II GSK 1245/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Małgorzata Jużków (spr.) Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. O. w Z. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Go 1121/13 w sprawie ze skargi P. R. w K.O. na uchwałę R.G. w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych oraz ustalenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w wyrokiem z 27 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Go 1121/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w K. na uchwałę Rady Gminy B. z [...] października 2003 r., nr [...] w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych dla terenu Gminy B., w pkt I - stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 3 ust. 3, § 6, § 7 ust. 1 i 2, § 8, § 9, § 10 i § 11; w pkt II - w pozostałej części skargę oddalił; w pkt III - określił, że zaskarżona uchwała w części wskazanej w pkt I wyroku nie podlega wykonaniu. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. Prokurator Rejonowy w K. złożył skargę na uchwałę Rady Gminy B. z [...] października 2003 r. nr [...] w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych dla terenu Gminy B. (dalej jako uchwała), jako wydanej z istotnym naruszeniem prawa - art. 12 ust. 2 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r., nr 147, poz. 1231, dalej ustawa o wychowaniu w trzeźwości) i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części, tj. § 3 ust. 1 i 3, § § 6 do 11. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubuskiego z 13 listopada 2003 r., nr 90, poz.1311, jako prawo miejscowe. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości uprawnia radę gminy jedynie do określenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży, przez co należy rozumieć położenie punktów sprzedaży względem innych obiektów użyteczności publicznej, jak też innych obiektów, które rada gminy uzna za zasługujące na szczególną ochronę na podstawie art. 14 ust. 6 tej ustawy. Tymczasem Rada Gminy B. w zaskarżonej uchwale w § 3 ust. 1 i 3 określiła warunki odmowy wydania zezwoleń - uzyskanie pozytywnej opinii kierowników (użytkowników, zarządców) obiektów, w których może być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych oraz opinii Gminnej Komisji RPA, w § 6 obowiązek umieszczania informacji o szkodliwości spożywania napojów alkoholowych i zakazie jego sprzedaży osobom nieletnim i nietrzeźwym, w § 7 ust. 1 i 2 obowiązek uzyskiwania jednorazowych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w czasie imprez na otwartym powietrzu, zabaw, dyskotek i innych uroczystościach, niezależnie od posiadanych zezwoleń i ograniczeń wynikających z § 3 uchwały (§ 8), obowiązek zapewnienia przez punkty sprzedaży możliwości odkupu opakowań szklanych, w których sprzedano napoje alkoholowe (§ 9), a w § 10 i § 11 warunki i zasady wydawania zezwoleń na sprzedaż alkoholu (ograniczenie dostępności i spełnienie warunków usytuowania określonych w uchwale), co stanowi powielenie w aktach prawa miejscowego zapisów ustawy lub rozszerzenie i modyfikację zapisów ustawy. Działanie takie stanowi istotne naruszenie prawa, gdyż art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości upoważnia radę gminy wyłącznie do ustalenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, a art. 18 ust. 1 i ust.3 lit. a tej ustawy uzależnia uzyskanie zezwolenia od pozytywnej opinii komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy B. wniosła o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 1270, poz.153, dalej p.p.s.a.), gdyż [...] października 2013 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie ustalania liczby punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży i w miejscu sprzedaży, oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie Gminy B., która uchyliła zaskarżoną uchwałę, co czyni postępowanie sądowe bezprzedmiotowym. Stanowisko skarżącego, co do istotnego naruszenia prawa wskazanych zapisów uchwały, Wojewódzki Sąd Administracyjny w przeważającej części uznał za słuszne i stwierdził ich nieważność na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd nie uwzględnił wniosku o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały, w którym określono minimalną odległość punktów sprzedaży alkoholu od miejsc chronionych, o których mowa w art. 14 ustawy, bowiem jak wynika z art. 12 ust. 2 ustawy organ stanowiący gminy w ramach posiadanych kompetencji może, a nawet powinien określić odległość punktu sprzedaży alkoholu od obiektów chronionych. Określenie odległości mieści się w pojęciu ustalania zasad sprzedaży alkoholu. Istotnym jest jednak sposób w jaki należy mierzyć ustaloną odległość. Regulacje w tym zakresie powinny być jasne i przejrzyste, tak by nie budziły żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Warunek ten został spełniony i co do tego zarzutu skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. WSA nie znalazł także podstaw do umorzenia postępowania sądowego, gdyż inny jest skutek uchylenia uchwały a inny stwierdzenia nieważności, który rodzi skutek ex tunc – z mocą wsteczną od daty podjęcia uchwały. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prokurator Okręgowy w Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt II i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. Wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia: 1) art. 147 § 1 p.p.s.a. przez niezastosowanie tego przepisu i niestwierdzenie nieważności § 3 ust. 1 uchwały i niezasadne oddalenie skargi w tej części oraz niestwierdzenie nieważności ściśle związanego z nim ust. 2, 2) art. 134 § 1 p.p.s.a. przez niezbadanie w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, a w szczególności jej zgodności z art. 9 (6) ust. 1, art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 6 i art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia w zakresie pkt II wyroku w sposób, który nie pozwala na jednoznaczne ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Sąd I instancji ferując zaskarżone orzeczenie, dokonując oceny pod względem zgodności z prawem uchwały rady Gminy B. – w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść orzeczenia, II. naruszenie prawa materialnego tj. art. 12 ust. i art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości przez błędną ich wykładnię. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej autor podkreślił, że Sąd I instancji oddalił skargę tylko w zakresie zaskarżonego § 3 ust. 1 uchwały. Nie podzielił w tej części stanowiska skarżącego co do niezgodności z art. 12 ust. 2 ustawy wskazanego przepisu uchwały odwołując się do orzecznictwa sądowego. W dalszej części uzasadnienia skarżący kasacyjnie odniósł się do związania sądu zapisem art. 134 § 1 p.p.s.a. i uchybieniu wynikającego zeń obowiązku, gdyż Sąd I instancji nie wyszedł poza granice zaskarżenia i nie przeprowadził w pełnym zakresie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, czego dowodzi brak stwierdzenia nieważności § 4 ust. 1 i 2 zaskarżonej uchwały. Przepis ten reguluje kwestię miejsca sprzedaży napojów alkoholowych, powielając zapis art. 9 (6) ust. 1 ustawy. Tym samym wskazana regulacja uchwały narusza delegację ustawową i zasady prawidłowej legislacji. Nadto, zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 12 ust. 2 i art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, gdyż pierwszy ze wskazanych przepisów legitymuje radę do określenia w drodze uchwały zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych rozumianych ściśle jako położenie, lokalizacja czy umiejscowienie, tymczasem, zdaniem skarżącego kasacyjnie, w § 3 ust. 1 uchwały rada określiła warunki wydawania zezwoleń, które ustawodawca określił w art. 18 ustawy. Stąd Sąd I instancji winien stwierdzić nieważność § 3 ust. 1 uchwały oraz ust. 2, jako ściśle z nim związanego. Również z uzasadnienia rozstrzygnięcia nie wynika dlaczego Sąd uznał, że sporny przepis nie narusza prawa, co uchybia wymogom z art. 141 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Rozpatrując sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły. Na skarżącym kasacyjnie ciąży zatem obowiązek powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub, jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Ten warunek w przedmiotowej sprawie nie został spełniony bowiem zarzuty wskazane w pkt 4 i 5 skargi kasacyjnej nie wskazują na czym miała polegać błędna wykładnia art. 12 ust. 2 i art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, skoro Sąd I instancji stwierdził nieważność prawie wszystkich zaskarżonych przepisów uchwały Rady Gminy B. nr [...] z [...] września 2003 r., jako wydanej właśnie z naruszeniem wskazanych przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Brak wskazania na czym polegała błędna wykładnia wskazanych przepisów przyjętych przez Sąd I instancji i jaka winna być prawidłowa ich wykładnia czyni zarzut nieskutecznym, zwłaszcza w sytuacji zakwestionowania tylko pkt II wyroku. Również sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego nie odpowiadają wskazanym wyżej wymogom i jako takie nie poddają się kontroli sądowej. Tym bardziej, że nie pokrywają się z treścią jej uzasadnienia, gdzie zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a powiązano z naruszeniem art. 147 § 1 p.p.s.a. przez pominięcie niestwierdzenia nieważności § 4 ust. 1 i 2 uchwały, którego niezgodności z prawem Prokurator w skardze nie podnosił. W petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. powiązano natomiast z niestwierdzeniem nieważności § 3 ust. 1 i 2 uchwały, a naruszenie art. 134 § 1 tej ustawy z brakiem kontroli legalności uchwały z art. 9(6) ust. 1, art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 6 i art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, w sytuacji, kiedy właśnie te przepisy (poza art. 9(6)) były wzorcem kontroli jej legalności, czego dowodzi stwierdzenie nieważności § 3 ust. 3, § 6, § 7 ust. 1 i 2 oraz § 8 do 11 i uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano ponadto, że Sąd I instancji nie wyszedł poza granice zaskarżenia i nie przeprowadził w pełnym zakresie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Mowa w szczególności o § 4 uchwały, którego kontrola nie była objęta wniesioną skargą i kontrolą Sądu I instancji. W tym miejscu należy podkreślić, że granice sprawy wyznaczyła przede wszystkim skarga. Z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ale powinien respektować fakt, iż strona skarży dany akt jedynie w części. Stanowi on, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Możliwe jest, że jedna uchwała będzie stanowiła przedmiot np. dwóch skarg, kwestionujących ją w różnych częściach, co oznacza zainicjowanie dwóch spraw sądowych o odmiennych granicach. Granice zaskarżenia aktu lub czynności nie zawsze się pokrywają z granicami sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 593/12). Nie można też tracić z pola widzenia faktu, że skarga, która zainicjowała postępowanie sądowoadministracyjne w kontrolowanej sprawie została wniesiona przez prokuratora, co znajduje umocowanie w art. 8 i art. 50 p.p.s.a. Prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i Rzecznik Praw Dziecka nie działają w sprawie we własnym interesie, lecz w interesie ogólnym – ochrony praworządności lub praw człowieka i obywatela albo praw dziecka. I tylko w sytuacji kiedy stwierdzą, że ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela tego wymaga (J. Świątkiewicz, Rzecznik Praw Obywatelskich a sądownictwo administracyjne po reformie, Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Warszawa 2004, s. 11). Oznacza to, że decyzja prokuratora, jej słuszność w tej kwestii nie podlega ocenie sądu administracyjnego (podobnie E. Łętowska, glosa do wyroku NSA z dnia 1 lipca 1999 r., SA/Bk 208/99, OSP 2000, z. 1, s. 55; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2004, s. 41). On też wnosząc skargę wyznacza granice sprawy. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 z późn. zm.) zadaniem prokuratury jest w szczególności stać na straży praworządności. W postępowaniu sądowoadministracyjnym prokurator realizuje zadania w zakresie ochrony praworządności, uczestnicząc w tym postępowaniu na podstawie art. 8 i korzystając z uprawnień i instytucji procesowych przewidzianych w tym przepisie. Prokurator wnosi skargę w sprawie dotyczącej interesów innych osób i jedyną podstawą jego legitymacji skargowej jest ochrona obiektywnego porządku prawnego. Nie ma w tym przypadku konieczności wykazania naruszenia interesu prawnego określonej jednostki lub interesu społecznego (wyrok WSA a Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1054/12 z 29.01.2013LEX nr 1298580). W myśl art. 8 p.p.s.a. prokurator może wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według jego oceny wymaga tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela, przysługują mu wtedy prawa strony. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na tle komentowanego przepisu szczególnego znaczenia nabiera więc zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej. Należy w związku z tym zauważyć, że zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny (por. B. Adamiak, glosa do wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96, OSP 1999, z. 1, s. 51) na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Uchwała w § 4 stanowi, że sprzedaż detaliczna napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży prowadzi się w wyodrębnionych punktach sprzedaży, którymi są: a) sklepy monopolowe, b) wydzielone stoiska w innych punktach handlowych prowadzących detaliczną sprzedaż artykułów spożywczych. Sprzedaż detaliczną piwa można prowadzić także w kioskach ogólnospożywczych oraz na stacjach paliw. W stosunku do tego przepisu Prokurator nie postawił żadnego zarzutu ani też nie objął go skargą. O jego niezgodności z art. 9 (6) ustawy o wychowaniu w trzeźwości rozważania czynił dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Przepis ten nie był zatem przedmiotem rozważań Sądu I instancji. Nie można tym samym mówić o tożsamości przedmiotowej spraw. Powyższe czyni zarzut 2 skargi kasacyjnej nieskutecznym, gdyż błędem byłoby wyjście Sądu I instancji poza granice sprawy. W tym miejscu należy wskazać, że Prokurator pominął również w skardze zarzut kontroli legalności § 5 i pkt 3 § 7 uchwały, które zostały uchylone uchwałą Rady Gminy B. nr [...] z [...] września 2005 r., ale obowiązywały od 29 października 2003 r. Natomiast skarżący kasacyjnie zarzucając naruszenie 141 § 4 p.p.s.a. w istocie kwestionuje merytoryczne rozstrzygnięcie Sądu l instancji w pkt II wyroku czyli oddalenie skargi co do § 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały i nie stwierdzenie jego nieważności wraz z powiązanym z nim ściśle ust. 2. Wskazuje na brak w uzasadnieniu jednoznacznych przesłanek którymi kierował się Sąd I instancji oddalając skargę w tej części i dokonując oceny pod względem zgodności z prawem uchwały Rady Gminy B. – w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść orzeczenia. Zarzut ten nie został rozwinięty i wyjaśniony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, gdzie stwierdzono tylko, że ogólnikowe uzasadnienie uniemożliwia ocenę i kontrolę toku rozumowania sądu. Takie sformułowanie zarzutu nie poddaje się kontroli sądowej, a w szczególności nie pozwala uznać jego zasadności. Tym bardziej, że Sąd I instancji nie dopatrzył się nie tylko istotnego naruszenia prawa w sformułowaniu § 3 ust. 1 uchwały, a nawet jego niezgodności z prawem, czemu dał wyraz na stronie 5 uzasadnienia. Podkreślił, że w przepisie tym określono minimalną odległość punktów sprzedaży alkoholu od tzw. miejsc chronionych, o których mowa w art. 14 ustawy, a to mieści się w ramach kompetencji przekazanych radzie na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości a nawet stanowi jej obowiązek. Określenie odległości mieści się bowiem w pojęciu ustalania zasad sprzedaży alkoholu. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie podziela stanowiska Sądu i ocenia uzasadnienie wyroku jako niejednoznaczne, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj.: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sadu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie wyroku zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia i wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.