupełnieniu wniosku, że może to być m.in. spółka komandytowo-akcyjna, w której podatnik będzie posiadał status akcjonariusza kwestia, o którą zapytano w wezwaniu miała zdaniem organu drugiej instancji decydujące znaczenie dla dokonania prawidłowej wykładni przepisów podatkowych. Następnie organ rozpatrujący zażalenie przywołał treść art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem z działalności gospodarczej są przychody z odpłatnego zbycia składników majątku otrzymanych w związku z likwidacją spółki niebędącej osobą prawną lub wystąpieniem wspólnika z takiej spółki. Stosownie jednak do art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do przychodów z działalności gospodarczej nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia składników majątku otrzymanych w związku z likwidacją spółki niebędącej osobą prawną lub wystąpieniem wspólnika z takiej spółki, jeżeli od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie, likwidacja spółki niebędącej osobą prawną lub nastąpiło wystąpienie wspólnika z takiej spółki, do dnia ich odpłatnego zbycia upłynęło sześć lat i odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej. Organ wskazał, że powyższe przepisy zostały wprowadzone do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dniem 1 stycznia 2011 r. Ich celem było rozwianie wątpliwości interpretacyjnych dotyczących skutków podatkowych zakończenia uczestnictwa podatnika w spółce osobowej. Orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące interpretacji przepisów obowiązujących do końca 2010 r. wskazywało że w przypadku wykazania przez podatnika przychodu z tytułu wystąpienia ze spółki osobowej może dochodzić do podwójnego opodatkowania tych samych przysporzeń majątkowych w sytuacji, gdy otrzymywane przez niego składniki majątku sfinansowane były z opodatkowanych przez niego (na bieżąco w ciągu poszczególnych lat podatkowych, jako dochód z działalności gospodarczej), lecz pozostawionych w spółce zysków. Wobec powyższego, także interpretacja przepisów regulujących kwestie związane z zakończeniem uczestnictwa wspólnika w spółce osobowej, tj. interpretacja m.in. art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. b oraz art. 14 ust. 3 pkt 10 i pkt 12 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powinna być dokonywana z uwzględnieniem zarówno wykładni językowej tych przepisów, jak i ich wykładni systemowej, historycznej i celowościowej. tj. ich ratio legis, którym przede wszystkim było wyeliminowanie podwójnego opodatkowania - tych samych przysporzeń majątkowych uzyskanych przez podatnika co wynika m.in. z wyroków WSA w Olsztynie z 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Ol 130/13, WSA w Gdańsku z 22 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 387/13, z 2 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 479 13 oraz sygn. akt I SA/Gd 481/13. Nie może ona zatem odbywać się w oderwaniu od statusu akcjonariusza w spółce komandytowo-akcyjnej na poszczególnych etapach nabywania przez spółkę majątku (otrzymywanego później przez podatnika na skutek likwidacji spółki oraz obowiązujących go wówczas zasad opodatkowania, nawet w przypadku, gdy na skutek dokonanych przekształceń (zmiany formy spółki), na dzień likwidacji spółki, mogłyby go obowiązywać inne (niż pozostałe kategorie wspólników) reguły określania skutków podatkowych tej likwidacji. W przeciwnym bowiem wypadku, w sytuacji zatrzymania zysku w spółce komandytowo-akcyjnej i jego dystrybucji na rzecz akcjonariusza dopiero w momencie likwidacji spółki, po jej przekształceniu w spółkę jawną, mogłoby dojść do podwójnego nieopodatkowania dochodów akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej, co byłoby sprzeczne z generalną zasadą opodatkowania wynikającą z cyt. art. 9 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także z istotą tego podatku. Mając powyższe na względzie, w związku z nieuzupełnieniem wniosku w pełnym, żądanym przez organ zakresie niezbędnym do dokonania wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, organ interpretacyjny wydał interpretację indywidualną w zakresie tej części opisanego zdarzenia przyszłego, w odniesieniu do której dokonanie takiej wykładni (na skutek częściowego uzupełnienia wniosku) było możliwe. W pozostałym natomiast zakresie zasadnie pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Odnosząc się do zarzutu przekroczenia ustawowego terminu do wydania interpretacji i powstania tzw. "milczącej interpretacji" organ drugiej instancji wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wydanie w terminie 3 miesięcy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia powoduje, że skutki niewydania interpretacji indywidualnej w ustawowym terminie nie zostaną zrealizowane. Wskazany wyżej przepisy określają termin wydania interpretacji. Dotyczą zatem sytuacji, w której złożony wniosek skutecznie wszczął postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji, a zatem nie zostało wydane postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania albo postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Powyższe potwierdza m.in. wyrok WSA z dnia 27 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 361/12, czy też wyrok NSA z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1739/11). Na ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wydane w imieniu Ministra Finansów została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucono naruszenie: 1. art. 14a Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, czego skutkiem jest niewydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy w analogicznym stanie faktycznym i przy analogicznej argumentacji prawnej organ wydał interpretację indywidualną prawa podatkowego dotycząca części wskazanego przez skarżącego zdarzenia przyszłego, w opinii skarżącego zawierającej element niemający znaczenia dla prawnopodatkowej oceny zdarzenia, co w konsekwencji prowadzi do rażącego naruszenia obowiązku dążenia do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego, 2. art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji i w efekcie niewydanie interpretacji indywidualnej, pomimo że wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku, wymagane przez te przepisy zostały spełnione przez skarżącego, 3. art. 14b § 5 oraz art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia w wyniku którego pozostawiono bez rozpatrzenia wniosek w sprawie wydania interpretacji bez spełniania przesłanek, które stanowią podstawę do odmowy wydania interpretacji indywidualnej, 4. art. 14b § 6 Ordynacji podatkowej w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.), poprzez wydanie przez Dyrektora postanowienia w sytuacji, gdy rozporządzenie przewiduje upoważnienie jedynie do wydawania, w imieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych, interpretacji indywidualnych, a nie postanowień o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia lub rozpatrywania zażaleń ma postanowienie, które powinny być wydane przez Ministra Finansów, 5. art. 120 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy postanowienia dotkniętego wadą nieważności i w konsekwencji, niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie, przez co nastąpiło wydanie interpretacji milczącej, aprobującej stanowisko skarżącego, 6. art. 121 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady zaufania organów podatkowych arbitralnym działaniem, w sytuacji gdy podatnik miał prawo oczekiwać, że jego sprawa zostanie rozpatrzona tak jak pozostała część wniosku. Wskazując na powyższe naruszenia, skarżący wniósł: - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z treścią art. 247 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej o stwierdzenie nieważności wydanego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, w związku z rażącym naruszeniem przez Dyrektora przepisów o wydawaniu interpretacji indywidualnych, a w konsekwencji wydanie postanowienia bez podstawy prawnej, - na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a oraz c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości w związku z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów o postępowaniu w zakresie mającym wpływ na wynik sprawy, - potwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 14d Ordynacji podatkowej w rezultacie czego wydana została tzw. interpretacja milcząca, o której w przepisie 14o Ordynacji podatkowej, względnie - na podstawie art. 146 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uznanie, że stanowisko skarżącego wyrażone we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest w całości prawidłowe, - na podstawie art. 200 i art. 210 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z właściwymi przepisami. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że w uzupełnieniu wniosku przedstawił odpowiedzi na wszystkie pytania, jakkolwiek według niego dla sprawy nie mają znaczenia okoliczności, które próbuje ustalić organ interpretacyjny, gdyż przepis art. 14 ust. 2 pkt 17 ani art. 14 ust 3 pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani przepisy tej ustawy, odnoszące się do likwidacji spółki niebędącej osobą prawną nie różnicują skutków takiego zachowania w zależności od typu spółki osobowej, z której powstała likwidowana spółka. Analogicznie nie różnicują tych skutków w zależności od rodzaju czynności wykonywanych przez spółkę przed jej przekształceniem, czy po tym przekształceniu. Następnie skarżący wskazał w jakich przypadkach, jego zdaniem organ może odmówić wydania interpretacji. W przypadku odmowy na podstawie innych przyczyn niż wskazane w skardze działanie organu narusza zasadę praworządności, zasadę zaufania do organów podatkowych, zasadę szybkości postępowania oraz narusza również prawo do sądu. Skarżący całkowicie nie zgodził się z argumentacją organu, że interpretacja przepisów art. 14 ust. 3 pkt 10 i pkt 12 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powinna być dokonywana z uwzględnienie statusu akcjonariusza w spółce komandytowo-akcyjnej na poszczególnych etapach nabywania przez spółkę majątku (otrzymywanego później przez podatnika na skutek likwidacji spółki) oraz obowiązujących wówczas zasad opodatkowania. Przedstawił własną interpretację spornych przepisów sprowadzającą się do konstatacji, że rozstrzygnięcie będące wynikiem właściwej interpretacji przepisu art. 14 ust. 3 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powinno w równym stopniu dotyczyć wspólnika likwidowanej spółki, który w spółce przed przekształceniem posiada status akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej. Skarżący podtrzymał także zarzut sformułowany na etapie postępowania administracyjnego, że niewydanie interpretacji indywidualnej w zakreślonym przez ustawodawcę terminie skutkowało w świetle art. 14o Ordynacji podatkowej wydaniem tzw. interpretacji indywidualnej, rozwijając i uzupełniając w tym zakresie swoja argumentację. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę w całości podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a w/w ustawy). W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu nakazującym jego uchylenie. Przedmiotem sporu pomiędzy skarżącym a Ministrem Finansów w niniejszej sprawie była kwestia, czy treść wniosku była wystarczająca do udzielenia interpretacji w pełnym zakresie oraz czy żądanie przez organ podatkowy uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej został ustalony przez ten organ prawidłowo i czy wyjaśnienia złożone przez stronę w piśmie z dnia 9 lipca 2013 r. wraz z informacjami przedstawionymi we wniosku uzasadniały pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. W myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Interpretacja indywidualna, w przeciwieństwie do interpretacji ogólnej (art. 14a Ordynacji podatkowej) ma charakter jednostkowy i konkretny w odniesieniu do podmiotu, który wystąpił o jej udzielenie. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 ustawy, ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej, ma zastosowanie art. 169 § 1-2 tej ustawy. Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ podatkowy, uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Należy jednak zastrzec, że organ podatkowy w trybie art. 169 § 1 ustawy nie może żądać od wnioskodawcy modyfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, ani przedstawionej we wniosku oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W tym trybie organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ wydający interpretację winien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalonego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3, zgodnie z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, pozostawia się bez rozpoznania. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Zdarzenie przyszłe musi więc być opisane w sposób konkretny i jednoznaczny. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że w przedmiotowym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, zdarzenie przyszłe zostało – jak słusznie wywiodły organy w obu instancjach - przedstawione w sposób nieprecyzyjny i niekompletny, m. in. nie podano z przekształcenia jakiej spółki powstanie spółka jawna, wspólnikiem o jakim statusie w spółce, która zostanie przekształcona w spółkę jawną będzie skarżący. Przy tak niewyczerpującym przedstawieniu zdarzenia przyszłego nie można odmówić racji organowi interpretującemu uznającemu za konieczne uzupełnienie wniosku w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, w zakresie opisu zdarzenia przyszłego o wymienione wyżej informacje, a także informacje o źródłach pochodzenia otrzymanych przez skarżącego pieniężnych i niepieniężnych składników majątku tj. o wskazanie w szczególności, czy będą one pochodziły z niepodzielonego (pozostawionego w spółce przekształconej ) i nieopodatkowanego zysku spółki przekształcanej. W piśmie z dnia 2 lipca 2013 r. organ interpretacyjny precyzyjnie i jasno, poprzez sformułowanie konkretnych pytań, wyłuszczył o jakie informacje dodatkowe zwraca się do wnioskodawcy. W ocenie Sądu zachodziły niewątpliwe uzasadnione podstawy do zastosowania art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej i do wezwania strony do uzupełnienia i sprecyzowania wniosku z dnia 10 maja 2013 r. Organ zasadnie uznał, że bez informacji szczegółowo wyartykułowanych w wezwaniu nie może udzielić pełnej odpowiedzi na postawione we wniosku pytanie skarżącego. Organ wydający interpretację nie jest oczywiście uprawniony do zmiany przedstawionego stanu faktycznego, ale może żądać, aby zdarzenie przyszłe zostało przedstawione w sposób wyczerpujący i jednoznaczny, a skarżący winien do takiego żądania się zastosować pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Z analizy treści udzielonej pisemnej odpowiedzi z dnia 9 lipca 2013 r. wynika, że skarżący nie odpowiedział na wszystkie zadane pytania, gdyż nie wskazał, czy otrzymane przez niego z tytułu likwidacji spółki jawnej, składniki majątku spółki komandytowo-akcyjnej, której on był akcjonariuszem będą pochodziły z niepodzielonego (pozostawionego w spółce) i nieopodatkowanego zysku spółki przekształconej. Powyższa informacja była istotne w kontekście złożonych przez skarżącego wyjaśnień dodatkowych, że przekształcana spółką może być spółka komandytowo-akcyjna, w której skarżący może posiadać status każdego ze wspólników, w więc również akcjonariusza. Natomiast lakoniczne stwierdzenie, że "wspólnicy spółki przekształconej będą opodatkowywali przychody z udziału w spółce niemającej osobowości prawnej zgodnie z przepisami prawa oraz przyjętą w tym zakresie praktyką, w szczególności zgodnie z treścią art. 8, art. 11 oraz art. 14 ustawy o PIT" nie może być uznane za wyczerpującą odpowiedź na zadane, konkretne pytanie organu. Pozostawiając wniosek skarżącego bez rozpatrzenie w zakresie dotyczącym skutków podatkowych likwidacji spółki jawnej powstałej z przekształcenia spółki komandytowo-akcyjnej, w której skarżący będzie posiadał status akcjonariusza, organy obu instancji obszernie uzasadniły, dlaczego ich zdaniem brak odpowiedzi na wyżej omówione pytanie ma istotne znaczenie dla możliwości dokonania kompleksowej wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie wnioskowanym przez skarżącego. W opinii Sądu przedstawiona argumentacja jest przekonywująca. Organy odwołując się do treści art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. b oraz art. 14 ust. 3 pkt 10 i 12 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także orzecznictwa sądów administracyjnych (wyroki; WSA z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Ol 130/13, z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 387/13, z dnia 2 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 479 13 oraz sygn. akt I SA/Gd 481/13) wskazały, że w przypadku wykazania przez podatnika przychodu z tytułu wystąpienia ze spółki osobowej może dochodzić do podwójnego opodatkowania tych samych przysporzeń majątkowych w sytuacji, gdy otrzymywane przez niego składniki majątku sfinansowane były z opodatkowanych przez niego (na bieżąco w ciągu poszczególnych lat podatkowych, jako dochód z działalności gospodarczej), lecz pozostawionych w spółce zysków. Zatem interpretacja wyżej wymienionych przepisów powinna być dokonywana z uwzględnieniem zarówno wykładni językowej tych przepisów, jak i ich wykładni systemowej, historycznej i celowościowej. tj. ich ratio legis, którym przede wszystkim było wyeliminowanie podwójnego opodatkowania tych samych przysporzeń majątkowych uzyskanych przez podatnika. Według organów wykładnia powyższych przepisów nie może odbywać się w oderwaniu od statusu akcjonariusza w spółce komandytowo-akcyjnej na poszczególnych etapach nabywania przez spółkę majątku (otrzymywanego później przez podatnika na skutek likwidacji spółki oraz obowiązujących go wówczas zasad opodatkowania, nawet w przypadku, gdy na skutek dokonanych przekształceń (zmiany formy spółki), na dzień likwidacji spółki, mogłyby go obowiązywać inne (niż pozostałe kategorie wspólników) reguły określania skutków podatkowych tej likwidacji. W przeciwnym bowiem wypadku, w sytuacji zatrzymania zysku w spółce komandytowo-akcyjnej i jego dystrybucji na rzecz akcjonariusza dopiero w momencie likwidacji spółki, po jej przekształceniu w spółkę jawną, mogłoby dojść do podwójnego nieopodatkowania dochodów akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej, co byłoby sprzeczne z generalną zasadą opodatkowania wynikającą z cyt. art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także z istotą tego podatku. Sąd nie zgadza się z twierdzeniem skarżącego podnoszonym w ramach zarzutu naruszenia art. 14a Ordynacji podatkowej, że brak odpowiedzi na jedno z pytań sformułowanych w wezwaniu z dnia 2 lipca 2013 r. nie miało istotnego znaczenia dla wydania interpretacji. Jakkolwiek skarżący przedstawił w skardze własną interpretację przepis art. 14 ust. 3 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to jednak dla oceny zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia nie ma to żadnego znaczenia. W niniejszej sprawie przedmiotem nie jest bowiem interpretacja indywidualna, lecz postanowienie o pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. Reasumując słusznie organ uznał, że wniosek nie został uzupełniony w żądanym zakresie, a brak doprecyzowania opisanego zdarzenia przyszłego nie dawało możliwości wydania w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej - pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Ponieważ organ wystosował wezwanie do uzupełnienia braków wniosku pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia, to wobec uznania, że braki w części nie zostały uzupełnione, słusznie organ pozostawił wniosek bez rozpatrzenia w części w jakiej niepodanie żądanych informacji uniemożliwiło wydanie interpretacji podatkowej. Wobec tego zarzuty naruszenia art. 14b i 14g Ordynacji podatkowej są bezzasadne. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przepisów art. 14d i 14o § 1 Ordynacji podatkowej stwierdzić należy, że jest on również niezasadny. W tym przedmiocie podnieść należy, że ustawodawca w art. 14d Ordynacji podatkowej ograniczył w czasie możliwość merytorycznego wypowiedzenia się przez organ podatkowy w przedmiocie interpretacji indywidualnej. W myśl art. 14d zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej, interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Jednocześnie w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej ustawodawca określił skutki niezachowania tego terminu stanowiąc, że w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Wykładni art. 14o Ordynacji podatkowej nie można dokonywać w oderwaniu od pozostałych przepisów regulujących zasady wydawania interpretacji indywidualnych. Wydanie przez organ w terminie, o którym mowa w art. 14d Ordynacji podatkowej, postanowienia o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia, powoduje, że skutki niewydania interpretacji indywidualnej określone w art. 14o Ordynacji podatkowej nie nastąpią. W przedmiotowej sprawie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został złożony w dniu 10 maja 2013 r. Termin do wydania interpretacji, po uwzględnieniu okresu oczekiwania na uzupełnienie wniosku upływał z dniem 17 sierpnia 2013 r. Tymczasem postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia zostało wydane w dniu 13 sierpnia 2013 r. Za całkowicie chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 14b § 6 Ordynacji podatkowej w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.). Wbrew poglądom skarżącego upoważnienie zawarte w przepisach w/w rozporządzenia obejmuje umocowanie wskazanych w przepisach dyrektorów izb skarbowych nie tylko do wydawania ściśle interpretacji indywidualnych, ale także wszystkich innych rozstrzygnięć przewidzianych w Rozdziale 1a Ordynacji podatkowej, w tym postanowień o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Rozporządzenie to w § 2 ust.1 upoważniło między innymi Dyrektora Izby Skarbowej do wydawania w imieniu Ministra Finansów interpretacji indywidualnych. Zgodnie z przepisem art. 14h Ordynacji podatkowej w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art.120, art.121 par.1, art.125, art.129, art.130, art.135-137, art.140, art.143, art.165a, art.169 par.1 – 2, art.170 i art.171 oraz przepisy rozdziału 5,6,10 i 23 działu IV. Naczelną zasadą demokratycznego państwa prawnego jest zasada racjonalnego ustawodawcy. Oznacza ona między innymi, że w razie wątpliwości, treści przepisów prawa należy nadawać takie znaczenie, które jest racjonalne (zgodne z zasadami logiki). Skoro tak to przyjęcie, że Dyrektor Izby Skarbowej jest upoważniony jedynie do wydawania interpretacji, nie będąc jednocześnie upoważnionym do wydawania innych rozstrzygnięć (dokonywania innych czynności) w toku sprawy interpretacyjnej (wezwanie do usunięcia braków, postanowień o odmowie wszczęcia postępowania, o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) byłoby sprzeczne z zasadą racjonalnego ustawodawcy oraz sprzeczne z celem przeniesienia kompetencji do wydawania interpretacji ( art.14b § 6 – "usprawnienie obsługi wnioskodawców" ). Należy wskazać również, że w ramach wykładni przepisów prawa należy stosować zasady logicznego wynikania. Jedną z takich zasad jest rozumowanie ad maiori ad minus ( z "większego na mniejsze" ). W sensie logicznym to rozumowanie jest niezawodne (prowadzi do prawidłowych-prawdziwych wyników). Jeśli więc Minister Finansów upoważnił Dyrektora Izby Skarbowej do wydawania interpretacji ("większe"), to upoważnił go także do wydawania innych rozstrzygnięć i dokonywania innych czynności w toku postępowania interpretacyjnego ("mniejsze"). Całkowicie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 14b § 5 oraz art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Wydając zaskarżone postanowienie organ nie mógł naruszyć tych przepisów, gdyż w niniejszej sprawie nie miały one w ogóle zastosowania. Zaskarżone postanowienia zostały wydane na podstawie art. 14g § 1 i 3 oraz art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, a nie na podstawie art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej. Pozostawienie wniosku o interpretację bez rozpatrzenia, to nie to samo co odmowa wszczęcia postępowania. Odnosząc się natomiast do wniosku o uznanie na podstawie art. 146 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że stanowisko skarżącej wyrażone we wniosku jest prawidłowe, Sąd wyjaśnia, że wniosek ten jest bezpodstawny. Przedmiotem kontroli Sądu nie była bowiem interpretacja indywidualna, a postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów utrzymujące w mocy postanowienie tego organu o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Sądowa kontrola działań administracji publicznej nie może polegać na zastępowaniu przez Sąd organów w procesie dokonywania wykładni w przypadku, w którym organy uchylą się od udzielenia odpowiedzi na pytanie podatnika zawarte we wniosku o udzielenie wykładni. Dokonując zatem ogólnej oceny zaskarżonego postanowienia Sąd nie dopatrzył się uchybienia zasadzie legalizmu (art. 120 Ordynacji podatkowej), gdyż organ działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Nie uchybił również zasadzie zaufania wynikającej z art. 121 Ordynacji podatkowej, gdyż nie stanowi o tym przyjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji, gdy organ prawidłowo ocenił wniosek o udzielenie interpretacji oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. W ocenie Sądu uzasadnienie zawarte w postanowieniach organów obu instancji, jest logiczne i spójne, zawiera wszystkie elementy określone przepisami, jak również wyjaśnienie podstawy prawnej i przyczyn, na podstawie których w niniejszej sprawie pozostawiono wniosek bez rozpatrzenia. Tym samym wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 13 sierpnia 2013 r. a tym bardziej o stwierdzenie ich nieważności należy uznać za niezasadny. Na marginesie trzeba zauważyć, że skarżący zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z nowym wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie dotyczącym skutków podatkowych likwidacji spółki jawnej powstałej w wyniku przekształcenia spółki komandytowo-akcyjnej, w której będzie posiadał status akcjonariusza i taką interpretację uzyskał (interpretacja indywidualna z dnia 15 listopada 2013 r., znak: [...]). Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie nadpłaconego wpisu orzeczono na podstawie art. 225 w/w ustawy.