II GSK 1566/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L.C., Z.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1785/13 w sprawie ze skargi L.C., Z.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1785/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę L.C. i Z.C. (zwanych dalej: skarżącymi) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. (dalej: SKO) z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w Niepublicznym Przedszkolu Językowym "A." w C. (dalej: przedszkole) odbyła się kontrola w zakresie prawidłowości przyznawania środków finansowych z tytułu udzielonych dotacji oraz rozliczania dotacji przyznanych przez Gminę Miejską C. Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] (wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek uchylenia przez SKO decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie zwrotu niewykorzystanej do końca 2010 r. dotacji oraz zwrotu dotacji w wysokości do budżetu Gminy Miejskiej C. jako wykorzystanej w 2010 r. niezgodnie z przeznaczeniem) na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 60 pkt 1, art. 251 i art. 252 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), zwanej dalej: u.f.p. oraz art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), zwanej dalej: ustawą o systemie oświaty, określił skarżącym prowadzącym ww. przedszkole kwotę niewykorzystanej do końca 2010 r. dotacji w wysokości 4.442,81 zł, oraz określił kwotę dotacji wykorzystanej w 2010 r. niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości 125.252,95 zł, które podlegają zwrotowi do budżetu Gminy Miejskiej C. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji co do zakwestionowania przez niego wydania kwoty dotacji na wydatki związane z pokryciem kosztów leasingu operacyjnego (związanych z użytkowaniem samochodu osobowego Toyota Auris), wydatki związane z pokryciem kosztów wyżywienia dzieci oraz wydatki inwestycyjne związane z rozbudową przedszkola. Brak jest bowiem dowodów na wykorzystywanie leasingowanego samochodu na potrzeby przedszkola związane z art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty. Opłaty za przedszkole dotyczące kosztów wyżywienia są pokrywane w całości przez rodziców. Statut przedszkola nie zawiera w tej materii żadnych zapisów. Odnosząc się do wydatków związanych z rozbudową przedszkola stwierdził, iż organ I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, którego efektem było stwierdzenie, że ta kwota została wydatkowana niezgodnie z przeznaczeniem. W skardze na powyższą decyzję skarżący stwierdzili, że kwota dotacji uznana przez organy za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem mieści się w pojęciu wydatków określonych w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty. Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem organu co do wydatków poniesionych na raty leasingowe samochodu osobowego Toyota Auris, zakupu opon zimowych, serwisu opon oraz zakupu paliwa. Wskazali, że na teren przedszkola regularnie dostarczano nim m.in. książki, bloki rysunkowe, zabawki, kredki, farby i inne materiały, w które placówka musi być regularnie zaopatrywana w związku z wykonywaniem zadań w zakresie wychowania, kształcenia i opieki. Powołali się na stanowisko wyrażone w dniu 23 lipca 2010 r. przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów Hannę Majszczyk stanowiące odpowiedź na zapytanie poselskie nr 7341, z której wynika, że raty leasingowe są wydatkami bieżącymi w przypadku umowy leasingu operacyjnego. Zdaniem skarżących, jeśli statut milczy w przedmiocie opłat za wyżywienie dzieci i zakresu kosztów nimi finansowanych, to przedszkole może pokryć koszty wyżywienia ze środków dotacyjnych. Podnieśli też, że dotacja w całości została przeznaczona na remont starej części przedszkola i nie miała nic wspólnego z udzielonym pozwoleniem na budowę. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. WSA w W. oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., stwierdził, że ustawa o systemie oświaty nie precyzuje pojęcia wydatków bieżących. Odnosząc się do wydatków związanych z użytkowaniem samochodu osobowego Toyota Auris Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, zgodnie z którym skarżący nie wykazali, że samochód ten był wykorzystywany na potrzeby przedszkola wynikające z art. art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty. Słusznie organ zauważył, że prowadzenie każdej placówki oświatowej czy opiekuńczej nie jest związane z koniecznością posiadania samochodu osobowego. Owszem w niektórych przypadkach jest to konieczne, ale może to dotyczyć sytuacji, gdy np. placówka samodzielnie przygotowuje dużą ilość posiłków i potrzebuje samochodu dostawczego lub gdy dowozi swoich uczniów (np. niepełnosprawnych) do placówek (bus lub autobus). W trakcie kontroli, jak również na etapie postępowania administracyjnego, skarżący nie dostarczyli żadnych dowodów pozwalających na wykazanie związku użytkowania pojazdu z realizacją zadań wskazanych w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty. Skarżący w sprawie zaliczenia rat leasingowych do wydatków bieżących podlegających sfinansowaniu z dotacji powołali się na stanowisko wyrażone w dniu 23 lipca 2010 r. przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów Hannę Majszczyk będące odpowiedzią na zapytanie poselskie nr 7341, z którego wynika, że raty leasingowe są wydatkami bieżącymi w przypadku umowy leasingu operacyjnego. Natomiast organ I instancji powołał się na stanowisko podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów Hannę Majszczyk będące odpowiedzią na interpelację nr 2679 poseł Krystyny Kłosin z 13 kwietnia 2012 r., z którego wynikał brak możliwości zaliczania do wydatków, na finansowanie których szkoły, placówki niepubliczne otrzymują dotacje z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, m.in. rat leasingowych środka trwałego będącego przedmiotem leasingu. Interpretacje te nie są jednak źródłem prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji i organy nie są nimi związane. Sąd I instancji podzielił też stanowisko organów obu instancji, zgodnie z którym wydatki związane z wyżywieniem dzieci nie mogą być finansowane z dotacji. Z materiału dowodowego wynika, że opłaty za wyżywienie dzieci uczęszczających do przedszkola ponoszą rodzice. Organy słuszne stwierdziły, że zaliczenie tych wydatków do środków z dotacji powodowałoby podwójne finansowanie wyżywienia dzieci: raz z opłat wnoszonych przez rodziców, drugi raz z dotacji z budżetu gminy. Sąd podzielił też stanowisko organów zgodnie z którym wydatki związane z rozbudową przedszkola nie mogą być pokryte z dotacji. Materiał dowodowy (faktury, protokół oględzin, protokół przesłuchania świadka, pozwolenie na budowę, pozwolenie na użytkowanie itp.) wskazuje, że część wydatków stanowiących równowartość spornej kwoty była związana z rozbudową przedszkola, a nie z remontem jego starej części, a więc nie podlegają one sfinansowaniu z dotacji. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżyli powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: 1) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 90 ust. 3d w zw. z art. 90 ust. 2b i art. 5 ust. 7 ustawy o systemie ustawy oświaty poprzez zastosowanie tego artykułu w brzmieniu aktualnie obowiązującym, zamiast w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielania dotacji i dokonanie nieprawidłowej wykładni polegającej na przyjęciu, że wydatkami bieżącymi, które mogą być pokryte z dotacji podmiotowo-celowościowej są wydatki realizowane wobec uczniów przez konkretną szkołę (przedszkole) i uznaniu, że wydatki te nie obejmują wydatków związanych z zapewnieniem funkcjonowania przedszkola, podczas, gdy przy prawidłowej wykładni wydatkami bieżącymi są także inne wydatki ponoszone na funkcjonowanie przedszkola, zgodnie z zadaniami statutowymi, a tym samym uznać należy, że koszty związane z leasingiem operacyjnym i koszty cateringu oraz koszty remontu mogły być dofinansowane z dotacji, co spowodowało nieprawidłowe zastosowanie przepisu art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty i uznanie, że wydatki na raty leasingowe i wydatki na wyżywienie oraz na remont nie mogą być dofinansowane dotacją; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) poprzez nie uznanie naruszenia przepisów prawa materialnego, przy jednoczesnym nieuzasadnionym przypisaniu skarżącym obowiązku ciężaru dowodowego, co w konsekwencji spowodowało oddalenie skargi; 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 134 § 1, art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną oraz orzekając na podstawie akt nie wyszedł poza ich granice, nie rozważył i nie dokonał wszechstronnej wykładni art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, a przede wszystkim zastosował ten przepis w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania wyroku, zamiast w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielania dotacji, akceptując niezasadnie stanowisko organów naruszające art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., prowadzące do nieuzasadnionego przerzucenia na skarżących ciężaru dowodu - bez rozważenia i wyjaśnienia na podstawie akt sprawy, czy wydatki te związane są z realizacją zadań szkoły (przedszkola) w zakresie kształcenia, wychowania i opieki - a w konsekwencji naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy skarga w tym zakresie podlegała uwzględnieniu. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawili w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. SKO w C. nie skorzystało z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. i oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku odwoławczym przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach określonych skargą kasacyjną stwierdza, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Postawione zarzuty pozwalały na odniesienie się poprzez ich treść do zaskarżonych orzeczeń. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, jednakże w istocie zarzuty te odnosiły się do naruszenia przepisów prawa materialnego. Zarzucono bowiem naruszenie art. 134 § 1, art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną oraz orzekając na podstawie akt nie wyszedł poza ich granice, nie rozważył i nie dokonał wszechstronnej wykładni art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, a przede wszystkim zastosował ten przepis w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania wyroku, zamiast w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielania dotacji, akceptując decyzje organów prowadzące do nieuzasadnionego przerzucenia na skarżących ciężaru dowodu - bez rozważenia i wyjaśnienia na podstawie akt sprawy, czy zakwestionowane wydatki na leasing operacyjny i obsługę samochodu osobowego użytkowanego na własne potrzeby, wydatki związane z pokryciem kosztów wyżywienia dzieci oraz wydatki inwestycyjne związane z rozbudową przedszkola realizują zadania przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Powyższe zarzuty należy uznać za bezzasadne z następujących przyczyn. O naruszeniu przez sąd art. 134 § 1 p.p.s.a. można mówić, gdy sąd wykroczy poza granice sprawy, w której skarga zostałaby wniesiona, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyjdzie poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a rzeczywiście zaistniały (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1101/10, LEX nr 990144, wyrok NSA z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1209/11, LEX nr 1358223, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt LEX nr 1298430). Z kolei w myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie wyroku jest sprawozdaniem zawierającym zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i zarzutów podniesionych w skardze, wskazaniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnieniem tej podstawy. Jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama w sobie nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, niemniej za trafną uznać należy tezę, iż tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce, i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2176/12, LEX nr 1572447). Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. wyraża dyrektywę skierowaną pod adresem sądu sporządzającego uzasadnienie wyroku, by zawierało ono zwięzłe przedstawienie sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podkreślenia wymaga, że do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może dojść wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich istotnych elementów i w związku z tym zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 938/12, LEX nr 1480826). W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo rozpoznał sprawę w jej granicach, a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił stan sprawy, powołał zarzuty podniesione w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powody, dla których Sąd I instancji oddalił skargę są zrozumiałe i zostały prawidłowo wyjaśnione. Omyłkowe powołanie przez Sąd I instancji treści znowelizowanego przepisu art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości wydanych rozstrzygnięć, bowiem one opierają się na treści przepisów obowiązujących w dacie przyznania dotacji. Zgodnie z treścią art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty (w brzmieniu prawidłowo przywołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Za bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 90 ust. 3d w zw. z art. 90 ust. 2b i art. 5 ust. 7 ustawy o systemie ustawy oświaty. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd organów, zaakceptowany przez Sąd I instancji, co do braku możliwości przeznaczenia dotacji na finansowanie kosztów wyżywienia dzieci w sytuacji, gdy ze stanu faktycznego sprawy jednoznacznie wynika (umowy, dokumenty świadczące o uiszczaniu opłat przez rodziców), że koszty te w całości były pokrywane przez rodziców w ramach opłat za przedszkole. Zgodzić się należy również ze stanowiskiem organów, zgodnie z którym możliwość pokrywania tych wydatków z dotacji powodowałaby podwójne finansowanie wyżywienia dzieci – raz z opłat wnoszonych przez rodziców, drugi raz z dotacji z budżetu gminy. Pokrywanie kosztów wyżywienia dzieci przez rodziców w ramach czesnego skutkuje więc tym, że wydatek ten nie mógł być sfinansowany z dotacji. Środki publiczne, jakie stanowi dotacja nie mogą zaś stanowić zysku przedsiębiorcy prowadzącego przedszkole. Mogą bowiem one być wydatkowane jedynie na cele określone w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, a mianowicie wyłącznie na wydatki bieżące w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Stanowisko zbieżne z zaprezentowanym w omawianym zakresie wyraził też NSA w wyroku z dnia 26 sierpnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1002/13 (dostępny na: https://cbois.nsa.gov.pl). Także, koszty obsługi rat leasingowych, zakupu opon zimowych, serwisu opon oraz zakupu paliwa w zaistniałym stanie faktycznym sprawy nie mogły być pokryte z dotacji. W ocenie NSA nie ulega wątpliwości, że samochody są wykorzystywane w działalności gospodarczej i ich koszty eksploatacyjne zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów. Takimi kosztami są koszty obsługi rat leasingowych, zakupu opon zimowych, serwisu opon oraz zakupu paliwa. Niemniej jednak to, że wydatki te stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym nie oznacza, że mogą być pokryte z dotacji, której celem jest finansowanie kształcenia, wychowania i opieki. Skarżący kasacyjnie nie wykazali przy tym w stanie faktycznym sprawy, że przedmiotowy samochód był wykorzystywany ściśle z celami kształcenia, wychowania i opieki nad dziećmi. Nie pozwala na takie uznanie jedynie potencjalna możliwość wykorzystywania tego pojazdu zgodnie z celami ustawowymi. Za nieprzekonujące należało uznać powoływanie się przez skarżących na wykorzystywanie samochodu do przewożenia przyborów i pomocy naukowych służących edukacji i wychowaniu, ze wskazaną przez skarżących częstotliwością. Z doświadczenia życiowego wynika bowiem, że takich zakupów nie czyni się kilka razy w tygodniu, a jedynie raz na jakiś czas. Tym samym wydatków związanych z eksploatacją samochodu, w tym rat leasingowych, nie można było pokryć z dotacji przeznaczonej na kształcenie, wychowanie i opiekę (por. też pogląd wyrażony w wyroku z dnia 19 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 1858/12, dostępny na: https://cbois.nsa.gov.pl, w którym NSA przyjął, że wydatki na raty leasingowe nie mogą być uznane za bieżące wydatki szkoły określone w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty). Również wydatki o charakterze inwestycyjnym związane z rozbudową przedszkola, jak i wydatki na jego modernizację nie mogły być pokryte z dotacji, gdyż art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty stanowi o wydatkach bieżących, do których można z tego zakresu zaliczyć jedynie wydatki remontowe. Ponieważ ustawa o systemie oświaty nie precyzuje pojęcia wydatków bieżących, organy udzielające dotacji posługują się tym pojęciem określonym w art. 236 ust. 2 u.f.p., z którego wynika, że w ramach wydatków bieżących nie mieszczą się wydatki majątkowe, w tym poniesione na inwestycje. Rozbudowa i modernizacja budynku, w ocenie NSA, stanowi wydatek majątkowy - powiększa bowiem wartość majątku (budynku). W okolicznościach faktycznych sprawy przeprowadzono wnikliwe postępowanie wyjaśniające. Organ I instancji czynił to dwukrotnie ze względu na uchylenie pierwszej decyzji przez SKO. Przeprowadzono oględziny budynku oraz przesłuchano stronę. W wyniku tych działań wyjaśniających ustalono w oparciu o przedłożone dokumenty, że koszty wskazywane jako wydatki remontowe w rzeczywistości były wydatkami inwestycyjno modernizacyjnymi. Jedynie pewna cześć tych wydatków została poniesiona na remont bieżący przedszkola. Przekonuje do takiego twierdzenia w sposób pewny treść decyzji organu I instancji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.