II OSK 3183/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia WSA del. Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 893/13 w sprawie ze skargi R. B. M. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 6 marca 2014 roku, sygn. akt II SA/Bk 893/13, oddalił skargę R. B. M. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku wszczął, na wniosek J. D., postępowanie administracyjne w sprawie legalności oczyszczalni ścieków wybudowanej na działce o nr geod. [...]/8, stanowiącej własność R. B. M., położonej w miejscowości Nowodworce, gmina Wasilków. W trakcie postępowania oraz dokonanych w dniu 17 maja 2013r. oględzin PINB ustalił, że na w/w działce znajduje się przydomowa oczyszczalnia ścieków z filtrem gruntowo- roślinnym o wydajności 0,6 m3/dobę, zrealizowana na podstawie zgłoszenia z dnia 23 września 2008 r. dokonanego przez R. B. M. w Starostwie Powiatowym w Białymstoku. Organ I instancji ustalił również, że znajdujący się na opisanej działce budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z infrastrukturą techniczną został zrealizowany na podstawie zatwierdzonej dokumentacji technicznej i udzielonego przez Starostę Białostockiego pozwolenia na budowę z dnia 7 marca 2008 r. Przedmiotowa decyzja obejmowała budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem oraz ze zbiornikiem szczelnym V- 9,8 m3. W trakcie realizacji powyższej inwestycji, inwestor dokonał jednak skutecznego zgłoszenia w Starostwie Powiatowym w Białymstoku odnośnie wykonania przydomowej oczyszczalni ścieków zamiast planowanego zbiornika szczelnego. Wobec braku sprzeciwu Starosty Białostockiego inwestor zrealizował powyższe zamierzenie inwestycyjne. Decyzją z 25 czerwca 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 51 ust.1 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), nakazał R.owi B.owi M.owi rozbiórkę przydomowej oczyszczalni ścieków z filtrem gruntowo- roślinnym o wydajności 0,6 m3 /na dobę/, wybudowanej na działce nr geod. [...]/8, niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i udzielonym pozwoleniem na budowę z dnia 7 marca 2008r. oraz obowiązującymi warunkami technicznymi. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie inwestor dokonał istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, wymagającego uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Ponadto realizacja oczyszczalni ścieków na powyższym terenie jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 1 października 2007r., wydaną przez Burmistrza Wasilkowa, a jej usytuowanie w odległości 20 m od studni jest niezgodne z obowiązującymi warunkami technicznymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Końcowo organ zasygnalizował, iż w analizowanym przypadku brak jest możliwości doprowadzenia wybudowanego urządzenia do stanu zgodnego z prawem i warunkami technicznymi, stąd też uzasadnione jest orzeczenie jego rozbiórki. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku, po rozpatrzeniu odwołania R. B. M., decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podkreślił, że lokalizację przydomowych oczyszczalni ścieków regulują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z przepisem § 31 ust. 1 rozporządzenia, odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi (a więc wodę do picia i na potrzeby gospodarcze), niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód - 30 m. W przedmiotowej sprawie odległość ta nie została zachowana, albowiem wynosi zaledwie 20 m. Inwestor nie występował o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie odprowadzania ścieków. Zgodnie ze wskazaną decyzją ścieki miały być odprowadzane do szczelnego zbiornika, tymczasem inwestor odstąpił od załączonego projektu i zrealizował przydomową oczyszczalnię ścieków. Skoro kontrolowana oczyszczalnia nie spełnienia warunków technicznych stawianych przydomowym oczyszczalniom ścieków, a jednocześnie brak jest możliwości doprowadzenia wybudowanego urządzenia do stanu zgodnego z prawem i warunkami technicznymi, organ I instancji trafnie nakazał jej rozbiórkę. R. M. w skardze na powyższą decyzję podkreślili, że informował organy nadzoru budowlanego o zmianie sposobu oczyszczania ścieków z budowy szczelnego szamba na przydomową oczyszczalnię ścieków. Skoro przedmiotowa oczyszczalnia ścieków została wykonana na podstawie skutecznego zgłoszenia z dnia 23 kwietnia 2008 r. to organy nadzoru budowlanego nie miały podstawy do uznania, że jest to samowola budowlana i nakazania jej rozbiórki. Podlaski WINB w Białymstoku w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że kontrolowana oczyszczalnia została wybudowana na podstawie zgłoszenia z dnia 23 września 2008r. dokonanego w Starostwie Powiatowym w Białymstoku. W trakcie prowadzonego postępowania organy stwierdziły odstępstwa od pozwolenia na budowę z dnia 7 marca 2008 r. polegające na zmianie charakteru obiektu gromadzącego nieczystości. Zamiast przewidzianego w projekcie budowlanym szczelnego zbiornika o V- 9,8 m3 skarżący wykonał bowiem przydomową oczyszczalnię ścieków. Powyższe okoliczności są bezsporne, a skoro tak, to w sprawie zastosowanie miał tryb legalizacji z art. 51 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy słusznie przyjęły, że opisane odstępstwo jest to istotne odstępstwo od pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 36 a prawa budowlanego. Wykonanie innego obiektu sanitarnego, nawet jeśli służy podobnemu celowi - zmienia w sposób zasadniczy dołączony do pozwolenia na budowę projekt zagospodarowania działki. Zatem nie może zostać zakwalifikowane jako nieistotne odstąpienie od tego projektu (art. 36 a ust. 5 pkt 1 prawa budowlanego). Z uwagi jednak na to, że inwestor uzyskał uprzednio pozwolenie na budowę, a jedynie nie zrealizował go zgodnie z jego treścią, trafnie organy zastosowały w niniejszej sprawie tryb legalizacyjny przewidziany przepisami art. 50 i 51 ustawy prawo budowlane. Prawidłowo również organy nakazały rozbiórkę przedmiotowej oczyszczalni - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy - Prawo budowlane albowiem w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okazało się, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa. Z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane wynika, że legalizacja przedmiotowego obiektu budowlanego byłaby możliwa jedynie w przypadku gdyby możliwe było nałożenie na inwestorów obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Celem postępowania prowadzonego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane jest bowiem doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu legalności (zgodności z przepisami) i jakości wykonywanych robót, w szczególności w kontekście zgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunkami technicznymi, czy też Polskimi normami. Zdaniem Sądu w sprawie nie było możliwości nałożenia na inwestora obowiązków z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane albowiem kontrolowana przydomowa oczyszczalnia ścieków została wybudowana bez zachowania minimalnych odległości od studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Z przepisu § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. wynika, że przydomowa oczyszczalnia ścieków powinna być usytuowana w odległości co najmniej 30 m od studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, licząc od osi studni do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej. Tymczasem, jak potwierdza materiał zgromadzony w sprawie, kontrolowana oczyszczalnia znajduje się w odległości 20 m od studni, przy wymaganych 30 m. Skarżący w żaden sposób nie podważył w postępowaniu administracyjnym prawidłowości tych ustaleń, w tym nie przedstawił własnej oceny technicznej lub mapy wskazującej na inne niż ustalone przez organy, a zgodne z prawem, odległości. Bez znaczenia przy tym jest podnoszona przez skarżącego kwestia wykorzystywania wody ze studni wyłącznie do podlewania roślin, ogrzewania i kąpieli, albowiem w cytowanym wyżej § 31 ust.1 pkt 4 rozporządzenia mowa jest o studni dostarczającej wodę nie tylko do picia, ale i na potrzeby gospodarcze. Sąd przypomniał, że decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane jest decyzją związaną. Oznacza to, że organ administracji w przypadku stwierdzenia przesłanek do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części ma obowiązek wydania decyzji nakazującej taką rozbiórkę. Nie może odstąpić o wydania takiej decyzji, uzasadniając to np. względami społecznymi. Z uwagi na powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie 151 p.p.s.a. H. P. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku, ewentualnie uchylenie wyroku i poprzedzających go decyzji organów budowlanych w trybie art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj: 1. art 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 36a ustawy Prawo Budowlane poprzez niewłaściwe ustalenie, że budowa przydomowej oczyszczalni ścieków z filtrem gruntowo - roślinnym o wydajności 0,6 m3 na dobę stanowi istotne odstępstwo od pozwolenia na budowę wymagające uzyskania przez inwestora zmiany i wydanego pozwolenia, 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 36a Prawo budowlane oraz art. 51 ust. 1 pkt. 1 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane poprzez oddalenie skargi na podstawie niewłaściwego ustalenia, że budowa przydomowej oczyszczalni ścieków w oparciu o skuteczne zgłoszenie w Starostwie Powiatowym w Białymstoku, stanowi istotne odstępstwo od pozwolenia na budowę, co w dalszej kolejności wiąże się nakazaniem rozbiórki wybudowanej oczyszczalni ścieków z uwagi na brak możliwości wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, II. Naruszenie prawa materialnego: 1. art. 54, art. 51, art. 57 ust. 1, ust. 3 ust. 4, ustawy Prawo budowlane w zw. z art. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy i niewniesieniu przez ten organ w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia sprzeciwu co do zakończonej budowy, z jednoczesną wiedzą organu co do zmiany (modyfikacji) rozwiązania kwestii odprowadzania ścieków (w stosunku do wydanego pozwolenia na budowę obiektu), istnieje później możliwość prowadzenie postępowania naprawczego w trybie art. 51 Prawa budowlanego (w tym nakazanie rozbiórki wybudowanego obiektu), 2. art. 36a ust. 1 i ust. 5 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że budowa przydomowej oczyszczalni ścieków z filtrem gruntowo - roślinnym o wydajności 0,6 m3 na dobę stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę i wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, 3. art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i nieprzyjęcie, że budowa przydomowej oczyszczalni ścieków z filtrem gruntowo - roślinnym o wydajności 0,6 m3 na dobę stanowi nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy możliwym jest wybudowanie przydomowej oczyszczalni ścieków na podstawie zgłoszenia przewidzianego w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, 4. art. 51 ust. 1 pkt. 1 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 31 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia z dn. 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organy zasadnie nakazały rozbiórkę wybudowanej przydomowej oczyszczalni ścieków, gdyż nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa i nie jest możliwym doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, 5. art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie zastosowania tego przepisu i nieuwzględnienie, iż w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy istnieje możliwość doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w ten sposób, iż odległość między studnią a najbliższym przewodem rozsączającym kanalizacji indywidualnej będzie wynosić co najmniej 30 m. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Wbrew zarzutom kasacyjnym Sąd Wojewódzki zasadnie zaakceptował rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki przydomowej oczyszczalni ścieków, aczkolwiek uzasadnienie zaskarżonego wyroku częściowo jest błędne. Zgodzić się bowiem należało z autorem skargi kasacyjnej, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że skoro przepisy Prawa budowlanego (art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1) przewidują budowę indywidualnej przydomowej oczyszczalni ścieków o oznaczonej wydajności na podstawie zgłoszenia, to nie można wymagać, aby zamiast dokonania zgłoszenia inwestor wystąpił o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, obejmującej dom mieszkalny wraz ze zbiornikiem bezodpływowym. Przyjmuje się w takich przypadkach, że zamiar inwestora budowy przydomowej oczyszczalni ścieków stanowi modyfikację rozwiązania kwestii odprowadzania ścieków i nie wymaga zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie art. 36a Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 3 października 2008 roku II OSK 1115/07, wyrok WSA z 8 lipca 2009 roku II SA/Gd 181/09, wyrok NSA z 8 lipca 2011 roku II OSK 1152/10, wyrok WSA z 28 maja 2015 roku VII SA/Wa 107/14). W tym miejscu zaznaczyć należy, że akceptacja powyższego stanowiska na gruncie niniejszej sprawy, nie mogła jednak doprowadzić do podważenia zaskarżonego wyroku. Jak bowiem wynika z kontrolowanych decyzji, organy nadzoru budowlanego zastosowanie sankcji w postaci rozbiórki przedmiotowego obiektu wiązały nie tylko z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego i brakiem uzyskania przez inwestora decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, ale też z ewidentnym niespełnieniem wymogów przewidzianych w §31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2002 roku (Dz. U. nr 75. poz. 690 ze zm.), co w efekcie uniemożliwiło również legalizację robót budowlanych. Opierając się na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach, Sąd Wojewódzki prawidłowo stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że w niniejszej sprawie nie było możliwości nałożenia na inwestora obowiązków z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, albowiem przedmiotowa oczyszczalnia ścieków wybudowana została bez zachowania minimalnych odległości od studni dostarczającej wodę do spożycia przez ludzi. Z przepisu §31 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia wynika, że przydomowa oczyszczalnia ścieków powinna być usytuowana w odległości co najmniej 30 m od studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, tymczasem inwestor zrealizował ją w odległości 20 m od studni. Trafnie również organ odwoławczy oraz Sąd Wojewódzki wskazały, że omawiany wymóg §31 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia dotyczy studni dostarczającej wodę przeznaczoną do "spożycia przez ludzi", a więc przeznaczoną nie tylko do picia, ale też do innych celów domowych (gospodarczych). Wprawdzie w rozporządzeniu z 12 kwietnia 2002 roku brak jest definicji tego pojęcia, to jednak w ramach wykładni systemowej można przykładowo odpowiednio odwołać się do przepisu art. 2 pkt 18 a) ustawy z 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. 2015. 139), który stanowi, że woda przeznaczona do spożycia przez ludzi to woda w stanie pierwotnym lub po uzdatnieniu, przeznaczona do picia, przygotowania żywności lub innych celów domowych, niezależnie od jej pochodzenia i od tego, czy jest dostarczana z sieci dystrybucyjnej, cystern, w butelkach lub pojemnikach. Niezależnie od powyższego dodać trzeba, że organ pierwszej instancji w wydanej decyzji zawarł ustalenie co do usytuowania spornej oczyszczalni w odległości 3 m od granicy działki sąsiedniej, co z kolei jest sprzeczne z unormowaniem § 31 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 roku. W takim stanie sprawy usprawiedliwione było stwierdzenie, że roboty budowlane wykonane zostały w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego), a konkretnie w sposób niezgodny z warunkami technicznymi, co warunkowało zastosowanie trybu przewidzianego w art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. W świetle wymienionych przepisów organ nadzoru budowlanego jest uprawniony do wszczęcia postępowania naprawczego, uregulowanego w art. 50 – 51 Prawa budowlanego, jeżeli roboty budowlane objęte zgłoszeniem wykonane zostały w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, a więc m. in. w przypadku, gdy istotnie odbiegają od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Niewątpliwie przyjąć należy, że wymieniona regulacja art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego dotyczy m. in. przypadku naruszenia przepisów techniczno – budowlanych, o których mowa w art. 7 Prawa budowlanego (por. Prawo budowlane, Komentarz pod red. A. Glinieckiego, Wyd. 2 Lexis – Nexis Warszawa 2014 str. 660). W przedstawionych okolicznościach sprawy, wobec niemożności doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, prawidłowa okazała się ocena Sądu Wojewódzkiego co do zasadności orzeczonego nakazu rozbiórki przydomowej oczyszczalni ścieków (art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Ewentualne usytuowanie spornego obiektu w innym miejscu na terenie nieruchomości inwestora może być zrealizowane na podstawie odrębnego zgłoszenia, o ile zostaną zachowane wszystkie wymogi prawne. Odnosząc się do podniesionych zarzutów, zauważyć również należy, że dla oceny legalności kontrolowanych decyzji nie miał znaczenia fakt dokonania przez inwestora zawiadomienia o zakończeniu budowy, przyjętego przez właściwy organ bez sprzeciwu. Po pierwsze – zawiadomienie nie dotyczyło przydomowej oczyszczalni ścieków wykonanej na podstawie zgłoszenia, lecz odnosiło się do zakończonej budowy budynku mieszkalnego z garażem, a więc robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę. Po drugie – inwestor w zawiadomieniu zawarł oświadczenie, że roboty budowlane wykonane zostały zgodnie z projektem technicznym i warunkami pozwolenia na budowę "w pełnym zakresie", podczas gdy niespornym jest, że przewidziany w pozwoleniu na budowę zbiornik szczelny do gromadzenia nieczystości nie został wybudowany. Z tych względów nieuprawniony jest wywód w skardze kasacyjnej co do skutecznego zakończenia procesu inwestycyjnego, a tym samym niedopuszczalności prowadzenia postępowania naprawczego przez organy nadzoru budowlanego. Stosownie do przepisów art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a ust. 1 pkt 1, ograny nadzoru budowlanego mają obowiązek kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, w tym kontroli zgodności wykonania robót budowlanych z przepisami techniczno – budowlanymi. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.