III SA/Łd 1100/13

Dnia 11 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 roku sprawy ze skargi P. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j.), po rozpoznaniu zażalenia P. Ż. na postanowienie Starosty [...] z dnia 21 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujący stan faktycznym i prawny sprawy: Wnioskiem z dnia 12 czerwca 2013 r. P. Ż. wystąpił do Starosty [...] "o stwierdzenie w formie zaświadczenia, że przedstawione na załączonym rzucie (rysunku) poddasza trzy izby nr 22, nr 23 i nr 24 tworzące zespół izb wraz z pomieszczeniami pomocniczymi - jedną kuchnią, jedną łazienką i jedną ubikacją (wc) spełniają wymagania jednego samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (z uwagi na jedno pomieszczenie pomocnicze), które znajdują się na kondygnacji poddasza budynku przy ul. [...] w R.". Skarżący podniósł, że załączony do wniosku rzut poddasza budynku (kondygnacji) przy ul. [...] został wykonany przez biegłego sądowego z dziedziny budownictwa w maju 2012 roku, a zatem jest aktualny. Wskazał też, że od 1967 r. jest najemcą mieszkania od Zakładów "A" S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w R., a dla dokonania czynności prawnej pierwokupu potrzebne jest ww. zaświadczenie Starosty [...]. Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013 r. Starosta [...], na podstawie art. 219 k.p.a., odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu organ wskazał, że ustalił, iż w archiwum istnieje zaświadczenie Urzędu Rejonowego w R. znak [...] z dnia 26 stycznia 1995 r., wydane na wniosek Zakładów "A" S.A. w R., stwierdzające m. in., że lokale mieszkalne od nr 1 do nr 24 w bloku przy ul. [...] w R. spełniają wymagania samodzielnych lokali mieszkalnych, tj. wydzielone są one trwałymi ścianami w obrębie budynku, przeznaczone są na stały pobyt ludzi i wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych, co było wówczas potwierdzeniem opisu w złożonym wniosku dokonanego przez inżyniera budownictwa lądowego B. K., i nie wymagało zaznaczeń lokali na rzutach każdej z kondygnacji ani też opracowania inwentaryzacji lokali. Ponadto organ podał, że od tego czasu nie zmienił się stan faktyczny istniejących w przedmiotowym budynku lokali mieszkalnych, a w chwili obecnej, wskazane we wniosku lokale mają pozakładane księgi wieczyste i są wyodrębnionymi samodzielnymi lokalami mieszkalnymi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych (co potwierdza też kserokopia rzutu poddasza opisywanego budynku z zaznaczeniem tych lokali). Zdaniem organu, ustawa o własności lokali nie reguluje łączenia takich lokali w jeden samodzielny. W zażaleniu P. Ż. zarzucił naruszenie prawa materialnego -ustawy o własności lokali (art. 2 ust. 2, ust. 3, ust. 5 i art. 3 ust. 2) oraz naruszenie k.p.a. tj. art. art. 217 § 1, § 2 pkt 2, § 3, art. 218 § 1, art. 35 § 2, art. 107 § 3 w związku z art. 126, art. 124 § 2. Skarżący wyjaśnił, że w złożonym wniosku o wydanie zaświadczenia wskazał, że ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu tego faktu (art. 217 § 2 k.p.a.), a takie zaświadczenie - na mocy art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali - wydaje starosta. W ocenie strony organ obowiązany był wydać żądane przez niego aktualne zaświadczenie na podstawie przepisu art. 218 § 1 k.p.a. Jego zdaniem, rzut kondygnacyjny budynku i kopia zaświadczenia Urzędu Rejonowego stanowią wystarczające dokumenty na potwierdzenie faktu istnienia na kondygnacji poddasza przedmiotowego budynku tylko jednego samodzielnego lokalu mieszkalnego (jedno pomieszczenie pomocnicze) w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, i w związku z tym Starosta [...] obowiązany jest wydać aktualne zaświadczenie o żądanej treści. Odnośnie stwierdzenia zawartego w postanowieniu, że lokale mieszkalne mają pozakładane księgi wieczyste, skarżący wyjaśnił, że wystąpił do sądu z pozwem o unieważnienie czynności prawnych dokonanych w powyższym zakresie, która to sprawa jest w toku. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postępowanie prowadzone z wniosku podmiotu zainteresowanego uzyskaniem potwierdzenia samodzielności lokalu ma charakter administracyjny, do którego mają zastosowanie przepisy działu VII Kpa (art. 217 - 220). W myśl przepisów art. 217 § 1 i § 2 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty [...] i wskazał, że odmowa wydania zaświadczenia o żądanej treści znajduje uzasadnienie i jest prawidłowa. Podkreślił, że regulacja dotycząca stwierdzenia samodzielności lokalu, według ustawy o własności lokali, służy co do zasady, ustanowieniu odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych czy lokali o innym przeznaczeniu. Świadczy o tym treść art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 tej ustawy. Samodzielne lokale mogą stanowić odrębne nieruchomości. W zakresie nieuregulowanym tą ustawą stosuje się przepisy prawa cywilnego (art. 1 ust. 2 ustawy). Zdaniem organu odwoławczego skoro lokale mieszkalne o nr 22, 23 i 24 w budynku przy ul. [...], jako spełniające wymagania samodzielnych lokali mieszkalnych, są już wyodrębnionymi samodzielnymi lokalami mieszkalnymi, którym założono księgi wieczyste, to nie jest możliwe wydanie zaświadczenia zgodnego z żądaniem wnioskodawcy, że te trzy samodzielne lokale mieszkalne "spełniają wymagania jednego samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (z uwagi na jedno pomieszczenie pomocnicze)". W skardze z dnia 20 września 2013 r. P. Ż. wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 14 sierpnia 2013 r., zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 126, art. 217 § 1 i § 2 pkt 2, § 3, art. 218 § 1 i art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 2 ust. 2, ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Skarżący powtórzył argumentację zaprezentowaną w zażaleniu i wskazał, że Starosta [...] zobowiązany był do wydania przedmiotowego zaświadczenia, dysponując odpisem zaświadczenia Urzędu Rejonowego w R. z dnia [...] po uprzedniej niezbędnej korekcie i dostarczonym przez stronę rzutem kondygnacji poddasza przedmiotowego budynku. Zdaniem skarżącego dokumenty te stanowią potwierdzenie faktu istnienia na kondygnacji poddasza budynku przy ul [...] w R. tylko jednego samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. P. Ż. podniósł również, że zaświadczenie Urzędu Rejonowego w R. z dnia [...], na które powołuje się organ, nie ma żadnej mocy dowodowej, ponieważ brak jest oryginału tego zaświadczenia w archiwum organu rozpatrującego sprawę oraz przy oryginale aktu notarialnego Rep. [...], ustanawiającego odrębną własność lokali od nr 1 do 24. Ponownie zaznaczył, iż "wystąpił do sądu z pozwem w zawitym terminie o unieważnienie czynności prawnych dokonanych z rażącym naruszeniem prawa w ustanowieniu odrębnej własności wyżej wymienionych lokali-izb i sprawa jest w toku, do czego też jest potrzebne przedmiotowe zaświadczenie" W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z dnia 29 listopada 2013 r. skarżący podkreślił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do zarzutów wskazanych w zażaleniu. Na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 r. skarżący poparł skargę oraz złożył do akt sprawy kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia 8 kwietnia 2013 r. sygn. [...] stwierdzającego, że umowa sprzedaży, darowizny oraz ustanowienia hipoteki z dnia 26 lutego 2001 r. zawarta przed Notariuszem w R. M. W. pomiędzy Zakładami "A" S.A. w R. a Spółdzielnią Mieszkaniową "B" w R. jest nieważna w zakresie sprzedaży odrębnej własności lokalu nr 23 wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej, dla którego w Sądzie Rejonowym w R. prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz w pozostałej części oddalającego powództwo. Skarżący oświadczył również, że przy ul. [...] w R. zajmuje lokal oznaczony numerem 23 wraz z kuchnią i łazienką. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga P. Ż. jest niezasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 14 sierpnia 2013 r. w przedmiocie odmowy wydania P. Ż. zaświadczenia o żądanej treści jest zgodne z prawem. Zaświadczenie jako forma działania (wypowiedzi) organu administracji publicznej, w rozumieniu przepisów art. 217 - 219 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j.) stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy – faktów albo stanu prawnego, którego istnienie jest niewątpliwe oraz niesporne, według oceny organu wydającego to zaświadczenie. Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie (w warunkach określonych dyspozycją przepisu art. 217 § 2 k.p.a.), gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Na mocy art. 218 § 2 k.p.a., przed wydaniem zaświadczenia, organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Komentatorzy Kodeksu postępowania administracyjnego uznają trafność poglądu wyrażonego w orzecznictwie, zgodnie z którym postępowanie wyjaśniające spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustaleniu treści zaświadczenia, bo główną rolę pełnią dane z ewidencji, rejestru, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalonych innym technikami (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Warszawa 2006, s. 820). Nadto, orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla dwie ważne okoliczności, odnoszące się do stanu rzeczy, który może być przedmiotem zaświadczenia. Sądy zgodnie stwierdzają, iż skoro zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy to należy uznać, że jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, wydanie zaświadczenia o zgodności z żądaniem nie jest możliwe (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2006 r., VI SA/Wa 292/06, LEX nr 214079; podobnie wyrok NSA z dnia 27 listopada 1998 r., III SA 1282/97, LEX nr 37646). Druga istotna zasada dotycząca wydawania zaświadczeń stwierdza, że obowiązek wydania zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia - wyrok NSA z dnia 16 września 2005 r. II OSK 36/05, ONSA i WSA 2006/2/64, LEX 180339. Jak stwierdza Sąd w uzasadnieniu tego wyroku, nie jest dopuszczalne, aby organ właściwy w sprawie indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej potwierdzał poszczególne ustalenia na podstawie przeprowadzonych dowodów w formie zaświadczenia. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy organu. Wydanie zaświadczenia nie może zatem służyć rozstrzyganiu sporu między stronami i organem oraz prowadzić do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Przy tak określonych elementach konstrukcyjnych zaświadczenia, zrozumiałe jest, że żądanie wydania zaświadczenia o treści określonej we wniosku przez skarżącego nie mogło być uwzględnione. Skarżący wystąpił o wydanie przez Starostę [...] zaświadczenia, że trzy izby o nr 22, nr 23 i nr 24 tworzące zespół izb wraz z pomieszczeniami pomocniczymi – jedną kuchnią, jedną łazienką i jedną ubikacją, spełniają wymagania jednego samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Wskazane pomieszczenia znajdują się na kondygnacji poddasza budynku przy ul. [...] w R. Wnioskodawca podał także, że jest najemcą od 1967 r. mieszkania od Zakładów "A" S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w R. i przysługuje mu ustawowe prawo pierwokupu, a dla dokonania tej czynności prawnej potrzebne jest ww. zaświadczenie Starosty R. Na rozprawie oświadczył przy tym, że przy ul. [...] w R. zajmuje lokal oznaczony numerem 23 wraz z kuchnią i łazienką. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. nr 80, poz. 903 t.j.) samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (ust. 2). Z ustawy o własności lokali wynika wprost, iż stwierdzenie przez organ w formie zaświadczenia, spełnienia wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy, oznacza dokonanie oceny w oparciu o dokumentację techniczną budynku (art. 2 ust. 5 ustawy), a w razie jej braku - zgodnie z wymogami prawa budowlanego (art. 2 ust. 6 ustawy). Jest to związane z tym, iż dany budynek, bądź poszczególne lokale w budynku, mogą zostać od daty wybudowania budynku przebudowane (czasami nawet wielokrotnie) i w związku z dokonaną przebudową może zmienić się charakter określonych lokali, sposób ich użytkowania i wyodrębnienia w budynku. Określone lokale mogą - na skutek m.in. przebudowy - utracić status samodzielnych lokali mieszkalnych, w rozumieniu ustawy o własności lokali, jak też lokale dotychczas niesamodzielne mogą uzyskać status samodzielnych lokali mieszkalnych. Z tych też względów ustawodawca w art. 2 ustawy o własności lokali przyznał organowi kompetencje do oceny, czy dany lokal jest samodzielnym lokalem mieszkalnym i wydawania stosownego zaświadczenia. Oceny tej organ dokonuje na podstawie posiadanej dokumentacji, jak i dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania wyjaśniającego, w tym przedłożonej przez strony i posiadanej przez inne organy administracji publicznej. W ocenie Sądu organ administracji prawidłowo uznał, że nie ma podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego wyżej wskazane okoliczności. Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego jednoznacznie wynika bowiem, że każdy z lokali oznaczonych nr 22, 23 i 24 jest lokalem stanowiącym odrębną własność. Każdy z nich ma założoną odrębną księgę wieczystą. Lokal nr 22 – księga wieczysta [...] (k. 7 i nast. akt admin.), lokal nr 23 – [...] (k. 6 i nast. akt admin.) oraz lokal nr 24 – [...] (k. 5 i nast. akt admin.). Wyjaśnić należy, że regulacja dotycząca stwierdzenia samodzielności lokalu, według ustawy o własności lokali, służy co do zasady, ustanowieniu odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych czy lokali o innym przeznaczeniu. Świadczy o tym treść powołanego wyżej art. 1 ust 1 oraz art. 2 ust 1 tej ustawy. Samodzielne lokale mogą stanowić odrębne nieruchomości. W zakresie nieuregulowanym tą ustawą stosuje się przepisy prawa cywilnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2013 r. sygn. I OSK 2039/12, publ. Baza orzeczeń CBOIS). Skoro zatem wszystkie trzy lokale, co do których skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o ich samodzielności, stanowią już – każdy z nich - odrębną własność, to brak jest podstaw do wydania żądanego zaświadczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że dla wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu organ musi ustalić bowiem nie tylko, czy lokal spełnia warunki samodzielnego lokalu w znaczeniu technicznym i funkcjonalnym, ale także w sensie prawnym. Odrębna własność lokalu stanowi bowiem kategorię prawną, a nie konstrukcję materialno-techniczną (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2009 r., sygn. I OSK 1531/08, z dnia 1 lutego 2011 r. sygn. I OSK 1449/10 publ. Baza orzeczeń CBOIS). Zatem, w przypadku ustanowienia odrębnej własności lokalu powstaje nowy przedmiot własności traktowany tak jak nieruchomość, a prawo odrębnej własności lokalu podlega ujawnieniu w księdze wieczystej. Sąd nie dopatrzył się naruszenia treści art. 218 § 2 k.p.a., bowiem jak już wskazano powyżej, zaświadczenie służy potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Natomiast postępowanie wyjaśniające spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających już z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, jak też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości, co do znanych, bo istniejących faktów, czy stanu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1139/10, Lex nr 1082571, wyrok NSA z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt I OSK 104/09, Lex nr 594852). Właściwy organ może wydać zaświadczenie wyłącznie na podstawie posiadanych danych, bez potrzeby ich kreowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1616/09). Zatem uznać należy, że organ administracji po przeanalizowaniu dostępnej dokumentacji prawidłowo uznał, że skoro każdy z lokali o nr 22, 23 i 24 stanowi wyodrębniony samodzielny lokal mieszkalny, to łącznie lokale te wraz z kuchnią, łazienką i wc nie stanowią samodzielnego lokalu mieszkalnego. Stwierdzenie w zaświadczeniu w zakresie żądania skarżącego byłoby sprzeczne z zapisami zawartymi w księdze wieczystej. Kwestionowałoby również prawo własności poszczególnych lokali. Na powyższą ocenę nie wpływa również przedłożony przez skarżącego na rozprawie wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 8 kwietnia 2013 r. sygn. [...] stwierdzający, że umowa sprzedaży, darowizny oraz ustanowienia hipoteki z dnia 26 lutego 2001 r. zawarta przed Notariuszem w R. M. W. pomiędzy Zakładami "A" w R. a Spółdzielnią Mieszkaniową "B" w R. jest nieważna w zakresie sprzedaży odrębnej własności lokalu nr 23 wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej, dla którego w Sądzie Rejonowym w R. prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz w pozostałej części oddalającego powództwo. Przedstawiony wyrok potwierdza bowiem fakt istnienia odrębnej własności lokali o nr 22, 23 i 24 w budynku przy ul. [...] w R. Podnoszony przez skarżącego zarzut, że zaświadczenie Urzędu Rejonowego w R. z dnia 26 stycznia 1995 r., na które powołuje się organ, nie ma żadnej mocy dowodowej, ponieważ brak jest oryginału tego zaświadczenia w archiwum organu rozpatrującego sprawę oraz przy oryginale aktu notarialnego Rep. [...], ustanawiającego odrębną własność lokali od nr 1 do 24, uznać należy za nieistotny. Brak podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści, wynika bowiem przede wszystkim z bezspornej okoliczności, iż lokale oznaczone nr 22, 23 i 24 w budynku przy ul. [...] w R., stanowią już odrębną własność i każdy z nich ma założoną księgę wieczystą. Nie ma zatem podstaw do wydania zaświadczenia sprzecznego z treścią zapisów w księgach wieczystych, iż lokale te wspólnie stanowią samodzielny lokal mieszkalny. Jak wynika z pism skarżącego, zaświadczenie jest mu potrzebne do realizacji prawa pierwokupu mieszkania zakładowego, jednak skoro zajmuje on lokal, będący odrębną własnością i oznaczony nr 23 wraz z kuchnią i łazienką, to w drodze zaświadczenia nie może "połączyć" w jedną całość tego lokalu z innymi lokalami o wyodrębnionej własności. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Sąd uznał, że nie zasługują na uwzględnienie. Przeprowadzone postępowanie odpowiada wymogom wskazanym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Z treści art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. wynika, że organ prowadzący postępowanie obowiązany jest w postępowaniu wyjaśniającym podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jedynie ustalone w taki sposób fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący niezbędną i faktyczną podstawą do wydania decyzji administracyjnej oraz jej uzasadnienia. W samej decyzji organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić organom takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby spowodować uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wskazuje ono bowiem motywy podjętego rozstrzygnięcia w oparciu o analizę obowiązujących przepisów prawa. W tej sytuacji uznając, że forma zaświadczenia, którego wydania skarżący żądał dla załatwienia swojej sprawy, nie może znaleźć w tej sprawie zastosowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi. ak